காவலர்களில் சிலர் யூத ஆட்சியாளர்களுக்கு அறிக்கை அளிக்கிறார்கள்
மத்தேயு 28: 11-15
நிசான் மாதம் பதினேழாம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை சுமார் 7:30 மணியளவில்

காவலர்களில் சிலர் யூத ஆட்சியாளர்களிடம் அறிக்கை சமர்ப்பித்தனர். ஆழமாக ஆராயுங்கள்: காவலர்கள் ஏன் சதுக்கேயர்களிடம் சென்றார்கள்? அவர்கள் இருவரிடமும் ஏன் சாக்குப்போக்கு சொல்ல இயலவில்லை? ஒன்றாகச் செயல்படுவதில் அவர்களுக்குள் இருந்த பொதுவான நோக்கம் என்ன? இயேசு குழந்தையாக இருந்ததிலிருந்தே யூத மதத் தலைவர்களும் சாத்தானும் அவரை ஒழித்துக்கட்ட எப்படி முயற்சி செய்தார்கள்? அவர்கள் வகுத்த திட்டம் ஏன் அபத்தமாக இருந்தது? வேறு என்னென்ன பொய்க் கோட்பாடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன? பொய் என்று தெரிந்த ஒரு விஷயத்திற்காக அப்போஸ்தலர்கள் தங்களை இரத்தசாட்சிகளாக மரிக்க அனுமதித்திருப்பார்களா?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: யேசுவாவின் உயிர்த்தெழுதலின் உண்மை உங்களுக்கு எப்படிப் புலப்பட்டது? நீங்கள் விரைவாக விசுவாசிப்பவரா அல்லது மெதுவாகச் சந்தேகிப்பவரா? ஏன்? அப்போஸ்தலர்கள் சரீரத்தைத் திருடிவிட்டார்கள் என்ற கருத்துக்கு (சிலர் இன்னும் நம்புகிறார்கள்) எதிராகவோ, அல்லது உயிர்த்தெழுதல் என்பது பரவலாகப் பேசப்படும் ஒரு கட்டுக்கதை மட்டுமே என்ற கருத்துக்கு எதிராகவோ நீங்கள் எப்படி வாதிடுவீர்கள்?

பெண்கள் தாங்கள் கர்த்தரைக் கண்டதை அப்போஸ்தலர்களிடம் சொல்லச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​காவலர்களில் சிலர் நகரத்திற்குள் சென்றனர். காவலர்களில் சிலர் மட்டுமே சீயோனுக்குள் சென்று, யூத மதத் தலைவர்களிடம் தகவல் தெரிவித்தனர்; அவர்கள் அநேகமாக பன்னிரண்டு பேர் வரை இருந்திருக்கக்கூடிய முழு காவலர் குழுவின் பிரதிநிதிகளாக இருந்திருக்கலாம். அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சென்றிருந்தால், அது நிச்சயமாக பொந்தியு பிலாத்துவின் காதுகளுக்கு எட்டியிருக்கும். அப்படி நடந்திருந்தால், ஆளுநர் அவர்களைத் தங்கள் பணியிடத்தை விட்டுச் சென்றதற்காகவும், கட்டளைகளைப் பின்பற்றத் தவறியதற்காகவும், கல்லறையிலிருந்து நசரேயனின் உடலைத் திருடப்படுவதிலிருந்து பாதுகாக்கத் தவறியதற்காகவும் உடனடியாகக் கைது செய்து மரணதண்டனை நிறைவேற்றியிருப்பார் (மத்தேயு 27:62-66).

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் நடந்த பூகம்பம், தேவதூதர்களின் தோற்றம், மற்றும் காலியான கல்லறை ஆகிய எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் அவர்கள் நேரில் கண்ட சாட்சிகளாக இருந்தனர். ஆயினும், ஏற்படக்கூடிய எந்தவொரு சிக்கல்களையும் தவிர்ப்பதற்காக, கல்லறையைக் காக்கும் பொறுப்பு அவர்களிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு காவலன் உறங்கி, ரோமானிய முத்திரையைப் பாதுகாக்கத் தவறினால், அதற்கான தண்டனை மரண தண்டனையாக இருந்தது. அவர்கள் யூத மதத் தலைவர்களின் தற்காலிக சேவையில் இருந்ததால், அந்த வீரர்கள் நடந்த அனைத்தையும் சத்துக்கேயர்களிடம் புத்திசாலித்தனமாகத் தெரிவித்தனர் (மத்தேயு 28:11). பிலாத்துவை விட சத்துக்கேயர்களிடமிருந்து அவர்களுக்குப் பயப்பட வேண்டியது மிகவும் குறைவாக இருந்தது, மேலும் ரோமானிய ஆளுநரிடமிருந்து யூதர்கள் எப்படியாவது தங்களைக் காப்பாற்றுவார்கள் என்று அவர்கள் அநேகமாக நம்பியிருந்தனர். எனவே, ஒரு புதிய சதித்திட்டம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவிசுவாசத்திற்கு ஒருபோதும் போதுமான சான்றுகள் இருப்பதில்லை.

ஆனால், இயேசு மூன்றாம் நாளில் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுவார் என்று அவர் கூறியிருந்தார் என்பதை அறிந்திருந்தும், பாரபட்சமற்ற நேரடி சாட்சியம் இருந்தபோதிலும், சதுக்கேயர்கள் காவலர்களின் கதையைச் சரிபார்ப்பதில் எந்த ஆர்வமும் காட்டவில்லை. மேசியா மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார் என்பதோ, அல்லது கலிலேய ரபீ தங்கள் கண்முன்னே அற்புதமான அற்புதங்களைச் செய்தார் என்பதோ அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டாகவே இருக்கவில்லை. சதுக்கேயர்களில் சிலர் சிலுவையின் கீழ் நின்று, கிறிஸ்துவைப் பரிகசித்து, “இவரே இஸ்ரவேலின் ராஜா! அவர் இப்பொழுது சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வரட்டும், அப்பொழுது நாங்கள் அவரை விசுவாசிப்போம்” என்று கூறினார்கள் (மத்தேயு 27:41-42; மாற்கு 15:32அ).ஆனால் அவர்களுடைய துரோகம் இப்போது அம்பலமானது, ஏனென்றால் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வருவதை விட உயிர்த்தெழுதல் ஒரு பெரிய அற்புதமாக இருந்தது, ஆனாலும் அவர்கள் இன்னும் நம்பவில்லை. மேஷியாக்கின் உவமையில் பிதா ஆபிரகாம் செல்வந்தனிடம் சொன்னது போல: “அவர்கள் மோசேக்கும் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் செவிகொடுக்காவிட்டால், மரித்தோரிலிருந்து ஒருவன் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டாலும் அவர்கள் நம்பமாட்டார்கள்” (லூக்கா 16:31). யெகோவாவுக்கு அடோனாய் ADONAI எதிராகக் கடினப்பட்ட இருதயம் எந்த அற்புதத்தாலோ அல்லது எவ்வளவு சான்றுகளாலோ நம்பவைக்கப்படாது, ஏனென்றால் அவிசுவாசத்திற்கு ஒருபோதும் போதுமான சான்றுகள் இருப்பதில்லை. சதுக்கேயர்கள் மிகவும் பொல்லாதவர்களாகவும், சுயவிருப்பம் உள்ளவர்களாகவும், ஆவிக்குரிய ரீதியில் குருடர்களாகவும் இருந்ததால், கிறிஸ்துவின் கூற்றுகளின் உண்மைக்குத் தங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டனர் (2 கொரிந்தியர் 4:4).

யூத மதத் தலைவர்கள், தங்களுக்குப் பின்னால் இருந்த எதிரியின் துணையுடன், ஜீவ அதிபதியான இயேசுவைக் குழந்தையாக இருந்த காலத்திலிருந்தே அவரை ஒழித்துக்கட்ட முயன்று வந்தனர். ஏரோது, தனது சிம்மாசனத்திற்கு இயேசு ஒரு அச்சுறுத்தல் என்று கருதி, அவரை அகற்றுவதற்காகத் தன் மாகாணத்தில் இருந்த ஆண் குழந்தைகள் அனைவரையும் கொன்று குவிக்க முயன்றான் (இணைப்பைக் காண கிளிக் செய்யவும் Ak : அச்சம் – பெத்லகேமில் இரண்டு வயது மற்றும் அதற்குக் குறைவான வயதுடைய அனைத்து ஆண் குழந்தைகளையும் கொல்லுமாறு ஏரோது கட்டளையிட்டான்).சன்ஹெட்ரின் அவரைப் பிசாசு பிடித்தவர் என்றும் (Ek – பிசாசுகளின் அதிபதியான பெல்செபூப் மூலமாக மட்டுமே இந்த மனிதன் பிசாசுகளை ஓட்டுகிறான்), பாவிகளுடன் தொடர்பு வைத்திருந்தார் என்றும், வாய்மொழிச் சட்டத்தை மீறினார் என்றும் (Ei – வாய்மொழிச் சட்டம் காண்க), ஓய்வுநாளில் குணப்படுத்தினார் என்றும், மேசியா என்றும் தேவனுடைய குமாரன் என்றும் உரிமை கோரியதற்காகத் தெய்வநிந்தனை செய்தார் என்றும் குற்றம் சாட்டியிருந்தது. அவரைக் குற்றவாளியாக்க வேதாகம மற்றும் ரபிக்களின் நீதியை அவர்கள் திரித்துக்கூறினர்; அவரைச் சிலுவையில் அறையச் செய்வதற்காக மிரட்டலைப் பயன்படுத்தினர்; அவருடைய உடலைக் கல்லறையில் வைத்திருக்க ஆயுத பலத்தைப் பயன்படுத்தினர்; இப்போது அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் உண்மையை மறைப்பதற்காக இலஞ்சம் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தனர்.

ரோமானிய வீரர்களின் செய்தி மதத் தலைவர்களுக்கு பீதியையும், அச்சத்தையும், குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தியது, ஆனால் அது விசுவாசத்தையோ, நம்பிக்கையையோ அல்லது விசுவாசத்தையோ கொண்டுவரவில்லை. உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றி அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், அவர்கள் அதை மறுக்க முயற்சிக்கவில்லை. பலர் யேசுவாவை மேசியாவாக ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்றும், அதனால் தங்களின் செல்வாக்கு, அதிகாரம் மற்றும் செல்வம் பறிக்கப்பட்டுவிடும் என்றும் அஞ்சி, அந்தச் செய்தி தங்கள் சக யூதர்களைச் சென்றடையாமல் தடுப்பதே அவர்களின் ஒரே கவலையாக இருந்தது.¹⁶⁶⁸

சதுக்கேயர்கள் பரிசேயர்களைச் சந்தித்தபோது, ​​“திருடப்பட்ட உடல் கோட்பாடு” என்றழைக்கப்பட்ட ஒரு ஒருங்கிணைந்த திட்டத்தை வகுத்தார்கள். அவர்கள் படைவீரர்களுக்கு ஒரு பெரும் தொகையைக் கொடுத்தார்கள். இங்கு பணம் என்ற வார்த்தை அர்குரியோன் ஆகும், அதன் நேரடிப் பொருள் வெள்ளி என்பதாகும். இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுப்பதற்காக யூதாஸுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இலஞ்சத்தைக் குறிக்க மத்தேயு 26:15-ல் இதே வார்த்தையைத்தான் பயன்படுத்தியுள்ளார். அவர்கள் அவர்களிடம், “நாங்கள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவருடைய சீடர்கள் இரவில் வந்து அவரைத் திருடிச் சென்றார்கள்” என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டும்” என்று கூறினார்கள் (மத்தேயு 28:12-13). இந்தக் கூற்றே அபத்தமானது. படைவீரர்கள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தால், உடலை எடுத்தது யார் என்று அவர்களுக்கு எப்படித் தெரிந்திருக்கும்? அவர்களுடைய சொந்தக் கூற்றே அவர்களின் பொய்யை அம்பலப்படுத்துகிறது. தாங்கள் உறங்கிக்கொண்டிருந்ததை அவர்களே ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். காவலர்கள் தடுக்க வேண்டிய அதே பிரச்சனைதான், அவர்கள் சொல்லும்படி தாங்கள் பணிக்கப்பட்ட கதையாக மாறியது எவ்வளவு முரண்!

மதத் தலைவர்களுக்கும் ரோமானிய வீரர்களுக்கும் பொய் சொல்லக் காரணம் இருந்தது. சன்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்கள் யூத சமூகத்தில் தங்கள் பதவிகளைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது, காவலர்களோ தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. “இந்த அறிக்கை ஆளுநரிடம் சென்றால், நாங்கள் அவரைத் திருப்திப்படுத்தி, உங்களைச் சிக்கலில் இருந்து காப்பாற்றுவோம்” என்று சதுக்கேயர்கள் அவர்களுக்கு உறுதியளித்தனர் (மத்தேயு 28:14). சீசருக்கு எதிராக ஒரு அறிக்கையைச் சமர்ப்பிப்பதாக அச்சுறுத்துவதன் மூலம், யூத மதத் தலைவர்கள் பிலாத்துவிடம் தங்கள் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொண்டனர். ஒரு யூத சடலத்தை அப்புறப்படுத்துவது தொடர்பாக சீசருடன் சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்ள அவர் துணியமாட்டார் என்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. சன்ஹெட்ரின் வீரர்களுக்கு ஆதரவாக வந்தால், ஆளுநர் வீரர்களுக்கு ஒரு கண்டனத்தைத் தவிர வேறு எதையும் கொடுக்கமாட்டார் என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது.¹⁶⁶⁹

ஆகவே, தாங்கள் தண்டிக்கப்பட மாட்டோம் என்பது மட்டுமல்லாமல், வெகுமதியும் பெறுவோம் என்ற பேரானந்தத்துடன் அந்தச் சிப்பாய்கள் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டனர். இவ்வாறு, அவர்கள் தங்கள் உயிர்களை மகா சனகெத்ரினின் கைகளில் ஒப்படைத்து, தங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டபடியே செய்தனர். மத்தேயுவின் பதிவின்படி, உயிர்த்தெழுதலுக்குச் சுமார் முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்தக் கதை யூதர்களிடையே வெற்று கல்லறைக்கான முதன்மை விளக்கமாகப் பரவலாகப் பரப்பப்பட்டது, இருப்பினும் வேறு விளக்கங்களும் இருந்தன (மத்தேயு 28:15).

உயிர்த்தெழுதலை மறுக்கும் முயற்சியில், சிலர் “தவறான கல்லறை” கோட்பாட்டை முன்வைத்துள்ளனர்; அதன்படி, பெண்கள் தற்செயலாக காலியாக இருந்த தவறான கல்லறைக்குச் சென்றனர். மற்றொரு கோட்பாடு, இயேசு இறக்கவில்லை, மாறாக இரத்த இழப்பால் மயங்கி விழுந்து, குளிர்ச்சியான கல்லறையில் உயிர்த்தெழுந்தார் என்று கூறுகிறது. ஆனால், இறுதியான ஆய்வில், இந்த இரண்டு விளக்கங்களும் (அல்லது வேறு எந்த விளக்கமும்) விரிவான தகவல்களின் கீழ் நிலைத்து நிற்கவில்லை. அதுமட்டுமல்லாமல், அடுத்தடுத்த நாட்களில் அப்போஸ்தலர்களிடம் ஏற்பட்ட வியத்தகு மாற்றத்தைப் பற்றியும் நாம் வாசிக்கலாம். அவர்கள் உடலைத் திருட சதி செய்திருந்தால், அவர்களின் அற்புதமான ஆன்மீக மாற்றத்தை எப்படி விளக்க முடியும்?

யேசுவாவின் உடல் திருடப்பட்டிருந்தால், அதைத் திருடுவதில் இரண்டு குழுக்கள் மட்டுமே ஆர்வம் காட்டியிருக்கும்: ஒன்று கிறிஸ்துவின் நண்பர்கள், அல்லது அவருடைய எதிரிகள். வேறு எவரும் எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைப்பது முட்டாள்தனமாக இருந்திருக்கும். அவருடைய சீடர்களாலேயே அந்த உடல் திருடப்பட்டிருந்தால், அது ஒரு பொய் என்று தெரிந்தும் அதற்காக அவர்கள் சிலுவையில் மரிக்கத் தயாராக இருந்திருப்பார்கள் என்பதை நம்புவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகத் தெரிகிறது.பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களில் பத்து பேர் இரத்தசாட்சிகளாக மரித்தார்கள் (பார்க்க: Cy – இவையே பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களின் பெயர்கள்). யோவான் மட்டுமே இயற்கைக் காரணங்களால் மரித்தார். அவருடைய எதிரிகள் சரீரத்தைத் திருடியிருந்தால், நற்செய்தியின் தொடர்ச்சியான முன்னேற்றத்தைத் தடுப்பதற்கு அவர்களுக்கு ஒரு சுலபமான வழி இருந்திருக்கும் – சரீரத்தைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தால் மட்டும் போதும்! அவர்களிடம் சரீரம் இல்லாததால், அவர்களால் சரீரத்தைக் கொண்டுவந்து கொடுக்க முடியவில்லை. வேதாகமத்தின் எழுதப்பட்ட வசனத்தை நம்புவதை விட, திருடப்பட்ட சரீரம் என்ற கோட்பாட்டை நம்புவதற்கு அதிக விசுவாசம் தேவைப்படுகிறது!

இல்லை, காலியான கல்லறைக்கான மிகவும் தர்க்கரீதியான விளக்கம் என்னவென்றால், கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார்! அவர் மெய்யாகவே உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார்! 2,000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகியும், நாம் இன்னும் அதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம், மேலும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் யேசுவா ஹமேஷியாக்குடன் தங்களுக்குள்ள தனிப்பட்ட உறவுக்குச் சாட்சி கூற முடியும்.

மற்ற பெண்களுக்கு இயேசு காட்சியளித்தல்
மத்தேயு 28: 9-10
நிசான் மாதம் பதினேழாம் நாள் காலை 7:00 மணிக்குச் சற்றுப் பிறகு

மற்ற பெண்களுக்கு இயேசு தோன்றியது பற்றி ஆழமாக ஆராயுங்கள்: அந்தப் பெண்கள் முன்னதாக யாரைப் பார்த்தார்கள், என்ன செய்யும்படி அவர்களிடம் கூறப்பட்டது? அவர்களுடைய செய்திக்கு என்ன எதிர்வினை இருந்தது? மரியாள் அவரைக் கண்டபோது இருந்த எதிர்வினைக்கும், அவர்கள் இயேசுவைக் கண்டபோது இருந்த எதிர்வினைக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருந்தது? அவர்கள் எப்படி எதிர்வினையாற்றினார்கள்? யோவான் தனது நற்செய்தியில் மரியாள் இயேசுவைப் பற்றிக்கொள்ளக் கூடாது என்று ஏன் குறிப்பிடுகிறார், ஆனால் மத்தேயுவின் பதிவில், பெண்கள் அவருக்கு முன்பாகத் தரையில் விழுந்தபோது கிறிஸ்துவின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டார்கள்? இயேசு சீடர்களைத் தம் சகோதரர்கள் என்று அழைத்ததன் அர்த்தம் என்ன?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: உயிர்த்தெழுதலின் ஆறு அடிப்படை உண்மைகள் யாவை? மரியாளைப் போலவோ அல்லது மற்ற பெண்களைப் போலவோ நீங்கள் இயேசுவுக்குப் பதிலளித்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறீர்களா? ஏன்? நீங்கள் மேசியாவை உங்கள் உயிரை விட மேலாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா? அல்லது மிக எளிதாக விட்டுவிடுகிறீர்களா? ஏன்? இயேசு கிறிஸ்து உங்கள் சகோதரரா?

இயேசு உயிர்த்தெழுந்த பிறகு இது அவரது இரண்டாவது தோற்றமாகும். மீண்டும், இந்தத் தோற்றமும் பெண்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது, இது இந்த நிகழ்வு புனையப்பட்டது என்பதற்கு எதிராகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

மரியாளைப் பின்தொடர்ந்து கல்லறைக்குச் சென்ற பெண்கள் குழு, விரைவில் அவளுடைய சாட்சியை உறுதிப்படுத்தியது. ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் அவர்கள் இரட்சகரின் கல்லறைக்குச் சென்றபோது, ​​உள்ளே இரண்டு தேவதூதர்களைக் கண்டார்கள். தேவதூதர்களில் ஒருவர் கேட்டார்: “மரித்தோருக்குள் ஜீவனுள்ளவரை ஏன் தேடுகிறீர்கள்? அவர் இங்கே இல்லை! அவர் சொன்னபடியே, மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார்” (மத்தேயு 28:6அ; லூக்கா 24:5ஆ-6அ). அந்தப் பெண்களுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது: “விரைந்து போய், மற்ற அப்போஸ்தலர்களிடமும் பேதுருவிடமும், ‘அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்து, உங்களுக்கு முன்பாகவே கலிலேயாவுக்குப் போகிறார்’ என்று சொல்லுங்கள்.” சீடர்களின் கலிலேயாவுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற செய்தி அவர்களுக்கு வந்தது இது இரண்டாவது முறையாகும். “அவர் உங்களுக்குச் சொன்னபடியே, அங்கே அவரைக் காண்பீர்கள்” (மாற்கு 16:7; மத்தேயு 28:7).

ஆனால் அவர்கள் அந்த ஆண்களிடம் சென்றபோது, ​​பேதுருவையும் யோவானையும் தவிர மற்ற அப்போஸ்தலர்கள் யாரும் அந்தப் பெண்களை நம்பவில்லை, ஏனென்றால் அவர்களுடைய வார்த்தைகள் அவர்களுக்கு அர்த்தமற்றவையாகத் தோன்றின (லூக்கா 24:11). இருப்பினும், அவர்கள் கல்லறைக்குத் திரும்பிச் செல்லும் வழியில், இயேசு திடீரென்று அவர்களைச் சந்தித்து, “ஷாலோம்” என்று கூறி வாழ்த்தினார். ஆனால், மகதலேனா மரியாளைப் போலல்லாமல், அந்தப் பெண்கள் அவரைக் கண்டதும் அவருடைய குரலைக் கேட்டதும் உடனடியாக அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள். மகதலேனாவைச் சேர்ந்த மிரியாமைப் போல, அவர்கள் அவருடைய பாதங்களில் விழுந்து வணங்கித் தங்கள் பக்தியை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

மகிழ்ச்சியாலும் பிரமிப்பாலும் நிரம்பி, அவர்கள் கிறிஸ்துவின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டு,(கிரேக்கம்: புரோஸ்குனியோ, அதாவது முகத்தை முத்தமிடுவது) அவருக்கு முன்பாக விழுந்து வணங்கினார்கள் (மத்தேயு 28:9). பெண்கள் இயேசுவின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டதற்கும், வெளிப்படையாக எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் இல்லாமல், மரியாளுக்கு அவர் கொடுத்த அறிவுரைக்கும் இடையே ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு உள்ளது: “என்னைப் பற்றிக்கொள்வதை நிறுத்து, ஏனெனில் நான் இன்னும் பிதாவிடம் திரும்பிச் செல்லவில்லை” (யோவான் 20:17a). தனது நற்செய்திப் பதிவில், ரூவாக்கின் ஏவுதலால், யோவானான் தனது மேசியாவின் தனது எதிர்கால பரலோக ஆரோகணத்தைப் பற்றிப் பேசுவதன் மூலம், அவரைப் பற்றிக்கொள்ளக்கூடாது என்ற தனது தடையை விளக்கினார், ஆனால் அது மத்தித்யாஹுவின் கருப்பொருள் அல்ல. அவரைத் தொடுவதற்கான அழைப்பு மற்றும் உணவு உண்ணுதல் (லூக்கா 24:39-43) ஆகியவற்றைப் போலவே, பெண்களின் தொடுதலும், கர்த்தரின் உயிர்த்தெழுந்த உடலின் பௌதீக யதார்த்தத்தை வாசகருக்கு நிரூபிக்கிறது: அவர் ஒரு ஆவி அல்ல.¹⁶⁶⁵

அப்பொழுது, இயேசு உயிர்த்தெழுந்த மேசியா, தேவனுடைய தெய்வீக குமாரன் என்பதையும், அவருடைய பிரசன்னத்திற்குத் துதியும் ஆராதனையுமே சரியான பதில்கள் என்பதையும் அவர்கள் உறுதியாக அறிந்துகொண்டார்கள். அவிசுவாசி, விசுவாசி என ஒவ்வொருவரும் ஒருநாள் செய்யப்போவதையே அவர்களும் செய்தார்கள். அவர் மீண்டும் வரும்போது: ஒவ்வொரு முழங்காலும் குனிந்து, ஒவ்வொரு நாவும் இயேசு கிறிஸ்துவே கர்த்தர் என்று அறிக்கை செய்யும் (பிலிப்பியர் 2:10-11).

பின்னர், உணர்ச்சிப் பெருக்கின் மத்தியில், இயேசு அவர்களுடைய பயத்தைப் போக்கி, முன்பு தேவதூதன் அவர்களிடம் கூறிய அதே செய்தியை மீண்டும் கூறினார்: பயப்படாதீர்கள். விவிலியத்தில் உள்ள இந்தக் கதை புனையப்பட்டிருந்தால், அது அந்தப் பெண்களை வீரமிக்கவர்களாகவும் வலிமையானவர்களாகவும் சித்தரித்திருக்கும். ஆனால், அந்தச் சூழ்நிலையின் யதார்த்தத்தை நாம் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​மத்தேயுவின் இந்தக் கதை மிகவும் நம்பத்தகுந்ததாக இருக்கிறது.

இறுதியாக, உயிர்த்தெழுதலின் முழுமையான உண்மை அந்தப் பெண்களின் மனங்களிலும் இதயங்களிலும் வலுப்பெற்று வந்தது. அவர்கள் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிய தேவதூதரின் பிரகடனத்தைக் கேட்டிருந்தார்கள், அவர்கள் காலியான கல்லறையைக் கண்டிருந்தார்கள், அவர்கள் உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவரைக் கண்டிருந்தார்கள், மேலும் அவருடைய மகிமைப்படுத்தப்பட்ட உடலைத் தொட்டிருந்தார்கள். இப்போது அவர்களால் அவரை ஆராதிப்பதையும் வழிபடுவதையும் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.¹⁶⁶⁶

கர்த்தர் அவர்களுடைய பயங்களை அமைதிப்படுத்தி, அவர்களை  பின்னர் மிரியாமுக்குக் கட்டளையிட்டது போலவே அவர்களுக்கும் கட்டளையிட்டார்: “போய் என் சகோதரர்களிடம் (கிரேக்கம்: அடெல்போஸ்) சொல்லுங்கள்.” இங்கு குடும்ப உறுப்பினர்கள் யாரும் குறிப்பிடப்படாததால், சூழல் தெளிவாக அப்போஸ்தலர்களையே சுட்டிக்காட்டுகிறது. அப்போஸ்தலர்கள் கலிலேயாவுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது, அங்கே அவர்கள் அவரைக் காண்பார்கள் என்று கிறிஸ்து கூறினார் (மத்தேயு 28:10). கலிலேயாவில் இயேசுவைச் சந்திக்கும்படி “சீடர்களிடம்” சொல்லப்பட்டது இது மூன்றாவது முறையாகும். உயிர்த்தெழுந்த மேசியாவுடனான தங்களின் தனிப்பட்ட சந்திப்பால் உற்சாகமடைந்த அந்தப் பெண்கள், பின்னர் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

சீடர்கள் யேசுவாவின் ஆன்மீக சகோதரர்கள் என்ற கருத்து புதியதல்ல (மத்தேயு 12:46-50 மற்றும் 25:40). இருப்பினும் இந்த முறை, அப்போஸ்தலர்களிடம் விசுவாசக் குறைவு, அவர்களின் கோழைத்தனம் மற்றும் அவர்கள் விலகிச் சென்ற போதிலும், கர்த்தர் கிருபையுடன் அவர்களைத் தம் சகோதரர்களாகக் குறிப்பிட்டார். அவர்கள் கலிலேயாவுக்கு வந்தபோது, ​​அவர்களுடைய சந்திப்பு, கெத்செமனே தோட்டத்தில் தாங்கள் இழந்துவிட்டதாக நிச்சயமாக நினைத்திருந்த குடும்ப உறவை மீண்டும்  தாங்கள் நிலைநிறுத்தியது.¹⁶⁶⁷

உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிய பைபிளின் பார்வை, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உண்மையானதும் நிஜமானதுமாகும்; அதில் பாசாங்கோ மிகைப்படுத்தலோ அறவே இல்லை. வேதவசனங்கள் விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதோ அல்லது மன்றாடுவதோ இல்லை, மாறாக உண்மைகளை உள்ளபடியே வாசகர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி அவர்கள் முன் வைக்கின்றன. உயிர்த்தெழுதலின் ஆறு அடிப்படை உண்மைகள் உள்ளன.

முதலாவதாக, தேவனுடைய வார்த்தை முற்றிலும் உண்மையானது மற்றும் நம்பகமானது என்பதற்கு இது சான்றளிக்கிறது. இயேசு தாம் முன்னறிவித்த அதே நேரத்திலும் அதே விதத்திலும் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தார் (மத்தேயு 12:40, 16:21, 17:22-23).

இரண்டாவதாக, உயிர்த்தெழுதல் என்பது, இயேசு கிறிஸ்து தாம் உரிமை கோரியபடியே தேவனுடைய குமாரன் என்பதையும், வாழ்வுக்கும் மரணத்திற்கும் மேலான அதிகாரம் அவருக்கு உண்டு என்பதையும் குறிக்கிறது. நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன். என்னாலேயன்றி ஒருவனும் பிதாவினிடத்தில் வரமாட்டான் (யோவான் 14:6).

மூன்றாவதாக, இரட்சிப்பு முழுமையானது என்பதை இது நிரூபிக்கிறது. சிலுவையில் இயேசு மெசியா பாவத்தையும், மரணத்தையும், பாதாளத்தையும் வென்று… வெற்றியுடன் உயிர்த்தெழுந்தார்.

நான்காவதாக, யூதர்களையும் புறஜாதியாரையும் உள்ளடக்கிய சபை (எபேசியர் 2:14-15) நிறுவப்பட்டுவிட்டது என்பதை உயிர்த்தெழுதல் நிரூபிக்கிறது. இயேசு மெசியா இவ்வாறு அறிவித்திருந்தார்: நான் என் சபையைக் கட்டுவேன், பாதாளத்தின் வாசல்கள் அதை மேற்கொள்ளாது (மத்தேயு 16:18). ஷோலின் வாசல்கள் என்பது தநாக்கின் சரீர மரணத்தைக் குறிக்கும் ஒரு சொற்றொடராகும் (சங்கீதம் 9:13, 107:18; யோபு 38:17; ஏசாயா 38:10; யோனா 2:6b). கிறிஸ்து தமது சபையை ஸ்தாபிப்பதை மரணத்தால் கூட தடுக்க முடியாது என்பதை அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் நிரூபித்தது.

ஐந்தாவதாக, நியாயத்தீர்ப்பு வரவிருக்கிறது என்பதை இது நிரூபிக்கிறது. பிதா ஒருவரையும் நியாயந்தீர்ப்பதில்லை, ஆனால் எல்லா நியாயத்தீர்ப்பையும் குமாரனிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார் என்று இயேசு அறிவித்தார் (யோவான் 5:22). குமாரன் இப்போது உயிர்த்தெழுந்து உயிரோடு இருப்பதால், அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பு நிச்சயம்.

ஆறாவதாக, மேசியாவின் உயிர்த்தெழுதல் பரலோகம் காத்திருக்கிறது என்பதை நிரூபிக்கிறது. இயேசு வாக்குறுதி அளித்தார்: என் பிதாவின் வீட்டில் அநேக வாசஸ்தலங்கள் உண்டு; அப்படி இல்லாவிட்டால், நான் உங்களுக்குச் சொல்லியிருப்பேன் (யோவான் 14:2NASB). உயிர்த்தெழுதலினால் கிறிஸ்து உயிரோடு இருப்பதால், அவர் இப்போது நமக்காக ஒரு பரலோக வாசஸ்தலத்தை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார் என்ற உறுதியை விசுவாசிகள் கொண்டுள்ளனர்.

பெண்களிடையே மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் எதிர்பார்ப்பும் நிலவியது; ஆனால், நாம் அடுத்துக் காணவிருப்பது போல, மத மற்றும் அரசியல் அதிகாரிகளுக்கு நிலைமை முற்றிலும் நேர்மாறாக இருந்தது.

இயேசு மரிய மகதலேனாவுக்குத் தோன்றினார்
யோவான் 20: 11-18
நிசான் மாதம் பதினேழாம் நாள், ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை சுமார் 7:00 மணிக்கு

இயேசு மகதலேனா மரியாளுக்குத் தோன்றுகிறார். ஆழமாக ஆராயுங்கள்: இயேசு தம்முடைய சொந்த அப்போஸ்தலர்களுக்குத் தோன்றுவதற்கு முன்பே, ஏன் மகதலேனா மரியாளுக்குத் தோன்றினார்? அவளுடைய துக்கத்தையும் குழப்பத்தையும் இறுதியாக எது உடைக்கிறது? அவள் பதினொரு அப்போஸ்தலர்களிடம் திரும்பியது, யோவான் 20:2-ல் உள்ள நிகழ்வுடன் எவ்வாறு வேறுபடுகிறது? இயேசு இங்கு தம்முடைய சீடர்களைக் குறிக்க என்ன சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார்? இனிமேல் அவர்களுடைய உறவில் புதிதாக என்ன இருக்கிறது (யோவான் 15:15)? இயேசு உயிர்த்தெழுந்த பிறகு, தம்மை முதலில் காண்பதற்காக மகதலேனாவைச் சேர்ந்த மிரியாமைத் தெளிவாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். மரியாளுக்கு அவர் தோன்றியது ஏன் அவ்வளவு முக்கியமானதாகவும் குறிப்பிடத்தக்கதாகவும் இருந்தது?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: துக்கத்தின் வேளையில் கிறிஸ்து உங்கள் பெயரை எவ்வாறு குறிப்பிட்டார்? அது உங்களை எவ்வாறு பாதித்தது? நம் இரட்சகர் உங்கள் சகோதரர் என்பது உங்களுக்கு என்ன அர்த்தம் தருகிறது?

உயிர்த்தெழுதல் பற்றிய இந்தக் கூற்று ஒரு புனைவாக இருந்திருந்தால், இதைச் செய்வதற்கு இது சரியான வழியாக இருந்திருக்காது. யூத சட்டத்தின்படி, ஒரு பெண்ணின் சாட்சியம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. இதனால்தான் “இயேசுவின் சீடர்கள்” பெண்களை உடனடியாக நம்புவதில்லை. உயிர்த்தெழுதல் பற்றிய பொய்யைக் கூறும் ஒருவர், யூதர்களின் சாட்சியக் கருத்தின்படி, அதை ஆண்களாகவோ அல்லது குறைந்தது இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்கள் கொண்ட ஒரு குழுவாகவோ சொல்லியிருப்பார். எனவே, உயிர்த்தெழுதலின் முதல் தோற்றத்தை ஒரு பெண் கண்டதாகக் காட்டுவது, உண்மையில் அந்த உயிர்த்தெழுதல் கூற்றை நம்பகத்தன்மை வாய்ந்ததாக ஆக்குகிறது.^¹⁶⁶¹

மரியாள் மகதலேனா (சாரா பெத் பாக்கா வரைந்த ஓவியம்: இணைப்புகள் மற்றும் ஆதாரங்களில் கூடுதல் தகவல்களைக் காண்க) கல்லறைக்குத் திரும்பி வருவதற்குள், பேதுருவும்   மற்றும் யோவானும் ஏற்கனவே வந்து சென்றுவிட்டிருந்தனர். இப்போது தனியாக, செய்வதறியாது தவித்து, துக்கத்தால் நிலைகுலைந்து போன அவள், கல்லறைக்கு வெளியே நின்று கட்டுப்படுத்த முடியாதபடி விம்மி அழுதாள். அவளுடைய இரட்சகர் இறந்துவிட்டார், யாரோ அவருடைய உடலை எடுத்துச் சென்றிருந்தனர். அவள் அழுதுகொண்டே, கல்லறைக்குள் பார்க்கக் குனிந்தபோது, ​​இயேசுவின் உடல் இருந்த இடத்தில், தலைப்பக்கத்தில் ஒருவரும், காலடியில் ஒருவருமாக, வெள்ளுடை அணிந்த இரண்டு தேவதூதர்கள் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டாள். கல்லறைக்கு அவள் முதன்முறை வந்தபோதே, மேசியா உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்று தேவதூதர்கள் அவளிடம் அறிவித்திருந்தபோதிலும் (லூக்கா 24:5b-6a),மரியாளுக்கு இன்னும் புரியவில்லை. எனவே, முந்தைய அறிவிப்பின் வெளிச்சத்தில், அவர்கள் அவளிடம், “பெண்ணே, ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு உயிர்த்தெழுந்தார் என்ற அவர்களின் செய்தியை அவள் நம்பியிருந்தால், கண்ணீருக்கு அவசியமே இருந்திருக்காது. மரியாளின் பதில், வெற்று கல்லறையைப் பற்றிய அவளுடைய விளக்கத்தை வெளிப்படுத்தியது. இதயம் நொறுங்கிய தன் விம்மல்களுக்கு இடையே, மிரியாம் இவ்வாறு கதறினாள்: “அவர்கள் என் ஆண்டவரை எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்கள்; அவரை எங்கே வைத்திருக்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை” (யோவான் 20:11-13). இதற்குத் தேவதூதர்கள் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை.

அப்போதுதான் அவள் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​இயேசு அங்கே நிற்பதைக் கண்டாள். உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவின் முதல் தோற்றம் இதுவே. முதலில், அவருடைய உயிர்த்தெழுந்த உடலில் இருந்த பெரும் வித்தியாசத்தின் காரணமாக, அவள் அவரைச் சற்றும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை (யோவான் 20:14). தற்செயலாக, அவருடைய உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு அவர் யார் என்பதை உடனடியாக உணராதவள் அவள் மட்டும் அல்ல. அன்றைய தினம் பிற்பகலில், அவருடைய சீடர்களில் இருவர் எம்மாவுஸ் செல்லும் வழியில் அவருடன் சிறிது தூரம் பயணம் செய்தபின், அவர்களுடைய கண்கள் திறக்கப்பட்டன (லூக்கா 24:13-35). அவருடைய முகம் வித்தியாசமாக – மகிமைப்படுத்தப்பட்டதாக இருந்தது. யோவான் பின்னர் அவரை இவ்வாறு விவரித்தார்: அவருடைய தலைமுடி கம்பளியைப் போலவும், பனியைப் போலவும் வெண்மையாக இருந்தது, அவருடைய கண்கள் எரிகிற நெருப்பைப் போலவும், அவருடைய குரல் வெள்ளப்பெருக்கின் சத்தத்தைப் போலவும் இருந்தது (வெளிப்படுத்தல் 1:14-15).

இயேசுவா, தேவதூதர்கள் கேட்ட கேள்வியையே திரும்பக் கேட்டு அவளிடம், “பெண்ணே, ஏன் அழுகிறாய்? நீ யாரைத் தேடுகிறாய்?” என்று கேட்டார். அவள் அவருடைய தோற்றத்தை மட்டுமல்ல, அவருடைய குரலையும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. இயேசு கிறிஸ்துவை உயிரோடு காண்பாள் என்று மரியாள் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர் தோட்டக்காரர் என்று எண்ணி, அவள், “ஐயா, நீர் அவரைக் கொண்டுபோய்ப்போட்டிருந்தால், அவரை எங்கே வைத்திருக்கிறீர் என்று எனக்குச் சொல்லும், அப்பொழுது நான் அவரைக் கொண்டுபோய்ப்போடுவேன்” என்றாள் (யோவான் 20:15).

அவர் அவளுடைய பெயரைச் சொன்னாலே போதும், அவள் உடனடியாக அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள். அவர் தம்முடைய ஆடுகளைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார்… அவைகளும் அவருடைய சத்தத்தை அறிந்திருக்கின்றன (யோவான் 10:3-4 NKJV). பின்பு இயேசு, அவளைப் பெயர் சொல்லி, “மிரியாம்” என்றார். அவள் இயேசுவைப் பார்க்கத் திரும்பியபோது – அவரை உண்மையாகவே பார்த்தபோது – அவருடைய உயிர்த்தெழுதலை ஏற்றுக்கொண்டு, அரமேய மொழியில், “ரபோனி!” அதாவது “என் போதகரே!” என்று கூக்குரலிட்டாள் (யோவான் 20:16). மரியாளின் துக்கம் உடனடியாக விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியாக மாறியது.

உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவர் ஏன் அவர் மகதலேனாவைச் சேர்ந்த, துக்கத்திலிருந்த மிரியாமுக்கு முதலில் தோன்ற வேண்டும்? சமூகத்தின் விதிகளின்படி, நம்பகமான சாட்சியாகக் கூட இல்லாத ஒரு பெண்ணிடம், இந்த மிக முக்கியமான, வரலாற்றையே மாற்றக்கூடிய வெளிப்பாட்டை அவர் ஏன் ஒப்படைக்க வேண்டும்? சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள், அவர் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னதாகவே வந்திருந்தால், மாபெரும் அப்போஸ்தலர்களான பேதுரு மற்றும் யோவான் ஆகிய இருவருக்கும் தம்மை வெளிப்படுத்தியிருக்கலாமே. அது இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்காதா? இருப்பினும், மேசியா மகதலேனா மரியாவைத் தேர்ந்தெடுத்தார், மேலும் இயேசுவைப் பற்றி நாம் அறிந்தவற்றிலிருந்து, அவருடைய நேரமோ அல்லது அவருடைய தேர்வோ தற்செயலானவை அல்ல. உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவை முதலில் காணும் உன்னத கௌரவத்திற்கு மிரியாம் ஒரு சரியான நபராக இருந்தார் – விசித்திரமாக, அவர் ஒரு பெண்ணாக இருந்ததே இதற்குப் பொருத்தமாக இருந்தது.

ஏழு பிசாசுகளின் பிடியில் எவ்வளவு காலம் சிறைப்பட்டிருந்தார்கள் என்று யாருக்குத் தெரியும்? அந்தப் பகைவனுக்கு எதிரான கிறிஸ்துவின் தீர்க்கமான வெற்றியை முதன்முதலில் காண, மரிய மகதலேனாவை விட சிறந்தவர் யார் இருக்க முடியும்? எதிரி உண்மையில் எப்படிச் செயல்படுகிறான் என்பதை அவள் தனது வேதனையான தனிப்பட்ட அனுபவத்திலிருந்து அறிந்திருந்தாள். இயேசு, மரியாளைப் பிசாசுகளிடமிருந்து , அவளை,விடுவித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அதைவிட மிக அதிகமாகச் செய்தார். தமது மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் மூலம், இயேசு பாவத்தின் மற்றும் மரணத்தின் வல்லமையை முறியடித்தது மட்டுமல்லாமல், அவளை முன்பு துன்புறுத்திய பிசாசையும் வென்றார்.

சர்ப்பத்தின் வித்துக்கும் ஸ்திரீயின் வித்துக்கும் (ஆதியாகமம் 3:15) இடையே நடந்த போரின் முடிவு இங்கே தீர்மானிக்கப்பட்டது. மேலும், இயேசு மரியாளிடம், “பெண்ணே, ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டது எவ்வளவு பொருத்தமானது! ஒரு கல்லறைத் தோட்டத்தில் இப்படிக் கேட்பது விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், இந்த விஷயத்தில், அந்தக் கேள்வி ஆழமானது. மிரியாம் காலியான கல்லறையின் முன் அழுது கொண்டிருந்தாள்; அதுவே நம் அனைவரின் கண்ணீருக்கும் நம்பிக்கையைத் தரும் ஒரே வரலாற்று நிகழ்வாகும். மரியாள் தான் தேடியதைக் கண்டிருந்தால் – அதாவது, மரித்த மேசியாவைக் கண்டிருந்தால் – நாம் அனைவரும் விரக்தியில் அழுவதற்கு ஒரு காரணம் இருந்திருக்கும். அதற்குப் பதிலாக, அவரே வெற்றியாளர்! சூழ்நிலைகள் எவ்வளவு மோசமாகத் தோன்றினாலும், நம்பிக்கை உயிரோடு இருக்கிறது; இயேசு போரில் வென்றுவிட்டார், மீதமுள்ள வரலாறு என்பது வெறும் துடைத்தெறியும் வேலை மட்டுமே. எதிரி தோற்கடிக்கப்பட்ட பகைவன், மரியாளின் மற்றும் நமது விடுதலை முழுமையடைந்தது.

அவள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டபோது மரியாளின் முகத்தில் ஏற்பட்ட ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த தோற்றத்தை நம்மால் கற்பனை செய்து பார்க்க மட்டுமே முடியும். கொடிய துக்கம் ஒரு கணத்தில் மாபெரும் மகிழ்ச்சியாக மாறியது. நாங்கள் மனம் உடைந்து கதறி அழுதோம். எங்களால் இயேசுவைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. நாங்கள் எல்லா நம்பிக்கையையும் இழந்துவிட்டோம். அப்போது யேசுவா வருகிறார். அவர் எங்கள் பெயரைச் சொல்கிறார். திடீரென்று மேகம் விலகுகிறது, எங்கள் துன்பங்கள் தாங்கக்கூடியதாகின்றன. நாங்கள் ஒருவித பரவசத்தை உணர்கிறோம். மேசியா மிகவும் அருகில் இருப்பது போல் தெரிகிறது, எங்கள் நம்பிக்கையும் அப்படியே.1662

லூக்காவின் நற்செய்தியிலிருந்து நாம் அறிந்துகொண்டவற்றுடன் இந்தத் தகவலை இணைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​இயேசுவுடன் பயணம் செய்த பெண்களில் மரியாளும் ஒருவர் என்பது நமக்குத் தெரிகிறது (இணைப்பைக் காண கிளிக் செய்யவும்: Eg – மரியாள் மகதலேனா மற்றும் வேறு சில பெண்கள் தங்கள் சொந்த வழிகளில் இயேசுவை ஆதரித்தனர்). மிரியாம், ரபி யேசுவாவின் பள்ளியில் ஒரு மாணவியாக இருந்தார் என்பதும் தெளிவாகிறது. அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்கவும், அவரைக் கவனித்து அவருடன் உரையாடவும் சராசரியை விட அதிகமான வாய்ப்புகளால் அவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருந்தார். மீண்டும், இது ஒரு புனைக்கதையாக இருந்திருந்தால், நீங்கள் இங்கே ஒரு பெண்ணைப் பயன்படுத்தியிருக்க மாட்டீர்கள், ஏனென்றால் யூத கலாச்சாரத்தில் பெண்கள் நம்பகமற்ற சாட்சிகளாக இருந்தனர்.

அந்த நேரத்தில் மிரியாம் அவரை ஒருபோதும் அவள் அவனைப் போல விடமாட்டாள் என்பது போலப் பற்றிக்கொள்ள முயன்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் இயேசு சொன்னார்: “என்னைப் பற்றிக்கொள்வதை நிறுத்து, ஏனென்றால் நான் இன்னும் பிதாவிடம் திரும்பிச் செல்லவில்லை” (யோவான் 20:17அ NASB). கர்த்தருடைய வார்த்தைகள் மரியாள் மகதலேனாவின் அசாதாரண குணத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான வழியில் சாட்சி அளித்தன. நம்மில் பெரும்பாலோர் அப்போஸ்தலனாகிய தோமாவைப் போலவே தயக்கமுள்ளவர்களாகவும், சந்தேகப்படுபவர்களாகவும், அவநம்பிக்கை கொண்டவர்களாகவும் இருக்கிறோம். கர்த்தரின் அடையாளத்தைச் சரிபார்க்கும்படி, இயேசு தோமாவைத் தன்னைத் தொடுமாறு வற்புறுத்தினார் (யோவான் 20:27). கிறிஸ்துவின் சீடர்களில் பெரும்பாலோர், குறிப்பாக இந்த பின்நவீன யுகத்தில், தொடர்ந்து அவரிடம் நெருங்கி வர வற்புறுத்தப்பட வேண்டியிருக்கிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கதும் வருத்தமானதும் (ஆனால் உண்மை) ஆகும். ஆனால் மரியாளோ, இதற்கு மாறாக, அவரை விட விரும்பாமல், தன் உயிருக்காக அவரைப் பற்றிக்கொண்டாள்!1663

இங்கே அவர் சொல்வதிலிருந்தும், எபிரேயர் 9:11-12, 24 மற்றும் 10:12-ல் அவர் சொல்வதிலிருந்தும், பரலோகத்தில் உள்ள மகா பரிசுத்த ஸ்தலமாகிய, மிகவும் பரிபூரணமான ஆசரிப்புக் கூடாரத்தில் இயேசு தமது சொந்த இரத்தத்தைப் பலியாகச் செலுத்தினார் என்பதை நாம் அறிந்துகொள்கிறோம். எனவே, அவர் பரலோகத்திற்கு ஏறிச் செல்லும் வரை அவரைத் தடுத்து வைத்திருக்க முடியவில்லை. ஆனால், அதற்குப் பதிலாக, என் சகோதரர்களிடம் (கிரேக்கம்: அடெல்போஸ்) சென்று, நான் என் பிதாவிடமும் உங்கள் பிதாவிடமும், என் தேவனிடமும் உங்கள் தேவனிடமும் திரும்பிப் போகிறேன் என்று அவர்களிடம் சொல்லுங்கள் (யோவான் 20:17b CJB). அடெல்போஸ் என்ற வார்த்தையை உடன் பிறந்த சகோதரர்களைக் குறிக்கவோ அல்லது கர்த்தருக்குள் இருக்கும் சகோதரர்களைக் குறிக்கவோ பயன்படுத்தலாம். அது எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதைச் சூழல் தீர்மானிக்கிறது. இங்கே சூழல் அப்போஸ்தலர்களைப் பற்றியது, எனவே அது கர்த்தருக்குள் இருக்கும் சகோதரர்களைக் குறிக்கும்.

இயேசு பிதாவாகிய தேவனை விடத் தாழ்ந்தவர் என்பதால், அவர் தேவனாக இருக்க முடியாது என்பதை நிரூபிக்க யெகோவாவின் சாட்சிகள் இந்த வசனத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் (இதைப் பற்றி மேலும் வாசிக்க,Kr- ‘பரிசுத்த ஆவியானவர் உங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் போதிப்பார்’ என்ற நூலைப் பார்க்கவும்). இவர் உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவே தவிர, பூமியில் ஊழியம் செய்யும் ஒரு மனிதராக, ‘நான் இன்னும் பிதாவிடம் திரும்பிப் போகவில்லை’ என்று சொல்லும் இயேசு அல்ல என்று அந்தச் சாட்சிகள் கூறப்போகிறார்கள். இயேசுவே தேவனாக இல்லாதிருந்தால், அவரால் அப்படி ஒரு கூற்றைச் சொல்லியிருக்க முடியுமா? இந்த வசனம், ஒருவேளை மேசியாவின் ஆளுமை பற்றிய கோட்பாட்டின் மிக முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்றை வெளிப்படுத்துகிறது.

இயேசு கிறிஸ்து இவ்வுலகில் வாழ்ந்தபோது, ​​இரண்டு இயல்புகளை அவர் ஒன்றிணைத்திருந்தார்: ஒருபுறம், கடவுளின் இயல்பான தெய்வீக இயல்பு, மறுபுறம், மனிதனின் இயல்பான மனித இயல்பு. இயேசு ஒரே நேரத்தில் கடவுளாகவும் மனிதனாகவும் இருந்தார். அவர் ஐம்பது சதவீதம் கடவுளாகவும் ஐம்பது சதவீதம் மனிதனாகவும் இருக்கவில்லை; அவர் நூறு சதவீதம் கடவுளாகவும் நூறு சதவீதம் மனிதனாகவும் இருந்தார்.

நற்செய்தி நூல்களைப் படித்து, கிறிஸ்துவின் கூற்றுகளையும் செயல்களையும் கவனமாகக் குறித்துக்கொள்வது ஒரு சுவாரஸ்யமான பயிற்சியாகும். சில சமயங்களில் கிறிஸ்துவின் தெய்வீகம் எவ்வாறு வலியுறுத்தப்படுகிறது என்பதையும், மற்ற சமயங்களில் கிறிஸ்துவின் மனிதத்தன்மை எவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்பதையும் காணலாம். உதாரணமாக, யோவான் 4-ஆம் அதிகாரத்தில், இயேசு தனது பயணத்தால் களைப்படைந்திருந்ததால்,அவர் கிணற்றருகே அமர்ந்து சமாரியப் பெண்ணுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். மனிதன் மட்டுமே சோர்வடைவான்; கடவுள் சோர்வடைவதில்லை அல்லது களைப்படைவதில்லை (ஏசாயா 40:28). கிறிஸ்துவின் மனிதத்தன்மைக்கு மற்றொரு உதாரணம், அவர் சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தபோது காணப்படுகிறது. அவர் மரித்துக்கொண்டிருந்தார், மேலும் அவர் தனது தந்தையிடம் ! இறுதி ஜெபங்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.நிச்சயமாக, கிறிஸ்து மரித்தபோது, ​​மரித்தது இயேசுவின் மனிதத்தன்மையே தவிர, மேசியாவின் தெய்வீகத்தன்மை அல்ல. ஏனெனில், தெய்வீக கிறிஸ்து ஒருபோதும் மரிக்க முடியாது. எனவே, யேசுவா மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தபோது, ​​கிறிஸ்துவின் மனிதத்தன்மையே, அதாவது மனித இயேசுவே, மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தார்.நான் இதை இட்டுக்கட்டவில்லை! ஆகவே, சிலுவையில் அவர் மரித்த பிறகு, பிரதான தூதனான மிக்கேலாக மீண்டும் ஆவதற்காக, யேசுவா ஒரு ஆவியாக ​​கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழ வேண்டியிருந்தது. ஆ, அவர்கள் இயேசுவே, என்னவொரு சிக்கலான வலையைப் பின்னுகிறார்கள்!

ஆகையால், யேசுவாவின் தெய்வீக இயல்பையும் மனித இயல்பையும் விளக்குவதற்கு, நற்செய்திகள் முழுவதும் இயேசுவுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட இரண்டு சிறப்புப் பட்டங்களான ‘மனிதகுமாரன்’ மற்றும் ‘தேவகுமாரன்’ ஆகியவற்றை நாம் பார்த்தாலே போதும். மேசியா தாமே அந்த இரண்டு பட்டங்களையும் பயன்படுத்தினார். ஆம், நிச்சயமாக! நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், ஒரு காலம் வருகிறது – உண்மையில், அது ஏற்கெனவே வந்துவிட்டது – மரித்தோர் தேவகுமாரனின் குரலைக் கேட்பார்கள், அதைக் கேட்பவர்கள் உயிரடைவார்கள். ஏனெனில், பிதா தமக்குள்ளே ஜீவனைக் கொண்டிருப்பதுபோல, குமாரனும் தமக்குள்ளே ஜீவனைக் கொண்டிருக்க அவர் கொடுத்திருக்கிறார். மேலும், அவர் மனிதகுமாரனாக இருப்பதால், நியாயத்தீர்ப்பை நிறைவேற்றும் அதிகாரத்தையும் அவருக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். இதைக் குறித்து ஆச்சரியப்படாதீர்கள்; ஏனெனில், கல்லறையில் உள்ள அனைவரும் அவருடைய குரலைக் கேட்கும் காலம் வருகிறது (யோவான் 5:25-28).

தேவனுடைய குமாரன் என்பது மேசியாவின் தெய்வீகத்தைக் காட்டும் ஒரு பட்டமாகும், எனவே அதனுடன் வரும் செயலைக் கவனியுங்கள். தேவனுடைய குமாரனின் சத்தத்தைக் கேட்பவர்கள் வாழ்வார்கள். தேவன் ஒருவரால் மட்டுமே நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்க முடியும்! மறுபுறம், நாம் 27 மற்றும் 28 ஆம் வசனங்களைப் பார்க்கும்போது, ​​கிறிஸ்து மனித குமாரனாக இருப்பதால், நியாயத்தீர்ப்பை நிறைவேற்றும் அதிகாரத்தை தேவன் அவருக்குக் கொடுத்திருப்பதை நாம் காண்கிறோம். அவருடைய தெய்வீக சுபாவமே நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்கும் அந்த ஒருவர் அற்புதத்தைச் செய்கிறது (காண்க: Ms-விசுவாசியின் நித்திய பாதுகாப்பு ), மேலும் அவருடைய மனித சுபாவமே மனிதகுலத்தை நியாயந்தீர்ப்பதோடு தொடர்புடையது. எனவே, யோவான் தம்மைத் தம்முடைய சீடர்களுடன் “என் சகோதரர்கள்” (யோவான் 20:17b) என்று அடையாளப்படுத்தியபோது, ​​கிறிஸ்துவின் மனிதத்தன்மையை இங்கே வலியுறுத்தினார்.¹⁶⁶⁴

அவர் கலிலேயாவுக்குத் திரும்புவார், அங்கே பதினொரு அப்போஸ்தலர்களும் அவரைச் சந்திக்கவிருந்தனர். உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிய தனது புரிதலால் வந்த புதிய மகிழ்ச்சியுடன், மரியாள் அப்போஸ்தலர்களிடம், “நான் கர்த்தரைக் கண்டேன்!” என்ற செய்தியைச் சொன்னாள். மேலும், அவர் இந்த வார்த்தைகளைத் தன்னிடம் கூறியதாகவும் அவர்களிடம் சொன்னாள் (யோவான் 20:18). அவளுடையது ஒரு அசாதாரணமான மரபுரிமையாகும். அந்தப் பெருமையை ஒருவராலும் ஒருபோதும் பகிர்ந்துகொள்ளவோ ​​அல்லது அவளிடமிருந்து அதைப் பறிக்கவோ முடியாது. ஆனால், மேசியாவின் மீது அவள் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த அன்பை நாம் பின்பற்ற முயலலாம், அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்.

வெற்று கல்லறை
லூக்கா 24:9-12 மற்றும் யோவான் 20:2-10
நிசான் மாதம் பதினேழாம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை சுமார் 6:30 மணியளவில்

வெற்று கல்லறை பற்றிய ஆழ்ந்த ஆய்வு: கல்லறைக்குச் செல்லும் வழியில் அந்தப் பெண்கள் என்ன உணர்ந்தார்கள்? அவர்கள் என்னென்ன பிரச்சனைகளைக் காண்பார்கள் என்று எதிர்பார்த்தார்கள்? கல்லறையை விட்டு வெளியேறியபோது அவர்கள் எப்படி உணர்ந்திருப்பார்கள் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? அப்போஸ்தலர்களுக்கு முன்பாக அந்தப் பெண்கள் ஏன் தேவதூதர்களைச் சந்தித்தார்கள் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? அந்தப் பெண்களின் அறிக்கைக்கு தல்மிதிம்கள் எவ்வாறு பதிலளித்தார்கள்? மரியாள் மகதலேனாவின் அறிக்கைக்கு பேதுருவும் யோவானும் எவ்வாறு பதிலளித்தார்கள்? கல்லறை காலியாக இருந்தது என்ற அறிக்கையை யார் எதிர்த்தார்கள்?

சிந்திக்கவும்: இயேசு கிறிஸ்துவின் நற்செய்தி – அதாவது, யேசுவா புற எதிரியையும் அக எதிரியையும் தோற்கடித்துவிட்டார் என்ற நற்செய்தி – நாம் ஒரு ஜீவனுள்ள இரட்சகரைப் பின்பற்றும் ஒன்றாகும் என்பதை மற்றவர்களுக்கு அறிவிக்கும் தூதுவர்கள் நாம்தான் என்று மரியாளின் கதை நமக்கு எவ்வாறு கற்பிக்கிறது?

அக்காலத்தில், உயிர்த்தெழுதல் முதற்பலன் பண்டிகையின்போது நிகழ்ந்தது (லேவியராகமம் பற்றிய விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும், இணைப்பைக் காண Ea – மறு தாள் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்). இந்த நாளில், ஆலய அரிவாள்களைக் கொண்டு வாற்கோதுமை வயலில் சிறப்பாகக் குறிக்கப்பட்ட ஒரு பகுதியை அறுவடை செய்வதற்காக எருசலேமிலிருந்து ஒரு தூதுக்குழு அனுப்பப்பட்டது. அறுவடை செய்யப்பட்டவற்றிலிருந்து ஒரு கதிர் ஆசாரியனிடம் கொண்டுவரப்பட்டது. அந்த ஒற்றைக் கதிர்க்கட்டு “முதற்பலன்களின் கதிர்க்கட்டு” என்று அழைக்கப்பட்டது. பின்னர், ஆசாரியன் அந்த ஒற்றைக் கதிர்க்கட்டை எடுத்து, ஆலயத்தில் யெகோவாவுக்கு முன்பாக அசைக்க வேண்டும். பின்னர், வாற்கோதுமை அறுவடையின் இந்த முதற்பலன்கள் கதிரடிக்கப்பட்டு, தூற்றப்பட்டன. பிறகு, சேகரிக்கப்பட்ட தானியம் அரைக்கப்பட்டது. பின்னர் அந்த மாவு, புளிப்பில்லாத மாவு காணிக்கையாக ஆக்கப்பட்டு, வெண்கலப் பலிபீடத்தில் யெகோவாவுக்குத் தகனபலியாகவும் (யாத்திராகமம் Fe – தகனபலி மீதான எனது விளக்கவுரையைக் காண்க) மற்றும் தானியபலியாகவும் (யாத்திராகமம் Ff – தானியபலி மீதான எனது விளக்கவுரையைக் காண்க) செலுத்தப்பட்டது. இது நடப்பதற்கு முன்பு இஸ்ரவேலில் எங்கும் வாற்கோதுமை அறுவடை செய்யப்படக்கூடாது.

தோராவின்படி, முதற்பலன்களின் காணிக்கை ஓய்வுநாளுக்கு அடுத்த நாள் செலுத்தப்பட வேண்டும் (லேவியராகமம் 23:15). ரோஜர் லீபி தனது புகழ்பெற்ற நூலான ‘ஆலயத்தில் மேசியா’ என்பதில் வலியுறுத்துவது போல, இந்தக் கூற்றின் விளக்கத்தைப் பற்றி சதுக்கேயர்களுக்கும் பரிசேயர்களுக்கும் இடையே ஒரு விவாதம் மூண்டது. சதுக்கேயர்கள், இந்தப் பண்டிகை எப்போதும் பெசாச் வாரத்தில் வரும் முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று நடைபெற வேண்டும் என்று கருதினர். மறுபுறம், பரிசேயர்கள் லேவியராகமம் 23:15-ல் உள்ள ‘ஓய்வுநாள்’ என்ற சொல்லுக்கு ஒரு சிறப்பு அர்த்தம் இருப்பதாக நம்பினர்; வேறுவிதமாகக் கூறினால், அது “ஒரு சிறப்புப் பண்டிகை நாள்” என்று அவர்கள் நம்பினர். இதன் மூலம், லேவியராகமம் 23:15-ல் உள்ள இந்த வார்த்தையின்படி, நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாள் என்பது பெசாச் ஆட்டுக்குட்டி உண்ணப்படும் நாளாகக் குறிப்பிடப்பட்டது என்று அவர்கள் கருதினர். எனவே, பரிசேயர்களின் பார்வையின்படி, ரெஷித் கத்ஸீர் பண்டிகையின் கொள்கை எப்போதும் நிசான் மாதம் பதினாறாம் நாளில் கொண்டாடப்பட வேண்டும்.

இருப்பினும், மேசியா சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஆண்டில் நிலைமை மிகவும் விசேஷமாக இருந்தது. அந்த ஆண்டு, நிசான் மாதம் பதினாறாம் நாள் தொடங்குவதற்காக சூரியன் அஸ்தமித்தபோது – ஓய்வுநாள் தொடங்கியது. பரிசேயர்களின் விளக்கத்தின்படி, வாற்கோதுமையின் முதற்பலன்கள் அன்று மாலை அறுவடை செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் ஓய்வுநாளில் அறுவடை செய்வது, கதிரடிப்பது, தூற்றுவது, சேகரிப்பது, அரைப்பது மற்றும் ரொட்டி சுடுவது எப்படி சாத்தியமாகும்? அவர்களுக்கு ஒரு சிக்கல் இருந்தது.

ஆகையால், அந்த வருடம் நிசான் மாதத்தின் பதினைந்தாம் மற்றும் பதினாறாம் நாட்கள் சேர்ந்து ஒரு இரட்டை ஓய்வுநாளாக அமைந்தன; அதன்படி, சிலுவையில் அறையப்பட்ட வருடத்தில், வாற்கோதுமை அறுவடையின் முதற்பலன்களை கர்த்தருடைய உயிர்த்தெழுதலின் நாளான நிசான் மாதத்தின் பதினேழாம் நாளில்தான் ஆலயத்திற்குக் கொண்டுவர முடிந்தது! இது எப்படி கிறிஸ்துவின் ஒரு முன்னடையாளமாக இருக்கிறது?

தம்முடைய மரணத்தை முன்னறிவித்தபோது, ​​நிலத்தில் தானியத்தை இடுவது என்பது மரிப்பதன் ஓர் உருவகம் என்று இயேசு கூறுகிறார்: ஒரு கோதுமை மணி நிலத்தில் விழுந்து மரிக்காவிட்டால், அது ஒரே விதையாகவே இருக்கும். ஆனால் அது மரித்தால், அது அநேக விதைகளை உண்டாக்கும் (யோவான் 12:24). மரிக்கும் விதை ஒரு பெரிய விளைச்சலை உண்டாக்கிய பிறகு, செடிகள் துளிர்த்து வளர்வதற்கு இது ஓர் அடையாளமாகும். ஆகையால், ஆலயத்தின் உயிர்த்தெழுதல் பண்டிகை, மேசியாவின் உயிர்த்தெழுதல் நாளிலேயே அமைந்தது. ரபி ஷாவுல் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிய தனது புகழ்பெற்ற அத்தியாயத்தில் இதை மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடுகிறார் என்ற உண்மையுடன் இந்த முடிவு முழுமையாக ஒத்துப்போகிறது: கிறிஸ்து மெய்யாகவே மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார்; நித்திரையடைந்தோரில் அவரே முதற்பலன். ஏனெனில், மரணம் ஒரே மனிதனால் வந்தபடியால், மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலும் ஒரே மனிதனால் வருகிறது. ஆதாமில் எல்லாரும் மரிப்பதுபோல, கிறிஸ்துவில் நாம் எல்லாரும் உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறோம். ஆனால், ஒவ்வொருவரும் முறைப்படி: கிறிஸ்துவே முதற்பலன்; பின்பு, அவர் வரும்போது, ​​அவருக்குரியவர்கள் (1 கொரிந்தியர் 15:20-23).¹⁶⁵⁶

தெளிவாக, மரியாள் மகதலேனா கல்லறை காலியாக இருப்பதைக் கண்டவுடன், மற்ற பெண்கள் வருவதற்காகக் காத்திருக்காமல், பேதுருவையும் யோவானையும் எச்சரிப்பதற்காக வேறு வழியில் திரும்பி ஓடினாள். ஸ்காட்லாந்து போதகர் ஏ. மூடி ஸ்டூவர்ட் (1809-1898) எழுதியது போல, “அவள் இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்து எருசலேமுக்குச் செல்லவும், அவருடைய சிலுவையைப் பார்க்கவும், அவருடைய கல்லறையைக் கவனிக்கவும், அவருடைய உயிர்த்தெழுதலுக்கு முதல் சாட்சியாக இருக்கவும், மேலும் அவருடைய வார்த்தையின் தூதராக, அப்போஸ்தலர்களுக்கே ஒரு அப்போஸ்தலராக அவரால் அனுப்பப்படவும் பாக்கியம் பெற்றிருந்தாள்.” அவள் கல்லறையிலிருந்து திரும்பி வந்தபோது, ​​மகதலாவைச் சேர்ந்த மிரியாம், இயேசு மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்று யோவானிடமும் பேதுருவிடமும் சொன்னாள். யோவானா, யாக்கோபின் தாயான மரியாள் மற்றும் மற்ற பெண்கள் வந்தபோது, ​​உயிர்த்தெழுதல் நிகழ்ந்துவிட்டது என்ற தேவதூதர்களின் செய்தியை மற்ற எல்லா அப்போஸ்தலர்களுக்கும் அறிவித்தார்கள் (லூக்கா 24:9-10). அவர்கள் சொன்னார்கள்: அவர்கள் ஆண்டவரைக் கல்லறையிலிருந்து எடுத்துவிட்டார்கள், அவரை எங்கே வைத்திருக்கிறார்கள் என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை (யோவான் 20:2)!

காலியான கல்லறை நேர்மையான விசாரணைக்கு ஒருபோதும் தடையாக இருப்பதில்லை. விசுவாசிகள் இயேசுவைப் பின்பற்றுவதற்காகத் தங்கள் மூளையை வாசலிலேயே விட்டுவிட்டு வர வேண்டியதில்லை. கிறிஸ்து விசுவாசத்தைக் கேட்கிறார், ஆனால் குருட்டு விசுவாசத்தை அல்ல. “வந்து பாருங்கள்,” என்று தேவதூதர்கள் அழைக்கிறார்கள். நாம் பார்ப்போமா? காலியான கல்லறையைப் பாருங்கள். (நான் அக்டோபர் 2023-ல் எருசலேமில் உள்ள தோட்டக் கல்லறைக்குச் சென்றிருந்தேன். இயேசுவின் கல்லறையின் காணொளியைக் காண இங்கே சொடுக்கவும். நீங்கள் முதலில் காண்பது, சரீரத்தை நறுமணப் பொருட்களால் சுற்றுவதற்காகத் தயார் செய்யும் ஒரு சிறிய அறையாகும். இயேசுவின் சரீரம் கல்லறையின் இடது பக்கத்தில் உள்ள அந்தப் பள்ளமான பகுதியில் வைக்கப்பட்டிருக்கும்). மேசியாவின் எதிரிகள் அதன் வெறுமையை ஒருபோதும் கேள்விக்குட்படுத்தவில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? எந்தப் பரிசேயனோ அல்லது ரோமானிய வீரனோ ஒருபோதும் ஒரு படையை அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்திற்குத் திரும்ப அழைத்துச் சென்று, “தேவதூதர்கள் சொன்னது தவறு. சரீரம் இங்கேதான் இருக்கிறது. அதுவெல்லாம் ஒரு வதந்திதான்” என்று அறிவிக்கவில்லை. அவர்களால் முடிந்திருந்தால், நிச்சயம் அப்படிச் செய்திருப்பார்கள். சில வாரங்களுக்குள், சீடர்கள் எருசலேமின் ஒவ்வொரு தெரு மூலையையும் ஆக்கிரமித்து, உயிர்த்தெழுந்த மேசியாவை அறிவித்தார்கள். நாசரேத்தின் தீர்க்கதரிசியின் எதிரிகள், ஒரு குளிர்ந்த, உயிரற்ற உடலைக் காண்பிப்பதை விட, அவர்களை அமைதியாக்க வேறு என்ன விரைவான வழி இருக்க முடியும்? சடலத்தைக் காண்பித்தால், மெசியானிய யூத மதம் பிறக்கும்போதே இறந்துவிடும். ஆனால், காண்பிக்க அவர்களிடம் சடலம் எதுவும் இல்லை.¹⁶⁵⁷

மரியா மகதலேனாவும் மற்ற பெண்களும் அனுபவித்த தீவிரமான மனநிலை மாற்றத்தை கற்பனை செய்வது கடினம். யோசேப்பு விட்டுச் சென்றது போலவே கல்லறையைக் காண்பார்கள் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தார்கள். எனவே, கனமான கல் பலகை அகற்றப்பட்டு – பள்ளத்திலிருந்து தூக்கப்பட்டு, தரையில் தட்டையாகக் கிடப்பதையும் – இயேசுவின் உடல் காணாமல் போனதையும் கண்டபோது அது ஒரு பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. உடனடியாக, ஏதோ சூழ்ச்சி நடந்திருப்பதாக அவர்கள் கருதினார்கள்.

தங்கள் பயத்திற்கு அடிபணிந்து ஒளிந்துகொண்ட ஆண்களிடம் பேசுவதற்காக, அந்த முழு சோதனையிலும் தைரியமாக அங்கேயே தங்கியிருந்த பெண்ணுக்கு, அது ஒரு சங்கடமான பணியாகவே இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் அந்த ஆண்களை அடைந்தபோது, ​​பேதுருவையும் யோவானையும் தவிர மற்ற அப்போஸ்தலர்கள் யாரும் அந்தப் பெண்களை நம்பவில்லை, ஏனெனில் அவர்களின் வார்த்தைகள் அவர்களுக்கு அர்த்தமற்றவையாகத் தோன்றின (லூக்கா 24:11). மற்ற பெண்களின் கூற்றுகள், அவர்களைப் பற்றிய கலாச்சாரத்தின் பார்வைக்கு எதிராக இருந்தன. தம்மைப் பின்தொடர்ந்த ஆண்கள், தம்முடைய கண்ணோட்டத்தில் சூழ்நிலையைப் பார்க்க வேண்டும் என்றும், தாம் பெண்களை மதித்தது போலவே அவர்களும் மதிக்க வேண்டும் என்றும் இயேசு தெளிவாக எதிர்பார்த்தார். அந்தப் பெண்கள் இரண்டாம் தர சீடர்கள் அல்ல, மாறாக இயேசுவின் ஊழியத்திற்கு மிக முக்கியமானவர்கள். அவர் அவர்களுக்குச் சிறிய வேலைகளைக் கொடுக்கவில்லை. அவர் மிரியாமுக்கு மிக முக்கியமான இரண்டு வேலைகளைக் கொடுத்தார் – தம்முடைய உயிர்த்தெழுதலுக்கு முதல் சாட்சியாகவும், அப்போஸ்தலர்களுக்குஅப்போஸ்தலராகவும்.¹⁶⁵⁸

இருப்பினும், பேதுருவும் யோவானும் மரியாள் மகதலேனாவிடமிருந்து காலியான கல்லறையைப் பற்றிய செய்தியைப் பெற்றபோது, ​​அவர்கள் எழுந்து விசாரிக்க ஓடத் தொடங்கினார்கள் (யோவான் 20:3). இளவேனிற்காலத்தின் சாம்பல் நிற ஒளி, அடர்ந்த மூடுபனித் திரையைக் கிழித்திருந்தது. அடிவானத்தின் ஓரத்தில் செந்நிறமும் பொன்னிறமும் கலந்த சூரிய ஒளி படர்ந்திருந்தது. தோட்டம் அமைதியாக இருந்தது, மேலும் காலைக் காற்று மரங்களை அசைத்தது; அந்த இருண்ட இரவு இறந்தவர்களைக் காவல் காப்பது போலத் தோன்றியது. பின்னர், படபடக்கும் இதயங்களுடனும் மூச்சுத்திணறலுடனும், அவர்கள் கல்லறையை வந்தடைந்தனர்.

கிரேக்க மொழியில் ‘காண்பது’ என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் ஆறு வினைச்சொற்கள் உள்ளன, ஆனால் அவை வெவ்வேறு நுணுக்கங்களையும் குறிப்பிட்ட பயன்பாடுகளையும் கொண்டுள்ளன. யோவான் 20:5-8-ல், பேதுருவும் தானும் அனுபவித்த வெவ்வேறு வகையான “பார்வைகளை” விவரிக்க, யோஹானான்வசனம் 5-ஆம் வசனத்தில் ‘பிளெப்போ’, வசனம்  6-ஆம் வசனத்தில் ‘தியோரியோ’, மற்றும் வசனம் 8-ஆம் வசனத்தில் ‘ஈடான்’ என மூன்று வெவ்வேறு வடிவங்களைப் பயன்படுத்துகிறார்.

மரியாளின் செய்தியைக் கேட்டதும் இருவரும் ஓடத் தொடங்கினார்கள், ஆனால் இளையவனான யோவான், பேதுருவை முந்திக்கொண்டு கல்லறையை முதலில் அடைந்தான். குனிந்து உள்ளே எட்டிப் பார்த்தபோது, ​​யோவான் புரியாமல் கவனித்தான் (பிளெப்போ). அந்தச் சணல் துணிகள் தனியாகக் கிடந்தபோதிலும், அங்கே உடல் இல்லை என்பதை யோவான் தெளிவாகக் கண்டான். அதாவது, இயேசுவின் உடலைச் சுற்றப் பயன்படுத்தப்பட்ட அந்தச் சணல் துணிகளின் வழியாகவே அவர் உயிர்த்தெழுந்தார். எனவே, லாசருவின் விஷயத்தில் இருந்தது போல (யோவான் 11:44), இயேசுவைச் சுற்றப்பட்டிருந்த துணியை அவிழ்க்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. விஷயம் என்னவென்றால், அந்தச் சணல் துணிகள் நம் ஆண்டவரின் உடலைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்தன, ஆனால் அவர் உயிர்த்தெழுந்த பிறகும், அவை அவருடைய உடலைச் சுற்றியிருப்பது போலத் தனியாகக் கிடந்தன. ஆனால் உடல் அங்கே இல்லை. ஆனால் யோவான் முதலில் உள்ளே செல்லவில்லை. ஆரம்பத்தில், என்ன நடந்தது என்று தனக்குள் யோசித்துக்கொண்டே, குழப்பத்துடன் அவன் திரும்பிச் சென்றான் (லூக்கா 24:12; யோவான் 20:4-5).

பின்னர், சில கணங்கள் கழித்து சீமோன் பேதுரு அவருக்குப் பின்னால் வந்து, அடக்க ஆடைகளின் விசித்திரமான நிலையை ஆராய்வதற்காக (கோட்பாட்டளவில்) நேராகக் கல்லறைக்குள் சென்றார். அங்கே கிடந்த லினன் துணித் துண்டுகளையும், இயேசுவின் தலையைச் சுற்றியிருந்த துணியையும் அவர் கண்டார். அந்தத் துணி, லினன் துணியிலிருந்து தனியாக, அதன் இடத்தில் அப்படியே கிடந்தது. லினன் துணித் துண்டுகள் கலையாமல் இருந்ததும், மேசியாவின் தலையைச் சுற்றியிருந்த துணி அவற்றால் நேர்த்தியாக மடிக்கப்பட்டிருந்ததும், உடல் திருடப்படவில்லை என்பதற்குச் சான்றாக இருந்தது. திருடர்கள் அடக்க ஆடைகளைக் கல்லறையில் கலைந்து கிடத்திச் சென்றிருப்பார்கள், அல்லது, பெரும்பாலும், உடலைச் சுற்றியபடியே எடுத்துச் சென்றிருப்பார்கள், துணிகளை விட்டுச் செல்லாமல். துணிகளின் நிலை, உயிர்த்தெழுதலில் தேவையற்ற அவசரம் எதுவும் இல்லை என்பதை மேலும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அப்படி இருந்திருந்தால், துணிகள் அவ்வளவு நேர்த்தியாக வைக்கப்பட்டிருக்காது. இறுதியாக, கல்லறைக்கு முதலில் வந்த யோவானும் உள்ளே சென்றார். அவர் கண்டது… அவர்கள் கல்லறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, ​​உணர்ந்துகொண்டு (ஈதோன்) விசுவாசித்தார்கள் (யோவான் 20:6-8).¹⁶⁵⁹

பின்னர், அவர்கள் கண்டவற்றின் முழுப் பொருளையும் புரிந்துகொள்வதில் ஏன் தாமதம் ஏற்பட்டது என்பதற்கான காரணத்தை யோவான் விளக்குகிறார் (யோவான் 2:22). இயேசு மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழ வேண்டும் என்ற வேதத்தின் அவசியத்தை அவர்கள் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை (யோவான் 20:9). இரண்டு மேசியாக்கள் பற்றிய யூதர்களின் கருத்துடன் அவர்கள் இன்னும் போராடிக்கொண்டிருந்தார்கள் (காண்க: Mv –  இரண்டு மேசியாக்கள் பற்றிய யூதர்களின் கருத்து). வரவிருக்கும் நாட்களிலும் வாரங்களிலும், இயேசு பிதாவிடம் திரும்பிச் செல்வதற்கு முன்பு, அவர்கள் கண்டவற்றின் முழுப் பொருளையும் புரிந்துகொள்வார்கள். ஏனெனில், எம்மாவுஸ் செல்லும் வழியில் இருந்த இருவரைப் போல (காண்க: Mh – எம்மாவுஸ் செல்லும் வழியில்), கிறிஸ்து தாமே அவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்குவார்.

இயேசு பலமுறை அறிவித்திருந்தபோதிலும், இந்த இரு மனிதர்களும் உயிர்த்தெழுதல் என்னும் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. மகதலாவிலிருந்து மிரியாம் கொண்டுவந்த செய்தி கூட அவர்களை நம்பவைக்கவில்லை. வெற்று கல்லறையை அவர்கள்தங்கள் கண்களால் கண்ட பிறகே, மேசியா உண்மையில் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார் என்பதை நம்பினார்கள். யோவானும் சீமோன் பேதுருவும் தாங்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றார்கள். மரித்தோருக்காக ஆண்டவர் சரீரப்பிரகாரமாக உயிர்த்தெழுந்தார் என்ற உண்மையை உறுதியாக நம்பி, தாங்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றார்கள் (யோவான் 20:10).¹⁶⁶⁰

இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதல்: யோனாவின் இரண்டாவது அடையாளம்
மத்தேயு 28:5-8; மாற்கு 16:2-8; லூக்கா 24:1-8; யோவான் 20:1
ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலையில்
நிசான் மாதம் பதினேழாம் நாள்

யோனாவின் இரண்டாவது அடையாளம் இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதல் ஆகும். ஆழமாக ஆராயுங்கள்: பெண்கள் கிறிஸ்துவின் கல்லறையை எந்த நாளில் சந்தித்தார்கள்? மரியாள் யேசுவாவின் கல்லறையை எந்த நேரத்தில் சந்தித்தார்? அவர் ஏன் அந்த நேரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? கல்லறையின் நுழைவாயிலில் இருந்த கல் அகற்றப்பட்டதைக் கண்டபோது மரியாள் எப்படி எதிர்வினையாற்றினார்? பெண்கள் யாரைச் சந்தித்தார்கள், அவர்கள் என்ன சொன்னார்கள்? அவர்களுடைய எதிர்வினை என்னவாக இருந்தது?

சிந்திக்கவும்: மேசியா ஒருபோதும் மரித்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்திருக்காவிட்டால், நம்முடைய வாழ்க்கை எப்படி வித்தியாசமாக இருந்திருக்கும்? இயேசு மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தார் என்பதை நம்புவது சிலருக்கு ஏன் மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது என்று நினைக்கிறீர்கள்? கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் உங்களுக்கு என்ன அர்த்தம் தருகிறது? யேசுவா மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தார் என்பதை நம்புவதற்கு உங்களுக்கு என்ன சான்றுகள் உதவுகின்றன? நம்பாதவர்களுடன் கர்த்தரின் உயிர்த்தெழுதல் என்னும் அற்புதமான நற்செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்ளாமல் நம்மைத் தடுப்பது எது? இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றி மக்களுக்கு என்ன ஆட்சேபனைகள் உள்ளன? அவற்றுக்கு நாம் எப்படிப் பதிலளிக்கலாம்?

மூன்றாம் நாளில் கர்த்தராகிய இயேசு வெற்றியுடன் உயிர்த்தெழுந்தார். தநாக் கூறுவதன்படி, மேசியா நமது பாவங்களுக்காக மரித்தார்; அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்; பிரிட் சதாஷா கூறுவதன்படி, அவர் மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுந்தார் (1 கொரிந்தியர் 15:3 CJB). தல்மூத் டிராக்டேட் தாமித் நூலிலிருந்து, ஆலயத்தில் தினசரி தகனபலியுடன் தொடர்புடைய வாரத்தின் எந்த நாளில் எந்த சங்கீதம் பாடப்பட்டிருக்கும் என்பதை நாம் துல்லியமாக அறிவோம். இந்த தினசரி வாசிப்புகளின் பாடலுடன் ஒவ்வொரு சங்கீதமும் எவ்வளவு நெருக்கமாகப் பொருந்திப் போகிறது என்பது பிரமிக்க வைக்கிறது. ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு செய்தது போலவே, லேவிய பாடகர் குழுவினர் இந்த நாளில் சங்கீதம் 24-ஐப் பாடினர். மீண்டும், ஆலயப் பாடகர்கள் அரசனான மேசியாவுக்காகத் திறக்கப்பட்ட வாசல்களின் செய்தியைப் பிரகடனப்படுத்தினர். தோட்டக் கல்லறையின் வாசல் ஒரு கனமான கல்லால் மூடப்பட்டு (மத்தேயு 27:60), ஊக்கமுள்ள ரோமானிய வீரர்களால் முத்திரையிடப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்பட்டது (மத்தேயு 27:65-66). ஆனால், வாழ்வுக்கும் மரணத்திற்கும் அதிபதியான உன்னதத் தளபதிக்கு அதெல்லாம் ஒரு தடையாக இருக்கவில்லை; அவர் உயிர்த்தெழுந்த இரட்சகராகக் கல்லறையிலிருந்து வெற்றியுடன் வெளிவந்தார். லேவிய இசைக்குழுவின் துணையுடன் லேவியப் பாடகர் குழுவினர் பாடினார்கள்:

பூமியும், அதிலுள்ள அனைத்தும், உலகமும், அதில் வாழ்பவர்களும் யெகோவாவுக்கு உரியது; ஏனெனில் அவர் அதன் அஸ்திவாரத்தைக் கடல்களின்மேல் வைத்து, அதை நதிகளின்மேல் நிலைநாட்டினார். யெகோவாவின் மலைக்கு ஏறிப்போவது யார்? அவருடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிற்பது யார்? சுத்தமான கைகளையும், பரிசுத்த இருதயங்களையும் உடையவர்கள், தங்கள் வாழ்க்கையின் நோக்கத்தை வீணான காரியங்களாகக் கொள்ளாதவர்கள், வஞ்சிக்க வேண்டும் என்பதற்காக சத்தியம் செய்யாதவர்கள். அவர்கள் யெகோவாவிடமிருந்து ஆசீர்வாதத்தையும், தங்களைக் காப்பாற்றும் தேவனிடமிருந்து நீதியையும் பெறுவார்கள். அவரைத் தேடுகிறவர்களின் குணம் இதுவே; உம்முடைய முகத்தைத் தேடுகிற யாக்கோபின் குணம் இதுவே. வாசல்களே, உங்கள் தலைகளை உயர்த்துங்கள்! நித்திய வாசல்களே, அவற்றை உயர்த்துங்கள், மகிமையுள்ள ராஜா உள்ளே பிரவேசிக்கட்டும்! இந்த மகிமையுள்ள ராஜா யார்? யெகோவா, பலமும் வல்லமையும் உள்ளவர், யெகோவா, யுத்தத்தில் வல்லமையுள்ளவர். வாசல்களே, உங்கள் தலைகளை உயர்த்துங்கள்! நித்திய வாசல்களே, அவற்றை உயர்த்துங்கள், மகிமையுள்ள ராஜா உள்ளே பிரவேசிக்கட்டும்! இந்த மகிமையுள்ள ராஜா யார்? யெகோவா ஸ்வயோத், வான சேனைகளின் கர்த்தர் – அவரே மகிமையுள்ள ராஜா (சங்கீதம் 24:1-10 CJB).¹⁶⁴⁹

வாரத்தின் முதல் நாளில், அதிகாலையில், இருள் நீங்கும் முன்பே, எருசலேமிலிருந்து சுமார் இரண்டு மைல் தொலைவில் இருந்த பெத்தானியாவிலிருந்து பெண்கள் புறப்பட்டார்கள். கல்லறைக்குச் செல்வதற்காக அவர்கள் நறுமணப் பொருட்களைத் தயாரித்திருந்தார்கள் (மாற்கு 16:2அ; லூக்கா 24:1அ-ஆ; யோவான் 20:1அ-ஆ). எல்லா விதத்திலும் அவர்கள் அந்த ஒளிக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.

பின்னர், சூரியன் உதித்த உடனேயே, பெண்கள் தாங்கள் தயாரித்திருந்த நறுமணப் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு கல்லறைக்கு வந்தார்கள். மேலும் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர், “கல்லறையின் வாசலிலிருந்து கல்லை யார் உருட்டித் தள்ளுவார்கள்?” என்று கேட்டுக்கொண்டார்கள் (மாற்கு 16:2ஆ-3; லூக்கா 24:1இ)? இந்த வினைச்சொல் தொடர்ச்சியான செயலைக் காட்டும் வகையில், இறந்தகால வினையாக உள்ளது. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள். அதுவே அவர்களின் உரையாடலின் முக்கிய தலைப்பாக இருந்தது. உயிர்த்தெழுதலை முன்கூட்டியே அறிந்துகொள்ள அவர்களுக்கு எந்த வழியும் இருக்கவில்லை.

மரியா மகதலேனா ஒரு சுறுசுறுப்பான இளம் பெண்ணாக இருந்ததால், ஆர்வத்துடன் முன்னே ஓடி, கல்லறைக்கு முதலில் வந்தாள் (யோவான் 20:1c). ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில், இருள் நீங்குவதற்கு முன்பே, அவள் எழுந்தாள் (ஒருவேளை அவள் தூங்கியிருந்தால்), தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள எல்லா இடங்களிலும் தேடி, தான் தயாரித்திருந்த நறுமணப் பொருட்களையும் வாசனைத் திரவியங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு கல்லறைக்குப் புறப்பட்டாள். அவருடைய மரணத்திற்குப் பதிலளித்த விதத்தில் அவளுடைய பக்தி முன்னெப்போதையும் விடத் தெளிவாக வெளிப்பட்டது. இருப்பினும், அவள் அங்கு வந்தபோது, ​​தேவதூதர்களைக் காண்பதற்கு முன்பே, நுழைவாயிலில் இருந்த கல் அகற்றப்பட்டு, அங்கிருந்து அகற்றப்பட்டிருப்பதைக் கண்டாள்; யாரோமேசியாவின் உடலை அகற்றிவிட்டார்கள் என்று அவள் யூகித்தாள். உடனடியாக, அவள் பேதுருவுக்கும் யோவானுக்கும் தகவல் தெரிவிக்கத் திரும்பி ஓடினாள்.

அவளுக்குப் பின்னால் இரண்டாவது பெண்கள் குழு வந்தது. பெத்தானியாவிலிருந்து இரண்டு மைல் தூரம் நடந்து, அவர்கள் கல்லறைக்கு வந்தடைந்தனர். அவர்கள் பார்த்தபோது, ​​மிகப் பெரியதாக இருந்த கல், கல்லறையின் நுழைவாயிலிலிருந்து உருட்டிவிடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டனர். இங்கு பயன்படுத்தப்படும் வினைச்சொல் ‘அனப்லேபோ’, அதாவது ‘மேலே பார்ப்பது’. அவர்கள் தலைகுனிந்த கண்களுடனும், குனிந்த தலைகளுடனும் கல்லறையை அணுகினர். ஆனால் அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது, ​​கர்த்தராகிய இயேசுவின் சரீரத்தைக் காணவில்லை (மாற்கு 16:4; லூக்கா 24:2-3; யோவான் 20:1c). கல்லறை காலியாக இருந்தது என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

வேதவாக்கியங்களின்படி அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டு, மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார் (1 கொரிந்தியர் 15:4). இயேசு ஆவிக்குரிய விதத்தில் உயிர்த்தெழுந்தார், ஆனால் அவருடைய சரீரம் மண்ணிலேயே தங்கிவிட்டது என்று சிலர் கூறியுள்ளனர். ஆனால் ஷவுல் ஒரு யூத ரபியாக இருந்தார், மேலும் யூதர்களுக்கு ஆவிக்குரிய உயிர்த்தெழுதல் பற்றிய எந்தக் கருத்தும் இருக்கவில்லை. யூத மதத்தில், உயிர்த்தெழுதல் என்பது சரீரத்தின் உயிர்த்தெழுதல் ஆகும் (எசேக்கியேல் 37:1-14)! எனவே, ரபி ஷவுல் அவர் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார் என்று கூறும்போது, ​​அங்கே சரீரம் இல்லை என்றே அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

யூத மதம் நீண்ட காலமாக உயிர்த்தெழுதல் மீதான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தது (வெளிப்படுத்தல் மீதான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும், இணைப்பைக் காண Fd – தநாக்கின் நீதிமான்களின் உயிர்த்தெழுதல் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்). மேசியாவே உயிர்த்தெழுவாரா என்பது குறித்தும் ரபிக்களிடையே சில விவாதங்கள் நடந்துள்ளன. சுக்கா 52a என்ற பகுதி, சில ரபிக்கள் முதல் மேசியாவான மெஷியாக் பென் யோசேப்பு கடைசிப் போரில் கொல்லப்படுவார் என்றும், ஆனால் அவர் இரண்டாம் மேசியாவான மெஷியாக் பென் தாவீதால் உயிர்த்தெழுப்பப்படுவார் என்றும் போதிக்கிறார்கள் என்று கூறுகிறது (Mv – இரண்டு மேசியாக்கள் பற்றிய யூதக் கருத்தையும் பார்க்கவும்). பிற்கால விளக்கவுரை ஒன்று இதை இவ்வாறு விளக்குகிறது, “மேசியா யோசேப்பு கொல்லப்படும்போது, ​​அவருடைய உடல் நாற்பது நாட்களுக்குத் தெருவில் வீசப்பட்டிருக்கும், ஆனால் கர்த்தர் கட்டளையிட்டபடியே மேசியா தாவீது வந்து அவரை உயிர்ப்பிக்கும் வரை எந்த அசுத்தமும் அவரைத் தொடாது. மேலும் இது அவர் செய்யப்போகும் அடையாளங்களின் ஆரம்பம், மேலும் இது நிகழவிருக்கும் மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல் ஆகும் (ஹை காவோன், ரெஸ்பான்சம், பதாயின், மேசியா உரைகள், பக்கம் 169-இல் மேற்கோள் காட்டப்பட்டது).¹⁶⁵⁰

கூடுதலாக, கல்லறை காலியாக இருந்திருக்காவிட்டால் எருசலேமில் நற்செய்தி பிரசங்கிக்கப்பட்டிருக்க முடியாது (அப் 2:14-41, 3:11-26, 4:1-12, 7:1-53, 26:1-23). ​​அந்த நகரத்தில் நற்செய்தி பிரசங்கிக்கப்பட்டு வந்தது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ரோமானிய வரலாற்றாசிரியராக மாறிய யூதரான யோசேபஸ், இயேசுவின் சகோதரரான யாக்கோபு எருசலேமில் இரத்தசாட்சியாக மரித்தார் என்று கூறுகிறார். மற்ற அனைவரும் யோவானைத் தவிர மற்ற அப்போஸ்தலர்களும் இரத்தசாட்சிகளாக மரித்தார்கள் (பார்க்க: Cy – இவையே பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களின் பெயர்கள்). உண்மையல்ல என்று தெரிந்த ஒரு விஷயத்திற்காக மக்கள் மரிப்பதில்லை. கல்லறை காலியாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று மனித இயல்பு நமக்குச் சொல்கிறது!

பெண்கள் இதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​திடீரென்று மனிதர்களாகத் தோன்றிய இரண்டு தேவதூதர்கள் அவர்களுக்கு அருகில் நின்றார்கள். அவர்கள் தங்கள் பாதங்களைத் தொட்டு, மின்னலைப் போலப் பிரகாசித்த நீண்ட, கம்பீரமான வெள்ளை அங்கிகளை அணிந்திருந்தார்கள். மீண்டும் ஒருமுறை, நற்செய்தி எழுத்தாளர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்றை – அதாவது ஷெக்கினாவின் மகிமையை – விவரிக்க முயன்றபோது, ​​வார்த்தைகள் இன்றித் தவித்தது போல் தோன்றியது (ஏசாயா Ju மீதான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் – கர்த்தருடைய மகிமை உங்கள்மேல் உதிக்கிறது). மிகவும் இயல்பாகவே, அந்தப் பெண்கள் முற்றிலும் திகைத்துப்போனார்கள். தங்கள் பயத்தில், அந்தப் பெண்கள் தங்கள் முகங்களைத் தரையில் பதித்து வணங்கினார்கள். கர்த்தருடைய தூதன் வந்து கல்லை உருட்டிவிட்டதைக் கண்ட காவலர்களின் எதிர்வினையைப் போலவே அந்தப் பெண்களின் எதிர்வினையும் இருந்தது (மத்தேயு 28:2-4). தேவதூதர்களில் ஒருவர் அந்தப் பெண்களிடம், “பயப்படாதீர்கள், சிலுவையில் அறையப்பட்ட நசரேயனாகிய இயேசுவை நீங்கள் தேடுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்” என்றார் (மத்தேயு 28:5; மாற்கு 16:5-6அ; லூக்கா 24:4-5அ).

ஆனால் அந்த மனிதர்கள் அவர்களிடம், “மரித்தோருக்குள் ஜீவனுள்ளவரை ஏன் தேடுகிறீர்கள்? அவர் இங்கே இல்லை! அவர் சொன்னபடியே மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார்” என்றார்கள் (மத்தேயு 28:6அ; லூக்கா 24:5ஆ-6அ). இதுவே மேசியாவைப் பற்றிய நித்திய உண்மை – அவர் மரித்தவர் அல்ல, ஜீவனுள்ளவர்! பலர் இயேசுவை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்து மரித்த ஒரு சிறந்த போதகராக நினைக்கிறார்கள்: கதை முடிந்தது! ஆனால் அவருடைய ஜீவனைப் பற்றிச் சொல்லும் அதே ஆவணங்கள் – அவர் மீண்டும் மரிப்பதற்காக உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டவர் மட்டுமல்ல, யெகோவாவினால் ஒரு புதிய சிருஷ்டிக்கப்பட்டவர் (ரோமர் 5; 1 கொரிந்தியர் 15; எபிரேயர் 7) என்றும், எனவே அவர் ஒருபோதும் மரிக்கமாட்டார், ஆனால் என்றென்றைக்குமாக நம்முடைய சகோதரர், இரட்சகர், ராஜா மற்றும் பிரதான ஆசாரியர் (எபிரேயம்: பிரதான ஆசாரியர்) என்றும் கூறுகின்றன. மரித்த மேசியாவின் மீதான விசுவாசம் விசுவாசமே அல்ல. உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவை நம்புவது என்பது யெகோவாவின் சபைகளில் உள்ள அனைவருடனும் ஒரு நெருக்கமான, தொடர்ச்சியான உறவைக் கொண்டிருப்பதாகும் (காண்க: Kx – பிரதான ஆசாரிய ஜெபம்).¹⁶⁵¹

செயப்பாட்டு வினைச்சொல்லின் பயன்பாடு, இயேசு தம்மைத் தாமே மேசியாவாக உயிர்த்தெழுப்பவில்லை, மாறாக ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு ஆகியோரின் தேவனாகிய பிதாவாகிய தேவனே அந்த வல்லமையான அற்புதத்தைச் செய்தார் என்ற முக்கியமான உண்மையை வலியுறுத்துகிறது. கிறிஸ்து மெய்யாகவே அவருடைய குமாரன், இஸ்ரவேலுக்கும் எல்லா புறஜாதி தேசங்களுக்கும் மேசியா என்பதை உயிர்த்தெழுதல் உறுதிப்படுத்தியது. அவர்கள் அதிர்ச்சியில் இருந்தபோது, ​​​​“அவர்கள் அவரை வைத்திருந்த இடத்திற்கு வந்து பாருங்கள்” என்று தேவதூதர்களில் ஒருவர் அந்தப் பெண்களை உற்சாகப்படுத்தினார் (மத்தேயு 28:6b; மாற்கு 16:6b-c). எனவே, சாட்சிகள் கல்லறைக்குள் நுழைந்து தாங்களாகவே பார்க்கும்படி கல் உருட்டப்பட்டிருந்தது.

இஸ்ரவேல் யோனாவின் அடையாளத்தைத் தவிர வேறு எந்த அடையாளங்களையும் பெறப்போவதில்லை, அதுவே உயிர்த்தெழுதலின் அடையாளமாக இருந்தது (யோனாவைப் பற்றிய எனது விளக்கவுரையைக் காண்க As – யோனாவின் அடையாளம்). இந்த அடையாளம் இஸ்ரவேலுக்கு மூன்று வெவ்வேறு முறை வரவிருந்தது. யோனாவின் முதல் அடையாளம் லாசருவின் உயிர்த்தெழுதல் (Ia) ஆகும், இது இயேசுவைக் கொல்ல சன்ஹெட்ரின் சதித்திட்டம் தீட்டியபோது நிராகரிக்கப்பட்டது (Ib). யோனாவின் இரண்டாவது அடையாளம் கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் (Mc) ஆகும், இது சன்ஹெட்ரின் நற்செய்தியின் உண்மையை நிராகரித்து, அப்போஸ்தலர் 7:1-60-ல் ஸ்தேவானைக் கல்லெறிந்தபோது நிராகரிக்கப்பட்டது. யோனாவின் மூன்றாவது அடையாளம் இரண்டு சாட்சிகளின் உயிர்த்தெழுதல் ஆகும் (வெளிப்படுத்தல் Dm மீதான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் – இரண்டு சாட்சிகளின் உயிர்த்தெழுதல்: யோனாவின் மூன்றாவது அடையாளம்), இது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு இஸ்ரவேல் அனைவரும் இரட்சிக்கப்படுவார்கள் (வெளிப்படுத்தல் Ev மீதான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் – இயேசு கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்கான அடிப்படை).

அவர் உங்களுக்குச் சொன்னதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். யேசுவாவின் மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் பற்றிய போதனைகள் முதன்மையாக அப்போஸ்தலர்களை நோக்கியதாக இருந்தாலும், பெண்களும் இந்தப் போதனையை அறிந்திருந்தார்கள் என்று கருதப்படுகிறது. கிறிஸ்து இந்த வார்த்தைகளைக் கூறியபோது அவர்கள் அங்கே இருந்திருக்கலாம் அல்லது தல்மீதிம்களிடமிருந்து அதைக் கேட்டிருக்கலாம். அவர் இன்னும் கலிலேயாவில் உங்களுடன் இருந்தபோது: மானிட மகன் பாவிகளின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்டு, சிலுவையில் அறையப்பட்டு, மூன்றாம் நாளில் மீண்டும் உயிர்த்தெழுப்பப்பட வேண்டும். அப்பொழுது அந்தப் பெண்கள் அவருடைய வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்தார்கள் (லூக்கா 24:6b-8). ஆனால், அந்தப் பெண்கள் மேசியாவின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்தபோதிலும், அவற்றின் முக்கியத்துவத்தையோ அல்லது வெற்று கல்லறையின் அர்த்தத்தையோ அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

ஆகையால், தூதர்களில் ஒருவர் சொன்னார்: நீங்கள் விரைவாகப் போய், மற்ற அப்போஸ்தலர்களிடமும் பேதுருவிடமும், “அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்து, உங்களுக்கு முன்பாகவே கலிலேயாவுக்குப் போகிறார்” என்று சொல்லுங்கள். தல்மீதிம்கள் கலிலேயாவுக்குப் போக வேண்டும் என்ற செய்தி அவர்களுக்கு வருவது இது இரண்டாவது முறையாகும். அவர் உங்களுக்குச் சொன்னபடியே அங்கே நீங்கள் அவரைக் காண்பீர்கள்” (மாற்கு 16:7; மத்தேயு 28:7).

உயிர்த்தெழுதலுக்கு முதல் சாட்சிகளாக இருந்தவர்கள் பெண்கள் என்பது வியப்பளிக்கிறது. யூதப் பெண்களுக்கு தோராவின் கீழ் பல குடிமை உரிமைகளும் பாதுகாப்புகளும் இருந்தபோதிலும், சட்ட விஷயங்களில் ஒரு பெண் நம்பகமான சாட்சி அல்ல என்பது பொதுவாக நிலவிய ஒரு கலாச்சார நம்பிக்கையாக இருந்தது. இது தோராவில் உள்ள ஒரு பகுதியிலிருந்து பெறப்பட்டது: “அப்பொழுது, வழக்காடுகிற அந்த இரண்டு ஆண்களும் கர்த்தருக்கு முன்பாகவும், அந்நாட்களில் பதவியில் இருக்கிற ஆசாரியர்களுக்கும் நியாயாதிபதிகளுக்கும் முன்பாகவும் நிற்பார்கள்” (உபாகமம் 19:17). எனவே, சாட்சிகள் ஆண்களாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, பெண்களாகவோ அல்லது சிறுவர்களாகவோ இருக்கக்கூடாது என்று ரபிக்கள் போதித்தனர் (யோமா 43b). இது அந்த முதல் நூற்றாண்டு ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்களுக்கு எதிரான ஒரு தீர்ப்பாக இருக்கவில்லை, ஆனால் அவர்களின் பாத்திரங்கள் மிகவும் இறுக்கமாக இருந்தன, மேலும் நீதிமன்றத்தில் சாட்சியமளிப்பது ஒரு ஆணின் பொறுப்பாகக் கருதப்பட்டது. பொதுவாக யூதக் கலாச்சாரம், இல்லத்தரசியாக இருக்கும் கடினமான பொறுப்பின் காரணமாக, பெண்கள் நேர்மறையான கட்டளைகளிலிருந்து விலக்கு பெற்றிருந்ததாகக் கருதியது (டிராக்டேட் கிடுஷின் 1:7). இது நற்செய்திக் குறிப்புக்கு நம்பகத்தன்மையை அளிக்கிறது, ஏனெனில் உயிர்த்தெழுதல் கதையைப் புனைய முயன்ற எவரும் பெண்களைச் சாட்சிகளாகப் பயன்படுத்தியிருக்க மாட்டார்கள், அவர்கள் அப்போஸ்தலர்களைப் பயன்படுத்தியிருப்பார்கள். மறுபுறம், நற்செய்தி எழுத்தாளர்கள், உண்மையான நிகழ்வுகள் நடந்தபடியே அவற்றைப் பதிவு செய்வதில் மட்டுமே அக்கறை கொண்டிருந்தனர்.¹⁶⁵²

நடுங்கியும் திகைத்தும், ஆனாலும் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பி, அந்தப் பெண்கள் வெளியே சென்று, பதினொருவருக்கும் மற்ற அனைவருக்கும் சொல்ல ஒன்றாக ஓடினார்கள். யூதாஸ் உயிருடன் இல்லாததாலும், அவனுக்குப் பதிலாக வேறு யாரும் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படாததாலும், அவர்களின் நடுக்கமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த உணர்வு ஒரு இயல்பான, எதிர்பார்க்கக்கூடிய எதிர்வினையாக இருந்தது. மற்ற அனைவரும் அப்போஸ்தலர் 1:15-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நூற்று இருபது பேரையும் உள்ளடக்கியிருக்கலாம். எம்மாவுஸ் செல்லும் வழியில் இருந்த இரண்டு சீடர்களும் அவர்களில் அடங்கியிருக்க வேண்டும். மாற்கு மட்டுமே நமக்குச் சொல்கிறார்: அவர்கள் பயந்ததால் முதலில் வேறு யாரிடமும் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவர்கள் தெளிவடைந்த பிறகு, நிறைய பேசினார்கள் (மத்தேயு 28:8; மாற்கு 16:8; லூக்கா 24:9).

கிறிஸ்துவுக்கும், விசுவாசிகளுக்கும், மனிதகுலம் அனைவருக்கும் உயிர்த்தெழுதலுக்கு ஒரு இறையியல் முக்கியத்துவம் உண்டு. உயிர்த்தெழுதல், மேசியா தேவனுடைய குமாரன் என்பதை நிரூபித்தது (ரோமர் 1:4), மேலும் அவர் கூறிய அனைத்தின் உண்மையையும் அது உறுதிப்படுத்தியது (மத்தேயு 28:6). விசுவாசிகளைப் பொறுத்தவரை, அது நமது நீதிமானாக்கப்படுதலை நிரூபிக்கிறது (ரோமர் 4:24-25), ஊழியத்திற்காக நமக்கு வல்லமையளிக்கிறது (எபேசியர் 1:17-20), நமது உயிர்த்தெழுதலுக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது (இரண்டாம் கொரிந்தியர் 4:14), கர்த்தரை சபையின் தலைவராக நியமிக்கிறது (எபேசியர் 1:20-22), மரணத்தின் மீது இயேசுவுக்கு அதிகாரம் உண்டு என்பதை நமக்கு உறுதியளிக்கிறது (எபிரேயர் 2:9-18), மேலும் அவர் பரலோகத்தில் நமக்கு அனுதாபமுள்ள பிரதான ஆசாரியராக இருக்கிறார் (எபிரேயர் 4:14-16). மனிதகுலத்தைப் பொறுத்தவரை, உயிர்த்தெழுதல் அனைவரும் மீண்டும் உயிர்த்தெழுப்பப்படுவார்கள் (1 கொரிந்தியர் 15:20-22) என்பதற்கும், நீதியுடன் நியாயந்தீர்க்கப்படுவார்கள் (அப் 17:30-31) என்பதற்கும் உத்தரவாதம் அளிக்கிறது.

உண்மைகள் பிடிவாதமானவை என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது! இயேசு உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டு, நமக்காகப் பரிந்துபேசும்படி தேவனுடைய வலது பக்கத்தில் வீற்றிருக்கிறார் என்பது ஒரு உண்மையே (ரோமர் 8:34). உண்மையில், நீங்கள் இதை நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும் இது உண்மைதான். உதாரணமாக, நீங்கள் புவியீர்ப்பு விசையை நம்பவில்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம், யாரோ ஒருவர் உங்களை 10,000 அடி உயரத்தில் இருந்து ஒரு விமானத்திலிருந்து வெளியே தள்ளுகிறார். கீழே விழும் வரை நீங்கள் உங்களுக்குள்ளேயே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம்… நான் புவியீர்ப்பு விசையை நம்பவில்லை… நான் புவியீர்ப்பு விசையை நம்பவில்லை… நான் புவியீர்ப்பு விசையை நம்பவில்லை. ஆனால் இறுதியாகப் பார்க்கும்போது, ​​நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்பது உண்மையில் ஒரு பொருட்டல்ல. ஒரு கட்டத்தில் நீங்கள் பூமியுடன் ஒரு கடுமையான சந்திப்பைப் பெறுவீர்கள். புத்தர் தன் கல்லறையில் இருக்கிறார், முஹம்மது இன்னும் தன் சமாதியிலேயே இருக்கிறார், கன்பூசியஸ் தன் அடக்கஸ்தலத்தில் இருக்கிறார் என்பதும் ஒரு உண்மைதான், ஆனால் மேசியா உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார். அவர் மெய்யாகவே உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார். மாபெரும் ரபிக்கும் இதுவே பொருந்தும். நீங்கள் உங்களுக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொள்ளலாம்… யேசுவா மேசியா என்று நான் நம்பவில்லை… யேசுவா மேசியா என்று நான் நம்பவில்லை… யேசுவா மேசியா என்று நான் நம்பவில்லை. ஆனால் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில், இவ்வுலகிலோ அல்லது மறுவுலகிலோ, நீங்கள் சத்தியத்துடன் ஒரு தீவிரமான சந்திப்பைப் பெறுவீர்கள் (யோவான் 14:6).

இந்த விளக்கவுரையின் மீதமுள்ள பகுதியில் மாற்கு 16:9-20 வசனங்களை நான் சேர்க்கப் போவதில்லை. அது கிரேக்க மூல உரையின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததா என்பதில் சந்தேகம் கொள்ள பல காரணங்கள் உள்ளன. இந்த வசனங்கள் தவிர்க்கப்பட்டதால், உயிர்த்தெழுதல் உண்மையானதல்ல என்று முஸ்லிம்கள் போதிப்பது கவனிக்கத்தக்க சுவாரஸ்யமான விஷயமாகும். இருப்பினும், உயிர்த்தெழுதல் நான்கு நற்செய்திகளிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது, மேலும் மாற்கு 16:9-20-ல் உள்ள கேள்விக்குரிய பகுதி உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றியது அல்ல. இந்த வசனங்களைத் தவிர்ப்பதற்கு ஏழு காரணங்கள் உள்ளன.

1. நற்செய்தியின் மிகப் பழமையான மற்றும் மிகவும் நம்பகமான கையெழுத்துப் பிரதிகளில் கிரேக்க மூல உரை காணப்படவில்லை (இருப்பினும், சில ஆரம்பகால கையெழுத்துப் பிரதிகளில் அது காணப்படுகிறது).

2. இந்தப் பகுதியில் உள்ள பல கிரேக்க வார்த்தைகள், மாற்கு தனது நற்செய்தியின் மற்ற பகுதிகளில் பயன்படுத்தும் சொற்களஞ்சியத்திலிருந்து வேறுபட்டவை.

3. மாற்கு நற்செய்தியின் மற்ற பகுதிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட கிரேக்க நடையிலிருந்து இது மிகவும் வேறுபட்டது.

4. மாற்கு 16:8 மற்றும் 9-க்கு இடையிலான இணைப்பு மிகவும் பொருத்தமற்றதாக உள்ளது. வசனம் 8-இன் பொருள் பெண்கள், ஆனால் வசனம் 9-இன் பொருள் யேசுவா என்று கருதுகிறது (வசனம் 9-இல் உள்ள ‘இயேசு’ என்ற வார்த்தை கிரேக்க மூலத்தில் இல்லை, அதன் பொருள்: வாரத்தின் முதல் நாளில் உயிர்த்தெழுந்தவர்).

5. வசனம் 9-இல், அவர் ஏழு பிசாசுகளைத் துரத்தியவள் மரியாள் மகதலேனா என்று அடையாளம் காட்டப்படுகிறாள், அவள் யார் என்று வாசகருக்குத் தெரியாதது போல. இருப்பினும், மாற்கு 15:40 மற்றும் 47-இல் அவள் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாள்.

6. மாற்கு 16:9-20 மற்ற நற்செய்திகளிலிருந்து உயிர்த்தெழுதல் தோற்றங்களின் தொகுப்பு போல் தெரிகிறது. உதாரணமாக, வசனங்கள் 12 மற்றும் 13, எம்மாவுஸ் செல்லும் வழியில் இரண்டு சீடர்களைப் பற்றிய லூக்காவின் பதிவைச் சுருக்கமாகக் கூறுகின்றன (லூக்கா 24:13-25).

7. சில கையெழுத்துப் பிரதிகளில் மூன்றாவது, ஒரு சிறிய முடிவுரை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது, வெவ்வேறு நகலெடுப்பாளர்கள் விடுபட்ட உரையை அறிந்திருந்து, பொருத்தமான ஒரு முடிவுரையைச் சேர்க்க முயன்றனர் என்பதைக் காட்டுகிறது.¹⁶⁵⁴

டாக்டர் ஃபிராங்க் மோரிசன், ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் தேவாலயத்தில் காணக்கூடிய வகையான நபர் அல்ல; ஆனாலும், அவர் அனைவரின் மரியாதையையும் பெற்றார் – நன்கு படித்த ஒரு பிரித்தானியர், தொழிலால் ஒரு வழக்கறிஞர், மிக உயர்ந்த ஒழுக்கமுள்ள மனிதர், ஆனால் நம்பிக்கை சார்ந்த விஷயங்களில் ஒரு ஐயவாதி. அவரது சொந்தக் கூற்றுப்படி, அவர் தவிர்க்க முடியாத தர்க்கத்தாலும் சரிபார்க்கக்கூடிய உண்மைகளாலும் மட்டுமே உந்தப்பட்ட ஒரு மனிதர். அவர் ஜெர்மானிய விமர்சகர்கள், ஆக்ஸ்போர்டின் டாக்டர் மேத்யூ அர்னால்ட், சார்லஸ் டார்வின் மற்றும் சர் தாமஸ் ஹக்ஸ்லி ஆகியோரின் இறையியலை விரும்பினார். எனவே, அவர் அற்புதங்கள் மற்றும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவற்றின் சாத்தியத்தை நிராகரித்தார். மேலும், உண்மையான இயேசுவைக் கண்டறிய, கிறிஸ்தவ மரபுகள் அனைத்தும் அதன் “பழமையான நம்பிக்கைகள் மற்றும் பிடிவாதமான அனுமானங்களின் பெருக்கத்திலிருந்து” அகற்றப்பட வேண்டும் என்று அவர் கருதினார். அந்த உண்மையான இயேசுவை அவர் “தூய்மை மற்றும் உன்னத மனிதத்தன்மையின் கிட்டத்தட்ட ஒரு புராண உருவம்” என்று கருதினார். இயல்பாகவே, இதன் பொருள், ரோமின் கைகளில் இறந்த இயேசு என்ற மனிதனின் வரலாற்று யதார்த்தத்தை அவர் நம்பினார் என்பதாகும்; ஆனால் அவர், இயேசு கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் குறித்த வரலாற்று நம்பிக்கையை மறுத்தார்.

மதமற்ற ஒரு இயேசுவைக் கண்டறியத் தீர்மானித்த மோரிசன், அவருடைய கடைசி நாட்களைப் பற்றி ஆய்வு செய்யவும், அதற்கடுத்த வாரத்தின் உண்மையை வெளிக்கொணரவும் புறப்பட்டார். அவர், வேதாகமம், வரலாறு மற்றும் தொல்லியல் ஆவணங்களைப் பயன்படுத்தி, உண்மைகள் தாமாகவே பேசட்டும் என்ற உறுதியுடன், முற்றிலும் அறிவுசார் கண்ணோட்டத்தில் இந்த ஆய்வைத் தொடரத் தேர்ந்தெடுத்தார். மேலும், ஷெர்லாக் ஹோம்ஸின் விடாப்பிடியான ஆர்வத்துடனும் தளராத தர்க்கத்துடனும், அவர் கிறிஸ்துவின் மர்மத்தை அவிழ்த்தார். அவருடைய கண்டுபிடிப்புகளின் முடிவுகளும் தனிப்பட்ட மாற்றமும், ‘கல்லை நகர்த்தியது யார்?’ (Who Moved the Stone?) என்ற தலைப்பில் வெளியான அவரது புத்தகத்தில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன (லண்டன்: ஃபேபர் & ஃபேபர், 1958). அதன் முன்னுரையில், மோரிசன் எழுதுகிறார்,

[இந்தப் புத்தகம்] முதலில் ஒரு வகையான புத்தகத்தை எழுதத் தொடங்கி, ஆனால் சூழ்நிலைகளின் கடுமையான நிர்ப்பந்தத்தால் முற்றிலும் வேறொன்றை எழுத நிர்பந்திக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனின் அகக்கதையாகும்.

உண்மைகள் தாமாகவே மாறவில்லை, ஏனெனில் அவை மனித வரலாற்றின் நினைவுச்சின்னங்களில் அழியாதபடி பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அந்த உண்மைகளுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய விளக்கம் ஒரு மாற்றத்திற்கு உள்ளானது. ஏதோவொரு விதத்தில் எனது கண்ணோட்டம் மாறியது – திடீரென, ஒரு ஞானோதயம் அல்லது உத்வேகத்தின் மின்னல் போல அல்ல, மாறாக, உண்மைகளின் பிடிவாதத்தாலேயே மெதுவாக, கிட்டத்தட்ட கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் மாறியது. முதலில் திட்டமிடப்பட்ட புத்தகம் கைவிடப்பட்டது.

தெளிவாக, முதலில் ஒரு சடலம் இல்லாமல் உயிர்த்தெழுதல் இருக்க முடியாது. வெற்று கல்லறையின் அற்புதம் இயேசுவின் மரணத்தின் உறுதியைச் சார்ந்துள்ளது. அவர் ஒருபோதும் இறக்கவில்லை என்று கூறும் விமர்சகர்களால் இந்த உண்மையை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படுகிறது. இயேசு கோமா நிலைக்குச் சென்று கல்லறையில் சுயநினைவின்றி கிடந்தார் என்று கூறி முழுப் புத்தகங்களும் எழுதப்பட்டுள்ளன. பின்னர், கல்லறையின் ஈரமான குளிர்ச்சிக்குள், அவர் உயிர்த்தெழுந்து, கல்லைத் தள்ளிவிட்டு, காவலர்களைத் தாண்டி நழுவி, பின்னர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்ததாகக் கூறிக்கொண்டு இரவில் தப்பிச் சென்றார்.

யோவான், மற்ற வகையான மறுப்புகளுக்கு எதிராக இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலை விவரித்து ஆதரித்தார், ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவரால் ஏவப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்பட்ட அவருடைய வார்த்தைகள் இன்றும் நமக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கின்றன. சரியான இறையியலுக்காக மட்டுமல்ல, நீங்களும் விசுவாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும் (யோவான் 19:35).¹⁶⁵⁵

கர்த்தருடைய தூதன் கல்லை உருட்டித் தள்ளினான்
மத்தேயு 28: 2-4
நிசான் மாதம் பதினேழாம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலையில்

கர்த்தருடைய தூதன் கல்லை உருட்டிவிட்டார். ஆராயுங்கள்: அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் என்ன குறிப்பிட்ட இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட நிகழ்வுகள் நடந்ததாக மத்தேயு கூறுகிறார்? கல் ஏன் உருட்டிவிடப்பட்டது? தூதர்கள் எப்படி இருந்தார்கள்? வேதாகமத்தில் வேறு எங்கே மற்றவர்கள் அப்படி இருந்ததைக் காண்கிறோம்? அதன் அர்த்தம் என்ன? இந்த அற்புதத்தை வேறு யார் பார்த்தார்கள்? அவர்கள் எப்படி நடந்துகொண்டார்கள்? அவர்கள் எப்படி நடுங்கினார்கள்? அவர்கள் நடந்துகொண்ட விதத்தில் என்ன முரண் இருந்தது?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: உங்கள் கவனத்தை ஈர்க்க கர்த்தர் என்ன செய்ய வேண்டும்? உங்களுக்கு ஒரு ஆவிக்குரிய பூகம்பம் தேவையா அல்லது அவர் ‘சமாதானம் உங்களோடு இருக்கட்டும்’ என்று சொல்லும்போது நீங்கள் வெறுமனே பதிலளிக்கிறீர்களா? கல்லை நகர்த்தியது யார்? தேடும் ஒரு அவிசுவாசிக்கு இதை உங்களால் விளக்க முடியுமா? பதிலை தயாராக வைத்திருங்கள்!

சிலுவையில் அறையப்படுவதற்கு முந்தைய நாள் இரவில், இயேசுவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்புவதன் மூலம் தம்மை மகிமைப்படுத்தும்படி குமாரன் தம் பிதாவிடம் கேட்டிருந்தார் (யோவான் 17:1). உரிய காலத்தில் பிதா குமாரனின் இந்த ஜெபத்திற்குப் பதிலளித்தார். ஆனால், இந்த அற்புதத்தை உறுதிப்படுத்த மனித சாட்சிகள் தேவைப்பட்டனர் என்பது வெளிப்படை. அதன் விளைவாக, ஒரு பயங்கரமான பூகம்பம் ஏற்பட்டது (மத்தேயு 28:2அ). முந்தைய நாள் பிற்பகல் 3:00 மணிக்கு ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தைப் போலவே (இணைப்பைக் காண Lw – இயேசுவின் மரணத்துடன் வந்த அடையாளங்கள் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்), இந்த நிலநடுக்கமும் அந்தச் சம்பவத்தின் நாடகத்தன்மையையும், தெய்வீகத் தலையீடு என்ற உணர்வையும் கூட்டுகிறது.

கர்த்தருடைய தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, கல்லறைக்குச் சென்று, மரியாள் மகதலேனாவும் மற்ற பெண்களும் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​கல்லை உருட்டிவிட்டு, அதன்மேல் உட்கார்ந்தான் (மத்தேயு 28:2b). கல்லை உருட்டிவிட வேண்டிய அவசியம் ஏன் ஏற்பட்டது? அது அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் அடையாளம் என்பது வெளிப்படை. யாரும் உள்ளே நுழைய முடியாதபோது, ​​கல்லறை காலியாக இருக்கிறது என்பதை யார் அறிந்திருப்பார்கள்! ஆனால், மேசியாவை வெளியே விடுவதற்காக அது திறக்கப்பட்டதா? இல்லை. ஒரு வாரம் கழித்து, கதவுகள் பூட்டப்பட்டிருந்தபோதிலும், இயேசு வந்து தம் சீடர்களுக்கு மத்தியில் நின்று, “சமாதானம் உங்களுடன் இருக்கட்டும்!” என்றார் (யோவான் 20:26b)! மரத்தாலான அல்லது கல்லாலான சுவர்கள் இனி அவருக்குத் தடையாக இருக்கவில்லை. கல் உருட்டிவிடப்பட்ட நேரத்தில், அவர் ஏற்கனவே சென்றுவிட்டிருந்தார். கல்லறை அவரை வெளியே விடுவதற்காகத் திறக்கப்படவில்லை, மாறாக மற்றவர்களை உள்ளே விடுவதற்காகவே திறக்கப்பட்டது.

அந்தத் தூதனின் தோற்றம் மின்னலைப் போலவும், அவனுடைய ஆடைகள் பனியைப் போல வெண்மையாகவும் இருந்தன (மத்தேயு 28:3). அந்தத் தூதனைப் பற்றிய வர்ணனையைக் கவனிப்பது சுவாரஸ்யமானது, ஏனெனில் அது வேதத்தில் மிகவும் அசாதாரணமானது (தானியேல் 10:6; வெளிப்படுத்தல் 10:1). மறுரூபத்தின்போது கிறிஸ்துவில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட அதே வகையான மகிமை (Gb – இயேசு பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரை ஒரு உயர்ந்த மலைக்கு அழைத்துச் சென்றார், அங்கு அவர் மறுரூபமடைந்தார்), கல்லின் மீது அமர்ந்திருந்த இந்தத் தூதன் மூலமாகவும், கல்லறைக்குள் காணப்பட்ட மற்ற இரண்டு தூதர்கள் மூலமாகவும் வெளிப்படுத்தப்பட்டது (லூக்கா 24:4).

இந்தக் காட்சிக்கு இருந்த மற்ற ஒரே சாட்சிகள் ஆலயக் காவலர்கள் மட்டுமே. போர்க்களத்தில் நன்கு பழகிய அந்த வீரர்கள்கூட அந்தத் தூதனைக் கண்டு மிகவும் பயந்து நடுங்கி, ஓடக்கூட முடியாமல் போனது, அந்தச் சூழ்நிலை எவ்வளவு தீவிரமானது என்பதை உணர்த்தியது. ஆலயக் காவலர்கள் நடுங்கியதை விவரிக்க, மத்தேயு 28:2-ல் பூகம்பம் என்பதற்கான மூல வார்த்தையையும், மத்தேயு 27:51-ல் பூமி அதிர்ந்தது என்பதையும் பயன்படுத்தி, மத்தேயு ஒரு வார்த்தை விளையாட்டைக் கையாளுகிறார். அவர்கள் செத்தவர்களைப் போல ஆனார்கள் (மத்தேயு 28:4). சடலத்தைக் காக்க நியமிக்கப்பட்டவர்களே செத்தவர்களைப் போல ஆனது மிகவும் முரண்பாடானது! தேவதூதரின் முன்னிலையில் அவர்கள் உதவியற்றவர்களாக இருந்தனர். நற்செய்தி எழுத்தாளர்கள் உயிர்த்தெழுதலின் அனைத்து விவரங்களையும் பதிவு செய்யவில்லை என்றாலும், அதனுடன் நிகழ்ந்த சம்பவங்களையும் உயிர்த்தெழுதலின் விளைவுகளையும் அவர்கள் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டனர்.¹⁶⁴⁸

மகதலேனா மரியாளும், யாக்கோபின் தாய் மரியாளும்
இயேசுவின் திருவுடலில் பூசுவதற்காக நறுமணப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்தனர்
மத் 28:1 மற்றும் மாற் 16:1
நிசான் மாதம் பதினேழாம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலையில்

இயேசுவின் உடலுக்குப் பூசுவதற்காக மரியாள் மகதலேனா, யாக்கோபின் தாய் மரியாள், மற்றும் சலோமி ஆகியோர் நறுமணப் பொருட்களை வாங்கியபோது, ​​வானம் முழுவதும் ஒரு பொன்னிற விடியல் கீற்றுப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது (மத்தேயு 28:1b; மாற்கு 16:1b). இயேசுவே மேசியா, தேவனுடைய குமாரன் என்ற தங்கள் கூற்றை உறுதிப்படுத்த நற்செய்தி எழுத்தாளர்கள் திரட்டிய அனைத்து சான்றுகளும், உயிர்த்தெழுதல் என்ற முடிவான உண்மை இல்லாமல் நற்செய்தியாக முழுமையடையாது. எனவே, இயேசுவின் சிலுவை மரணம் மற்றும் அடக்கத்திற்கு நேரடி சாட்சிகளாக இருந்த மூன்று பெண்களின் பார்வையின் மூலம் அந்த நிகழ்வைப் பற்றிய அறிக்கைகள் மிக முக்கியமானவையாக இருந்தன. பெண்கள் நம்பகமான சாட்சிகளாகக் கருதப்படாவிட்டாலும், அவர்களின் உறுதிப்படுத்தலை மறுக்க முடியவில்லை.¹⁶⁴⁴ இது விரைவில் வெளிப்படவிருந்த நிகழ்வுகளின் ஒரு சுருக்கமான அறிக்கையாகும்.

மரியா மகதலேனாவின் மனதில் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிய எண்ணம் சிறிதும் இருக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. சிலுவைக்குச் செல்லும் வழியில் தன் இரட்சகர் பெற்ற கசப்பான அடிகளின் பேரழிவுகரமான விளைவுகளை அவள் மிக அருகில் கண்டிருந்தாள். அவரிடமிருந்து உயிர் மெல்ல மெல்ல நீங்கியதை அவள் நேரில் கண்டிருந்தாள். உயிரற்ற அவருடைய உடல், எந்தவித சடங்குகளும் இன்றி சணல் துணியாலும் அவசரமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட தைலத்தாலும் சுற்றப்பட்டு, கல்லறையில் தனியாக விடப்பட்டதை அவள் பார்த்திருந்தாள். நிக்கொதேமுவும் யோசேப்பும் மிகவும் அவசரமாகவும் ஒழுங்கற்ற முறையிலும் செய்ததை, தானும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசையே அவள் இதயத்தை நிரப்பிய ஒரே எண்ணமாக இருந்தது. தன் ஆண்டவருக்கு, குறிப்பாகத் தனக்கு எல்லாம் கடமைப்பட்டிருக்கிறது என்று அவள் அறிந்திருந்தவருக்கு, தன் அன்பை இறுதியாக வெளிப்படுத்தவே கல்லறைக்கு வருவதாக அவள் நினைத்தாள்.¹⁶⁴⁵

அவர்களைத் தோட்டத்து கல்லறைக்கு வழிநடத்தியது நம்பிக்கை அல்ல. அது கடமை. அப்பட்டமான பக்தி. அவர்கள் பிரதிபலனாக எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இயேசு அவர்களுக்கு என்ன கொடுக்க முடியும்? அவர் இறந்துவிட்டார்! இந்த மூன்று பெண்களும் பெறுவதற்காகக் கல்லறைக்குச் செல்லவில்லை, கொடுப்பதற்காகவே சென்றார்கள். அவ்வளவுதான்.

இதைவிட உன்னதமான நோக்கம் வேறெதுவும் இல்லை…

கடமையால் தூண்டப்பட்ட சேவை. இதுவே சீடத்துவத்திற்கான அழைப்பு.¹⁶⁴⁶

ஓய்வுநாள் (எபிரேயம்: மோட்சாயி-ஷப்பாத்) முடிந்து, அது வாரத்தின் முதல் நாளாக இருந்தது (மத்தேயு 28:1அ; மாற்கு 16:1அ). மத்தேயு உண்மையில் பன்மைச் சொல்லை (ஓய்வுநாட்கள்) பயன்படுத்துகிறார், இது பஸ்கா ஓய்வுநாளின் (வியாழன் சூரிய அஸ்தமனம் முதல் வெள்ளி சூரிய அஸ்தமனம் வரை) நீட்டிக்கப்பட்ட காலத்தையும், பின்னர் புளிப்பில்லாத அப்ப ஓய்வுநாளும் வாராந்திர ஓய்வுநாளும் ஒரே நாளில் ஒன்றாக வருவதையும் குறிக்கிறது.¹⁶⁴⁷ இந்தப் பெண்கள் தல்மிதிம் குழுவின் ஒரு பகுதியாக இருந்தனர், மேலும் தங்கள் இறந்த எஜமானருக்கு மரியாதை செலுத்த விரும்பினர். உயர் புனித ஓய்வுநாள் முடிந்த பிறகு இரவில் இதைச் செய்வது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. ஆனால் பஸ்காவின் மூன்றாம் நாளான ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலையில், ஓய்வுநாள் முடிந்ததும், அந்தப் பெண்கள் கல்லறையைப் பார்வையிட கிடைத்த முதல் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர்.

இயேசு நம் காலத்தில் மரித்திருந்தால், நாம் ஒரு நினைவு ஆராதனையை நடத்தி, அவருடைய கல்லறையருகே மலர்களையும் உருக்கமான குறிப்புகளையும் வைத்து, மெழுகுவர்த்தி ஏந்தி அஞ்சலி செலுத்த ஏற்பாடு செய்வோம் – நம் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவும், மனதிற்கு ஒரு சிறிய நிறைவைப் பெறவும் எதையும் செய்வோம். கலிலேயாவைச் சேர்ந்த மரியாள் மகதலேனாவுக்கும் மற்ற பெண்களுக்கும் இதே போன்ற ஒரு உந்துதல் இருந்தது. இயேசுவுக்குப் பணிவிடை செய்ய இது ஒரு கடைசி வாய்ப்பாக இருந்தது, ஆனாலும் அவருடைய கல்லறையைச் சுற்றிப் பாதுகாப்பு பலப்படுத்தப்பட்டிருந்ததால் அதுவும் ஆபத்தானதாக இருந்தது. ஓய்வுநாளுக்குப் பிறகு கூடிய விரைவில் அவருடைய கல்லறைக்குத் திரும்பி, நறுமணப் பொருட்களால் அவருடைய உடலைச் சுற்றி மூட அவர்கள் திட்டமிட்டனர். அவருடைய அடக்கத்திற்குப் பிறகு, பெண்கள் வீட்டிற்குச் சென்று நறுமணப் பொருட்களையும் வாசனைத் திரவியங்களையும் தயார் செய்திருந்தனர். அதன் பிறகு காத்திருப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய வேண்டியிருக்கவில்லை.

இயேசுவின் கல்லறையில் உள்ள காவலர்
மத்தேயு 27:61-66; மாற்கு 15:47; லூக்கா 23:55-56
நிசான் மாதம் பதினாறாம் நாளில் ஷப்பாத்

இயேசுவின் கல்லறையிலிருந்த காவலர்… ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள்: அந்த குறிப்பிட்ட ஓய்வுநாளில் சங்கீதம் 92 பாடப்பட்டதில் முக்கியத்துவம் என்ன? அந்த ஓய்வுநாளில் மிகவும் அசாதாரணமான இரண்டு விஷயங்கள் என்ன? மேசியாவின் கல்லறையில் இருந்த ரோமானிய முத்திரையின் முக்கியத்துவம் என்ன? இயேசு “தப்பித்தால்” ரோமானிய காவலர்களுக்கு என்ன விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்? எந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால் இருந்ததை விட, அன்னாவின் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள், இயேசு உயிர்த்தெழுந்தார் என்ற அப்போஸ்தலர்களின் கூற்றுகளுக்கு தற்செயலாக எவ்வாறு அதிக நம்பகத்தன்மையை அளித்தன?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: இயேசு உங்களை எப்போது ஆச்சரியப்படுத்தியுள்ளார்? எது உங்களை எதிர்பாராத விதமாகத் தாக்கியது? அது ஒரு நல்ல ஆச்சரியமா அல்லது விரும்பத்தகாததா? நீங்கள் என்ன கற்றுக்கொண்டீர்கள்? அந்தப் பாடம் மனதில் பதிந்ததா?

ஆலயத்தில் பாடுதல்: ஆலய மலையின் தென்மேற்கு மூலையில் உள்ள அரச பீடத்தின் மிக உயர்ந்த இடத்திலிருந்து முழங்கும் எக்காள முழக்கத்தால் ஓய்வுநாளின் தொடக்கமும் முடிவும் அறிவிக்கப்பட்டன. தல்முண்ட் டிராக்டேட் தாமித் நூலிலிருந்து, ஆலயத்தில் தினசரி செய்யப்படும் தகன பலியுடன் தொடர்புடையதாக, வாரத்தின் எந்த நாளில் எந்த சங்கீதம் பாடப்பட்டிருக்கும் என்பதை நாம் துல்லியமாக அறிந்துகொள்கிறோம். பதினைந்து அரைவட்டப் படிகள், பெண்கள் முற்றத்திலிருந்து நிக்கானோர் வாயில் வழியாகப் புறஜாதியார் முற்றத்திற்கு இட்டுச் சென்றன. பெரும் பண்டிகைகளின் போது, ​​இந்த அற்புதமான படிகள் பாடகர் குழுவிற்கும் இசைக்குழுவிற்கும் ஒரு மேடையாகப் பயன்பட்டன. ஓய்வு நாளான சப்பாத்தில், அவர்கள் ஒரு சங்கீதத்தையும், அதாவது ஓய்வுநாளுக்கான ஒரு பாடலையும் பாடினார்கள்.

உன்னதமான எலியோனே, யெகோவாவுக்கு நன்றி செலுத்தி, உம்முடைய நாமத்தைக் கனப்படுத்தும்படி துதிப்பாடல்களைப் பாடுவதும், காலையில் பத்து நரம்புகளுடைய யாழ் மற்றும் வீணையின் இசையோடு, சுரமண்டலத்தில் ஒலிக்கும் மெல்லிசையோடு உம்முடைய உண்மையைப்பற்றி அறிவிப்பதும் நல்லது. ஏனெனில், யெகோவாவே, நீர் செய்பவை என்னை மகிழ்ச்சியடையச் செய்கின்றன; உம்முடைய கரங்கள் உண்டாக்கியவற்றில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். யெகோவாவே, உம்முடைய செயல்கள் எவ்வளவு பெரியவை! உம்முடைய எண்ணங்கள் எவ்வளவு ஆழமானவை! துன்மார்க்கர் புல்லைப் போல முளைத்து, தீமை செய்கிற யாவரும் செழித்தோங்கும்போது, ​​அவர்கள் நித்தியமாக அழிக்கப்படுவதற்காகவே என்பதை அறிவிலிகளால் அறியமுடியவில்லை, மூடர்கள் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை; ஆனால் யெகோவாவே, நீரோ என்றென்றும் உயர்த்தப்படுகிறீர். ஏனெனில், யெகோவாவே, உம்முடைய எதிரிகள் அழிந்துபோவார்கள்; தீமை செய்கிற யாவரும் சிதறடிக்கப்படுவார்கள். ஆனால், நீர் எனக்குக் காட்டுக்காளையின் பெலனைக் கொடுத்திருக்கிறீர்; புதிய ஒலிவ தைலத்தால் என்னை அபிஷேகம் செய்கிறீர். என் எதிரிகளின் அழிவை என் கண்கள் இன்பத்துடன் பார்த்தன, என் பகைவர்களின் வீழ்ச்சியில் என் காதுகள் மகிழ்ச்சியடைந்தன. நீதிமான்கள் பேரீச்ச மரத்தைப் போலச் செழிப்பார்கள், லெபனானின் கேதுரு மரத்தைப் போல வளர்வார்கள். யெகோவாவின் ஆலயத்தில் நடப்பட்ட அவர்கள், நம்முடைய தேவனுடைய பிரகாரங்களில் செழிப்பார்கள். முதிர்வயதிலும் அவர்கள் வெற்றி பெறுவார்கள், இன்னும் சாறு நிறைந்தவர்களாக, இன்னும் கனி தருபவர்களாக, யெகோவா நேர்மையானவர், என் கன்மலை, அவரில் அநீதி இல்லை என்று பிரகடனப்படுத்துவார்கள் (சங்கீதம் 92:1-15 CJB).¹⁶³⁹

நிலை 31 – உடலைப் பதப்படுத்துவதற்கான தயாரிப்பு: இயேசுவின் உடல் வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தைப் பார்த்த பெண்கள், பின்னர் உடலைப் பதப்படுத்துவதற்கான பொருட்களைத் தயாரித்தனர். குறிப்பிடத்தக்க வகையில், மரியாள் மகதலேனா அந்த முழு நிகழ்விலும், அது முடியும் வரை, விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டு மற்ற அனைவரும் வீட்டிற்குச் செல்லும் வரை அங்கேயே இருந்தார் (இணைப்பைக் காண கிளிக் செய்யவும் Eg – மரியாள் மகதலேனா தன் சொந்த வழியில் இயேசுவை ஆதரித்தார்). மேலும், சிறிய யாக்கோபு மற்றும் யோசேப்பின் தாயான மற்றொரு மரியாளும் கல்லறைக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்தார், அன்புக்குரிய ஒருவரின் அடக்கத்தில் தொடங்கும் ஏழு நாள் துக்கத்தைத் தொடங்கினார். அவர்கள் அரிமத்தியாவின் யோசேப்பைப் பின்தொடர்ந்து, அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்தைப் பார்த்தார்கள். அந்த இரண்டு பெண்களும் கலிலேயாவிலிருந்து இயேசுவுடன் வந்திருந்தார்கள். யாராவது இந்த அடக்க நிகழ்வைப் பற்றி புனைந்து எழுதியிருந்தால், அவர்கள் இந்தக் கதையில் பெண்களைப் பயன்படுத்தியிருக்க மாட்டார்கள். ஏனென்றால், யூத கலாச்சாரத்தில் பெண்கள் நம்பகமான சாட்சிகளாகக் கருதப்படவில்லை. பின்பு அவர்கள் வீட்டிற்குச் சென்று நறுமணப் பொருட்களையும் வாசனைத் திரவியங்களையும் தயாரித்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து ஓய்வுநாளில் ஓய்வெடுத்தார்கள் (மத்தேயு 27:57, 61; மாற்கு 15:47; லூக்கா 23:55-56).

இரட்டிப்பாக அமையவிருந்த அந்த ஓய்வுநாளை எதிர்பார்த்து, ஆலயத்தைச் சுற்றிலும் ஆயிரக்கணக்கான விளக்குகள் ஏற்கெனவே ஏற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. அன்றைய நாளின் இறுதிப் பலி ஏறக்குறைய முடிந்துவிட்டது. பலியிடப்படும் ஆட்டுக்குட்டிகளைச் சுமந்துகொண்டு ஆண்கள், விலை உயர்ந்த பளிங்குப் படிகளில் வெள்ளமென இறங்குவது போலத் தோன்றியது. உள்ளறை ஒன்றில், இயேசுவின் மரணத்தைக் கண்ட மற்ற சதுக்கேயர்களுடன் அன்னாஸ் ஒரு சாதாரண கலந்துரையாடலில் அமர்ந்திருந்தார்.

அன்னாஸ் வயதானவராகவும் ஞானமுள்ளவராகவும் இருந்தார். யோசேப்பு மற்றும் நிக்கொதேமுவின் கொடூரமான செயல்களைப் பற்றி உயர் பதவியில் இருந்த சதுக்கேயர்கள் அவரிடம் கூறியதை அவர் செவிமடுத்தார். ஆனால் அந்த முதியவருக்கு அதைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலையில்லை. மகா சன்ஹெட்ரினின் சில உறுப்பினர்களின் மதக்கொள்கை மீறல்கள், பல ஆண்டுகளாக அவர் மீண்டும் மீண்டும் கண்ட விஷயங்களாகவே இருந்தன. தன் காலத்தில், புதிய ரபிக்களின் போதனைப் பள்ளிகள் பிரபலமடைந்து, மங்கி, அழிந்து போவதை அன்னாஸ் கண்டிருந்தார். மேலும், ஒவ்வொரு புதிய மதத் தத்துவஞானியிடமும் மக்கள் கூட்டம் விரைந்து சென்று, கடவுளே அவரை அனுப்பியது போல அவருக்கு முன்பாகப் பணிந்து வணங்குவதையும் அவர் கண்டிருந்தார்.

இது ஏதோ ஒரு புதிய இயக்கம் என்று அவர் நம்பவில்லை. யோசேப்பும் நிக்கொதேமுவும் விரைவில் தங்கள் சுயநினைவுக்குத் திரும்புவார்கள். அவர்கள் மனவருத்தத்துடன் ஆலயத்திற்குத் திரும்புவார்கள், அல்லது நாட்டின் யூத உச்ச நீதிமன்றமான மகா சன்ஹெட்ரினின் முறையான அமர்வில் அவர்கள் சவாலுக்குட்படுத்தப்பட்டு, மதக்கொள்கை மீறல் கோட்பாட்டைப் பரப்பியதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுவார்கள். அவர்கள் தங்கள் கலகத்தை ஒப்புக்கொண்டு சபையிலிருந்து விலக்கப்படுவார்கள் (காண்க Gt – குருடனாகப் பிறந்த ஒரு மனிதனை இயேசு குணப்படுத்துகிறார்: சபையிலிருந்து விலக்கப்படுதலின் மூன்று நிலைகள்), அல்லது அதை மறுத்து, தங்கள் மதிப்புமிக்க சக மனிதர்களிடையே தங்கள் இடங்களைத் தக்க வைத்துக் கொள்வார்கள்.

அன்னாஸைக் கவலையடையச் செய்தது என்னவென்றால், அந்தப் போலி மேசியா, தமது போதனைகளில்… தாம் மூன்று நாட்களில் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவதாகக் கூறியிருந்தார். இப்போது அவர் இறந்துவிட்டதால், செய்ய வேண்டிய ஒரு கூடுதல் வேலை இருந்தது. பிரதான ஆசாரியர்கள் காலையில் பொன்டியு பிலாத்திடம் சென்று, அரிமத்தியாவின் யோசேப்பின் கல்லறைக்குக் காவலர்களை நியமிக்குமாறு கேட்க வேண்டியிருந்தது. அப்போதுதான், சூழ்ச்சி செய்யும் அவனது சீடர்கள் வந்து உடலைத் திருடி, பின்னர் அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்று உரிமை கோர முடியாது.

ஆகவே, அவனது மருமகனும் மற்றவர்களும் தங்கள் பயங்கரமான அவமானக் கதையை முடித்தபோது, ​​அன்னாஸ் தனது முதிர்ந்த உதடுகளை ஈரப்படுத்திக்கொண்டு, மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுவதாகக் கூறிய அந்தத் தொல்லைதரும் ரபியின் வாக்குறுதியில் அதிக அக்கறை கொள்ளுமாறு அவர்களுக்கு அறிவுறுத்தினார். பிரதான ஆசாரியர்கள் இதைப்பற்றி யோசிக்கவில்லை; உடனே அவர்கள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்கள், அதே சமயம் என்ன செய்வதென்றும் யோசிக்க முயன்றார்கள். ஆனால் அன்னாஸ் தன் கையை உயர்த்தி அவர்கள் எல்லோரையும் அமைதிப்படுத்தி, பிரட்டோரியத்தில் இருந்த பிலாத்துவிடம் சென்று, முடிந்தால் கல்லறையின் மீது ஒரு ரோமானியக் காவலரை நிறுத்தும்படி ஒரு குழுவை அனுப்புமாறு அவர்களிடம் கூறினார். காய்பாஸ் தன் மாமனாரை மிகுந்த ஞானமுள்ள மனிதர் என்று புகழ்ந்தார்.¹⁶⁴⁰

நிலை 32 – கல்லறையை முத்திரையிடுதல்: ஆயத்த நாளுக்கு அடுத்த நாளான மறுநாள், சதுக்கேயர்களும் பரிசேயர்களும் பிலாத்துவிடம் சென்றார்கள். அது ஓய்வுநாள் மட்டுமல்ல, ஒரு பெரிய புனித நாளாகவும் இருந்தது (மத்தேயு 27:62). அன்று இரண்டு மிகவும் அசாதாரணமான காரியங்கள் நடந்தன. முதலாவதாக, யூத மதத் தலைவர்கள் எந்தவொரு ஓய்வுநாளிலும், அதிலும் குறிப்பாக அத்தகைய ஒரு பெரிய ஓய்வுநாளில், ஒரு புறஜாதிய, மதச்சார்பற்ற ஆட்சியாளரைச் சந்திப்பது மிகவும் அசாதாரணமானதாகும். அதைவிடவும் ஆச்சரியமானது என்னவென்றால், அவர்கள் உண்மையில் பிரட்டோரியத்தில் இருந்த பிலாத்துவின் ஆலோசனைக் கூடங்களுக்குள் சென்றதாகத் தெரிகிறது. அதற்கு முந்தைய நாள், அவர்கள் பிரட்டோரியத்திற்குள் செல்லாமல் கவனமாக இருந்தனர், மாறாக பிலாத்துவைப் பார்க்க இயேசுவை உள்ளே அனுப்பியிருந்தனர். யூத மதத் தலைவர்களிடம் பேசுவதற்காக, பிலாத்து வராந்தாவிற்கு வெளியே வர வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அவருடைய மரணத்திற்குப் பிறகு, அந்தப் பக்தியுள்ள தலைவர்கள் (தங்கள் மனதில்) அந்தப் போலி ஆட்சியாளருடனான சந்திப்பை எப்படியாவது முடித்துவிட வேண்டும் என்ற அவசரத்தில், ஓய்வுநாளையும் மீறினார்கள்! அவர்கள் தங்கள் சொந்த சட்டங்கள் அனைத்தையும் மீறியிருந்ததால் (காண்க Lh : விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்), தங்கள் சொந்த தீய நோக்கங்களுக்காக ஓய்வுநாளை மீறுவதற்கு அவர்கள் தயங்கவில்லை. இரண்டாவதாக, சதுக்கேயர்களும் பரிசேயர்களும் வலுவான இறையியல் எதிரிகளாக இருந்தனர். அந்த இரு குழுக்களும் ஒத்துழைத்ததாக பைபிள் ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே பதிவு செய்துள்ளது, மேலும் அந்த இரண்டு நிகழ்வுகளிலும் நசரேயனை வெறுப்பதே அவர்களுடைய ஒரே பொதுவான நோக்கமாக இருந்தது.

ஐயா, அவர்கள் சொன்னார்கள்: அவர் உயிரோடு இருந்தபோது, ​​அந்த வஞ்சகன், “மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு நான் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவேன்” என்று சொன்னது எங்களுக்கு நினைவிருக்கிறது. எனவே, மூன்றாம் நாள் வரை கல்லறையைப் பாதுகாப்பாக வைக்குமாறு கட்டளையிடுங்கள். இல்லையென்றால், அவருடைய சீடர்கள் வந்து உடலைத் திருடி, அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்று மக்களிடம் சொல்லக்கூடும். இந்த கடைசி வஞ்சகம் முதலாவதை விட மோசமாக இருக்கும் (மத்தேயு 27:63-64). இதன் உட்பொருள் என்னவென்றால், இயேசுவின் அரச பதவிக்கான உரிமை, எளிதில் ஏமாறக்கூடிய மக்களின் பார்வையில் உறுதிப்படுத்தப்படும், மேலும் அவர் மரித்திருந்தாலும், முன்பை விட ரோமுக்கு இன்னும் மோசமான அச்சுறுத்தலாக மாறுவார். அவர்கள் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால், “சில நாட்களுக்கு முன்பு அவர் எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது, ​​மக்கள் அவரைத் தங்கள் மேசியாவாகவும் ராஜாவாகவும் போற்றினார்கள் என்றால், அவர் மரணத்தை வென்று மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தார் என்று நம்பும்படி வழிநடத்தப்பட்டால், அவர்கள் அவரை எவ்வளவு அதிகமாகத் தங்கள் ராஜாவாகப் போற்றுவார்கள் என்று எண்ணிப் பாருங்கள். இந்த எண்ணம் அபத்தமானது என்றாலும், அவர் உயிரோடு இருக்கிறார் என்று அவர்கள் உண்மையிலேயே நம்பினால், ரோமுக்கு அவர் மீது எந்த அதிகாரமும் இல்லை என்றும், அவர் வெல்ல முடியாதவர் என்றும் அவர்கள் நம்புவார்கள். அப்போது, ​​உங்கள் கைகளில் உண்மையிலேயே ஒரு கிளர்ச்சி ஏற்படும்.”¹⁶⁴¹

இயேசுவை எதிர்த்தவர்கள், அவருடைய சொந்த அப்போஸ்தலர்களை விட, அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் சாத்தியம் என்பதில் அதிக உறுதியுடன் இருந்தார்கள் என்பது மிகவும் முரண்பாடாகத் தெரிகிறது. சதுக்கேயர்களும் பரிசேயர்களும் இயேசு மேசியா என்பதைத் தனிப்பட்ட முறையில் நம்பவில்லை என்றாலும், எப்படியாவது அவருடைய வார்த்தைகள் உண்மையாகிவிடும் என்று அவர்கள் பயந்தார்கள்.

தல்மூத்தின் சில பிற்காலப் பகுதிகளில், யேசுவா, அல்லது அங்கு அவரை அழைத்தபடி பென் ஸ்டாடா, பின்னர் பென் பண்டிரா (இயேசு) என அடையாளம் காணப்பட்டவர், எகிப்தில் கற்றுக்கொண்டதாகக் கூறப்படும் சில மாயாஜாலங்கள் மூலம் இஸ்ரவேலரை ஏமாற்றியதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுவது சுவாரஸ்யமாக உள்ளது (டிராக்டேட் ஷப்பாத் XI.15; ஷப்பாத் 13d). தல்மூத் உண்மையில் யேசுவா இஸ்ரவேலில் அற்புதங்களைச் செய்தார் என்பதையும் (மற்றும் அவரது குடும்பம் ஒரு கட்டத்தில் எகிப்துக்குச் சென்றது என்பதையும்) உறுதிப்படுத்துகிறது, ஆனால் அந்த அற்புதங்களை ஆண்டவருக்கு அல்ல, மாறாக எதிரிக்கு மட்டுமே காரணம் காட்டுகிறது (பாபிலோனிய தல்மூத்: சன்ஹெட்ரின் 67). இதே போன்ற தர்க்கத்தின் அடிப்படையில், இஸ்ரவேலில் இருந்த அந்த முதல் நூற்றாண்டு மதத் தலைவர்கள், யேசுவாவின் சீடர்களில் சிலர் வந்து, தங்களின் இறுதி ஏமாற்று வேலையாக அவரது உடலைத் திருடிச் செல்லக்கூடும் என்று ஊகித்தனர். யூத சமூகத்தில் அவர்கள் எந்த ஆபத்தையும் எடுக்க விரும்பவில்லை, மேலும் பிலாத்து நிச்சயமாக யூதர்களுடன் மேலும் எந்தப் பிரச்சனைகளையும் விரும்பவில்லை. ¹⁶⁴²

பிலாத்து அவர்களிடம், “ஒரு காவலரை அழைத்துக்கொண்டு செல்லுங்கள்; உங்களுக்குத் தெரிந்த வரையில் அதை மிகவும் பாதுகாப்பாக ஆக்குங்கள்” என்றார். மீண்டும் ஒருமுறை சக்திவாய்ந்த ரோமானிய ஆளுநரைத் தங்கள் கோரிக்கைகளுக்குப் பணிய வைத்ததில் தங்களுக்குள் பெருமிதம் கொண்ட அவர்கள், சென்று கல்லறையைப் பாதுகாப்பாக ஆக்கினார்கள். அவர்கள் ஒரு ரோமானியக் காவலரை (தற்காலிகமாக யூத மதத் தலைவர்களின் சேவையில் இருந்தவர்) உடன் அழைத்துச் சென்று, கல்லின் மீது மெழுகில் பதிக்கப்பட்ட ரோமானிய முத்திரையை வைத்தனர் (மத்தேயு 27:65-66). அந்த முத்திரை அநேகமாக பிலாத்துவால் வழங்கப்பட்டிருக்கலாம், மேலும் கல்லறை ரோமானியச் சட்டத்தின் கீழ் உள்ளது என்றும், முத்திரையை உடைப்பவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்படும் என்றும் அது எச்சரிக்கை விடுத்தது. அத்துடன் அது முடிந்திருக்க வேண்டும். அந்த துரோகியான ரபி இறந்துவிட்டார். மகா சனகெத்ரினும் ரோமும் நிம்மதியாக இருக்கலாம். நசரேயனின் சீடர்கள் உலகின் நான்கு மூலைகளுக்கும் சிதறிப் போயிருந்தனர். அவர்கள் கோழைகள் மற்றும் பயனற்றவர்கள் என்பதை நிரூபித்திருந்தனர்.

பிலாத்துவும் நிம்மதியடைந்தார். சன்ஹெட்ரின் மற்றும் யூதர்களின் தொடர்ச்சியான தலையீடுகள் இல்லாமல், அவர் செசரியாவுக்குத் திரும்பிச் சென்று அமைதியாக ஆட்சி செய்ய முடிந்தது. அவர்களுடைய பிரச்சினைகளால் அவர் சலித்துப்போயிருந்தார்.

பஸ்கா வாரத்தின் சப்பாத்தை விட ஜெருசலேம் பலவிதமான உணர்ச்சிகளைக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். அந்த புனிதமான வாரத்தில் தாவீதின் நகரத்தை நிரப்பிய நூறாயிரக்கணக்கான யூத யாத்ரீகர்களின் தரப்பில் நிச்சயமாக நம்பமுடியாத மகிழ்ச்சி இருந்தது. புனித கோவிலில் மகிழ்ச்சிகரமான சேவைகளுக்கு கூடுதலாக, செடர் குடும்பம் மற்றும் நண்பர்களுடன் கொண்டாடப்பட்டது. கலிலேயாவைச் சேர்ந்த மாவீரர் ரபியின் சர்ச்சைக்குரிய கைது மற்றும் சிலுவையில் அறையப்பட்டதை சிலர் அறிந்திருந்தனர். ஆனால் பெரும்பாலானவர்கள் அறியாதவர்களாகவோ அல்லது அக்கறையற்றவர்களாகவோ இருந்தனர், ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் சொந்த ஆன்மீகப் பொறுப்புகளைக் கொண்டிருந்தனர். நிசான் பதினாறாம் தேதி சப்பாத்தின் அமைதியான ஆவி எருசலேமை நிறைவுற்றது, மேலும், அந்த ஓய்வு நாளில் மேசியாவின் உடல் கல்லறையில் தங்கியிருந்தது.

எவ்வாறாயினும், இயேசுவின் சிலுவை மரணத்திற்கும் அவரது உயிர்த்தெழுதலுக்கும் இடையில், நம்முடைய கர்த்தர் சரீரத்தில் கொல்லப்பட்டார், ஆனால் ஆவியானவரால் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டார் என்று கெஃபா கூறுகிறார். அவர் ஆன்மீக ரீதியில் உயிருடன் இருந்தார், ஆனால் உடல் ரீதியாக இறந்தார். அந்த மூன்று நாட்களில் சில சமயங்களில் அவர் சிறையிலிருந்த ஆவிகளுக்குச் சென்று பிரசங்கித்தார் (முதல் பேதுரு 3:18-19), அவர் டார்டாரஸில் உள்ள ஷோலை விட தாழ்வான இருண்ட நிலவறைகளில் வைத்திருந்தார் (யூதா Ak பற்றிய எனது விளக்கத்தைப் பார்க்கவும் – தேவதூதர்கள் தங்கள் அதிகார நிலைகளை வைத்திருக்கவில்லை).

மேசியா ஷோலின் தாழ்வான, பூமிக்குரிய பகுதிகளுக்கு இறங்கியபோது ரபி ஷால் இதையே குறிப்பிடுகிறார் (எபேசியர் 4:9). TaNaKh இறந்தவர்களின் இடத்தை ஷோல் என்று குறிப்பிடுகிறது (உபாகமம் 32:22; யோபு 26:6; சங்கீதம் 16:10). ஷோலின் ஒரு பகுதி வேதனையும் வேதனையும் நிறைந்த இடமாக இருந்தது, அநியாயமான இறந்தவர்களாலும், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு கடவுள் நோவாவின் நாட்களில் பேழை கட்டப்படும்போது பொறுமையாகக் காத்திருந்தபோது கீழ்ப்படியாத பேய்களாலும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது (முதல் பேதுரு 3:20a). இருப்பினும், ஷோலின் மற்றொரு பகுதி மனநிறைவு மற்றும் ஓய்வுக்கான இடமாக இருந்தது, கடவுள் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்த நீதிமான்கள் வாழ்ந்தனர். ஆபிரகாமின் பக்கம் (லூக்கா 16:22) என்பது மேசியாவின் காலத்தில் ஷோலுக்கு பொதுவான பெயராக இருந்தது. இயேசு சிலுவையில் தங்கள் பாவங்களை செலுத்தும் வரை அவர்கள் அங்கேயே தங்கியிருந்தார்கள். பின்னர், அந்த பேய்களின் மீது வெற்றியை அறிவித்த பிறகு, ஜீவனின் கர்த்தர் தெய்வீக சிறைப்பிடிக்கப்பட்டவர்களை விடுவித்து, அவர் உயரத்தில் ஏறியபோது அவர்களை பரலோகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார் (எபேசியர் 4:8). அவருடன் சென்றவர்களில் ஆதாம், ஏவாள், ஆபேல், சேத், ஏனோக், மெத்தூசலா, லாமேக், நோவா மற்றும் சிலுவைக்கு முன் TaNaKh இன் அனைத்து நீதிமான்களும் அடங்குவர், எபிரேய புத்தகத்தில் உள்ள விசுவாச மண்டபத்தில் குறிப்பிடப்பட்டவர்கள் உட்பட (எபிரேயரின் Cl – The Hall of Faith பற்றிய எனது விளக்கத்தைப் பார்க்கவும்).

பிலாத்து மற்றும் கிரேட் சன்ஹெட்ரின் மூலம் அந்த தீவிர நடவடிக்கைகள் கூட விரைவில் நெருங்கி வரும் மூன்றாம் நாள் நிகழ்வுகளைத் தடுக்க முடியாது என்று உலகம் அறிந்திருக்கவில்லை. உண்மையில், அந்த முன்னெச்சரிக்கைகள், எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை என்பதை விட, அவர் உயிர்த்தெழுந்தார் என்ற அப்போஸ்தலர்களின் கூற்றுகளுக்கு உண்மையில் அதிக செல்லுபடியாகும். நமது மிகப்பெரிய எதிரியான மரணத்தையே யேசுவா வெல்வதற்கான மேடை அமைக்கப்பட்டது.¹⁶⁴³

மெசியா மன்னரின் உயிர்த்தெழுதல்

மெசியா தமது உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு பத்து முறை தோன்றினார்.

இயேசு மெசியாவின் உயிர்த்தெழுதல் நமது விசுவாசத்தின் அடித்தளமாகும். அவர் மெசியாவாகவும், இறைவனின் குமாரனாகவும் தன்னை வெளிப்படுத்திய அனைத்து கூற்றுகளுக்கும் இதுவே முத்திரையாக அமைகிறது. உயிர்த்தெழுதல் இல்லையென்றால், அவர் மனிதகுலத்தின் இரட்சகராக இருக்க முடியாது. ஆனால், தமது உயிர்த்தெழுதலின் மூலம் அவர் மரணத்தைத் தாண்டிச் சென்று, தாமே வாழ்வை வழங்குபவர் மற்றும் மனிதகுலத்தின் நியாயாதிபதி என்பதை நிரூபித்தார். தமது உயிர்த்தெழுதலின் வாயிலாக, அவர் தம்முடைய பிள்ளைகள் அனைவருக்கும் வாக்குறுதி அளித்துள்ள நித்திய ஜீவனின் முதற்பலனாக மாறினார்.

இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதல் என்பது நற்செய்தி விவரிப்புகளில் மிகவும் நிரூபிக்கப்படக்கூடிய உண்மையாக உள்ளது. கிறிஸ்துவின் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பிறப்பு, பாவமற்ற வாழ்க்கை, அற்புதங்கள் மற்றும் நமக்காக அவர் ஏற்றுக்கொண்ட மரணம் ஆகிய அனைத்தின் அடித்தளமும், இந்த நிகழ்வின் வரலாற்று நம்பகத்தன்மையின் மீதே அமைந்திருக்கிறது. பிறப்பு முதல் மரணம் வரையிலான அவரது முழு வாழ்க்கையும், அவர் மரித்தோரிலிருந்து மகிமையுடன் உயிர்த்தெழுந்த நிகழ்வின் மூலம் ஒன்றிணைக்கப்படுகிறது.

இயேசு கல்லறையில் வைக்கப்பட்டபோது, ​​அப்போஸ்தலர்கள் மிகுந்த துக்கத்தாலும் இழப்பாலும் மூழ்கிப்போனார்கள். இஸ்ரவேலை மீட்கப்போகிறவர் அவர்தான் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள் (லூக்கா 24:21அ). அந்த அப்போஸ்தலர் குழு தப்பி ஓடி ஒளிந்துகொண்டது. உயிர்த்தெழுதல் என்னும் கருத்தை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றே தோன்றியது. பெருந்திரளான மக்கள் அவரிடம் திரண்டு வந்திருந்தனர், மேலும் பலர் அவரை நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட மேசியா என்று நினைத்தார்கள். ஆனால், பூமிக்குரிய ஒரு ராஜ்யம் குறித்த எந்தவொரு வாய்ப்பையோ அல்லது ஆலோசனையையோ அவர் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டார். அவருடைய மரணத்திற்குப் பிறகு, அவருக்கு உண்மையுள்ளவர்களாக இருந்த அந்தச் சிறிய சீடர்கள் குழுவை முழுமையான கையறுநிலை ஆட்கொண்டது. சிலுவை மரணம் அவர்களை மாயையிலிருந்து இறக்கச் செய்திருந்தது. உலகிற்கு, அவர்கள் மாயையில் மூழ்கிய மூடர்களாகத் தோன்றினார்கள்.

ஆனால், ஒரே நாளில் ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றம் நிகழ்ந்தது. இயேசுவே மெசியா (அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவர்) என்ற அவர்களின் நம்பிக்கை, அவர்களுக்குள் இன்னும் ஒரு சிறு நம்பிக்கைக் கீற்றை உயிர்ப்பித்திருந்தது. அவர் மற்றவர்களுக்காக ஏற்றுக்கொண்ட மரணம், அவரது பூமிக்குரிய வாழ்வின் உச்சக்கட்டமாகவும், பொருத்தமான நிறைவாகவும் அமைந்தது. அந்தப் பதினொரு சீடர்களால் இதைக் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. எருசலேமில் தமக்கு நிகழப்போகும் மரணத்தைப் பற்றி அவர் அவர்களிடம் பலமுறை சொல்லியிருந்தார். இருப்பினும், அவர்கள் குழப்பத்திலும் அச்சத்திலும் இருந்தனர். ஆனால், இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதல் மட்டுமே, அவர் ஏன் துன்பங்களையும் மரணத்தையும் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது என்பதற்கான விளக்கத்தை அளித்தது. அது அவர்களின் அச்சத்தையும் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் நீக்கியது. இறந்துபோன ஒரு கிறிஸ்துவினால் பாவமுள்ள இந்த உலகத்திற்கு எந்தப் பயனும் இருந்திருக்க முடியாது; ஆனால், உயிரோடு இருக்கும் கிறிஸ்துவே உலகம் முழுவதும் பரவிய ஒரு மாபெரும் இயக்கத்தின் உந்துசக்தியாக மாறினார். அப்போஸ்தலர்களின் பிரசங்கங்களில் உயிர்த்தெழுதல் முதன்மையான பொருளாக மாறியதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. ரபி சாவுல் (பவுல்) இதை மிகச் சிறப்பாகக் குறிப்பிடுகிறார்:மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல் இல்லையென்றால், மெசியாவும் உயிர்த்தெழவில்லை; மெசியா உயிர்த்தெழவில்லை என்றால், நாங்கள் அறிவிக்கும் செய்தி வீணானது, உங்கள் நம்பிக்கையும் வீணானது. மேலும், தேவன் மெசியாவை உயிர்த்தெழுப்பினார் என்று நாங்கள் சாட்சியமளித்ததால், நாங்கள் தேவனுக்கு எதிராகப் பொய்ச் சாட்சிகளாகக் காணப்படுகிறோம்; மரித்தோர் உயிர்த்தெழுவதில்லை என்பது உண்மையானால், தேவன் மெசியாவை உயிர்த்தெழுப்பவில்லை என்றே அர்த்தமாகிறது. மெசியா உயிர்த்தெழுப்பப்படவில்லை என்றால், உங்கள் நம்பிக்கை பயனற்றது; நீங்கள் இன்னும் உங்கள் பாவங்களிலேயே இருக்கிறீர்கள். அதுமட்டுமின்றி, மெசியாவுக்குள் மரித்தவர்களும் அழிந்துபோனார்கள். இந்த வாழ்க்கைக்கு மட்டுமே நாங்கள் மெசியாவிடம் நம்பிக்கை வைத்திருந்தால், மற்ற எல்லாரையும் விட நாமே மிகவும் பரிதாபத்திற்குரியவர்கள் ஆவோம் (1 கொரிந்தியர் 15:13-19).

அரிமத்தியா யோசேப்பின் கல்லறையில் இயேசுவின் அடக்கம்
மத்தேயு 27:57-60; மாற்கு 15:42-46; லூக்கா 23:50-54; யோவான் 19:31-42
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாள், வெள்ளிக்கிழமை பிற்பகல் சுமார் 4 மணியளவில்

அரிமத்தியா யோசேப்பின் கல்லறையில் இயேசுவின் அடக்கம். ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள்: கிறிஸ்து உண்மையில் மரிக்கவில்லை, ஆனால் கல்லறையில் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார் என்று சிலர் கூறுகிறார்கள். யோவான் 19:1, 18, 32-34 மற்றும் 40 ஆகிய வசனங்கள் இந்தக் கருத்தை எவ்வாறு மறுக்கின்றன? இயேசுவின் உடலைக் கேட்டதில், யோசேப்பு பிலாத்து மற்றும் சனகெத்ரினிடம் என்னென்ன இடர்களை எதிர்கொண்டார்? நிக்கொதேமுவும் என்னென்ன இடர்களை எதிர்கொண்டார்? இந்த நேரத்தில் அவர்கள் இருவரும் ஏன் தங்கள் நற்பெயரையும் அந்தஸ்தையும் பணயம் வைத்தார்கள்?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: இயேசு மெசியா மீதான உங்கள் விசுவாசத்தின் காரணமாக நீங்கள் இதுவரை செய்ததிலேயே மிகவும் இடர் நிறைந்த காரியம் எது? அதை ஏன் செய்தீர்கள்? இயேசு வெளிப்படையாகத் தோல்வியடைந்திருந்தார், ஆனால் யோசேப்பும், நிக்கொதேமுவும், பெண்களும் போதகரைக் கைவிடவில்லை. உங்கள் வாழ்க்கைக்கு இந்தப் பாடத்திலிருந்து நீங்கள் என்ன கற்றுக்கொள்கிறீர்கள்? மற்றவர்கள் மீதான உங்கள் பயமும், இயேசுவின் மீதான உங்கள் அன்பும் சில சமயங்களில் எவ்வாறு முரண்படுகின்றன? இயேசுவின் மீதான உங்கள் அன்பை வெளிப்படுத்த இந்த வாரம் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?

இப்போது பந்தயம் தொடங்கியது. அது ஆயத்த நாள் என்பதால், மாலை நேரம் ஏற்கெனவே வந்திருந்தது, சூரியன் மறையும் நேரத்தில் ஓய்வுநாள் தொடங்கவிருந்தது. இஸ்ரவேல் ஓய்வுநாளை ஒரு மணமகளாக வரவேற்க வேண்டும் என்று கருதப்பட்டது. எனவே, ஓய்வுநாள் அரசி நெருங்கும் போது, ​​பிற்பகல் சுமார் 3:00 மணியளவில் ஆலயத்தின் மிக உயர்ந்த சிகரத்திலிருந்து ஆசாரியர்களின் எக்காளங்கள் மூலம் மூன்று முறை முழங்கி அவளது வருகை அறிவிக்கப்படும்.¹⁶³² அது ஒரு விசேஷ ஓய்வுநாளாக, அல்லது ஒரு உயர் ஓய்வுநாளாக இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் அது பெசாக்கின் இரண்டாம் நாளாகவும் இருந்தது (மாற்கு 15:42அ; லூக்கா 23:54; யோவான் 19:31அ). மாற்கு இதைத் தனது யூதரல்லாத வாசகர்களுக்கு விளக்கினார்.

முடிந்தால், ரோமானிய வீரர்கள் சிலுவையில் உள்ள சடலத்தை அழுகிப் போவதற்கோ அல்லது கொன்றுண்ணும் விலங்குகளால் தின்னப்படுவதற்கோ விட்டுவிடுவார்கள். இருப்பினும், ரோமானியர்கள் தாங்கள் கைப்பற்றிய மக்களுடன் முடிந்தவரை தங்கள் சொந்த உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்ற அனுமதிப்பதன் மூலம் அவர்களுடன் ஒத்துழைக்க முயன்றனர். இந்த விஷயத்தில், யூத பாரம்பரியத்தின்படி, எந்தவொரு இறந்த உடலையும், அது ஒரு குற்றவாளியின் உடலாக இருந்தாலும், இரவு முழுவதும் திறந்த வெளியில் விடக்கூடாது (உபாகமம் 21:22-23). ரோமானிய நீதிபதியிடம் அனுமதி பெற்ற பிறகு, மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவரின் குடும்பத்தினர் உடலை அடக்கம் செய்ய எடுத்துச் செல்ல ரோமானிய சட்டம் அனுமதித்தது. சிலுவையில் அறையப்பட்ட பிறகு யாரும் உயிர் பிழைக்கக் கூடாது என்பதால், பாதிக்கப்பட்டவர் இறந்துவிட்டார் என்பதை வீரர்கள் உறுதி செய்யும் வரை உடல் குடும்பத்தினரிடம் ஒப்படைக்கப்படவில்லை. வழக்கப்படி, ரோமானியக் காவலர்களில் ஒருவர் ஈட்டியால் உடலைக் குத்துவார். பாரம்பரியமாக, இது மார்பின் வலது பக்கத்தின் வழியாக இதயத்தில் ஏற்படும் காயமாகக் கருதப்பட்டது – இது ஒரு மரணக் காயம், இது பெரும்பாலான ரோமானிய வீரர்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கலாம். 5 முதல் 6 அடி நீளமுள்ள சாதாரண காலாட்படை ஈட்டி, வழக்கமான தாழ்வான ‘டௌ’ சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒரு மனிதனின் மார்பை எளிதில் எட்டியிருக்கும்.¹⁶³³

நூற்றுவர் தலைவர், செல்வந்தரைப் போல உடையணிந்திருந்த ஒரு மனிதன் தோட்டத்தின் வாசலை நோக்கி வேகமாக நடந்து செல்வதைக் கவனித்தார். அந்த ரோமானியருக்கு அவனைத் தெரியாது, ஆனால் கடந்த ஒரு மணி நேரத்தில் அவன் மற்றவர்களிடமிருந்து விலகி நின்று, இயேசுவின் முகத்தை வெளிப்படையான இரக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவர் கண்டிருந்தார். இவன் அரிமத்தியாவின் யோசேப்பு. நூற்றுவர் தலைவர், பிலாத்துவின் காவலர்களில் இருவர் பிரதான ஆசாரியர்களுடன் உரையாடுவதையும் கண்டார். அவர் இதைப் பற்றி யோசித்துவிட்டுத் தன் இடத்திற்குத் திரும்பினார்.

கட்டம் 27 – எலும்புகளை முறித்தலும் கிறிஸ்துவைக் குத்தியலும்: யூதத் தலைவர்கள் ஓய்வுநாளின்போது உடல்களைச் சிலுவைகளில் வைத்திருக்க விரும்பாததால், மரண செயல்முறையை விரைவுபடுத்தி உடல்களைக் கீழே இறக்குவதற்காக, கால்களை முறிக்குமாறு பிலாத்துவிடம் கேட்டார்கள் (யோவான் 19:31b). ஓய்வுநாள் தொடங்கியவுடன், எந்த யூதரும் அவர்களின் உடல்களைத் தொடக்கூடாது, மீறினால் அவர்கள் சடங்கு ரீதியாகத் தீட்டுப்பட்டவர்களாகி விடுவார்கள்.

காவலர்கள் கொல்கொத்தாவைக் கடந்து வந்து, காய்பா பிலாத்துவைப் பார்க்கச் சென்றிருந்ததாக நூற்றுவர் தலைவனிடம் கூறினார்கள். ஓய்வுநாள் தொடங்கியவுடன், எந்த யூதரும் அவர்களின் உடல்களைத் தொடக்கூடாது, மீறினால் அவர்கள் சடங்கு ரீதியாகத் தீட்டுப்பட்டவர்களாகி விடுவார்கள் என்று அவர்கள் அவரிடம் கூறியிருந்தார்கள். அந்த நசரேயனின் முழு காரியத்தையும் முடித்துவிட வேண்டும் என்ற மனநிலையில் அந்த ஆளுநர் இருந்தார். அவர் இரண்டு காவலர்களை அழைத்து, ஆசாரியர்களுடன் கொல்கொத்தாவுக்குத் திரும்பிச் சென்று, அங்கே அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவருமாறு அவர்களிடம் கூறினார்.

நூற்றுவர் தலைவர் மூன்று சிலுவைகளை நோக்கித் தலையசைத்து, காவலர்களைத் தங்கள் கடமையைச் செய்யும்படி கட்டளையிட்டார். படைவீரர்களில் ஒருவன் ஈட்டியை ஆயுதமாகக் கொண்டிருந்தான். மற்றவன், சுமார் ஒரு அங்குல அகலமும் மூன்று அங்குல நீளமும், சுமார் நான்கு அடி நீளமும் கொண்ட ஒரு பெரிய மரப்பலகையை சுமந்து வந்தான். படைவீரர்கள் தங்கள் வேலையைத் தொடங்கினார்கள். எனவே, படைவீரர்கள் வந்து, இயேசுவுடன் சிலுவையில் அறையப்பட்டிருந்த முதல் மனிதனின் கால்களை முறித்தார்கள், அதனால் அவனால் மேலே எழுந்து சுவாசிக்க முடியவில்லை; பின்னர் மற்றவனின் கால்களையும் முறித்தார்கள். இரண்டாவது குற்றவாளி சிலுவையின் அடிமட்டத்திற்குச் சரிந்து, மீண்டும் தன்னைத்தானே மேலே தூக்கிக்கொள்ள முயற்சிக்கும் எந்த அறிகுறியையும் காட்டாதபோது, ​​அந்த இரண்டு படைவீரர்களும் கிறிஸ்துவிடம் சென்றார்கள்.

ஆனால், அவர்கள் இயேசுவிடம் வந்து, அவர் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டதைக் கண்டபோது, ​​அவருடைய கால்களை முறிக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, படைவீரர்களில் ஒருவன் இயேசுவின் விலாவை ஈட்டியால் குத்தினான், அதனால் திடீரென இரத்தமும் தண்ணீரும் பெருக்கெடுத்து ஓடியது (யோவான் 19:32-34). பாரம்பரியமாக, ஆண்டவரின் வலது பக்கம் குத்தப்பட்டதற்குக் காரணம், தடித்த சுவருடைய மற்றும் சுருங்கிய இடது இதயக் கீழறையை விட, விரிந்த மற்றும் மெல்லிய சுவருடைய வலது இதய மேலறை அல்லது இதயக் கீழறையின் பெருக்கத்தால் அதிக இரத்தம் பாய்ந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது என்பதே. இரத்தம் மற்றும் தண்ணீர் ஆகிய இரண்டின் பெருக்கத்தையும் மருத்துவத் துல்லியத்துடன் விளக்குவதில் உள்ள சிரமத்தை சில ஐயவாதிகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். ஆனால், கிரேக்க மொழியில், வார்த்தைகளின் வரிசை முக்கியமல்ல. அந்த வார்த்தைகள் பொதுவாக முக்கியத்துவத்தைக் குறிக்கின்றனவே தவிர, வரிசையை அல்ல. எனவே, தண்ணீருக்கு முன் இரத்தம் வருவதை விட, இரத்தத்தின் முக்கியத்துவத்தை யோவான் வலியுறுத்தியதாகத் தெரிகிறது. அந்தத் தண்ணீர் அநேகமாக மார்புச் சவ்வு மற்றும் இதய உறைத் திரவத்தைக் குறிக்கும், மேலும் அது இரத்தப் பெருக்கத்திற்கு முன்னதாகவே வந்திருக்கும், மற்றும் இரத்தத்தை விட அளவில் சிறியதாக இருந்திருக்கும்.

யோவான் இவை அனைத்திற்கும் சாட்சியாக இருந்தார். அதைக் கண்ட மனிதன் சாட்சி கொடுத்திருக்கிறான், அவனுடைய சாட்சி உண்மையானது. அவன் உண்மையையே பேசுகிறான் என்பதை அவன் அறிவான், நீங்களும் விசுவாசிக்கும்படி அவன் சாட்சி கொடுக்கிறான். “அவனுடைய எலும்புகளில் ஒன்றும் முறிக்கப்படாது” என்ற வேதவாக்கியம் நிறைவேறும்படியாக இந்தக் காரியங்கள் நடந்தன; மேலும், மற்றொரு வேதவாக்கியம் கூறுவது போல: அவர்கள் தாங்கள் குத்தியவனைப் பார்ப்பார்கள் (யோவான் 19:35-37).

நிலை 28 – இயேசுவின் சரீரத்திற்கான ஒரு வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டது: இப்பொழுது, பகலின் கடைசி ஒளிக்கீற்றின்போது, ​​மாலை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில், யூதேயாவின் அரிமத்தியா பட்டணத்திலிருந்து யோசேப்பு என்னும் ஒரு செல்வந்தன் வந்தான். இது, “அவர் மரிக்கும்போது ஒரு செல்வந்தனோடு இருந்தார்” (ஏசாயா 53:9b) என்று தீர்க்கதரிசி கூறிய ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றியது. அவன் மகா சனகெத்ரின் சபையின் ஓர் அங்கத்தினனாக இருந்தான் (இணைப்பைக் காண Lg – மகா சனகெத்ரின் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்), அவன் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்காகக் காத்திருந்த ஒரு நல்ல, நேர்மையான மனிதனாக இருந்தான். ஆனால், மிக முக்கியமாக, அவர் இயேசுவின் சீடர்களில் ஒருவராக இருந்தும், தம் இரட்சகரைச் சிலுவையில் அறைய வேண்டும் என்ற சன்ஹெட்ரினின் முடிவை ஏற்கவில்லை; மாறாக, யூதத் தலைவர்களுக்குப் பயந்ததால் இரகசியமாக அதை எதிர்த்தார் (மத்தேயு 27:57; மாற்கு 15:42b-43a; லூக்கா 23:50-51; யோவான் 19:38a). இது, உயர்மட்ட ரபிக்களுக்கு மத்தியிலும் கூட கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன என்பதை நிரூபிக்கிறது.

பின்னர், கிறிஸ்து மரித்த பிறகு, அரிமத்தியா ஊரானாகிய யோசேப்பு, தனது அந்தஸ்தின் காரணமாக, தைரியமாகப் பிலாத்துவிடம் சென்று மேசியாவின் உடலைக் கேட்டார் (மத்தேயு 27:58அ; மாற்கு 15:43ஆ; ​​லூக்கா 23:52). அன்று மதியம் யோசேப்பு செய்ததைச் செய்வதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு தைரியம் தேவைப்பட்டது. அவர் அந்தோனியா கோட்டைக்கு விரைந்து சென்று, பொன்டியு பிலாத்துவைச் சந்திக்க அனுமதி கோரினார், மேலும் நாசரேத்தின் இயேசுவை உடனடியாக அடக்கம் செய்ய அனுமதி கேட்டார். அவர் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டார் என்பதைக் கேட்டு பிலாத்து ஆச்சரியப்பட்டார், ஏனென்றால் சிலுவையில் மரிப்பதற்கு வழக்கமாக இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் ஆகும். உண்மையில், சிலர் தங்கள் காயங்களால் அல்ல, பட்டினியால் இறந்தனர். ‘அவர் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டார்’ என்பதற்கான கிரேக்க வார்த்தைகள், கடந்த கால, நிறைவுற்ற ஒரு செயலைக் குறிக்கும் இறந்தகால வினையெச்சத்தில் உள்ளன; அதன் விளைவுகள் தொடர்கின்றன, இந்த விஷயத்தில், நிரந்தரமானவை. நூற்றுக்கதிபதியை வரவழைத்து, இயேசு ஏற்கனவே இறந்துவிட்டாரா என்று அவரிடம் கேட்டார். நூற்றுவர் தலைவரிடமிருந்து அது அவ்வாறுதான் என்று அறிந்தபோது, ​​பிலாத்து எந்தவொரு தாராள மனப்பான்மையினாலும் அல்ல, மாறாகத் தனது மிகவும் சிரமமானதும் தொந்தரவானதுமான காரியத்திலிருந்து விடுபடுவதற்காகவே அந்தச் சடலத்தை யோசேப்பிடம் கொடுத்தான் (மத்தேயு 27:58b; மாற்கு 15:44-45; யோவான் 19:38b). எந்தவொரு தாராள மனப்பான்மையினாலும் அல்ல, மாறாகத் தனக்கு மிகவும் சிரமமானதும் தொந்தரவானதுமான காரியத்திலிருந்து விடுபட முடியும் என்பதாலேயே அவன் அவ்வாறு செய்தான்.

மேசியாவின் சிலுவை மரணத்தை தூரத்திலிருந்து கண்டவர்களில் பெரும்பாலோர் அந்தப் பயங்கரமான காட்சியை விட்டு வெளியேறிவிட்டனர். ஆண்டவரின் தாயான மரியாளும், மகதலேனா மரியாளும் எஞ்சியிருப்பவர்களில் அடங்குவர். மேலும் நிக்கோதேமஸ், முன்னதாக இரவில் இயேசுவைச் சந்தித்த மனிதன் மூலமாக நிக்கொதேமுவும் எஞ்சியிருக்கிறார். ( Bv – இயேசு நிக்கொதேமுவுக்குப் போதித்தல் காண்க), அரிமத்தியா யோசேப்புடன் சென்றார் (யோவான் 19:39அ). யோசேப்பு சன்ஹெட்ரின் சபையின் செல்வந்த உறுப்பினராகவும், கிறிஸ்துவின் இரகசிய சீடராகவும் இருந்தார். அந்தப் போலி விசாரணையின் போது மாறுபட்ட குரல் எழுப்பிய சிலரில் அவரும் ஒருவர். அந்தக் குரல்களில் மற்றொருவர் பரிசேயரான நிக்கொதேமு ஆவார்.

இயேசு மரித்தபோது, ​​அவருடைய அடக்கம் பேதுரு, யோவான் அல்லது அதற்கு முந்தைய இரவில் பெசாக்கா பண்டிகையின்போது மார்பில் அடித்துக்கொண்டு, ஆண்டவரை யார் அதிகம் நேசித்தது என்று விவாதித்த மற்றவர்களால் ஏற்பாடு செய்யப்படவில்லை; மாறாக, ஒரு சதுக்கேயராலும் (அரிமத்தியாவின் யோசேப்பு), ஒரு பரிசேயராலும் (நிக்கொதேமு) மற்றும் ஒரு புறஜாதிய புறமதத்தவராலும் (பொந்தியு பிலாத்து) ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது என்பது கிட்டத்தட்ட ஒரு நாடகத்தனமான முரண்நகையாகும்.

யோசேப்பும் நிக்கொதேமுவும் மேசியாவின் வாழ்நாள் முழுவதும் தங்கள் பக்தியை மறைத்து வந்தபோதிலும், இப்போது, ​​அவருடைய மரணத்தில், தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் தங்கள் சகாக்களின் கண்டனத்தைத் தாங்களே வரவழைத்துக் கொண்டனர். சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒரு அயோக்கியனுக்கு உதவியதற்காக எருசலேமின் மேட்டுக்குடியினர் இந்த மனிதர்களை ஒருபோதும் மன்னிக்க முடியவில்லை.

சுமார் எழுபத்தைந்து பவுண்டு நறுமணப் பொருட்களை வாங்குவதற்காக, நிக்கொதேமுதான் தன் வீட்டிற்கு ஒரு வேலைக்காரனை அனுப்பினார்.வெள்ளைப்போளம் மற்றும் கற்றாழை ஆகியவற்றின் கலவை – இது உடலுக்கு இறுதி அபிஷேகம் செய்வதற்கு அவசியமாக இருந்தது. ஜோசப், இறுதிச் சடங்கு ஆடைகளாகப் பயன்படுத்துவதற்காக மெல்லிய லினன் துணியின் அகலமான பட்டைகளை வாங்கினார். ¹⁶³⁴

நிலை 29 – சிலுவையிலிருந்து சரீரத்தை அகற்றுதல்: பின்னர், வீரர்கள் இயேசுவின் சரீரத்தைச் சிலுவையிலிருந்து இறக்கும் தங்கள் பணியைத் தொடங்கினர். இது சிலுவையில் அறைதலின் தலைகீழ் வடிவமாகும். மீண்டும் ஒருமுறை, இயேசு தட்டையாகப் படுக்க வைக்கப்பட்டார். அரிமத்தியாவின் யோசேப்பும் நிக்கொதேமுவும் பின்னர் கர்த்தருடைய சரீரத்தை நறுமணப் பொருட்களால், சுத்தமான லினன் துணிப் பட்டைகளால் சுற்றினார்கள். இது யூதர்களின் அடக்கச் சடங்குகளுக்கு ஏற்ப இருந்தது (மத் 27:59; மாற் 15:46அ; லூக் 23:53அ; யோவா 19:40). யோவான் 11:44-ல் லாசருவைப் பற்றிக் கூறப்பட்டிருப்பதையும், யோவான் 20:7-ல் கல்லறைத் துணிகளைப் பற்றிய விவரத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதன் மூலம் இந்தச் சித்திரத்தை முழுமையாக்கலாம். கைகளும் கால்களும் லினன் துணிப் பட்டைகளால் கட்டப்பட்டிருந்தன, முகமோ ஒரு முகத்துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது.

இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், நிக்கொதேமுவும் அரிமத்தியாவின் யோசேப்பும் மேசியாவின் இறந்த சரீரத்தைத் தொட்டபோது, ​​தங்களைத் தாங்களே சடங்கு ரீதியாகத் தீட்டுப்படுத்திக் கொண்டார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் அதை மகிழ்ச்சியுடன் செய்தார்கள்; ஒரு செம்மறி ஆட்டின் சாம்பலுடன் கலந்த சுத்திகரிப்புத் தண்ணீரால் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளும் வரை, எட்டு நாட்களுக்கு பஸ்கா, புளிப்பில்லாத அப்பம் மற்றும் முதற்பலன்கள் ஆகிய பண்டிகைகளில் பங்கேற்க முடியாமல் போனதை அவர்கள் ஒரு சுமையாகக் கருதவில்லை (எண்ணாகமம் – செம்மறி ஆட்டின் விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும்).

இது முதலாம் நூற்றாண்டு இஸ்ரவேலில் இருந்த பாரம்பரிய அடக்கத்தின் மிகவும் விரிவான விவரங்களின் சுருக்கமாகும். நாம் அனைவரும் தூசியிலிருந்து வந்தோம், எனவே தூசிக்கே திரும்ப வேண்டும் என்று தோரா எளிமையாகக் கூறுகிறது. நீ பூமியிலிருந்து எடுக்கப்பட்டபடியால், நீ பூமிக்குத் திரும்பும் வரை உன் நெற்றி வியர்வையால் உன் உணவை உண்பாய்; நீ தூசியாக இருக்கிறாய், தூசிக்கே திரும்புவாய் (ஆதியாகமம் 3:19). இதன் உட்பொருள் என்னவென்றால், உடல் மாற்றப்படக்கூடாது, மேலும் அடக்கம் மண்ணில் செய்யப்பட வேண்டும். இன்றும் கூட ஒரு பாரம்பரிய யூத அடக்கத்தில், உடல் தக்ரீகிம் எனப்படும் ஒரு வெள்ளை அங்கி அல்லது துணியால் போர்த்தப்படுகிறது. அந்த ஆடைக்கு பைகள் இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது; இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நம்மால் எதையும் நம்முடன் எடுத்துச் செல்ல முடியாது என்ற யதார்த்தத்தை இது விளக்குகிறது!¹⁶³⁵

ஓரளவு அதிர்ச்சியூட்டும் விதமாக, யோசேப்பும் நிக்கொதேமுவும் கிறிஸ்து மீதான தங்கள் விசுவாசத்தை பகிரங்கமாக அறிவித்தனர். உண்மையில், யோசேப்பு இயேசுவின் உடலைத் தனது சொந்தக் குடும்பக் கல்லறைக்கு எடுத்துச் சென்றார்; அது அருகிலுள்ள ஒரு தோட்டத்தில், மென்மையான எருசலேம் பாறையில் செதுக்கப்பட்ட, மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு புத்தம் புதிய குகையாகும். ஒரு கல்லறையில் குற்றவாளி இருப்பது அதனைத் தீட்டுப்படுத்தும் என்று ரபிக்கள் போதித்தனர். சீயோனின் சுவரிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த சில சதுக்கேயர்கள், யோசேப்பும் நிக்கொதேமுவும் இந்தத் தெய்வநிந்தனை செய்தவனைத் தொடுவதைக் கண்டபோது, ​​ஒரு கணம் பேசமுடியாத அளவுக்கு அதிர்ச்சியடைந்தனர். நசரேயன் யோசேப்பின் சொந்தக் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்படுவார் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தபோது, ​​அவர்களுக்கு எதிராக முணுமுணுத்துவிட்டு, அன்னாவுடன் கலந்தாலோசிக்க விரைந்தனர். மூன்று மரியாளும், அரிய நறுமணப் பொருட்களையும் வாசனைத் திரவியங்களையும் வாங்குவதற்காக நகரத்திற்கு ஒருவரை அனுப்ப விரும்புவதாகத் தெரிவித்தனர். இதைச் செய்வது பெண்களின் வழக்கமாக இருந்தது. ஆண்கள் சம்மதிக்க விரும்பினார்கள், ஆனால் சடலத்தை வழக்கமான சடங்குமுறையில் கழுவி, எண்ணெய் பூசுவதற்கு நேரம் இருக்கவில்லை. நிக்கொதேமு சுமார் எழுபத்தைந்து பவுண்டு எடையுள்ள வெள்ளைப்போளம் மற்றும் கற்றாழைக் கலவையைக் கொண்டு வந்திருப்பதை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினார்கள் (யோவான் 19:39b), ஆனால் பெண்கள் அதனால் கவரப்படவில்லை. அவர்கள் கண்ணீரைத் தவிர வேறொன்றையும் வழங்கவில்லை. அவர்களும் அந்த இறுதி அன்பின் கருணையில் ஒரு பகுதியாக இருக்க விரும்பினார்கள். நாளை ஞாயிற்றுக்கிழமை நறுமணப் பொருட்களுடன் அவர்கள் திரும்பி வரலாம் என்று யோவான் பரிந்துரைத்தார்.

இருப்பினும், யோவான் தன் மேசியாவுக்கு இறுதி அன்பான கருணைச் செயலைத் தானே செய்ய வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். மரியாவை மற்ற பெண்களுடன் விட்டுவிடலாம். மற்ற அப்போஸ்தலர்கள் அங்கு இல்லாதது அவருக்கு வெட்கமாக இருந்தது. ஆண்டவர் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தபடியே, மேய்ப்பர் தாக்கப்பட்டபோது அவர்கள் ஆடுகளைப் போல சிதறி ஓடிவிட்டனர். இந்த இறுதி நேரங்களில் தன் அன்புக்குரிய நண்பர் இன்னும் அந்நியர்களின் கைகளில் இருக்கக்கூடும் என்று நினைத்தபோது யோவானானுக்குத் துக்கம் உண்டாயிற்று. அவர் யோசேப்புக்கும் நிக்கொதேமுவுக்கும் உதவுவதாகக் கூறினார். அவர் அதில் உறுதியாக இருந்தார். இரட்சகர் தம் தாயை ஒப்படைத்த ஒருவரை விட, உடலின் மீது அன்பான கரங்களை வைக்க வேறு யார் சிறந்தவர்?

அந்த மூன்று ஆண்கள் தங்கள் அவசர வேலையைத் தொடர்ந்தனர். இயேசுவின் தாயான மரியாவை விலகிச் செல்லும்படி சம்மதிக்க வைக்க முடியவில்லை. அவள் மீண்டும் அழத் தொடங்கியபோது, ​​யோவான் உடலை விட்டுவிட்டு மரியாவின் அருகே விரைந்தார். மென்மையாக மன்றாடி, தம்முடைய மரணம் ஒரு தோல்வியல்ல, அது ஒரு மகிமையான வெற்றி என்று அவளுடைய மகன் கூறியதை அவளுக்கு நினைவூட்டினார். ஆனால் அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​யோவானும் அழத் தொடங்கினார்.

அவசரமாக, அந்த மூன்று பேரும் தங்களால் இயன்றவரை உடலைக் கழுவினார்கள். இருவர் உடலை ஒரு பக்கமாகப் பிடித்துக்கொள்ள, மூன்றாவது நபர் இரத்தம் படிந்த தலையிலிருந்து துளைக்கப்பட்ட பாதங்கள் வரை முதுகைக் கழுவினார். நிக்கொதேமு சில மெல்லிய துணிகளை விரித்து, உடலுக்கு அருகில் தரையில் விரித்தார். அந்த மூன்று பேரும் யேசுவாவைத் தூக்கி, அந்தத் துணியின் மீது சடலத்தை வைத்தார்கள். அந்தச் சிறிய பெண்கள் குழு வாசலுக்கு அருகில் இருந்தது. வேறு யாரும் இல்லை.

நிலை 30 – இயேசு கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்: இது முடிந்ததும், அந்த மனிதர்கள் அதை மெதுவாகவும் கனிவாகவும் சுமார் 120 அடி வட-வடமேற்கு திசையில் தாழ்வான தோட்டத்தின் நடுப்பகுதிக்கு எடுத்துச் சென்றனர். கல்லறையில், உடல் ஒரு கல் பலகையின் மீது வைக்கப்பட்டது. அவர்கள் விரைவாக, உடல் சரியான ஓய்வில் இருப்பது போல் தோன்றும் வகையில் அதை ஒழுங்குபடுத்தினர். அது யூதர்களின் ஆயத்த நாளாகவும், ஓய்வுநாள் தொடங்கவிருந்ததாலும், கல்லறை அருகிலேயே இருந்ததால் அவர்கள் இயேசுவை அங்கே அடக்கம் செய்தனர். இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட இடத்தில் ஒரு தோட்டம் இருந்தது, அந்தத் தோட்டத்தில் பாறையில் வெட்டப்பட்ட ஒரு புதிய கல்லறை, அல்லது குகை இருந்தது, அதில் இதுவரை யாரும் அடக்கம் செய்யப்பட்டதில்லை (மத்தேயு 27:60அ; மாற்கு 15:46ஆ; லூக்கா 23:53ஆ-54; யோவான் 19:41-42). சீயோனுக்கு அருகில் அடக்கம் செய்வதற்கான இடத்திற்கு எப்போதும் அதிக தேவை இருந்தது, ஆனால் யோசேப்பைப் போன்ற ஒரு செல்வந்தரால் அத்தகைய விலையுயர்ந்த கல்லறையை வாங்க முடிந்தது.

உடலின் மீது ஒரு பெரிய வெள்ளை லினன் துணி பொருத்தப்பட்டது. அந்த மூன்று பேரும் அதை கால்விரல் நுனிகளுக்குச் சற்று மேலே வெட்டினர். மீதமுள்ள துணியிலிருந்து குறுகிய பட்டைகள் – அல்லது கட்டுகள் – வெட்டப்பட்டன. அந்தப் பெரிய சவத்துணி, கழுத்திலும், இடுப்பிலும், இரண்டு கணுக்கால்களிலும் இந்தக் கட்டுகளால் கட்டப்பட்டது. சவத்துணியின் மேல் பகுதி தலையை மூடியிருந்தது, ஆனால் கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த கட்டு, எந்த நேரத்திலும் யார் வேண்டுமானாலும் தலையைத் தூக்கி எறிந்து உடலை அடையாளம் காண உதவியது. அடக்கம் செய்யப்பட்ட முதல் ஒன்று அல்லது இரண்டு வாரங்களில், தலையை வெளிக்காட்டும் வகையில் துணி பொதுவாகத் தலையிலிருந்து கீழே திருப்பப்பட்டது. இடுப்பைச் சுற்றியிருந்த கட்டு, கைகள் உடலிலிருந்து நழுவி விடாமல் தடுப்பதற்காக இருந்தது. மூன்றாவது கட்டு, கணுக்கால்கள் பிரியாமல் தடுப்பதற்காக இருந்தது.

இயேசு ஒரு குகையில் பிறந்து அடக்கத்துணியால் சுற்றப்பட்டார் (Aq – இயேசுவின் பிறப்பு காண்க). அவர் இறந்தபோது, ​​ஒரு குகையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டு அடக்கத்துணியால் சுற்றப்பட்டார். இது தற்செயலாக நடந்ததல்ல. இந்த இரண்டு சம்பவங்களும் அவருடைய வாழ்க்கையின் இரு முனைகளைப் போன்றவை. இவற்றுக்கு இடையில் எழுதப்பட்ட கதை, இதுவரை சொல்லப்பட்டவற்றிலேயே மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

அவருடைய அடக்கம் குறித்து இரண்டு முக்கியமான இறையியல் கருத்துக்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, அது அவருடைய தாழ்மையின் முடிவைக் குறித்தது. இது தேவ-மனிதனின் மரணம். அவருக்கு நெருக்கமானவர்கள் எவரும் அடக்கத்தில் ஈடுபடவில்லை – இரண்டு இரகசிய சீடர்கள் மட்டுமே. இரண்டாவதாக, அது அவருடைய மேன்மைப்படுத்தலின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. அவர் ஒரு பொதுவான கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்படவில்லை (வழக்கமாக அவர் ஒரு குற்றவாளியின் மரணத்தை அடைந்ததால் அவ்வாறுதான் நடந்திருக்கும்), மாறாக, அவர் ஒரு புதிய மற்றும் செல்வந்தரின் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். மேலும், அந்தக் கல்லறை ஒரு தோட்டத்திற்குள் இருந்தது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஒரு தோட்டத்தில், முதல் ஆதாம் மரணத்தைக் கொண்டுவந்தார்; ஆனால் மற்றொரு தோட்டத்தில், கடைசி ஆதாம் ஜீவனைக் கொண்டுவந்தார் (1 கொரிந்தியர் 15:45-49).

பின்னர், முதலாம் நூற்றாண்டு பாரம்பரியத்திற்கு ஏற்ப, அரிமத்தியாவின் யோசேப்பு கல்லறையின் நுழைவாயிலுக்கு முன்பாக ஒரு பெரிய கல்லை உருட்டிவிட்டுச் சென்றார் (மத்தேயு 27:60b; மாற்கு 15:46c). அந்த நுழைவாயில் ஐந்து அடிக்கும் குறைவான உயரத்தில் இருந்தது, மேலும் அது அறுபது அங்குல விட்டமும் ஒன்பது அங்குல தடிமனும் கொண்ட ஒரு மாவு அரைக்கும் கல்லால் மூடப்பட்டிருந்தது. இந்தக் கல்லின் எடை ஒரு மனிதனின் பலத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. அது ஒரு வளைந்த பள்ளத்தில் அமர்ந்திருந்தது. இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மனிதர்கள் அதை நுழைவாயிலிலிருந்து அசைத்து நகர்த்த முயன்றபோது, ​​மற்றொரு மனிதன் ஒரு கனமான கல்லை ஆப்பு போலப் பயன்படுத்த கீழே குனிந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அது நுழைவாயிலின் இடதுபுறமாகவோ அல்லது வலதுபுறமாகவோ உருட்டப்பட்டாலும், அந்தப் பள்ளம் மேல்நோக்கித் திரும்பியது. இது உயிர்த்தெழுதலுக்கான மறுக்க முடியாத சான்றாகும். அரிமத்தியா ஊரானாகிய யோசேப்பு என்ற ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதர் கல்லறையின் உரிமையாளராகக் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது, முழு அடக்கம் செய்யப்பட்ட நிகழ்வுக்கும் நம்பகத்தன்மையை அளிக்கும் ஒரு விவரமாகும் (1 கொரிந்தியர் 15:3-5). தளர்ந்த தோள்களுடனும் ஈயம் போன்ற இதயத்துடனும், யோசேப்பு இரவில் பின்வாங்கினார். தூரத்தில் அவருடைய காலடிச் சத்தமும், அவருடைய விளக்கின் ஒளியும் மெல்ல மெல்ல மங்கி, இறுதியில் எல்லாம் அமைதியாகவும் இருட்டாகவும் ஆனது.

இயேசு இதற்கு முன்பு இவ்வாறு கூறியிருந்தார்: யோனா ஒரு திமிங்கலத்தின் வயிற்றில் மூன்று பகலும் மூன்று இரவும் இருந்ததுபோல (யோனா பற்றிய எனது விளக்கவுரையான At – யோனாவின் ஜெபம்‘ நூலைக் காண்க), மானிட குமாரனும் பூமியின் இருதயத்தில் மூன்று பகலும் மூன்று இரவும் இருப்பார் ( Eo – யோனாவின் அடையாளம் பற்றிய எனது விளக்கவுரையைக் காண்க). இயேசு மூன்று நாட்கள் கல்லறையில் இருந்தார், அந்த நேரத்தில் அவர் பாதாளத்தில் இருந்த ஆவிகளுக்குப் போய் பிரசங்கம் செய்தார் (ஆதியாகமம் Cb மீதான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் – ஆனால் நோவா கர்த்தருடைய கண்களில் கிருபை பெற்றார்.). அவர் வெள்ளிக்கிழமை மதியம் மரித்து, ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் உயிர்த்தெழுந்தால், அது எப்படி மூன்று நாட்களாக இருக்க முடியும்? இரண்டு முக்கியமான உண்மைகளைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம்: முதலாவதாக, யூதர்களின் காலத்தைக் கணக்கிடும் முறை புறஜாதியாரின் முறையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. யூதர்களின் நாள் நள்ளிரவில் அல்ல, சூரியன் மறையும் நேரத்தில் தொடங்குகிறது; எனவே, யூதர்களின் இரவு எப்போதும் பகலுக்கு முந்தியது. இரண்டாவதாக, ஒரு நாளின் எந்தப் பகுதியும் ஒரு முழு நாளாகவே கணக்கிடப்படுகிறது என்பதையும் அறிவது அவசியம்.

அவருடைய மரணம் மற்றும் அடக்கம் செய்யப்பட்ட நேரத்தைக் குறித்த நற்செய்தி நூல்கள் அனைத்தும் வழக்கமான யூதச் சொற்களையே பயன்படுத்துகின்றன. உதாரணமாக, மேசியா ஆயத்த நாளில் (மத்தேயு 27:62; மாற்கு 15:42; லூக்கா 23:54) அல்லது ஆயத்த நாளில் (யோகனான் 19:42) மரித்தார் என்று நற்செய்தி நூல்கள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை குறிப்பிடுகின்றன. இது அனைத்து ரபினிய இலக்கியங்களிலும் காணப்படும் ஒரு பொதுவான யூத மொழியாகும், மேலும் இது எப்போதும் வாரத்தின் ஆறாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமையையே குறிக்கிறது. ஓய்வுநாள் தொடங்குவதற்குச் சற்று முன்பு ஆண்டவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார் என்றும் நற்செய்தி நூல்கள் பலமுறை குறிப்பிடுகின்றன. இத்தகைய கூற்றுகள், தகுதிப்படுத்தப்படாதபோது, ​​எப்போதும் வெள்ளிக்கிழமையையே குறிப்பிடுகின்றன.

பஸ்காவின் முதல் இரவு, சூரியன் மறைந்த பிறகு வியாழக்கிழமை நிகழ்ந்தது என்பதை நாம் அறிவோம்; அல்லது, யூதர்களின் நேரக் கணக்கீட்டு முறைப்படி, அது வெள்ளிக்கிழமையின் தொடக்கமாகும், ஏனெனில் இரவு பகலுக்கு முந்தியது. ஒரு நாளின் ஒரு பகுதியை ஒரு முழு நாளாகக் கணக்கிடும் யூத முறையைப் பயன்படுத்தினால், நாம் அறிவது என்னவென்றால்: மேசியா, சூரியன் மறைவதற்கு முன்பு வெள்ளிக்கிழமையின் ஒரு பகுதியில் கல்லறையில் இருந்தார். யூத நாள் சூரியன் மறையும் நேரத்தில் தொடங்குவதால், அது ஒரு முழு நாளாக (நாள் 1) கணக்கிடப்படுகிறது; அவர் சனிக்கிழமை முழுவதும் (நாள் 2) மற்றும் ஒரு முழு நாளாகக் கணக்கிடப்பட்ட ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஒரு பகுதியிலும் (நாள் 3) கல்லறையில் இருந்தார். ‘மூன்று பகலும் மூன்று இரவும்‘ என்ற சொற்றொடருக்கு மூன்று இருபத்தி நான்கு மணி நேரக் காலங்கள் தேவையில்லை. இதன் விளைவாக, வாழ்வுக்கும் மரணத்திற்கும் அதிபதியான உன்னதத் தளபதி மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு எழுந்தார்.¹⁶³⁸

இயேசுவின் மரணத்தோடு நிகழ்ந்த அடையாளங்கள்
மத்தேயு 27:51-56; மாற்கு 15:38-41; லூக்கா 23:45b
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை பிற்பகல் 3 மணிக்கு

இயேசுவின் மரணத்துடன் நிகழ்ந்த அடையாளங்கள்: இயேசுவின் மரணத்தின்போது நிகழ்ந்த அந்த ஆறு அடையாளங்கள் யாவை? கடவுளுக்கும் மனிதகுலத்திற்கும் இடையிலான உறவை மீட்டெடுக்க இயேசுவின் பலி ஏன் அவசியமாக இருந்தது? இயேசுவின் மரணத்தின்போது, ​​தேவாலயத்தில் ‘மிகவும் பரிசுத்தமான இடத்திற்கு’ (Most Holy Place) செல்லும் திரையின் கிழிந்த நிகழ்வு எதைக் குறிக்கிறது?

சிந்தனைக்கு: முதலாம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்த இந்த அடையாளங்களைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? இன்று கடவுள் உங்களுக்கு என்னென்ன அடையாளங்களைக் காட்டுகிறார்? (அவற்றைக் கண்ட பிறகு) நீங்கள் சாக்குப்போக்கு சொல்ல இடமே இல்லை என்று கூறலாமா? (ரோமர் 1:19-20). கடவுளை (அதோனாய் – ADONAI) ஒரு ‘தந்தை’ (Daddy) என்று கருதும் எண்ணம் உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றுகிறது? இது உங்களை அவருக்கு நெருக்கமாக்குகிறதா, அல்லது ஏதோ ஒரு வகையில் சங்கடப்படுத்துகிறதா? உங்களுக்காகவே அந்தத் திரை இப்போது கிழிந்திருக்கிறது. உங்கள் பரலோகத் தந்தையிடம் உங்களுக்குக் கிடைத்துள்ள இந்தத் தடையற்ற அணுகுமுறையை நீங்கள் எவ்வளவு அடிக்கடி பயன்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள்? கிறிஸ்துவினுடைய மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலின் முக்கியத்துவத்தை, ஒரு நண்பருடன் காபி அருந்திக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​விசுவாசியாக இல்லாத ஒருவருக்கு உங்களால் விளக்க முடியுமா? இதைப் பயிற்சி செய்து பாருங்கள், ஒருவேளை உங்களுக்கு அத்தகைய வாய்ப்பு கிடைக்கலாம்.

மெசியாவிலும், விசுவாசத்தின் மூலமாகவும் நாம் கடவுளிடம் (அதோனாய்) முழு சுதந்திரத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் அணுக முடியும் (எபேசியர் 3:12).

இயேசு தம் தலையைக் குனிந்தார். முள்முடி அப்படியே உறுதியாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவர் உணர்விழக்கத் தொடங்கினார். அவருடைய கழுத்துத் தசைகள் தளர்ந்தன. உடல் முன்னோக்கிச் சரிந்ததால், கழுத்தும் தோள்களும் சிலுவையிலிருந்து விலகின. மணிக்கட்டுகளிலும் குதிகால்களிலும் அறையப்பட்ட ஆணிகள் மட்டுமே அவரைச் சிலுவையில் தாங்கி நின்றன.¹⁶²² இதன் விளைவாக, இயேசுவின் மரணத்தின்போது ஆறு அடையாளங்கள் நிகழ்ந்தன.

முதலாவதாக, அந்தத் தருணத்தில் தேவாலயத்தின் திரை (எபிரேய மொழியில்: பரோகெத்) மேலிருந்து கீழ்வரை இரண்டாகக் கிழிந்தது (மத்தேயு 27:51அ; மாற்கு 15:38; லூக்கா 23:45ஆ). இது, எருசலேம் தேவாலயத்தில் உடன்படிக்கைப் பெட்டியும் கிருபாசனமும் வைக்கப்பட்டிருந்த ‘மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும்’, ‘பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும்’ பிரிக்கும் திரையாக இருந்தது. இன்றும் கூட, பண்டைய தேவாலய அமைப்பின் பல கூறுகளை நவீன ஜெப ஆலயங்களில் (synagogues) காண முடிகிறது. மேற்கத்திய நாடுகளில் உள்ள ஜெப ஆலயங்களில், உடன்படிக்கைப் பெட்டியைப் போன்ற பேழை வைக்கப்படும் இடம், பொதுவாகக் கட்டிடத்தின் கிழக்குப்பகுதியில் ஒரு மேடையின் (Bema) மீது அமைந்திருக்கும். இது மெசியாவைப் பற்றிய நம்பிக்கையின் மையமான எருசலேம் நகரத்தை நினைவூட்டுகிறது. இந்த நவீன பேழை (ஒரு பெரிய அலமாரி) ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தோரா சுருள்களைக் கொண்டுள்ளது. இந்தப் பேழையின் கதவுகளுக்கும் சுருள்களுக்கும் இடையில் ஒரு திரை உள்ளது; இது இன்றும் பரோகெத் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. இது பண்டைய பரிசுத்த தேவாலயத்தில் இருந்த பிரம்மாண்டமான திரையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. தேவாலயத்தின் பிரம்மாண்டமும் அதன் உட்பொருட்களும் யூத இலக்கியங்களில் விரிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கு முன்னால் இருந்த முதன்மையான *பரோகெத்* சுமார் 60 அடி உயரமும் 30 அடி அகலமும் கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இது நான்கு நிறங்களைக் கொண்ட இழைகளால் (மெல்லிய சணல், நீலம், சிவப்பு மற்றும் ஊதா) நெய்யப்பட்டிருந்தது. இது 72 சதுரங்களைக் கொண்ட அமைப்பைக் கொண்டிருந்தது, மேலும் ஒரு மனிதனின் உள்ளங்கையின் தடிமன் கொண்டதாக இருந்தது. எனவே, இந்தத் திரையைக் கையாள்வதற்கு 300 ஆசாரியர்கள் தேவைப்பட்டனர் என்ற குறிப்பு (யோமா 54அ; கெதுவோத் 106அ) ஒரு கலைநயமிக்க மிகைப்படுத்தலாக இருக்கலாம் (அல்லது இல்லாமலும் இருக்கலாம்).¹⁶²³ இது, ஏதோ பரலோகத்தின் கரங்கள் அந்தத் திரையைப் பிடித்துக்கொண்டு, அந்தத் தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தது போல இருந்தது. எந்தத் தாமதமும் இல்லை, எந்தத் தயக்கமும் இல்லை; தேவன் அந்தத் தடையை நீக்கிவிட்டார்.

எனவே, விசுவாசிக்கும் ஒருவருக்கும் ஆண்டவராகிய இறைவனின் (ADONAI) சிங்காசனத்திற்கும் இடையே இனி எந்தப் பிரிவும் இல்லை; நாம் அவரை நோக்கி, “அப்பா, பிதாவே” என்று கூப்பிடுகிறோம் (ரோமர் 8:15b). ‘அப்பா’  என்பது அரமேய மொழியில் ‘தந்தை’ என்பதைக் குறிக்கும் ஒரு அன்பான, நெருக்கமான சொல்; இது பாசம், மென்மை, சார்ந்திருத்தல் மற்றும் பயம் அல்லது கவலை அறவே இல்லாத ஒரு நிலையை உணர்த்துகிறது. இன்றைய மொழியில் இதைக் குறிக்க ‘அப்பா’ அல்லது ‘டாடி’ (daddy/papa) போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தலாம். இப்போது நமக்கு அவரிடம் நேரடி அணுகுதல் இருப்பதால், குழந்தைகள் தங்கள் பூமிக்குரிய தந்தையை அழைப்பது போலவே, நாமும் அவரை “அப்பா” என்று அழைக்க முடியும். நாம் அவருடைய தத்தெடுக்கப்பட்ட பிள்ளைகள் (இணைப்பைக் காண Bw – ஐக் கிளிக் செய்யவும் விசுவாசத்தின் தருணத்தில் தேவன் நமக்காகச் செய்யும் காரியங்கள் குறித்த கூடுதல் தகவலுக்கு இங்கே சொடுக்கவும்); இயேசு கிறிஸ்துவின் (Yeshua Ha’Meshiach) மூலமாக பிதாவாகிய தேவனிடம் நமக்கு நேரடி அணுகுதல் உண்டு.

தேவன் மனிதகுலத்திற்காக இந்த ஒப்புரவாதலைச் செய்து முடித்தார். தேவாலயத்தின் திரை மேலிருந்து கீழ்வரை இரண்டாகக் கிழிந்தபோது, ​​அது நம் உறவில் ஏற்பட்ட ஒரு மாற்றத்தைக் குறித்தது; அதாவது, பகைமையும் அந்நியத்தன்மையும் நீக்கப்பட்டு, அதற்குப் பதிலாக அமைதியும் ஐக்கியமும் உருவாயின. நாம் தேவனுக்குப் பகைவர்களாக இருந்தபோதே, அவருடைய குமாரனின் மரணத்தின் மூலம் அவருடன் ஒப்புரவாக்கப்பட்டோம் என்றால், இப்போது ஒப்புரவாக்கப்பட்ட நிலையில், அவருடைய ஜீவனால் நாம் இன்னும் அதிகமாக இரட்சிக்கப்படுவோம் என்பது உறுதி (ரோமர் 5:10)!

இதன் பொருள் தேவன் மாறுகிறார் என்பதல்ல. அவர் எப்போதும் மனிதகுலத்தின் மீது அன்பு கொண்டிருந்தார். அவர் ஏற்கனவே கொண்டிருந்த அந்த அன்பையும் இரக்கத்தையும் வெளிப்படுத்த அவருக்கு ஒரு நீதியான அடிப்படை தேவைப்பட்டது. எனவே, தேவன் மாறுகிறார் என்று அர்த்தமல்ல; அதே சமயம், சிலுவைக்கு முன்பே தேவன் நம்முடன் ஒப்புரவாகி இருந்தார் என்றும், நம்முடைய மனப்பான்மை மட்டுமே மாற வேண்டும் என்றும் அர்த்தமல்ல.

நம்முடைய பாவம் கையாளப்பட வேண்டும். மறுபிறப்பு அடையாத மனிதகுலம் தேவனுக்குப் பகைவனாக இருக்கிறது. உலகத்தோடு சிநேகம் கொள்வது தேவனுக்குப் பகை ஆக்குகிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? மீண்டும் சொல்கிறேன்: நீங்கள் உலகத்திற்கு நண்பனாக இருக்க விரும்பினால், உங்களை நீங்களே தேவனுக்குப் பகைவனாக மாற்றிக்கொள்கிறீர்கள் (யாக்கோபு 4:4 NLT). ஆண்டவராகிய இறைவன் ஏற்கனவே நம்முடன் ஒப்புரவாகிவிட்டார் என்று நம்புவது, அவருடைய கோபத்தை (நியாயத்தீர்ப்பை) புறக்கணிப்பதாகும்; இது சிலுவையின் உண்மையான நோக்கத்தையே தவறவிடுவதாகும். பாவமன்னிப்பும் (Atonement) தேவனுடைய கோபமும் (Wrath) ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை. சிலுவை நம்மை தேவனுடைய கோபத்திலிருந்து விடுவிக்கிறது, அதன் மூலம் நாம் அவருடன் ஒப்புரவாக்கப்படுகிறோம்.

கிறிஸ்துவின் மரணத்தின் மூலமாகவே ஒப்புரவாக்குதல் இறைவனுடன் மீண்டும் இணையும் நிலை) ஏற்படுகிறது. இதன்பொருள், இறைவனிடமிருந்து நாம் அந்நியப்பட்டிருந்த நிலை மாறி, இப்போது நாம் இரட்சிப்பைப் பெற முடியும் என்பதாகும். இறைவனுடன் உங்களுக்கு அமைதி இருக்கிறதா? நீங்கள் விசுவாசியாக இருந்தால், உங்கள் பாவத்திற்காக இறைவன் உங்கள் மீது இனி கோபமாக இருப்பதில்லை. அவருடைய கோபம் இப்போது இல்லை. நீங்கள் பாவம் செய்வதன் மூலம் அவரை அதிருப்தி அடையச் செய்யக்கூடும், ஆனால் அவருடைய கோபம் உங்கள் மீது இல்லை; அது அவருடைய குமாரன் மீது சுமத்தப்பட்டது. எவ்வளவு அற்புதமான பரிசு! எவ்வளவு வியக்கத்தக்க அன்பு! இத்தகைய அன்பை நீங்கள் எங்கே காண முடியும்? தத்துவத்திலா? மனிதர்களிடத்திலா? பிற மதங்களிலா? எங்கும் இல்லை, இறைவனிடம் (அதோனாய் – ADONAI) மட்டுமே காண முடியும். பாவப் பிரச்சினை ஏற்கனவே தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது (ரோமர் 5:1; எபேசியர் 2:15-18; கொலோசெயர் 1:19-22).

இரண்டாவதாக, ஒரு மிகப்பெரிய நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. பூமி அதிர்ந்தது, பாறைகள் பிளந்தன (மத்தேயு 27:51b). திருச்சபையின் ஆரம்பகால பிதாக்களில் ஒருவரான ஜெரோம், ஹெடிபியாவிற்கு எழுதிய கடிதத்தில், தேவாலயத்தின் பிரம்மாண்டமான குறுக்குக் கட்டை உடைந்து, சிதறி விழுந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். அவர் இதை தேவாலயத் திரையின் கிழிதலோடு தொடர்புபடுத்துகிறார். இந்தக் குறுக்குக் கட்டை ஒரு நுழைவாயிலின் பகுதியாகும்; நிலநடுக்கத்தின் காரணமாக இது உடைந்திருக்கலாம்.¹⁶²⁴ இது குறைந்தது முப்பது அடி நீளமும், சுமார் முப்பது டன் எடையும் கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான கல்லாகும்! மத்தேயு 28:2-ல் மீண்டும் நிகழப்போகும் இந்த நிலநடுக்கம், உலகின் நிகழ்வுகளில் இறைவனின் வல்லமைமிக்க தலையீட்டைக் குறிக்கும் ஒரு நன்கு அறியப்பட்ட அடையாளமாகும் (நியாயாதிபதிகள் 5:4-5; சங்கீதம் 114:4-7). குறிப்பாக, இது இறைவனின் நியாயத்தீர்ப்பைக் குறிக்கிறது (எரேமியா 10:10; யோவேல் 3:16; நாகூம் 1:5-6). மேலும், இது தொடர்ந்து நிகழும் கல்லறைகளின் திறப்பிற்கு ஒரு பின்னணியை அமைத்துக் கொடுக்கிறது.¹⁶²⁵

மூன்றாவதாக, உடல் ரீதியான உயிர் மீட்சி நிகழ்ந்தது. பழைய ஏற்பாட்டு (TaNaKh) காலத்தைச் சேர்ந்த, சமீபத்தில் மரணமடைந்த பல நீதிமான்களின் உடல்கள் மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்தன. மெசியாவின் உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, அவர்கள் கல்லறைகளிலிருந்து வெளியே வந்து, பரிசுத்த நகரத்திற்குள் சென்று, தங்களுக்குத் தெரிந்த பலருக்குத் தங்களைக் காட்டிக்கொண்டனர்; இது ஒரு சாட்சியமாக அமைந்தது (மத்தேயு 27:52-53). நிச்சயமாக, இது யூத விசுவாசிகளின் இறுதி உயிர்த்தெழுதல் (அதாவது, காலத்தின் முடிவில் நடக்கவிருக்கும் உயிர்த்தெழுதல்) அல்ல (வெளிப்படுத்தல் Fd – தனாக்கின் நீதிமான்களின் உயிர்த்தெழுதல் பற்றிய எனது விளக்கவுரையைக் காண்க.). ஏனெனில், நாம் இன்னும் மெசியாவின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறோம். மாறாக, இவை தற்காலிகமான உயிர்த்தெழுதல்களே (ஏனெனில், அவர்கள் பிற்காலத்தில் மீண்டும் மரணமடைந்தனர்). யூத வரலாற்றில் அசாதாரணமான சூழல்களில் நிகழ்ந்த பிற சில உயிர்த்தெழுதல்களைப் போலவே இதுவும் இருந்தது. எலியா தீர்க்கதரிசி சூனேம் ஊர் பெண்ணின் மகனை மரணத்திலிருந்து உயிர்ப்பித்தார் (2 இராஜாக்கள் 4:8-37); அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது தூக்கக் கலக்கத்தில் மூன்று அடுக்கு மாடியிலிருந்து கீழே விழுந்து உயிரிழந்த யூதிக்கஸ் என்பவனை உயிர்ப்பித்தார் (அப்போஸ்தலர் 20:7-12); மேலும், இயேசு தமது நண்பரான லாசருவை மரணத்திலிருந்து உயிர்ப்பித்தார் (யோவான் 11:38-44).

தனாக்கின் – எபிரேய வேதாகமம் காலத்தைச் சேர்ந்த நீதிமான்கள், கர்த்தரின் உயிர்த்தெழுதலுக்கு முன்பாக எருசலேமில் தோன்றவில்லை; ஏனெனில், நித்திரையடைந்தவர்களில் அவரே முதற்பலனாக இருக்க வேண்டும் என்று தேவனால் நியமிக்கப்பட்டிருந்தார் (1 கொரிந்தியர் 15:20). மெசியாவானவர் தமது உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, ஏற்கனவே தம்மீது விசுவாசம் கொண்டிருந்தவர்களிடம் மட்டுமே தோன்றியது போல, ஆபிரகாமைப் போலவே இறைவனிடம் (ADONAI) விசுவாசம் கொண்டிருந்த பலரும் (ஆதியாகமம் 15:6), விசுவாசிகளுக்கு மட்டுமே காட்சியளித்திருக்கக்கூடும். இது கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலுக்கும், தங்களை இரட்சிப்பவர் மீது நம்பிக்கை வைக்கும் அனைவரையும் தேவன் உயிர்த்தெழுப்புவார் என்ற வாக்குத்தத்தத்திற்கும் சான்றாக அமைந்தது.

யூத ரபிக்கள் எவரும் தேவாலயத்தின் திரை கிழிந்ததைப் பற்றி எங்கும் குறிப்பிடவில்லை. இருப்பினும், இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது, ​​தேவாலயத்தில் நிகழ்ந்த சில விசித்திரமான சம்பவங்களை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். தேவாலயம் அழிக்கப்படுவதற்கு நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இவை நிகழ்ந்ததாக அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

நான்காவதாக, தேவாலயத்தின் பிரம்மாண்டமான கதவுகள் திடீரென, எந்தக் காரணமும் இன்றி, தாமாகவே திறந்துகொண்டன. ஜோசபஸும் (Josephus) தல்மூதும் (Talmud – எபிரேய வேதாகமத்தின் மீதான யூத விளக்கவுரை), எப்போதும் இருபது பேர் சேர்ந்து திறக்க வேண்டிய அளவுக்கு மிகவும் கனமான தேவாலயக் கதவுகள், திடீரென எவ்விதக் காரணமுமின்றி தாமாகவே திறந்துகொண்டதாகக் குறிப்பிடுகின்றன. அக்காலத்தின் முன்னணி சதுசேயர்களில் ஒருவரான ரபி யோகனான் பென் ஜக்காய் (Rabbi Yochanan ben Zakki), இந்தக் கதவுகள் திறப்பதைக் கண்டபோது இவ்வாறு கூறினார்: “ஓ தேவாலயமே, ஓ தேவாலயமே  நீ ஒன்றும் சொல்ல வேண்டியதில்லை; நீ அழிக்கப்படப்போகிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்” (டிராக்டேட் யோமா 39b). ¹⁶²⁹இந்த நிகழ்வுகளில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று, தேவாலயக் கதவுகள் மர்மமான முறையில் திறந்துகொண்டதுதான். கி.பி. 70-ல் தேவாலயம் அழிக்கப்படப்போவதை உணர்த்தும் அறிகுறியாகவே தல்மூத் அறிஞர்கள் இதைக் கருதினர். லெபனான் தேவதாரு மரங்களால் செய்யப்பட்ட அந்தக் கதவுகள், ரோமானியர்களின் அழிவுகரமான நெருப்பை உள்ளே அனுமதிப்பதற்காகவே தாமாகவே திறந்துகொண்டது போல இருந்தது.

ஐந்தாவதாக, ‘யோம் கிப்பூர்’ (Yom Kippur – பாவமன்னிப்பு நாள்) சடங்குகளில் சில விளக்க முடியாத மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. ‘அசாசெல்’ (Azazel) தொடர்பான மரபுக்கதவிலும் ஒரு சுவாரஸ்யமான மாற்றம் காணப்பட்டது. ‘அசாசெல்’ என்பது யூத மரபில் ‘பலி ஆடு’ (scapegoat) என்பதைக் குறிக்கும் சொல்லாகும் (யாத்திராகமம் செல் -குறித்த எனது விளக்கவுரையில் ‘பாவமன்னிப்பு நாள்’ பகுதியைப் பார்க்கவும்). யோமு கிப்பூர் (Yom Kippur) பண்டிகையின் போது, ​​இரண்டு வெள்ளாடுகளைக் கொண்டு செய்யப்படும் சடங்கில் (லேவியராகமம் 16) சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டதாக ரபிக்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். வழக்கமாகச் சீட்டு போடும்போது சரியான முடிவு கிடைத்து வந்த நிலையில், கிறிஸ்துவின் மரணத்தின் போது இதில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. ¹⁶²⁷அதேபோல், பலிபீடத்திற்கு வெளியே அனுப்பப்படும் வெள்ளாட்டின் மீது கட்டப்படும் சிவப்பு நிற நாடா, யோமு கிப்பூர் நாளில் வழக்கமாக வெண்ணிறமாக மாறும்; ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் அது அவ்வாறு மாறுவதை நிறுத்திவிட்டது. அக்கால யூத எழுத்துகளின்படி, யூதர்கள் அந்த வெள்ளாட்டின் மீது ஒரு சிவப்பு நாடாவைக் கட்டும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர். அந்த வெள்ளாடு வனாந்தரத்திற்கு அனுப்பப்படும்போது, ​​அந்த நாடா வெண்ணிறமாக மாறும் (ஏசாயா 1:18). இது, அந்த ஆண்டிற்கான இஸ்ரயேலரின் பாவங்களை தேவன் மன்னித்துவிட்டார் என்பதைக் குறிப்பதாக அவர்கள் நம்பினர். யூத மரபுக்கதைகளின்படி, தேவாலயம் அழிக்கப்படுவதற்கு நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே, அந்தச் சிவப்பு நாடா வெண்ணிறமாக மாறுவதை நிறுத்திவிட்டது.¹⁶²⁸

ஆறாவதாக, பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருந்த பொன் விளக்குத்தண்டின் ஏழு விளக்குகளில், நடுவில் இருந்த விளக்கில் திடீரென ஒரு மர்மமான மாற்றம் ஏற்பட்டது (இது குறித்த எனது விளக்கவுரையை யாத்திராகமம் Fn    – ‘தேவாலயத்தில் உள்ள விளக்குத்தண்டு: உலகின் ஒளியாகிய கிறிஸ்து’ என்ற பகுதியில் காண்க). ஜோசபஸ் (Josephus) இதைப் பற்றி நமக்குக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.¹⁶²⁹

கிறிஸ்துவின் மரணம் எவ்வளவு தனித்துவமானது என்பதை, அங்கிருந்த ரோம நூற்றுவர் (centurion) மற்றும் அவருடன் இருந்த போர்வீரர்களும் உணர்ந்துகொண்டனர் என்பதை நற்செய்தி நூலாசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டத் தவறவில்லை. இயேசுவுக்கு முன்னால் நின்றிருந்த அந்த நூற்றுவரும், அவருடன் இயேசுவைக் காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தவர்களும், இயேசுவின் மரணத்தையும், நிலநடுக்கத்தையும், அங்கு நிகழ்ந்த பிற சம்பவங்களையும் கண்டு மிகுந்த அச்சமடைந்தனர். அவர்கள் சிலுவைக்கு அருகில் வந்து, இயேசுவையும், இருள் சூழ்ந்த வானத்தையும், பாறையில் ஏற்பட்ட பிளவையும் உற்று நோக்கினர். அந்த நூற்றுவர் தன் தலையைக் குனிந்து, மற்றவர்களிடம், “நிச்சயமாக இவர் ஒரு நீதியுள்ள மனிதர்; தேவனுடைய குமாரன்” என்று கூறினார் (மத்தேயு 27:54; மாற்கு 15:39; லூக்கா 23:47). மாற்குவைப் பொறுத்தவரை, இயேசு யார் என்பதை வெளிப்படுத்தும் நிகழ்வுகளின் உச்சகட்டமே இதுவாகும். புற இனத்தைச் சேர்ந்த ஒரு ரோம அதிகாரி இத்தகைய அறிக்கையை வெளியிட்டது, மாற்குவின் வாசகர்களாக இருந்த மற்ற ரோமர்களுக்கு மிக முக்கியமான செய்தியாக அமைந்தது. அந்த நூற்றுவர் தலைவன் கலக்கமடைந்தான்; இயேசுவின் நண்பர்களையும் குடும்பத்தினரையும் நோக்கினான் – ஒருவேளை அவர்களிடம் ஏதேனும் கேட்க எண்ணியிருக்கலாம் – ஆனால், அவர்கள் மெசியாவின் தாயாரை ‘தோட்ட வாயிலுக்கு’ (Garden Gate) அருகிலுள்ள சந்திப்பைப் நோக்கி அழைத்துச் சென்றதைக் கண்டான். அவர்கள் அனைவரும் அழுதுகொண்டிருந்தனர்.

இந்தக் காட்சியைக் காணக் கூடியிருந்த மக்கள், நடந்தவற்றைக் கண்டபோது, ​​தங்கள் மார்பில் அடித்துக்கொண்டு அங்கிருந்து சென்றனர். ஆனால், இயேசுவை அறிந்திருந்த அனைவரும்—கலிலேயாவிலிருந்து அவருடன் வந்து, அவருக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்த பெண்களும் (லூக்கா 8:1-3) உட்பட—தொலைவில் நின்று இவற்றைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களுள் மகதலேனா மரியாள், யாக்கோபு மற்றும் யோசேப்பின் தாயான மரியாள், மற்றும் செபெதேயுவின் குமாரர்களின் தாயான சலோமே ஆகியோர் இருந்தனர் (மத்தேயு 27:55-56; மாற்கு 15:40-41; லூக்கா 23:48-49). சிலுவையில் அறையப்பட்ட இடத்திற்கு மிக அருகில் பெண்கள் செல்வது கடினமாக இருந்திருக்கும்; இருப்பினும், அப்போஸ்தலர்கள் அனைவரும் ஓடிப்போயிருந்த வேளையில், கலிலேயாவிலிருந்து வந்த இந்த யூதப் பெண்கள் உண்மையுள்ள தங்களால் இயன்றவரை மிக அருகிலேயே நின்றிருந்தனர் என்பது தெளிவாகிறது.

அப்போது நிகழ்ந்த அந்த ஆறு அடையாளங்களின் மூலம், சிலுவை மட்டுமே நித்திய ஜீவனுக்கான ஒரே நம்பிக்கை(காண்க: Ms – விசுவாசியின் நித்திய பாதுகாப்பு). என்பதை பிதாவானவர் உணர்த்தினார். கிறிஸ்துவின் பாவநிவர்த்தி மரணத்தின் மூலம் ஒருவருடைய பாவங்கள் நீக்கப்படும்போது, ​​அந்த விசுவாசிக்கு எதிராக இருந்த தேவனுடைய கோபம் தணிகிறது; மேலும், அந்த விசுவாசி, தனக்காகக் கர்த்தர் ஏற்றுக்கொண்ட மரணத்திலிருந்தும் தண்டனையிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுகிறான். குமாரனிடம் விசுவாசம் கொண்டவர்களுக்கு, தேவனிடம் செல்வதற்கான வழி முழுமையாகத் திறக்கப்படுகிறது; அவர்கள் அவருடைய நித்தியமான, அழியாத ராஜ்யத்தில், நித்தியமான மற்றும் அழியாத சரீரங்களுடன் வாழ்வார்கள் என்பது உறுதி செய்யப்படுகிறது.¹⁶³⁰

எபேசியர் நிருபத்தில் ரப்பி சாவுல் (பவுல்) செய்த இரண்டாவது ஜெபத்தைத் தொடர்ந்து, இந்த ஆசீர்வாதம் வருகிறது: “நம்மில் கிரியை செய்கிற வல்லமையின்படியே, நாம் வேண்டிக்கொள்ளுகிறதற்கும் நினைக்கிறதற்கும் மிகவும் அதிகமாய் கிரியை செய்ய வல்லமையுள்ள அவருக்கு, சபையிலும் கிறிஸ்து இயேசுவிலும், தலைமுறை தலைமுறையாக, சதாகாலங்களிலும் மகிமை உண்டாவதாக! ஆமென்” (எபேசியர் 3:20-21). இயேசு உங்களுக்குப் பரலோகப் பிதாவினிடத்தில் தடையற்ற அணுகுதலை வழங்கியிருக்கிறார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும், ஒரு நாளில் இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் நீங்கள் அவரிடம் தனிப்பட்ட முறையில் உரையாட முடியும்!

இதன் நிமித்தமே, பரலோகத்திலும் பூமியிலும் உள்ள முழு குடும்பமும் எவரிடமிருந்து தங்கள் பெயரைப் பெறுகிறதோ, அந்த ‘அப்பா பிதாவே’ (Abba Father), உம்மிடம் நான் வருகிறேன். உம்முடைய மகிமைமிக்க ஐசுவரியத்திலிருந்து, உம்முடைய பரிசுத்த ஆவியின் (Ruach ha-Kodesh) மூலமாக என் உள்ளத்தில் எனக்கு வல்லமையைத் தந்து, என்னைப் பெலப்படுத்த வேண்டுமென்று வேண்டிக்கொள்கிறேன்; அதன் மூலம் விசுவாசத்தினால் மெசியா நம்பிக்கையின் வழியாக என் இதயத்தில் வாழ முடியும்.மேலும், சகல விசுவாசிகளோடும் இணைந்து, கிறிஸ்துவின் அன்பு எவ்வளவு அகலமும், நீளமும், உயரமும், ஆழமும் உடையது என்பதை உணர்ந்துகொள்ளவும், அறிவுக்கெட்டாத அந்த அன்பை அறிந்துகொள்ளவும் எனக்கு வல்லமை கிடைக்க வேண்டுகிறேன். உம்முடைய முழுமையான நிறைவினால் நான் முழுமையாக நிரப்பப்படட்டும். ஆமென்.¹⁶³¹

சிலுவையில் இயேசுவின் இரண்டாவது மூன்று மணிநேரம்: இறைவனின் கோபம்
மத்தேயு 27:45-50; மாற்கு 15:33-37; லூக்கா 23:44-45அ மற்றும் 46; யோவான் 19:28-30
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாள், வெள்ளிக்கிழமை நண்பகல் முதல் பிற்பகல் 3 மணி வரை

சிலுவையில் இயேசு கழித்த இரண்டாவது மூன்று மணிநேரம், தேவனுடைய கோபம் வெளிப்பட்ட நேரமாக இருந்தது. சிந்தனைக்கு: சிலுவையில் உயிர் துறப்பதற்கு முந்தைய அந்த ஆறு மணிநேரத்தில், மெசியாவாகிய இயேசு எத்தகைய குணாதிசயங்களை வெளிப்படுத்தினார்? உலகிற்கான தேவனுடைய இரட்சிப்புத் திட்டத்திற்கு அவர் ஏன் கீழ்ப்படிந்தார்?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: உங்களுக்காக இயேசு அனுபவித்த வேதனையையும் துயரத்தையும் நினைக்கும்போது உங்களுக்கு என்ன தோன்றுகிறது? சிலுவையில் கிறிஸ்து செய்த காரியத்தைப் பற்றி நீங்கள் யாரிடம் பகிர்ந்துகொள்ளலாம்?

அவர் நம்மை இருளின் அதிகாரத்திலிருந்து விடுவித்து, தம்முடைய அன்புக்குரிய குமாரனுடைய ராஜ்யத்திற்குள் கொண்டுவந்தார். அவருடைய குமாரன் மூலமாகவே நமக்கு மீட்பு கிடைக்கிறது; அதாவது, நம்முடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டுள்ளன (கொலோசெயர் 1:13-14).

ஒரு பெண் தன் கணவனிடம், பார்வை மங்குவது போலத் தெரிவதாகக் கூறினாள். அவன் வானத்தைப் பார்த்தான்; மற்றவர்களும் அண்ணாந்து பார்த்தனர். மேகங்கள் ஏதுமில்லை. ஆனால், வானத்தின் நிறம் வெளிர் நீலத்திலிருந்து அடர் நீலமாக மாறியது. வானம் மேலும் இருளத் தொடங்கியது. இது திடீரென நிகழ்ந்ததல்ல, ஆனால் படிப்படியாக இருள் சூழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

மக்கள் சிலுவைகளில் இருந்த அந்த மூவரைச் சிறிது நேரம் மறந்துவிட்டு, வானத்தைச் சுட்டிக்காட்டத் தொடங்கினர். புயல் வரப்போகிறதோ என்று சிலர் கூறினர். மக்கள் கூட்டம் கலைந்து, வாயில்களை நோக்கி அவசரமாகச் செல்லத் தொடங்கினர். பெண்கள் தங்கள் தலைகளைத் துணிகளால் மூடிக்கொண்டு, குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு, புயல் தொடங்குவதற்கு முன்பாகப் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு ஓடினர்.

ஆனால், இடி முழக்கமோ, மின்னல் கீற்றுகளோ இல்லை. மேகங்களும் இல்லை. சூரியனை மனிதக் கண்களால் நேரடியாகப் பார்க்கக்கூடிய அளவிற்கு வானம் இருண்டது. நீல நிறம் மறைந்து, அந்தி சாயும் வேளையில் நிலவும் இருள் எங்கும் சூழ்ந்துகொண்டது.

மக்கள் அச்சமடைந்தனர்; இது என்னவென்று பலரும் ஒருவருக்கொருவர் கேட்டுக்கொண்டனர். அமைதியாக இருந்த சிலர், இது ஒரு மிகப்பெரிய மணற்புயலாக இருக்கலாம் என்றும், அதனால் கோடிக்கணக்கான மணல் துகள்கள் பூமிக்கும் சூரியனுக்கும் இடையில் பரவியிருக்கலாம் என்றும் கூறினர். ஆனால், எருசலேமில் வாழ்ந்த மிக முதிய யூதர்கள் கூட, இவ்வளவு பெரிய மணற்புயலைக் கண்டதில்லை என்று மற்றவர்கள் மறுத்தனர். இது சூரிய கிரகணமாக இருக்கலாம் என்று சிலர் கருதினர்; ஆனால், அறிவுள்ளவர்கள் இது சாத்தியமில்லை என்று அறிந்திருந்தனர். ஏனெனில், அப்போது சூரியன் வானத்தின் மேற்குப் பகுதியில் இருந்தது, நிலவோ சூரியன் மறைந்த பிறகு கிழக்கில் உதிக்க வேண்டியிருந்தது.

நிலை 18 – உலகம் முழுவதையும் சூழ்ந்த இருள்: நண்பகல் முதல் பிற்பகல் மூன்று மணி வரை, சூரியன் ஒளி வீசுவதை நிறுத்தியதால், தேசம் முழுவதிலும் இருள் சூழ்ந்தது (மத்தேயு 27:45; மாற்கு 15:33; லூக்கா 23:44-45a). ‘தேசம் முழுவதிலும்‘ என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கிரேக்கச் சொல், மக்கள் வாழும் உலகம் முழுவதையும் குறிக்கிறது. இந்த இருளைப் பற்றி குறிப்பிடும் பல மதச்சார்பற்ற ஆதாரங்கள் நம்மிடம் உள்ளன. எகிப்தைச் சேர்ந்த டியோனிசியஸ் என்பவர், தானும் இந்த இருளை அனுபவித்ததாக எழுதியுள்ளார். டியோஜெனஸ் என்ற மற்றொரு எழுத்தாளர் மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு கருத்தைப் பதிவு செய்துள்ளார். எகிப்தில் வாழ்ந்த ஒரு அறிவியலாளரான அவர், “சூரியனில் ஏற்பட்ட இந்த இருள், ஏதோ ஒரு தெய்வம் அந்தத் தருணத்தில் துன்புற்றதையோ அல்லது துன்புற்ற ஒருவருக்காக அந்தத் தெய்வம் இரக்கம் காட்டியதையோ உணர்த்தும் வகையில் இருந்தது” என்று எழுதியுள்ளார். இதில் ஒரு ஆழமான புரிதல் வெளிப்படுகிறது. மேலும், பேரரசர் ஹட்ரியனின் விடுதலை பெற்ற அடிமையான டிராலெஸைச் சேர்ந்த பிளெகோன், 202-வது ஒலிம்பியாடின் நான்காம் ஆண்டில் (அதாவது கி.பி. 30-ல்) நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்வைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்: “முன்பெப்போதும் கண்டிராத வகையில், சூரியனில் ஒரு மிகப்பெரிய, வியக்கத்தக்க இருள் ஏற்பட்டது. பகல் பொழுதே இருண்ட இரவாக மாறியதால், வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் தெரிந்தன. அதே வேளையில், பித்தினியாவில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தால் நிக்கேயா நகரத்தின் பல கட்டிடங்கள் இடிந்து விழுந்தன.” அவர் இதை ஒரு ‘சூரிய கிரகணம்’ என்று அழைத்தாலும், இது சாதாரண சூரிய கிரகணமாக இருக்க முடியாது; ஏனெனில், சாதாரண சூரிய கிரகணத்தின் போது வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் தெரிவதில்லை. இத்தகைய தனித்துவமான இருள், கிரேக்க உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

அதோனாய் (ADONAI) அந்த இருளை ஒரு ஆன்மீகச் செய்தியை உணர்த்தப் பயன்படுத்தினார். இது அவர் இவ்வாறு செய்த முதல் முறையல்ல; எகிப்தின் மீது வந்த பத்து வாதைகளை நினைவுகூர்ந்தாலே இது புரியும் (யாத்திராகமம் குறித்த எனது விளக்கவுரையைக் காண்க – ‘எகிப்து முழுவதும் மூன்று நாட்கள் அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்தது’ என்ற பகுதியைப் பார்க்கவும்). அதன் பிறகு, வேதாகமத்தில் இருள் என்பது பெரும்பாலும் கர்த்தருடைய இரண்டாம் வருகையின்போது நிகழப்போகும் நியாயத்தீர்ப்போடு தொடர்புடையதாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது (ஆமோஸ் 8:9; யோவேல் 3:14-15).

அந்த மூன்று மணிநேர இருள், மூன்று மணிநேர ஆன்மீக மரணத்தைக் குறிக்கிறது. இதுவே இயேசு அருந்த விரும்பாத அந்த ‘பாத்திரம்’ ஆகும்; இருப்பினும், அது பிதாவின் சித்தமென்றால் அதை அருந்த அவர் முன்வந்தார் (La – இயேசு விசுவாசிகள் அனைவருக்காகவும் ஜெபிக்கிறார் என்ற பகுதியைப் பார்க்கவும்). நித்திய காலத்திலேயே முதன்முறையாக, அந்த மூன்று மணிநேரமும் இயேசு கிறிஸ்து ஆன்மீக ரீதியில் மரித்தவராக, தேவனுடைய கோபாக்கினைக்கு உள்ளானார். அந்த நேரத்தில், மேசியாவானவர் நமக்காகப் பாவமானபோது, ​​பிதாவாகிய தேவன் குமாரனாகிய தேவனிடமிருந்து தம் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார் (ஏசாயா Jb – ‘அவர் தேவனால் தண்டிக்கப்பட்டவர், அடிபட்டவர், சிறுமைப்படுத்தப்பட்டவர் என்று நாங்கள் எண்ணினோம்’ என்ற பகுதியைப் பார்க்கவும்). பாவம் அறியாத அவரை, நமக்காகப் பாவமாக்கினார்; இதன் மூலம் நாம் அவரில் தேவனுடைய நீதியாக மாறினோம் (2 கொரிந்தியர் 5:21). பேதுரு இதைக் குறித்து இவ்வாறு கூறுகிறார்: “நாம் பாவங்களுக்கு மரித்து, நீதிக்கு வாழ்வதற்காக, அவர் தாமே தம்முடைய சரீரத்தில் நம்முடைய பாவங்களைச் சிலுவையின் மரத்தின்மேல் சுமந்துகொண்டார்; அவருடைய தழும்புகளால் நீங்கள் குணமடைந்தீர்கள்” (1 பேதுரு 2:24).

மேசியாவின் பலி, நீதியுள்ள தேவனின் அனைத்துத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்தது. நம்முடைய பாவத்திற்காக அவர் கொண்டிருந்த கோபம், ஏற்கனவே முழுமையாகத் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது. அதோனாய் தாமே, தம்முடைய கோபாக்கினையை நம்மிடமிருந்து நீக்குவதற்கான வழியை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார். ‘பிராயச்சித்தம்’ (Propitiation) என்பது, இயேசு கிறிஸ்துவின் பிரதியீட்டுப் பலியின் (அதாவது, நமக்குப் பதிலாக அவர் மரித்ததன்) மூலமாகவும், அந்தப் பலி ஏற்படுத்திய முழுமையான விளைவின் மூலமாகவும், தேவனுடைய கோபாக்கினையைத் தணிப்பதைக் குறிக்கிறது. பாவநிவர்த்தி (Propitiation) என்பது கிறிஸ்துவின் பணியாகும்; இது கடவுளின் பரிசுத்தத்திற்கும் நீதிக்கும் உரிய அனைத்து கோரிக்கைகளையும் நிறைவு செய்கிறது. இதன் மூலம், விசுவாசிகளுக்காகச் செயல்பட கடவுளுக்கு வழி ஏற்படுகிறது (ஏசாயா 53:4-11; 2 கொரிந்தியர் 5:21; கலாத்தியர் 3:13; ரோமர் 3:23-26; 1 பேதுரு 2:24). இத்தகைய கருத்து வேறு எந்த மதத்திலும் காணப்படுவதில்லை.

மரியாள் அவருடைய பாதங்களில் அமர்ந்து அவர் இறப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோதிலும், அவருடைய தனிப்பட்ட துயரம் கிறிஸ்துவின் பாவநிவர்த்திப் பணியில் எந்த வகையிலும் பங்களிப்பாக அமையவில்லை. மரியாவின் துயரம் யாரையும் இரட்சிக்கவில்லை. உலகத்தின் பாவங்களைத் தம்முடைய சரீரத்தில் சுமந்தவர் மெசியாவாகிய இயேசு மட்டுமே. இதில் மரியா எந்த உதவியும் செய்திருக்க முடியாது; அவருக்கு அத்தகைய உதவியின் தேவையும் இருக்கவில்லை. ஏனெனில், கடவுள் ஒருவரே; கடவுளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையே மத்தியஸ்தரும் ஒருவரே; அவர்தான் மனிதராகிய கிறிஸ்து இயேசு (1 தீமோத்தேயு 2:5). மரியா தாமே ஒருபோதும் தன்னை கடவுளை விசுவாசிக்கும் ஒரு தாழ்மையான விசுவாசியைத் தவிர வேறொன்றும் என்று உரிமை கோரவோ அல்லது காட்டிக்கொள்ளவோ ​​இல்லை. கடவுள் அவரை ஒரு சிறப்பான விதத்தில் பயன்படுத்தியதால் அவர் தனித்துவமானவர்; இருப்பினும், அவர் தன்னை ஒரு சாதாரண மனிதராகவே கருதினார். கத்தோலிக்க திருச்சபை இன்று கற்பிப்பது போல, தான் ஒரு மத்தியஸ்தராக இருக்க முடியும் என்று நம்புமாறு அவர் யாரையும் ஒருபோதும் ஊக்குவிக்கவில்லை. மத மூடநம்பிக்கைகள் மரியாவை ஒரு சிலையாக மாற்றியிருப்பது வருத்தத்திற்குரியது. யாராவது தன்னை நோக்கி ஜெபிப்பார்கள் என்று தெரிந்தால், அவர் நிச்சயமாக அதிர்ச்சியடைந்திருப்பார். இயேசு கிறிஸ்துவைத்தான் அவர் ஆண்டவராக ஏற்றுக்கொண்டு ஆராதித்தார். நாமும் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும்.¹⁶¹²

நிலை 19 – சிலுவையில் இயேசுவின் நான்காவது வார்த்தைகள்: தாவீதைப் போலவே, இயேசுவும் சங்கீதம் 22:1-ன் முதல் பகுதியை மேற்கோள் காட்டி, உதவி வேண்டி உரக்கக் கூப்பிடுகிறார். பிற்பகல் மூன்று மணியளவில், இயேசு மிகுந்த வலியுடன் தம் உடலை மேலே உயர்த்துகிறார். அவருடைய கால்கள் பக்கவாட்டில் திருப்பப்பட்டிருந்ததால், அவருடைய உடல் முழு பாரமும் இரு குதிகால்களையும் துளைத்துச் சென்ற ஒரே ஆணியின் மீது அழுத்தமாக விழுகிறது. ஒரு கணத்திற்கு, அவருடைய தலை, அவர் செய்த குற்றத்தைக் குறிப்பிடும் பலகையை மறைத்துக்கொள்கிறது. அவருடைய தோள்களும் மணிக்கட்டுகளும் ஒரே மட்டத்திற்கு வரும்போது, ​​சுவாசம் வேகமாகவும் சற்று எளிதாகவும் மாறுகிறது. சுவாசிப்பதற்காகத் தம் குதிகால்களில் ஏற்பட்ட கடும் வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு, அவர் உரத்த குரலில் கூப்பிடுகிறார்: “எலோயீ, எலோயீ, லாமா சபக்தானி?” இதன் பொருள், “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்பதாகும் (மத்தேயு 27:46; மாற்கு 15:34). இது, இயேசுவின் மெசியாவாக இருப்பதைக் குறித்துக் குழப்பமடைந்திருந்த அவருடைய அப்போஸ்தலர்களை, சங்கீதம் 22:1-க்கு வழிநடத்தியது: “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்” இயேசுவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அப்போஸ்தலர்கள் இந்த வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்து, சங்கீதம் 22-ஐ வாசிப்பார்கள். அந்த சங்கீதத்தின் முதல் பகுதி, இயேசுவின் சிலுவை மரணத்தின் விவரங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; இவை நசரேயனாகிய இயேசு பிறப்பதற்கு ஏறக்குறைய ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எழுதப்பட்டவை. சங்கீதத்தின் இரண்டாம் பகுதி மெசியாவின் ராஜ்யத்தைக் குறித்துரைக்கிறது, இது இயேசு மீண்டும் வருவார் என்ற நம்பிக்கையை அப்போஸ்தலர்களுக்கு அளித்தது.

இயேசு, பிதாவாகிய தேவனை எவ்வாறு அழைக்கிறார் என்பதைக் கவனிப்பது முக்கியம். அவர், “என் தேவனே, என் தேவனே” என்று கூறுகிறார். கிறிஸ்துவின் வாழ்நாளில், குமாரனாகிய தேவன், பிதாவாகிய தேவனை இவ்வாறு அழைத்தது இதுவே ஒரே முறையாகும். நான்கு சுவிசேஷங்களிலும், கிறிஸ்து “பிதாவே” என்று 170 முறையும், “என் பிதாவே” என்று 21 முறையும் குறிப்பிடுகிறார்; ஆனால் ஒருமுறை கூட “தேவனே” என்று அழைப்பதில்லை. இது தனித்துவமானது. ‘தனாக்’ (TaNaKh – எபிரேய வேதாகமம்) நூலில், தேவனைப் பொறுத்தவரை “பிதா” என்ற சொல் 14 முறை மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அது ஒரு தனிநபருக்காகப் பயன்படுத்தப்படாமல், எப்போதும் இஸ்ரயேல் தேசத்தைக் குறித்தே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தனிநபர்களுடன் தொடர்புடைய “பிதா” என்ற கருத்து, புதிய உடன்படிக்கைக்கு மட்டுமே உரிய தனித்துவமான ஒன்றாகும். ‘தனாக்’ நூலில் தேவனை “பிதாவே” என்று விளிக்கும் எந்த ஜெபமும் இல்லை; இன்றைய யூத மத வழிபாட்டிலும் கூட, அவரை இவ்வாறு விளிக்கும் ஜெபங்கள் இல்லை.¹⁶¹³ இந்தச் சூழலில், இயேசு “என் தேவனே, என் தேவனே” என்று குறிப்பிடுகிறார்; ஏனெனில், அவர் இப்போது இறைவனுடன் ஒரு பிதா-பிள்ளை உறவில் இல்லை, மாறாக ஒரு நீதிசார்ந்த உறவில் இருக்கிறார். ஏனெனில், இயேசு நமக்காகப் பாவமானார் (2 கொரிந்தியர் 5:21; 1 பேதுரு 2:24) மற்றும் தேவனுடைய கோபாக்கினையைச் சுமந்து கொண்டிருந்தார்.

மேலும், சங்கீதம் 22-ல் மேசியாவைப் பற்றிய குறிப்புகள் இருப்பதால், கிறிஸ்து அதிலிருந்து நேரடியாக மேற்கோள் காட்டியது தெளிவாகிறது. இந்தச் சங்கீதத்தைப் பற்றி யூத ரபிக்கள் வெவ்வேறு விளக்கங்களை வழங்குகின்றனர்; அவற்றில் ஒன்று, தாவீது ராஜா, வருங்காலத்தில் வரவிருக்கும் ‘தாவீதின் குமாரனின்’ (மேசியா ராஜாவின்) துன்பங்களைக் கண்டு மிகுந்த வேதனை அடைந்தார் என்பதாகும் (காண்க: Mv ‘இரு மேசியாக்களுக்கான யூதக் கோட்பாடு’). அரசர் மெசியா. தாவீதின் குமாரர் எதிர்கொள்ளவிருந்த சோதனையைக் குறித்துத்தான் தாவீது, “என் பெலன் உடைந்த மண்பாண்டத் துண்டைப் போல வறண்டு போனது” (சங்கீதம் 22:16; ‘பெசிக்க்தா ரப்பாத்தி’ 36:2-இல் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளபடி) என்று கூறி அழுதார். எனவே, இது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல; இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், இயேசு தமது மரணத்தை மெசியாவின் தீர்க்கதரிசன ரீதியான துன்பங்களோடு திட்டமிட்டே இணைத்தார்.¹⁶¹⁴ ஆனால், இயேசு அந்தத் தீர்க்கதரிசியை அழைக்கவில்லை; அவர் தம் பிதாவையே அழைத்தார்.

அதன்பிறகு, அவர் குதிகால்களில் ஏற்பட்ட கடுமையான வலியால், அவர் கால்களிலும் தொடைகளிலும் தசைப்பிடிப்பு ஏற்பட, அந்த ‘துன்புறும் ஊழியர்’ (இயேசு) தனது உடலை மெல்ல மெல்லக் கீழே தொங்கவிட்டார். பக்கவாட்டில் திரும்பியிருந்த அவருடைய முழங்கால்கள் படிப்படியாகக் கீழே சரிந்தன; இறுதியில், ஒரு பெருமூச்சுடன், அவர் மீண்டும் தனது மணிக்கட்டுகளால் சிலுவையில் தொங்கும் கொடிய வலியை உணர்ந்தார். இந்தச் செயல் மீண்டும் மீண்டும், பலமுறை தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டே இருந்தது.

நிலை 20 – அருகில் நின்றவர்களின் எதிர்வினை: அங்கு நின்றவர்களில் சிலர், “ஏலோயி, ஏலோயி” என்று அவர் கூப்பிடுவதைக் கேட்டு, “இவன் எலியாவைக் கூப்பிடுகிறான்” என்று கூறினர் (மத்தேயு 27:47; மாற்கு 15:35). எபிரேய மொழியில் ‘ஏலி’ அல்லது ‘ஏலோயி’ ஆகிய இறைவனின் பெயர்கள், தெளிவாகக் கேட்கப்படாத பட்சத்தில், ‘எலியா’ என்ற பெயருடன் குழப்பமடைய வாய்ப்பிருந்தது. மற்றவர்களோ கூறினர்: “பொறுங்கள், எலியா வந்து இவரை இறக்கி, காப்பாற்றுகிறாரா என்று பார்ப்போம்” என்று கூறினர் (மத்தேயு 27:49; மாற்கு 15:36b). எலியா மரணத்தைச் சந்திக்காதவர் என்பதால், அவர் துன்பப்படுபவர்களுக்கு உதவ வரக்கூடும் என்பது நீண்டகால யூத மரபாக இருந்து வருகிறது. இன்றும் கூட, யூதர்களும் மற்றவர்களும் ‘பாஸ்கா பண்டிகை விருந்து’ (Passover Seder) கொண்டாடும்போது, ​​எலியா வந்து மேசியா ராஜாவின் வருகையை அறிவிப்பார் என்ற எதிர்பார்ப்புடன், அவருக்காக ஒரு இடத்தையும் பிரத்யேகக் கோப்பையையும் தயார் செய்து வைக்கின்றனர்.

சிலுவையில் அறையப்படுவதன் முழு நோக்கமே, கடுமையான வலியின் ஊடாக உடல் படிப்படியாக வலுவிழந்து செல்வதாகும். இயேசுவுடன் சிலுவையில் அறையப்பட்டிருந்த மற்ற இரு குற்றவாளிகளின் உடல்நிலை, இயேசுவின் உடல்நிலை அளவுக்கு மோசமடையவில்லை. ஏனெனில், இயேசு மிகக் கொடூரமான முறையில் சாட்டையடிக்கு உள்ளாகியிருந்தார்; மேலும், முந்தைய இரவு ‘சேடர்’ (Seder) விருந்து முடிந்ததிலிருந்து சுமார் இரவு 11 மணி முதல் அவர் எவ்வித உணவோ அல்லது நீரோ உட்கொள்ளவில்லை. மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட அனைவருமே தாகத்தால் நீருக்காக ஏங்கினர். பாதிக்கப்பட்டவர் அதிர்ச்சியின் (shock) ஆழத்திற்குச் செல்லும்போது, ​​அவரது உடலில் இருந்த நீர்ச்சத்துக்கள் வெளியேறத் தொடங்கின; இதனால் அவரது தோல் தொடுவதற்கு ஈரப்பதத்துடன் காணப்பட்டது. எனவே, தமக்கு இருபுறமும் இருந்த மற்ற இருவரை விடவும், இயேசு மரணத்திற்கு மிக அருகில் இருந்தார்.

நிலை 21 – சிலுவையில் இயேசுவின் ஐந்தாவது வார்த்தை: அனைத்தும் நிறைவேறிவிட்டன என்பதை அறிந்த இயேசு, வேதவசனம் நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக, “எனக்குத் தாகமாக இருக்கிறது” என்று கூறினார் (யோவான் 19:28). கிரேக்க மூல மொழியில் இது “நான் தாகமாக இருக்கிறேன்” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த வார்த்தைக்கு ஒரு முக்கியத்துவம் உண்டு; லூக்கா 16:24-ல், நரக வேதனையை அனுபவிக்கும் ஒரு செல்வந்தனும் ஏறக்குறைய இதே போன்றதொரு கருத்தையே கூறுகிறான். ஆக, மூன்று மணிநேரங்களாக இயேசு இறைவனின் கோபத்தை—அதாவது நரக வேதனையை—அனுபவித்த நிலையில், “எனக்குத் தாகமாக இருக்கிறது” என்று கூறினார். முந்தைய இரவு ‘சேடர்’ விருந்தின் இறுதி கோப்பையை இயேசு அருந்தவில்லை என்றாலும், பிதாவின் தெய்வீக நோக்கத்திற்காக, சிலுவையில் நிகழ்ந்த அந்த பயங்கரமான மரணத்தை அவர் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டார் என்பது தெளிவாகிறது.¹⁶¹⁵

நிலை 22 – இயேசுவின் உதடுகளில் வினிகர்: இயேசுவுக்குப் பின்னால் இருந்த ஒரு போர்வீரன் விரைந்து சென்று ஒரு பஞ்சை எடுத்து வந்தான். அவன் ஒரு ஈசோப்புச் செடியின் தண்டில் அந்தப் பஞ்சைச் செருகி, அதை ‘போஸ்கா’ (posca) நிறைந்த ஒரு பாத்திரத்தில் நனைத்தான். இது வினிகர் மற்றும் ஒயினைத் தண்ணீரில் கலந்து தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு பானமாகும்; அக்காலத் தொழிலாளர்களும் ரோமானியப் போர்வீரர்களும் இதைப் பருகி வந்தனர்.¹⁶¹⁶ பின்னர், அந்த ஈரமான பஞ்சு மெசியாவின் உதடுகளுக்கு அருகில் கொண்டு வரப்பட்டது (மத்தேயு 27:48; மாற்கு 15:36அ; யோவான் 19:29). இது இயேசுவின் உதடுகளை ஈரப்படுத்தியது; இதன் மூலம், அவர் அடுத்து கூறப்போகும் வார்த்தைகள் தெளிவாகவும் துல்லியமாகவும் கேட்கக்கூடியதாக அமைந்தன.

மனிதனாக மரணத்தை எதிர்கொண்ட மெசியா—மனிதனுக்குரிய உடல் பலவீனங்களுடன்—பல்வேறு வகையான கடுமையான வலிகளை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தார். மெல்ல மெல்ல, உறுதியாக, அவர் மூச்சுத்திணறலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்; யாரோ இரு கைகளால் அவரது கழுத்தை இறுக்கிப் பிடித்திருப்பது போன்றே அந்த நிலை இருந்தது. இரத்த இழப்பு மட்டும் மரணத்திற்குரியதாக இருக்கவில்லை. மணிக்கட்டுகளிலோ அல்லது பாதங்களிலோ எந்தத் தமனிகளும் துண்டிக்கப்படவில்லை; இருப்பினும், தலையில் முட்கள் ஏற்படுத்திய காயங்களாலும், முதுகில் சாட்டையடியால் ஏற்பட்ட காயங்களாலும் கணிசமான அளவு இரத்தம் வெளியேறியிருந்தது. ரோமானியச் சிலுவை மரண தண்டனைகளில், இரத்த இழப்பு ஒருபோதும் மரணத்திற்குக் காரணமாவதில்லை. பெரும்பாலும் மூச்சுத்திணறலே மரணத்திற்கு வழிவகுத்தது.¹⁶¹⁷

நிலை 23 – சிலுவையில் கிறிஸ்து உரைத்த ஆறாவது வார்த்தைகள்: அவர் அந்தப் பானத்தைப் பெற்றுக்கொண்டபோது, இயேசு அராமிய மொழியில் கூறினார்: இது முடிந்தது (யோவான் 19:30அ) என்று கூறினார். அவர் “நான்” முடிந்துவிட்டேன் என்று சொல்லவில்லை, மாறாக “இது” (காரியம்) முடிக்கப்பட்டது என்று கூறினார். மகா உபத்திரவ காலத்தின் முடிவில், கர்த்தர் மீண்டும் இதே வார்த்தைகளை, “ஆயிற்று” (வெளிப்படுத்துதல் Eh புத்தகத்தின் மீதான எனது விளக்கவுரையில், – ஏழாவது கலசம்: ஒரு பயங்கரமான நிலநடுக்கம்’ பகுதியைப் பார்க்கவும்) என்று கூறுவார்! இயேசு அரமேய மொழியில் பேசினார், ஆனால் பைபிள் கிரேக்க மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளது. இதில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள கிரேக்கச் சொல் ‘டெடெலெஸ்தாய்’ (tetelestai) ஆகும். இது ‘பெர்ஃபெக்ட் டென்ஸ்’ (perfect tense – வினைமுற்று காலம்) வடிவில் உள்ளது; அதாவது, கடந்த காலத்தில் ஒரு செயல் முழுமையாக முடிந்துவிட்டதையும், அதன் விளைவுகள் தொடர்ந்து நீடிப்பதையும், இந்தச் சூழலில், நிரந்தரமாக நிலைத்திருப்பதையும் இது குறிக்கிறது. ‘டெடெலெஸ்தாய்’ என்பது அக்காலத்தில் கணக்கியல் துறையில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு கிரேக்கச் சொல்லாகும். எகிப்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சியின் போது, ​​தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் பெருமளவிலான ரசீதுகளைக் கண்டெடுத்தனர். ரோமர்கள் எருசலேமை அழிப்பதற்கு முன்பே, பல யூதர்கள் அங்கிருந்து வெளியேறி, அலெக்ஸாந்திரியாவில் குடியேறினர். அங்கு அவர்கள் எபிரெய வேதவசனங்களை, அக்காலத்தின் சர்வதேச மொழியான கிரேக்க மொழிக்கு மொழிபெயர்த்தனர். எகிப்தின் அலெக்ஸாந்திரியாவில், களிமண் பலகைகளில் ‘டெடெலெஸ்தாய்’ என்று எழுதப்பட்ட பல ரசீதுகளை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்தனர். கணக்கியல் அடிப்படையில், இதற்கு முழுமையாகச் செலுத்தப்பட்டது என்று பொருள். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், மெசியாவானவர், பாவத்திற்கான விலை (மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ‘பாவநிவர்த்தி’ என்பதைக் காண்க) முழுமையாகச் செலுத்தப்பட்டுவிட்டது என்று கூறினார்.

நிலை 24 – சிலுவையில் கிறிஸ்து உரைத்த ஏழாவது வார்த்தைகள்: அதன் பிறகு, இயேசு மிகுந்த சத்தமிட்டு, “பிதாவே, உம்முடைய கைகளில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்” (யோவான் 19:30ஆ) என்று கூறினார். இது சரியாக மாலை நேர பலி செலுத்தப்படும் வேளையில் நிகழ்ந்தது. சிலுவையில் அறையப்பட்ட மற்ற மனிதர்களைப் போல, கர்த்தர் ஒரு சாதாரண மரணத்தை அடையவில்லை. பொதுவாக, சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒருவர் கடும் சோர்வினால் பாதிக்கப்பட்டு, பெரும்பாலும் உணர்வை இழந்துவிடுவார். ஆனால், இயேசு இறுதிவரை முழு உணர்வுடன் இருந்தார். இது ஒரு தன்னார்வ மரணம். “எவரும் என் உயிரை என்னிடமிருந்து பறிப்பதில்லை; நானே அதை என் விருப்பப்படி கொடுக்கிறேன்” (யோவான் 10:18அ) என்று அவர் முன்பே கூறியதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது. இயேசு முழு நேரமும் எல்லாவற்றையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தார்; அவரே தாமே முன்வந்து, தனது ஆத்துமாவைத் தனது சரீரத்திலிருந்து விடுவித்தார். அவருடைய பார்வையில், அவருடைய மரணம் எதிர்பாராத ஒரு துயர நிகழ்வு அல்ல; மாறாக, அது பிதாவின் சித்தத்தை நிறைவேற்றும் ஒரு தெய்வீக நிறைவு ஆகும்.

நேரம் செல்லச் செல்ல, காயபாவுக்குக் கவலை அதிகரித்தது. நீர் கடிகாரங்கள் மூன்று மணியைக் குறிக்க நெருங்கிக்கொண்டிருந்தன; இந்த மரண தண்டனைகள் விரைவில் முடிவுக்கு வர வேண்டியிருந்தது. நேரத்தைப் பொறுத்தவரை தாங்கள் உணர்ச்சியற்றவர்களாகத் தெரிவதை ஆசாரியர்கள் விரும்பவில்லை; மேலும், இன்னும் சில மணிநேரங்களில் ‘சப்பாத்’ (ஓய்வு நாள்) தொடங்கவிருந்தது. எனவே, அவர்கள் தங்களுக்குள் ஆலோசித்த பிறகு, ஒரு தூதுவரை எருசலேமுக்கு விரைந்து அனுப்பி, பொந்தியு பிலாத்திடம் ஒரு கோரிக்கையை முன்வைத்தனர். அந்த மூன்று குற்றவாளிகளின் உயிரைப் பறிக்குமாறு நூற்றுவர் தலைவனுக்கு (centurion) உத்தரவிடுமாறும், அதன் மூலம் சூரிய அஸ்தமனத்திற்கு முன்பாகவே அவர்களை அடக்கம் செய்ய வழிவகை செய்யுமாறும் கேட்டுக்கொண்டனர்.

நிலை 25 – உடல் ரீதியான மரணம்: இயேசு இதைக் கூறியபின், தம் தலையைச் சாய்த்து, ஆவியை ஒப்படைத்தார் (மத்தேயு 27:50; மாற்கு 15:37; லூக்கா 23:46; யோவான் 19:30c). ‘ஒப்படைத்தார்’ என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல், கிரேக்க மொழியில் ‘எக்ப்னியோ’ (ekpneo) என்பதிலிருந்து வந்தது; இதற்கு ‘உயிரை வெளிவிடுதல்’, ‘இறுதி மூச்சை விடுதல்’ அல்லது ‘உயிர் பிரிதல்’ என்று பொருள். அவர் பஸ்கா பண்டிகையின் முதல் நாளான நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் தேதி பிற்பகலில் நிச்சயமாக உயிர் துறந்தார். யூதர்களின் புனித நூலான ‘தனாக்கின்’ மீதான விளக்கவுரைகளைக் கொண்ட தல்மூத் (Talmud), இயேசு வெள்ளிக்கிழமை பிற்பகல் 3 மணிக்கு உயிர் துறந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது. இது தேவாலயத்தில் லேவியர்களால் செலுத்தப்படும் மாலை நேரப் பலி அல்லது ‘மின்ஹா’ பிரார்த்தனைகள் நடைபெறும் வழக்கமான நேரமாகும். பஸ்கா எனும் அந்தப் புனித நாளில், லேவியர்கள் தேசத்திற்கான வருடாந்திர பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியைப் பலியிடத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த வேளையில், இது இன்னும் கூடுதல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. காலை நேரப் பலியின் ஒரு பகுதியான ‘ஹகிஹா’  காணிக்கையைப் போலவே, இஸ்ரயேல் தேசம் முழுமைக்காகவும் ஒரே ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் பலியிடுவது ஒரு முக்கியமான மற்றும் நீண்டகாலமாகப் பின்பற்றப்பட்டு வந்த மரபாகும். இயேசு பிற்பகல் 3 மணிக்கு உயிர் துறந்தார் என்று நற்செய்தி நூலாசிரியர்கள் குறிப்பிடுவது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல; ஏனெனில், அதே நேரத்தில்தான் தேவாலயத்தில் ஆட்டுக்குட்டி பலியிடப்பட்டது. அங்கிருந்து கிழக்கே ஒரு மைலுக்கும் குறைவான தொலைவில், விலையுயர்ந்த ஆடைகளை அணிந்த ஒரு ஆசாரியன், ஆட்டுக்குட்டி ஒன்றை பலியிட அழைத்துச் சென்றான். ஆனால், அவன் செய்யும் அந்தச் செயல் பயனற்றது என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை… அதே வேளையில், நண்பகல் முதல் பிற்பகல் 3 மணி பிற்பகல் விலகி, மீண்டும் ஒளி பிறந்தது. பரலோகம் மனிதர்கள் கொண்டு வந்த ஆட்டுக்குட்டியைப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கும் ‘தேவ ஆட்டுக்குட்டியையே’ பார்த்துக் கொண்டிருந்தது (யோவான் 1:29).

மெசியாவின் உடல் ரீதியான மரணத்திற்குப் பல காரணங்கள் இருந்திருக்கலாம்: நீர்ச்சத்து குறைபாடு, சீரற்ற இதயத்துடிப்பு மற்றும் இதயச் செயலிழப்பு போன்றவை அவற்றில் அடங்கும். ஆனால், மிக முக்கியமான இரண்டு காரணங்கள் யாவையெனில், இரத்த இழப்பினால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சி (shock) மற்றும் மூச்சுவிட முடியாமையால் உண்டான ஆக்சிஜன் பற்றாக்குறை (அல்லது கார்பன் டை ஆக்சைட்டின் அதிகப்படியான செறிவு) ஆகும். சிலுவையில் அறையப்பட்டு நிகழும் மரணம், எல்லா வகையிலும் சொல்லொணாத் துயரத்தையும் வேதனையையும் கொண்டதாக இருந்தது.

முதல் நூற்றாண்டில் ஒரு யூதர் கூட இயேசுவைப் பின்பற்றவில்லை என்பது போல, “யூதர்கள்” இயேசுவை நிராகரித்துவிட்டனர் என்று தவறாகச் சித்தரிக்கப்படும் சூழல் பலமுறை காணப்படுகிறது. அது உண்மையாக இருந்திருந்தால், புதிய உடன்படிக்கை நமக்கு எப்படி கிடைத்திருக்க முடியும்? அப்போஸ்தலர்களும், அப்போஸ்தலர் 21:20-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள, அவருடைய நாமத்தை நோக்கிக் கூப்பிட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களும் யார்? வெளிப்படையாகச் சொன்னால், இவர்கள் ஒரு புதிய மதத்திற்கு மாறிய “கிறிஸ்தவர்கள்” அல்ல; மாறாக, இவர்கள் அனைவரும் இயேசுவை யேசுவாவை தங்கள் ராஜாவாகவும் மெசியாவாகவும் ஏற்றுக்கொண்டு பின்பற்றிய யூதர்களே ஆவர்.¹⁶¹⁸

மேசியாவின் மரணத்தினால் பதினொரு முக்கியமான விளைவுகள் உண்டாகின்றன. முதலாவதாக, இது ஒரு மீட்கும் தொகையாக இருந்து, பாவத்திற்கான தண்டனைக்குரிய விலையைச் செலுத்தியது (மத்தேயு 20:28; 1 ​​தீமோத்தேயு 3:6); இரண்டாவதாக, இது ஒரு மீட்பாக அமைந்தது (கலாத்தியர் 3:13; 1 பேதுரு 2:24); மூன்றாவதாக, இது ஒரு ஒப்புரவாக்குதலாக  இருந்தது (2 கொரிந்தியர் 5:18-19); நான்காவதாக, இது ஒரு பிராயச்சித்தமாக (propitiation) அமைந்தது (1 யோவான் 2:2); ஐந்தாவதாக, இது ஒரு பதிலீடாக (substitution) இருந்தது (2 கொரிந்தியர் 5:21; 1 பேதுரு 3:18); ஆறாவதாக, இது தேவனுடைய அன்பிற்குச் சான்றாக அமைந்தது (ரோமர் 5:8); ஏழாவதாக, இது பாவ இயல்பின் மீதான நியாயத்தீர்ப்பாக இருந்தது (ரோமர் 6:1-10); எட்டாவதாக, இது இரட்சிப்பைப் பெறுவதற்கான வழியாகத் தோராவின் (நியாயப்பிரமாணத்தின்) காலத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது (ரோமர் 10:4; கொலோசெயர் 2:14; 2 கொரிந்தியர் 3:7-11); ஒன்பதாவதாக, இது விசுவாசிகளின் கடந்தகால மற்றும் தற்போதைய பாவங்களைச் சுத்திகரிப்பதற்கான அடிப்படையாக அமைகிறது (1 யோவான் 1:3-9). பத்தாவதாக, இது சிலுவைக்கு முன்பாகப் பாவம் நீக்கப்படுவதற்கான அடிப்படையாக இருந்தது (ரோமர் 3:25 மற்றும் எபிரெயர் 9:15); இறுதியாக, இது சாத்தானையும் அவனது பேய்களையும் நியாயந்தீர்ப்பதற்கான அடிப்படையாக அமைகிறது (யோவான் 12:31 மற்றும் கொலோசெயர் 2:15).¹⁶¹⁹

சாதாரண பார்வையாளருக்கு, அந்த ஆறு மணிநேரமும் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம் . . .

கடவுள் சிலுவையில் இருக்கிறார். பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தவர் கொல்லப்படுகிறார்.

அவருடைய கன்னங்களில் உமிழ்நீரும் இரத்தமும் உறைந்து போயுள்ளன; உதடுகள் வெடித்து வீங்கியிருக்கின்றன. முட்கள் அவருடைய உச்சந்தலையைக் கிழிக்கின்றன. நுரையீரல்கள் வலியால் அலறுகின்றன. கால்களில் தசைப்பிடிப்பு ஏற்படுகிறது. நரம்புகள் இழுபறி நிலையில் அறுந்துவிடும் போல இருக்கின்றன; வலி ஒரு கொடூரமான இசையைப்போல அவரை வாட்டுகிறது. ஆனாலும், மரணம் இன்னும் அவரை நெருங்கவில்லை. அவரை மீட்பதற்கு யாரும் இல்லை, ஏனெனில் அவரே தன்னைத்தானே பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கிறார்.

இது சாதாரணமான ஆறு மணிநேரம் அல்ல . . . இது சாதாரணமான வெள்ளிக்கிழமையும் அல்ல.

உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன்: வரலாற்றில் நிகழ்ந்த அந்த நாளை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்? அந்த நாளில் முன்வைக்கப்பட்ட கூற்றுகளை நீங்கள் எப்படி எதிர்கொள்கிறீர்கள்? இது உண்மையிலேயே நடந்திருந்தால் . . . கடவுளே தனது சிலுவை மரணத்தை முன்னின்று நடத்தியிருந்தால் . . . அவர் தனது சொந்த குமாரனை விட்டு விலகியிருந்தால் . . . அந்த ஆறு மணிநேரம் சாதாரணமானவை அல்ல. அவை வரலாற்றிலேயே மிக முக்கியமான தருணங்கள்.¹⁶²⁰

நீங்கள் இதை நம்புகிறீர்கள் என்றால், இறைவனிடம் சொல்லக்கூடிய ஒரு எளிய பிரார்த்தனை இதோ. இந்தப் பிரார்த்தனையைச் சொல்வதன் மூலம், உங்கள் இரட்சிப்பிற்காக நீங்கள் இயேசு மெசியாவைச் சார்ந்திருக்கிறீர்கள் என்பதை இறைவனிடம் வெளிப்படுத்த முடியும். வெறும் வார்த்தைகள் உங்களை இரட்சிக்காது; இயேசு மெசியாவின் மீதான நம்பிக்கை மட்டுமே உங்களுக்கு இரட்சிப்பை வழங்க முடியும்!

அன்புள்ள பரலோகத் தகப்பனே, இருளின் ஆதிக்கத்திலிருந்து என்னை மீட்டதற்காக உமக்கு நன்றி. உம்முடைய கிருபையினால், நான் இனி இருளின் பிள்ளை அல்ல, ஒளியின் பிள்ளை என்று அறிவிக்கிறேன். நான் ஒளியில் நடக்கத் தீர்மானிக்கிறேன்; பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையால் நான் அவ்வாறு நடக்க எனக்கு உதவி செய்யும். நான் என் கடந்த காலத்தின் விளைவு மட்டுமே என்ற பொய்யை நான் நிராகரிக்கிறேன்; சிலுவையில் கிறிஸ்து செய்த தியாகத்தின் விளைவே நான் என்ற உண்மையை அறிவிக்கிறேன். என் பாவங்களை மன்னியும். என் வாழ்க்கையை நீர் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ளும்; கடந்த கால அடிமைத்தனத்திலோ அல்லது சாத்தானின் பொய்களிலோ என்னைச் சிக்க வைத்திருக்கும் காரியங்கள் ஏதேனும் இருந்தால், அவற்றை எனக்கு வெளிப்படுத்தியருளும். இருளுக்குரிய பழைய செயல்களையும், தீயவனின் பொய்களையும் முற்றிலுமாகத் துறப்பதற்கான கிருபையை எனக்குத் தாரும். இப்போது நான் என்னை முழுமையாக உமக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். இயேசுவின் விலையேறப்பெற்ற நாமத்திலும், அவர் சிந்திய இரத்தத்தின் மூலமாகவும் ஜெபிக்கிறேன். ஆமென்.¹⁶²¹

நீங்கள் இப்போதே இறந்துவிட்டால், எங்கே செல்வீர்கள்? ஆம், பரலோகத்திற்குத்தான்.

தேவன் ஏன் உங்களை அவருடைய பரலோகத்திற்குள் அனுமதிக்க வேண்டும்?

ஆம், ஏனென்றால் உங்கள் பாவங்களுக்காகப் பரிகாரம் செய்ய இயேசு யெஷுவா மரித்தார்.

நீங்கள் இந்தப் பிரார்த்தனையைச் செய்திருந்தால், ‘கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை‘ Bw  குறித்த எனது விளக்கவுரையைப் பாருங்கள் – குறிப்பாக, ‘விசுவாசத்தின் தருணத்தில் தேவன் நமக்காகச் செய்கின்ற காரியங்கள்‘  என்ற பகுதியைப் பார்க்கவும்.

சிலுவையில் இயேசுவின் முதல் மூன்று மணிநேரம்: மனிதனின் கோபம்
மத்தேயு 27:35-44; மாற்கு 15:24-32; லூக்கா 23:32-43; யோவான் 19:18-27
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாள், வெள்ளிக்கிழமை காலை 9:00 மணி முதல் நண்பகல் வரை

சிலுவையில் இயேசு கழித்த முதல் மூன்று மணிநேரம் மனிதர்களின் கோபத்திற்குரியதாக இருந்தது. சிலுவையில் இயேசுவின் மரணம் எதைக் குறிக்கிறது என்பதை விளக்குக. இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட பிறகு, உலகம் மரியாளை (மிரியாமை) எப்படிப் பார்த்திருக்கும்? அவர் தன்னைத்தானே எப்படிப் பார்த்திருப்பார்? தன் தாயிடம் இயேசு கூறிய வார்த்தைகளை நீங்கள் எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள்? (மாற்கு 3:31-35 மற்றும் லூக்கா 11:27-28 ஆகிய பகுதிகளைப் பார்க்கவும்). உங்கள் வாழ்விற்கு அர்த்தத்தையும் அடையாளத்தையும் தருவதாக நீங்கள் கருதும் விஷயங்களை, இயேசுவின் இந்த வார்த்தைகள் எவ்வாறு கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன? தன் தாயிடம் இயேசு கூறிய வார்த்தைகள், ஒரு பெண்ணின் சிறுவயது முதல் முதுமை வரையிலான வாழ்வை எவ்வாறு உள்ளடக்குகின்றன? மரியாளைப் போலவே, நாமும் உண்மையான பேறுபெற்ற நிலையை எப்படி அடையலாம்? மன்னிப்பு விஷயத்தில் மெசியாவின் மனப்பான்மையை விசுவாசிகள் எவ்வாறு பின்பற்ற வேண்டும்?

சிந்தனைக்கு: ஒரு தியாகம் என்பது உண்மையான தியாகமாகவே இருக்க வேண்டும். தியாகங்கள் சில நேரங்களில் சிரமமானவையாகவும், அதிக விலை கொடுக்க வேண்டியவையாகவும் இருக்கலாம். தியாகம் என்றாலே, அதில் ஏதோ ஒரு இழப்பு அல்லது மரணம் அடங்கியிருக்கும். நண்பருக்காக நீங்கள் எதையாவது விட்டுக்கொடுத்த ஒரு தருணத்தை நினைவுகூர்ந்து பாருங்கள். உங்கள் தியாகம் அந்த நபருக்கு எப்படி உதவியது? நமக்காக இயேசு கிறிஸ்து செய்த தியாகத்தை ஏற்றுக்கொள்வது ஏன் முக்கியம்? மக்கள் ஏன் கடவுள் வழங்கும் இரட்சிப்பு எனும் கொடையை நிராகரிக்கிறார்கள்? இன்று, யாருக்காவது உதவி கிடைக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று நீங்கள் கருதும் நபர் யாராவது இருக்கிறார்களா? ஒருவேளை, உங்களுக்கே எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால், மிகவும் முதிர்ந்தவர்கள், மிகுந்த குற்ற உணர்வு கொண்டவர்கள் அல்லது மிகவும் பலவீனமானவர்கள் என, உதவி கிடைக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று கருதப்படுபவர்களுக்கு உதவுவதே விவிலியக் கடவுளின் தனிச்சிறப்பாகும்.¹⁵⁹⁸

அவர்கள் இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்தபோது நேரம் காலை ஒன்பது மணி (மாற்கு 15:25). ரோமானியர்கள் நேரத்தை நள்ளிரவிலிருந்து கணக்கிட்டனர். யோவான் 19:14-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நேரத்திற்கும், யூத முறைப்படி கணக்கிடப்படும் நேரத்திற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டிற்கு இதுவே காரணம்; ரோமானியக் கணக்கீட்டின்படி ஆறாம் மணிநேரத்தில் பொந்தியு பிலாத்து இயேசுவை யூதர்களிடம் அழைத்து வந்தார் என்றால், யூதக் கணக்கீட்டின்படி அது மூன்றாம் மணிநேரமாக இருந்தது. எனவே, இது வெள்ளிக்கிழமை காலை சரியாக ஒன்பது மணி ஆகும்; அதே நேரத்தில், எருசலேம் ஆலய வளாகத்தில் ‘சகிகா’ (Chagigah) எனும் பலி செலுத்தும் சடங்கும் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது.

பாஸ்கா பண்டிகை பலி குறித்த கட்டளைகள் தோராவில் (திருச்சட்டத்தில்) காணப்படுகின்றன. மோசே வழங்கிய அறுபத்து மூன்று கட்டளைகளில், பதினாறு கட்டளைகள் பாஸ்கா பண்டிகையோடு தொடர்புடையவை. இவற்றில் நான்கு கட்டளைகள் நேர்மறையானவை (செய்ய வேண்டியவை), பன்னிரண்டு கட்டளைகள் எதிர்மறையானவை (செய்யக்கூடாதவை). இதில் ஐந்து கட்டளைகள் ‘சகிஹா’ (Chagigah) அல்லது ‘இரண்டாம் பஸ்கா’ (Second Passover) பண்டிகையோடு தொடர்புடையவை. இது, பஸ்கா பண்டிகையின் முதல் நாள் காலையில், எருசலேம் தேவாலய வளாகத்தில், காலை வேளை தகன பலியின் ஒரு பகுதியாக பலியிடப்பட்ட ‘பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியைக்’ குறிக்கிறது. இது முழு தேசத்திற்காகவும் பலியிடப்பட்ட ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைக் குறித்தது. எனவே, சரியாக காலை 9:00 மணிக்கு, ரோம வீரர்கள் ‘தேவ ஆட்டுக்குட்டியின்‘ மணிக்கட்டுகளிலும் குதிகால்களிலும் ஆணிகளை அறைந்து அவரைச் சிலுவையில் அறைந்தபோது, ​​கயபா தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தபடியே (யோவான் 11:49-51), ஆசாரியர்கள் யூத தேசம் முழுமைக்காக ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் பலியிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.¹⁵⁹⁹

எருசலேம் தேவாலயத்தில் லேவியர்கள் அன்றாடத் தகன பலியைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில், இஸ்ரயேல் தேசமெங்கும் இருந்த சுமார் நானூறு தொழுகைக்கூடங்களில், இஸ்ரயேலர்கள் ஒன்றுகூடி, படைப்பின் நிகழ்வுகள் குறித்த வேதப் பகுதிகளை வாசிப்பார்கள். இந்தப் பகுதிகள் வாரத்தின் ஆறு வேலை நாட்களுக்குப் பிரித்து வாசிக்கப்பட்டன. படைப்பின் வாரத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளுக்கும், இயேசுவின் பாடுகளின் வாரத்தில் (Holy Week) நடந்த நிகழ்வுகளுக்கும் இடையே உள்ள வியக்கத்தக்க ஒற்றுமையைக் கவனிக்கலாம். வெள்ளிக்கிழமை அன்று தொழுகைக்கூடங்களில் ஆதியாகமம் 1:24-31 வரையிலான பகுதிகள் வாசிக்கப்பட்டன. படைப்பின் ஆறாம் நாளில், படைப்பின் மகுடமாக விளங்கிய முதல் மனிதனான ஆதாம், படைப்பாளரின் கையிலிருந்து உயிர் பெற்றான் (ஆதியாகமம் 1:24-31); அதே ஆறாம் நாளில், ஆதாமுக்குப் பின் வந்த சந்ததியினர், ‘பிந்தைய ஆதாம்’ மெசியா, கடைசி ஆதாம் என்று அழைக்கப்படும் மெசியாவைக் கொன்றனர் (1 கொரிந்தியர் 15:45).¹⁶⁰⁰

நிலை 6 – சிலுவையில் அறைதல்: அவர்கள் இயேசுவை அங்கே சிலுவையில் அறைந்தார்கள்; அவருடன் வேறு இரு குற்றவாளிகளையும், ஒருவரை வலது பக்கத்திலும் மற்றவரை இடது பக்கத்திலும் சிலுவையில் அறைந்தார்கள். ரோமர்கள் அடிக்கடி மரண தண்டனைகளை நிறைவேற்றி வந்ததால், இயேசுவோடு சேர்த்து மேலும் இரு குற்றவாளிகளையும் மரண தண்டனைக்காக அழைத்துச் சென்றதில் வியப்பொன்றும் இல்லை (மத்தேயு 27:38; மாற்கு 15:24அ; லூக்கா 23:32-33; யோவான் 19:18). மரண வேதனையில் துடித்துக்கொண்டிருக்கும், தற்காத்துக்கொள்ள இயலாத ஒருவரின் திறந்த காயங்களிலோ அல்லது கண்கள், காதுகள், மூக்கு போன்ற இடங்களிலோ பூச்சிகள் அமர்வதும், அவற்றுக்குள் நுழைவதும் அக்காலத்தில் சாதாரணமாக நடக்கும் நிகழ்வுதான். வேட்டையாடும் பறவைகளும் அத்தகைய இடங்களைக் கொத்திச் சிதைக்கும். மேலும், சிலுவையில் அறையப்பட்டவர் மூச்சு விடுவதற்காகத் தன் உடலை மேலே உயர்த்தும்போது, ​​சாட்டையடியால் ஏற்பட்ட புண்கள் சிலுவையின் சொரசொரப்பான மரக்கட்டையில் உரசி மிகுந்த வலியை உண்டாக்கும்; பின்னர், களைப்பினால் உடல் மீண்டும் கீழே சரிந்து தொங்கும். இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும், மேலேயும் கீழேயும் உடல் அசைந்துகொண்டே இருக்கும். இதன் விளைவாக, சிலுவையில் அறையப்பட்டிருக்கும் முழு நேரமும் முதுகிலிருந்து இரத்தம் தொடர்ந்து வடிந்துகொண்டே இருந்திருக்கும்.¹⁶⁰¹

நிலை 7 – சிலுவையில் மெசியாவின் முதல் வார்த்தைகள்: இயேசு கூறினார்: தாங்கள் செய்கிறது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்களே” என்று கூறினார் (லூக்கா 23:34அ). சிலுவையில் இருந்தபோது கிறிஸ்து ஏழு முறை பேசினார்; இவை அவருடைய முதல் வார்த்தைகள். லூக்காவைப் பொறுத்தவரை, புதிய ஏற்பாட்டின் B’rit Chadashah பிற எழுத்தாளர்களைப் போலவே (ரோமர் 2:4, 10:3; எபேசியர் 4:18; 1 பேதுரு 1:14), ‘அறியாமை’ என்பது அறிவுத்திறன் குறைபாட்டையோ அல்லது தகவல்கள் தெரியாத நிலையையோ குறிக்கவில்லை; மாறாக, அது ஒரு பாவமான தார்மீக நிலையைக் குறிக்கிறது. மெசியாவின் மரணத்தின் மூலமாகவே இந்தப் பிரார்த்தனைக்கு விடை கிடைக்கிறது; அந்த மரணம் பாவமன்னிப்பைக் கொண்டுவருகிறது (அப்போஸ்தலர் 2:38).¹⁶⁰² பொதுவாக, ஒருவர் மூச்சை வெளிவிடும்போதே பேச முடியும்; ஆனால் சிலுவையில் இருந்த நிலையில், இத்தகைய சுருக்கமான, அழுத்தமான வாக்கியங்களை உச்சரிப்பது அவருக்கு மிகுந்த சிரமத்தையும் வலியையும் ஏற்படுத்தியிருக்கும்.

நிலை 8 – அவருடைய ஆடைகளைப் பங்கிடுதல்: சிலுவையில் அறையும் நிகழ்வின்போது, ​​எப்போதும் நான்கு போர்வீரர்கள் பணியில் அமர்த்தப்படுவார்கள். அவரைச் சிலுவையில் அறைந்த பிறகு, அவருடைய ஆடைகளைத் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக்கொள்ள அவர்கள் சீட்டுப் போட்டனர். பின்னர், அங்கேயே அமர்ந்து அவரைக் காவல் காத்தனர் (மத்தேயு 27:35-36; மாற்கு 15:24ஆ; லூக்கா 23:34CJB). ரோமானியச் சட்டப்படி, மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களின் உடைமைகள் அனைத்தும் அரசால் பறிமுதல் செய்யப்படும். போர்வீரர்கள் அந்த ஆடைகளை நான்கு பங்குகளாகப் பிரித்துக்கொண்டனர்; ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பங்கு கிடைத்தது, ஆனால் உட்புற ஆடை மட்டும் எஞ்சியிருந்தது. அந்த ஆடை தையல் இல்லாதது, மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரே துணியாக நெய்யப்பட்டிருந்தது. “இதை நாம் கிழிக்க வேண்டாம்; யாருக்குக் கிடைப்பது என்று சீட்டுப் போட்டு முடிவு செய்வோம்” என்று அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டனர். “என் ஆடைகளைத் தங்களுக்குள் பங்கிட்டு, என் உடைக்காகச் சீட்டுப் போட்டார்கள்” என்று வேதாகமத்தில் எழுதப்பட்டிருந்த வசனம் நிறைவேறவே இவ்வாறு நடந்தது (சங்கீதம் 22:18). போர்வீரர்கள் உண்மையில் இதைத்தான் செய்தனர் (யோவான் 19:23-24). அக்கால யூதர்களின் உடைகள் பொதுவாக ஐந்து பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தன: மேலங்கி, தலைக்கவசம், காலணிகள் மற்றும் அங்கி அல்லது கோட். இவை நான்கு போர்வீரர்களுக்குத் தலா ஒரு பங்காகப் பிரித்துக்கொள்ளப்பட்டன. ஐந்தாவதாக, தையல் இல்லாத ஒரு மேலங்கி இருந்தது; அதற்காக அவர்கள் சீட்டுப் போட்டனர். இதன் பொருள், ஆண்டவர் நிர்வாணமாக இருந்தார் என்பதாகும். இதுவே சிலுவையின் அவமானம்.

நிலை 9 – இயேசு யூதர்களின் ராஜா என்பதைக் குறிக்கும் அறிவிப்பு: இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட இடம் நகரத்திற்கு அருகில் இருந்ததால், பல யூதர்கள் இந்த அறிவிப்பைப் படித்தனர். இது அக்காலத்தில் பாலஸ்தீனத்தில் பொதுவான மொழியாக இருந்த அரமேய மொழியிலும், லத்தீன் மற்றும் கிரேக்க மொழிகளிலும் எழுதப்பட்டிருந்தது. வழக்கமாக, மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவரின் தலைக்கு மேல், அவர் செய்த குற்றத்தைக் குறிப்பிடும் பலகை வைக்கப்படும். ஆனால், இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைய பிலாத்து விரும்பவில்லை; யூத மதத் தலைவர்களின் அழுத்தத்திற்குப் பணிந்தே அவர் அவ்வாறு செய்தார். எனவே, அவர் ஒரு தந்திரமான முறையில், ஒரு அறிவிப்பைத் தயாரித்து சிலுவையில் பொருத்தச் சொன்னார். இயேசுவின் தலைக்கு மேல், அவர் மீதான குற்றச்சாட்டை இவ்வாறு எழுதினர்: “இவர்தான் நாசரேத்து இயேசு, யூதர்களின் ராஜா.” இது ஒரு குற்றச்சாட்டாகத் தெரியாமல், ஒரு பட்டமாக அமைந்தது. இதை உணர்ந்த சதுசேயர்கள் பிலாத்துவிடம், “‘யூதர்களின் ராஜா’ என்று எழுதாதீர்கள்; மாறாக, ‘இவன் தன்னை யூதர்களின் ராஜா என்று சொல்லிக்கொண்டான்’ என்று எழுதுங்கள்” என்று எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். இது அவர்களுக்கு எதிராக பிலாத்து செய்த ஒரு தனிப்பட்ட பழிவாங்கும் செயலாக இருந்தது; எனவே, அவர் அந்த வாசகத்தை மாற்ற மறுத்துவிட்டார். பிலாத்து பதிலளித்தான், “நான் எழுதியதை எழுதினேன்” என்று பதிலளித்தார் (மத்தேயு 27:37; மாற்கு 15:26; லூக்கா 23:38; யோவான் 19:19-22).

நிலை 10: இரு குற்றவாளிகளின் சிலுவை மரணம்: இயேசுவுடன் இரண்டு புரட்சியாளர்கள் (சீலோட்டுகள்) சிலுவையில் அறையப்பட்டனர்; ஒருவர் அவருடைய வலது பக்கத்திலும், மற்றொருவர் இடது பக்கத்திலும் இருந்தனர் (மத்தேயு 27:38; மாற்கு 15:27). இவர்கள் பரபாஸின் தலைமையில் நடந்த கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டவர்களாக இருந்திருக்கலாம்.

நிலை 11: ஐந்தாவது ஏளனம்: சிலுவை மரணம் பொது இடத்தில் நிகழ்ந்ததால், மக்கள் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவ்வழியே சென்றவர்கள், தலையை அசைத்துக்கொண்டு, “தேவாலயத்தை இடித்து மூன்று நாட்களில் கட்டி எழுப்புவேன் என்று சொன்னவனே, உன்னையே நீ காப்பாற்றிக்கொள்!” என்று அவரை ஏளனம் செய்தனர். “நீர் இறைவனின் குமாரன் என்றால், சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வாரும்!” (மத்தேயு 27:39-40; மாற்கு 15:29-30; லூக்கா 23:35அ). இயேசுவின் உடல் சிலுவையில் தொங்கும்போது, ​​அவரால் தம்மையே தூக்கி நிறுத்த முடியாதது போலத் தெரிந்ததால், இந்த ஏளனமான கிண்டல் அவர்களுக்குப் பொருத்தமானதாகத் தோன்றியது; அப்படியிருக்க, அவரால் எப்படி ஆலயத்தை நிமிர்த்தி நிறுத்த முடியும்? சிலுவையிலிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை. சிலுவையில் தொங்கும் அந்தப் புரட்சிகரமான ரப்பி (போதகர்) தான் உண்மையான மெசியா என்று கருதுவது அவர்களுக்குச் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியிருக்கும். ஏனெனில், இத்தகைய மரணத்தைச் சார்ந்த சாபம் (உபாகமம் 21:23), உண்மையான மெசியா-அரசருக்கு நேரிட வாய்ப்பில்லை என்று அவர்கள் நம்பினர்.¹⁶⁰³  ஆனால், அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவரின் (மேசியாவின்) இரண்டு வருகைகள் குறித்த கருத்தாக்கத்தை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை (இது குறித்த கூடுதல் தகவலுக்கு, ‘யூதர்களின் இரு மேசியாக் கொள்கை’ ( இணைப்பைக் காண கிளிக் செய்யவும் Mv –The Jewish Concept of Two Messiahs) குறித்த இணைப்பைப் பார்க்கவும்). இயேசுவை சிலுவையிலிருந்து இறங்கச் செய்வதற்கான முதல் முயற்சி இதுவேயாகும். உண்மையில், இயேசு (யெஷுவா) தேவாலயத்தை அப்படியே இடித்துவிடுவேன் என்று கூறவில்லை; மாறாக, யோவான் 2:19-ல், ரபிக்கள் பயன்படுத்தும் ‘மிட்ராஷ்’ (midrash) பாணியிலான மொழியைப் பயன்படுத்தி, தனது சொந்த மரணத்தையும் உயிர்த்தெழுதலையுமே அவர் அவ்வாறு குறிப்பிட்டார்.

நிலை 12: ஆறாவது ஏளனம்: அதேபோல், சதுசேயர்களும் வேதபாரகர்களும் தங்களுக்குள் அவரை ஏளனம் செய்தனர். அவர்கள், “மற்றவர்களைக் காப்பாற்றினார்; இவரே கடவுளின் மெசியா, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் என்றால், தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக்கொள்ளட்டும்!” என்று கூறினர் (மாற்கு 15:31; லூக்கா 23:35b). இயேசுவைச் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வரச் செய்வதற்கான இரண்டாவது முயற்சி இது. “இவர்தானே இஸ்ரயேலின் அரசர்! இப்போது சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வரட்டும், அப்படியானால் நாங்கள் அவரை நம்புவோம்” என்று அவர்கள் கூறினர் (மத்தேயு 27:41-42; மாற்கு 15:32a). “என்னைக் கண்டவர் பிதாவைக் கண்டவர்” என்று அவர் சொல்லவில்லையா? “கடவுள் அவரை விடுவிக்கட்டும்!” — இது இயேசுவைச் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வரச் செய்வதற்கான மூன்றாவது முயற்சி.

அவர்களில் சிலர் மிகுந்த அகங்காரத்துடன், மறைநூலில் உள்ள வசனங்களையே அவருக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தினர். “இவர் கடவுள் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்தானே? கடவுளுக்கு இவரைப் பிடிக்கும் என்றால், இப்போதே அவரை மீட்கட்டும்! ஏனெனில், ‘நான் கடவுளின் மகன்’ என்று இவர்தானே சொன்னார்” என்று அவர்கள் கூறினர் (மத்தேயு 27:43). அவர்கள் சங்கீதம் 22:8-ல் உள்ள பகுதியை மேற்கோள் காட்டினர்: “அவர் ஆண்டவரிடம் (அதோனாய்) தம்மை ஒப்படைத்தாரே, அப்படியானால் ஆண்டவர் அவரை மீட்கட்டும்! கடவுளுக்கு இவர் மீது அவ்வளவு விருப்பம் இருந்தால், அவரை விடுவிக்கட்டும்!” என்று அவர்கள் நினைத்தனர். அவர்களுக்கு இது மிகவும் தர்க்கரீதியான ஒன்றாகத் தோன்றியது. கடவுளின் மகன் சிலுவையிலேயே தங்கியிருந்தார் என்பது, அவர் ஒரு போலி நபர் என்பதையே (அவர்கள் பார்வையில்) உறுதிப்படுத்தியது. இது இயேசுவைச் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வரச் செய்வதற்கான நான்காவது முயற்சி.

நிலை 13 – ஏழாவது ஏளனம்: பிறகு, படைவீரர்களில் ஒருவனும் இந்த ஏளனத்தில் சேர்ந்துகொண்டான். அவன் சிலுவைக்கு முன்னால் வந்து, கைகளை இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு, வேதனையில் துடிக்கும் இயேசுவின் முகத்தைப் பார்த்து, “நீ யூதர்களின் அரசன் என்றால், உன்னை நீயே காப்பாற்றிக்கொள்!” என்று கூறினான். அதன்பின் மற்ற படைவீரர்களும் வந்து, அவருக்கு வினிகரைக் (புளித்த திராட்சை ரசம்) கொடுத்து, அவரைக் கேலி செய்தனர் (லூக்கா 23:36-37). இது இயேசுவைச் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வரச் செய்வதற்கான ஐந்தாவது முயற்சி.

அவருடன் சிலுவையில் அறையப்பட்ட மற்ற இருவரைப் போலவே, கிறிஸ்துவும் அவ்வப்போது தன் தலையைக் கீழே சாய்த்தார்; அப்போது அவருடைய தாடை மார்பைத் தொட்டது. திடீர் தசைப்பிடிப்புகளால், அவருடைய தலை ஒரு தோளிலிருந்து மறு தோளுக்கு அசைந்தது; உதடுகள் அசைய, அவருடைய கண்கள் நேரடியாகச் சூரியனை நோக்கின. களைப்பினால் உடல் தளர்ந்தபோது, ​​மணிக்கட்டுகளில் இருந்த ஆணிகளின் மீது உடல் பாரம் தொங்கியது, முழங்கால்கள் முன்னோக்கி மடிந்தன.

நிலை 14 – எட்டாவது ஏளனம்: அவருடன் சிலுவையில் அறையப்பட்ட குற்றவாளிகளும் அவரை இகழ்ந்து பேசினர் (மத்தேயு 27:44; மாற்கு 15:32b). சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு கொள்ளைக்காரன், தன்னுடன் இறந்துகொண்டிருக்கும் அந்த அந்நியரின் மீது ஏதோ ஒரு மறைமுகக் கோபத்தைக் கொண்டிருப்பவனைப் போல, அவரை இகழ்ந்து பேசினான். அவன் தன் வலது தோள் வழியாக அவரை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்து, இறுதியில் தன்னைத்தானே மேலே உயர்த்திக்கொண்டு, கோபத்துடன் கத்தினான்: “நீ மெசியாதானே? உன்னையும் எங்களையும் காப்பாற்றிக்கொள்!” (லூக்கா 23:39). கிறிஸ்து தன்னை மெசியா என்று கூறியதெல்லாம் பொய் என்று அவன் நம்பினான்; சிலுவையிலிருந்து கீழே இறங்கி வருமாறு ஆண்டவருக்குச் சவால் விடுத்தான். இயேசு அதற்குப் பதில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இது, கடந்த கால, நிகழ்கால மற்றும் எதிர்கால உலகப் பாவங்களுக்காக கிறிஸ்து மரிப்பதைத் தடுப்பதற்காக, ‘பழைய சர்ப்பம்’ (சாத்தான்) மேற்கொண்ட இறுதி முயற்சியாகும். இயேசுவைச் சிலுவையிலிருந்து கீழே இறங்கச் செய்ய எடுக்கப்பட்ட ஆறாவது முயற்சி இது.

நிலை 15 – குற்றவாளிகளில் ஒருவனின் மனமாற்றம்: ஆனால், மற்றொரு குற்றவாளி அவனை அதட்டினான். “நீயும் அதே தண்டனைக்குள்ளாகியிருக்கும்போது, ​​உனக்குத் தேவனைப் பற்றிய பயம் இல்லையா?” என்று அவன் கேட்டான். “நாம் தண்டிக்கப்படுவது நியாயமே; நாம் செய்த செயல்களுக்கு ஏற்ற தண்டனையையே பெறுகிறோம். ஆனால், இவர் எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லையே!” (லூக்கா 23:40-41). சிலுவையில் இருந்த அந்தக் குற்றவாளி விசுவாசியாக மாறினானா? ஆம், இயேசுவே அதை உறுதிப்படுத்தினார் (கீழே காண்க). அவனுடைய இறையியல் மிகத் தெளிவாக இருந்தது. தான் ஒரு பாவி என்பதையும், கிறிஸ்து பாவம் இல்லாதவர் என்பதையும், கிறிஸ்துவால் தன்னை இரட்சிக்க முடியும் என்பதையும், கிறிஸ்து தம்முடைய ராஜ்யத்திற்குள் வருவார் என்பதையும் அவன் அறிந்திருந்தான். இந்தக் கொள்ளைக்காரன் ஞானஸ்நானம் பெற்றானா? இல்லை. அவனுக்கு ஏதேனும் ஊழியப் பணி இருந்ததா? இல்லை. தோராவின் 613 கட்டளைகளையும் விலக்கல்களையும் அவன் கடைப்பிடித்தானா? இல்லை. அவன் ஜெப ஆலயத்தின் உறுப்பினராக இருந்தானா? இல்லை. அவர் முற்றிலும் தனது விசுவாசத்தினாலேயே இரட்சிக்கப்பட்டார்: இரட்சிப்பு = விசுவாசம் + வேறொன்றும் இல்லை.

நிலை 16 – சிலுவையில் மெசியாவின் இரண்டாவது வார்த்தைகள்: அந்தக்குற்றவாளி மீண்டும் மூழ்கத் தொடங்குவதற்கு முன், ஆழமாக மூச்சை இழுத்துக்கொண்டு, மிகுந்த தாழ்மையுடனும் ஏக்கத்துடனும் இவ்வாறு கூறினான்: “இயேசுவே, நீர் உம்முடைய ராஜ்யத்திற்குள் வரும்போது என்னை நினைவுகூரும்.”
நாங்கள் குற்றவாளிகள், அவரோ குற்றமற்றவர்.
நாங்கள் அசுத்தமானவர்கள், அவரோ தூய்மையானவர்.
நாங்கள் தவறானவர்கள், அவரோ சரியானவர்.
கிறிஸ்து சிலுவையில் இருந்தது அவருடைய பாவங்களுக்காக அல்ல; அது எங்களுடைய பாவங்களுக்காகவே.

இந்த உண்மையை அந்த மனிதன் உணர்ந்துகொண்டபோது, ​​அவனது வேண்டுகோள் மிகவும் இயல்பான ஒன்றாகத் தோன்றியது. தனது கடைசி நம்பிக்கையான இயேசுவின் கண்களை உற்றுநோக்கிய அவன், விசுவாசி எவரும் முன்வைக்கக்கூடிய அதே கோரிக்கையை விடுத்தான்: “இயேசுவே, நீர் உம்முடைய ராஜ்யத்திற்குள் வரும்போது என்னை நினைவுகூரும்.” அங்கே நீண்ட பிரசங்கங்களோ, சாக்குப்போக்குகளோ இல்லை; மாறாக, உதவியைக் கோரும் ஒரு தீவிரமான வேண்டுதல் மட்டுமே இருந்தது.

இயேசு தன்னைச் சற்று நிமிர்த்தி, மிகுந்த வலியுடன் மூச்சை உள்ளிழுத்து, சிலுவையில் மிக உன்னதமான அற்புதத்தைச் செய்தார். இது நிலநடுக்கத்தை விடவும், தேவாலயத்தின் திரை கிழிந்ததை விடவும் மேலான ஒரு அற்புதம். “மெய்யாகவே உனக்குச் சொல்லுகிறேன், இன்றைக்கு நீ என்னுடனேகூடப் பரதீசிலிருப்பாய்” (லூக்கா 23:42-43) என்று அவர் கூறியபோது, ​​மன்னிப்பு எனும் அந்த அற்புதத்தை நிகழ்த்தினார்.¹⁶⁰⁴ அந்த மனிதனுக்கு இரட்சிப்பு உடனடியாகக் கிடைத்தது (Bw – விசுவாசத்தின் தருணத்தில் கடவுள் நமக்காகச் செய்கிறார் என்பதைப் பார்க்கவும்) . தான் நித்திய காலத்தை எங்கே கழிக்கப்போகிறோம் என்பதை அவன் அந்த நொடியே அறிந்துகொண்டான் (2 கொரிந்தியர் 12:4; வெளிப்படுத்துதல் 2:7). இது நமக்கும் பொருந்தும். நாம் பாவிகள் என்பதை உணர்ந்து, இயேசுவின் மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலில் நம் விசுவாசத்தை வைக்கும்போது, ​​நாம் நித்திய காலத்தை எங்கே கழிக்கப்போகிறோம் என்பதை உடனடியாக அறிந்துகொள்ள முடியும் என்ற உறுதி நமக்குக் கிடைக்கிறது. (காண்க: Ms – விசுவாசியின் நித்திய பாதுகாப்பு). சரீரத்தை விட்டு நீங்குவது என்பது கர்த்தரோடு இருப்பதைக் குறிக்கிறது (2 கொரிந்தியர் 5:8). கத்தோலிக்க திருச்சபை போதிப்பது போல, பரலோகத்திற்குள் நுழைவதற்கு முன்பாக ஒரு பாவி தான் செய்த பாவங்களுக்கு முழு தண்டனையையும் அனுபவிக்க வேண்டிய ‘சுத்திகரிப்பு ஸ்தலம்’ (Purgatory) என்று ஒன்று கிடையாது. இது ஆத்துமாக்களின் எதிரியான பிசாசு பரப்பும் ஒரு பொய்யாகும்.

சிலுவையில் அறையப்படுவதால் ஏற்படும் மிக முக்கியமான உடல்ரீதியான பாதிப்பு—தாங்க முடியாத வேதனையைத் தவிர—இயல்பான சுவாசத்தில், குறிப்பாக மூச்சை வெளியே விடுவதில் (exhalation) பெரும் தடையை ஏற்படுத்துவதாகும். சிலுவையில் விரிக்கப்பட்ட கைகளும் தோள்களும் உடலின் எடையைத் தாங்கிக்கொண்டிருப்பதால், இயல்பாக மூச்சை வெளியே விடுவது கடினமாகிறது. இதனால் உதரவிதானத்தைப் பயன்படுத்தி மிக மேலோட்டமான சுவாசமே நிகழ்கிறது. இத்தகைய சுவாசம் போதுமானதாக இல்லாததால், இரத்தத்தில் கார்பன்-டை-ஆக்சைடு அளவு அதிகரித்து, அது சுவாசத்தை இன்னும் கடினமாக்குகிறது. இதன் விளைவாக, மூச்சை வெளியேற்ற வேண்டுமானால், அந்த நபர் தனது பாதங்களால் உடலை மேலே தள்ளி, முழங்கைகளை மடக்கி, தோள்களை உயர்த்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. ஆனால், அது உடலின் முழு எடையையும் குதிகால்களின் மீது சுமத்தி, கடுமையான வலியை உண்டாக்கும்.

முழங்கைகளை மடக்கும்போது, ​​ஆணிகள் அறையப்பட்ட மணிக்கட்டுகள் சுழல நேரிடும்; இது கைகளில் கடுமையான, எரிச்சலூட்டும் வலியை உண்டாக்கும். உடலை மேலே உயர்த்த முயலும்போது, ​​ஏற்கனவே சாட்டையடிகளால் காயம்பட்ட முதுகுப்பகுதி, சொரசொரப்பான மரச் சிலுவையில் உரசி மிகுந்த வேதனையை ஏற்படுத்தும். மேலும், மூச்சு விடுவதற்காக உடலை மேலே தள்ளும்போது, ​​குதிகால்களில் தாங்க முடியாத எரிச்சல் உணர்வு ஏற்படும். நீட்டப்பட்ட கைகளில் நரம்புகள் சேதமடைந்ததால் ஏற்படும் தசைப்பிடிப்புகளும், எரிச்சல் உணர்வும் துன்பத்தை மேலும் அதிகரிக்கும். இவை அனைத்தின் விளைவாக, தண்டனைக்குள்ளானவர் மூச்சு விடுவதில் பெரும் சிரமத்தைச் சந்திப்பார். மூச்சு விடுவதற்காகத் தொடர்ந்து உடலை மேலும் கீழும் அசைக்க வேண்டிய சூழல், ஒரு கட்டத்தில் அவரை மீண்டும் உடலை மேலே உயர்த்த முடியாத நிலைக்குத் தள்ளிவிடும். ஒவ்வொரு முறை மூச்சு எடுக்கும்போதும் வலிவும் சோர்வும் அதிகரித்து, உடலில் ஆக்சிஜன் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டு, இறுதியில் மூச்சுத்திணறலால் மரணம் நிகழும்.¹⁶⁰⁵

நிலை 17 – சிலுவையில் மெசியா உரைத்த மூன்றாவது வார்த்தைகள்: இயேசுவின் சிலுவைக்கு அருகில் அவருடைய தாயார் நின்றுகொண்டிருந்தார். இத்தகைய நாள் ஒன்று வரும் என்பதை மரியா முன்பே ஊகித்திருக்கக்கூடும். இயேசு தமது மரணத்தைப் பற்றிப் பேசியதை அவர் நிச்சயமாகக் கேட்டிருப்பார். இயேசு குழந்தையாக இருந்தபோதே, தவிர்க்க முடியாத அந்த மரண நிழல் மரியாவின் மனதைச் சூழ்ந்திருந்தது. சிமியோன் அவரிடம், “உன் ஆன்மாவையும் ஒரு வாள் ஊடுருவிப் பாயும்” (லூக்கா 2:35 CJB) என்று கூறியது முதல், அந்த வார்த்தைகளை அவர் தன் இதயத்தில் ஆழமாகச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார் என்பதில் ஐயமில்லை. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு ரோம வீரன் தன் மகனின் விலாவில் ஈட்டியால் குத்துவதைக் கண்டபோது, ​​ஒரு வாள் தன் ஆன்மாவையே ஊடுருவிச் சென்றது போன்ற உணர்வை அவர் அடைந்திருப்பார். அந்தத் தருணத்தில், சிமியோனின் தீர்க்கதரிசனம் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்திருக்கலாம்; அதன் உண்மையான பொருள் அவருக்கு முழுமையாகப் புலப்பட்டிருக்கும்.

இயேசு இறப்பதற்குச் சற்று முன்பு, மரியா ஒரு சிறு குழுப் பெண்களுடனும், அப்போஸ்தலனாகிய யோவானுடனும் அருகில் நிற்பதைக் கண்டார். இயேசுவின் தாயாரோடு, அவருடைய சகோதரி, குளோப்பாவின் மனைவி மரியா மற்றும் மகதலேனா மரியா ஆகியோரும் சிலுவைக்கு அடியில் நின்றுகொண்டிருந்தனர். மிகுந்த வேதனையிலும், மெசியா இறுதியாகத் தம் தாயாரை நோக்கினார். தம் தாயாரையும், தாம் அன்புகூர்ந்த சீடரையும் கண்ட இயேசு, பேசுவதற்காகச் சிலுவையில் தம் உடலைச் சற்று உயர்த்தினார். தம் வலியால் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, மிகச் சுருக்கமான சொற்களில், “அம்மா, இதோ உன் மகன்” என்று தாயிடமும், “இதோ உன் தாய்” என்று அந்தச் சீடரிடமும் கூறினார் (யோவான் 19:25-27 CJB). இளம் யோவான் மரியாவை இன்னும் உறுதியாகத் தழுவிக்கொண்டார். அவர் தம் மெசியாவின் கண்களை உற்றுநோக்கித் தலையசைத்தார். அவருக்கு எல்லாம் புரிந்தது.

கரோலின் ஜேம்ஸ் எழுதிய ‘லாஸ்ட் விமன் ஆஃப் தி பைபிள்’ (Lost Women of the Bible) என்ற புத்தகத்தில், மரியாவின் ஆன்மீகப் பயணம் குறித்து விரிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. சிலுவைக்கு அடியில், அன்புக்குரிய சீடராகிய யோவானைச் சார்ந்து நின்ற அந்த உடைந்த உள்ளம் கொண்ட பெண் யார்? அவருக்குக் கணவர் இல்லை. குடும்பத்தின் பெருமையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்த தனது முதல் மகனை அவர் இழந்து கொண்டிருந்தார். மிரியாமின் (மரியாவின்) ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நிலை இவ்வளவுதானா? முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, காபிரியேல் தூதர் அந்த மகிமையான நற்செய்தியை அவரிடம் அறிவித்தபோது, ​​அவர் கற்பனை செய்த காட்சி இதுவல்ல. இயேசு பிறந்தபோது அவர் அஞ்சிய அவமானம், ஒரு குற்றவாளியைப் போலத் தன் மகன் சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது ஏற்பட்ட அவமானத்திற்கு முன்னால் ஒன்றுமே இல்லை. மீட்பரின் பிறப்பை அறிவித்த தேவதூதர்களின் மகிழ்ச்சியான பாடல்களுக்குப் பதிலாக, இப்போது அவர் கேட்டது, இயேசுவின் மரணத்தைக் கோரும் ஒரு வன்முறை கும்பலின் கூச்சலைத்தான்.

உண்மையில், இந்த மனமுடைந்த பெண் யார்? அவர்தான் இயேசுவின் முதல் சீடர். பதிமூன்று வயதிலிருந்தே அவர் அந்தப் பாதையில் இருந்தார். அவர் இறைவார்த்தையைக் கேட்டு, அதன்படி வாழ்ந்தவர். கடினமான, பெரும் தியாகம் கோரும் ஒரு சூழலில், அவர் நம்பிக்கையுடனும் தைரியத்துடனும் ஒரு பாதையை உருவாக்கினார். இது அனைத்துப் பெண்களுக்கும்—இளம் வயதினருக்கும் முதியவர்களுக்கும்—ஒரு முன்மாதிரியாக அமைந்தது. இறைவனின் பணிக்காக அனைத்தையும் பணயம் வைக்கும் ஒரு பெண்ணின் வல்லமையை அவர் வெளிப்படுத்தினார். மிரியாம் ஒரு உண்மையான வீராங்கனை. இன்றைய இளம் பெண்களுக்கு, அவர்களை ஈர்க்கும் மற்ற பல விஷயங்களை விட, அவரே ஒரு சிறந்த முன்மாதிரியாகத் திகழ்கிறார். வயது வந்த நமக்கும் அவர் ஒரு சிறந்த உதாரணம். நற்செய்திக்காக முதன்முதலில் விசுவாசித்து, தன் வாழ்வையே அர்ப்பணித்தவர் மரியாவே. எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்த முதல் நபர் அவர்தான்; அவரை நேசித்து, அவரது திருச்சரீரத்திற்குப் பணிவிடை செய்தவர், அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவற்றை இதயத்தில் பொக்கிஷமாக வைத்திருந்தவர், மேலும் அவரது துன்பங்களில் பங்கெடுத்த முதல் நபர் அவரே. நம்புவதற்கு கடினமாக இருந்தாலும், ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு, இயேசுவை முழுமையாகத் தன் வசம் கொண்டிருந்தவர் மிரியாம் மட்டுமே.

மரியாவின் கதையின் இறுதிக்கட்டத்தில், அவர் இருக்க வேண்டிய இடத்திலேயே இருப்பதைக் காண்கிறோம். உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவரின் சீடர்களான யோவான் மற்றும் பிறருடன் இணைந்து, ‘ஷாவூவோத்’ (அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் குறித்த எனது விளக்கவுரையைக் காண்க AI – ஷாவுவோத் அன்று ரூவாஹ் ஹகோதேஷ் வருகிறது.) பண்டிகையின்போது பரிசுத்த ஆவியானவர் வருவதற்காக அவர் காத்திருந்தார். அவருக்கு அங்கு எந்த ஒரு தனிப்பட்ட முக்கிய இடமும் இருக்கவில்லை. தன் மகனைப் போலவே, அவரும் பிதாவின் காரியங்களிலேயே முழு கவனத்தைச் செலுத்தினார். அவர் ஒரு விதவை, அவரது மகனோ அவரோடு இல்லை. ஆனாலும், தான் யார் என்பதை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். அவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சீடர்; மெசியாவின் வளர்ந்து வரும் குடும்பத்தில் ஒரு சகோதரியாகவும், தாயாகவும் உறுதியாக நிலைபெற்றிருந்தார். அவர் மிகுந்த அமைதியுடன் இருந்தார். அவருடைய வாழ்க்கை அவர் எதிர்பார்த்தபடி அமையவில்லை, ஆனால் அவருடைய அடையாளமும் பணியும் மாறாமல் அப்படியே இருந்தன.¹⁶⁰⁶ முதல் மெசியானிய சபை உருவான பிறகு, புதிய ஏற்பாட்டில் (B’rit Chadashah) அவருடைய பெயர் மீண்டும் எங்கும் குறிப்பிடப்படவில்லை. ஒருமுறை கூட குறிப்பிடப்படவில்லை. ஆரம்பகால இறை சபையினர் மரியாளிடம் ஜெபிப்பதையோ, அல்லது இன்றைய ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை கருதுவது போல, இயேசுவின் மீட்புப் பணியில் மரியா அவருக்கு உதவ முடியும் என்று நினைப்பதையோ ஒருபோதும் கொண்டிருக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ஒரு தாயாக, அவர் ஒரு காலத்தில் இயேசுவின் அனைத்துத் தேவைகளையும் கவனித்துக்கொண்டார்; ஆனால், இறுதியில் அவரே மரியாவின் இரட்சகராகவும், அவருக்குத் தேவையானவற்றை வழங்குபவராகவும் இருந்தார். இன்றும் அவர் நமக்கும் அதே நிலையில் தான் இருக்க வேண்டும்.¹⁶⁰⁷

அவருடைய கைகள் இப்போது ‘V’ வடிவில் இருந்தன, ஆனால் மரணம் இன்னும் அவரை முழுமையாக ஆட்கொள்ளவில்லை. இயேசு கிறிஸ்து யெஷுவா ஹாமஷியாஹ் இரண்டு தாங்க முடியாத நிலைகளை உணர்ந்தார்: முதலாவதாக, அவருடைய மணிக்கட்டுகளில் ஏற்பட்ட வலி பொறுக்க முடியாததாக இருந்தது; மேலும், அவருடைய முன்னங்கைகள், மேல் கைகள் மற்றும் தோள்களில் உள்ள தசைகள் பிடிப்பு ஏற்பட்டு, கடுமையான வலியால் துடித்தன. இரண்டாவதாக, அவருடைய மார்புத் தசைகள் தற்காலிகமாகச் செயலிழந்தன. இது அவருக்குள் ஒருவிதக் கட்டுப்பாடற்ற பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது; ஏனெனில், அவரால் காற்றை உள்ளிழுக்க முடிந்தாலும், அதை வெளியேற்ற முடியாமல் போனது.¹⁶⁰⁸

கிறிஸ்துவின் சிலுவை மரணம் பலரை நெகிழச் செய்துள்ளது – கலைஞர்கள் அதை ஓவியங்களாக வரைந்துள்ளனர், பாடலாசிரியர்கள் அதைப் பற்றி இசை அமைத்துள்ளனர், எழுத்தாளர்களும் பிரசங்கிகளும் அந்தத் தருணங்களைச் சொற்களால் விவரித்துள்ளனர். ஆனால், அவருடைய மரணத்தை வெறும் அனுதாப உணர்வுடன் அணுகுவதில் ஒரு ஆபத்து உள்ளது. மெசியா யாருடைய அனுதாபத்தையும் பெறுவதற்காக மரிக்கவில்லை. அவருக்கு உங்கள் அனுதாபம் தேவையில்லை; உங்கள் நம்பிக்கையே தேவை. ஆண்டவர் சிலுவையை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​சில பெண்கள் அழுதனர். இயேசு அவர்களைத் திரும்பிப் பார்த்து, “எருசலேம் குமாரத்திகளே, எனக்காக அழாதீர்கள்; உங்களுக்காகவும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்காகவும் அழுங்கள்” (லூக்கா 23:28) என்று கூறினார். இயேசுவுக்காக உங்களிடம் கண்ணீர் இருந்தால், அதை உங்களுக்காகவும் உங்கள் குடும்பத்திற்காகவும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவருக்காக அழாதீர்கள், ஏனெனில் அவருக்கு உங்கள் அனுதாபம் தேவையில்லை. யெஷுவா மெசியா விரும்புவது உங்கள் விசுவாசத்தைத்தான்.¹⁶⁰⁹

நிகானோர் வாயிலிலிருந்து பெண்களின் முற்றத்திற்குச் செல்ல பதினைந்து அரைவட்ட வடிவிலான படிகள் இருந்தன. பெரும் பண்டிகை நாட்களில், இந்தப் பிரம்மாண்டமான படிகள் பாடகர் குழுவிற்கும் இசைக்குழுவிற்கும் ஒரு மேடையாகச் செயல்பட்டன. தல்மூத் பகுதியான தாமிதிலிருந்து, ஆலயத்தில் தினமும் செலுத்தப்பட்ட தகன பலிகளோடு தொடர்புடைய சங்கீதங்களில், வாரத்தின் எந்த நாளில் எந்தச் சங்கீதம் பாடப்பட வேண்டும் என்பது குறித்த துல்லியமான தகவல்கள் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. அந்தந்த நாட்களில் பாடப்பட்ட சங்கீதங்கள், ‘புனித வாரத்தில்’ (Holy Week) நிகழ்ந்த அன்றாட நிகழ்வுகளுடன் வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்துப்போவது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. எனவே, இயேசு சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​லேவியர் பாடகர் குழுவும் ஆலய இசைக்குழுவும் இணைந்து சங்கீதம் 93:1-5-ஐப் பாடிக்கொண்டிருந்தன.

அந்த வெள்ளிக்கிழமையன்று, ரோமர்களும் யூதர்களும் ஒன்றிணைந்து, இறைமகனுக்கு எதிராகக் கடலின் சீற்றமான அலைகளைப் போல எழுந்து வந்தனர். அதோனாய், ஆழமான நீர்நிலைகள் எழும்புகின்றன; ஆழமான நீர்நிலைகள் தங்கள் சத்தத்தை உயர்த்துகின்றன; ஆழமான நீர்நிலைகள் தங்கள் ஆர்ப்பரிக்கும் அலைகளை எழுப்புகின்றன. பெருக்கெடுத்து ஓடும் நீரின் இரைச்சலைவிடவும், கடலின் வலிமைமிக்க அலைகளைவிடவும், உன்னதத்திலிருக்கும் அதோனாய் வல்லமை மிக்கவர் (சங்கீதம் 93:3-4). இருப்பினும், அவர்களுக்கு மேலாக உயர்ந்திருந்த இறைவனின் இறையாண்மைக்கு எதிராக அவர்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அதோனாய் ராஜாவாக இருக்கிறார், மகத்துவத்தை உடையவராக விளங்குகிறார்; அதோனாய் வல்லமையால் தம்மைக் கட்டிக்கொண்டு, கம்பீரமாக உடுத்தியிருக்கிறார். உலகம் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது; அது அசைக்கப்படாது. உமது சிங்காசனம் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே நிலைநாட்டப்பட்டது; நீர் என்றென்றும் இருக்கிறீர் (சங்கீதம் 93:1-2). மாறாக, அவர்கள் தங்கள் குருட்டுத்தனமான கோபத்தில், இறைவனின் வார்த்தையில் தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தபடியே, அவருடைய இரட்சிப்புத் திட்டத்தை அறியாமலேயே நிறைவேற்றினார்கள் (அப்போஸ்தலர் 4:27-28). உமது கட்டளைகள் மிகவும் உறுதியானவை; அதோனாய், பரிசுத்தமானது என்றென்றைக்குமுரியதாக உமது ஆலயத்திற்கு ஏற்றதாய் இருக்கிறது (சங்கீதம் 93:5).

சிலுவையில் அறையப்படுதல்
1 கொரிந்தியர் 1:18

அழிந்துபோகிறவர்களுக்குச் சிலுவையின் செய்தி மதியீனமாயிருக்கிறது; இரட்சிக்கப்படுகிற நமக்கோ அது தேவனுடைய வல்லமையாயிருக்கிறது (1 கொரிந்தியர் 1:18).

சிலுவையில் அறைதல் அநேகமாக முதன்முதலில் பாரசீகர்களிடையே தொடங்கியது. மகா அலெக்சாண்டர் இந்த வழக்கத்தை எகிப்து மற்றும் கார்த்தேஜுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார், மேலும் ரோமானியர்கள் கார்த்தேஜியர்களிடமிருந்து இதைக் கற்றுக்கொண்டதாகத் தெரிகிறது. அவர்கள் ஈட்டியால் குத்துதல், எண்ணெயில் கொதிக்க வைத்தல், குத்திக் கொல்லுதல், கல்லெறிதல், கழுத்தை நெரித்தல், நீரில் மூழ்கடித்தல், எரித்தல் போன்ற மரண முறைகளை முயன்றனர் – ஆனால் அவை அனைத்தும் மிகவும் விரைவானவை எனக் கண்டறியப்பட்டன. பாரசீகர்கள் தண்டிக்கப்பட்டவர்களைக் குத்திக் கொன்றனர் (எஸ்தர் Bf -ஆம் அத்தியாயத்திற்கான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் – மொர்தெக்காய்க்காக ஆமான் நிறுத்தியிருந்த கம்பத்தில் அவனைக் குத்திக் கொன்றார்கள்). அது விரைவானதாக இருக்கக்கூடும். குற்றவாளிகளை மெதுவாக, மிகவும் வேதனையளிக்கும் வகையில் – சில சமயங்களில் இறப்பதற்குப் பல நாட்கள் ஆகும் வகையில் – தண்டிப்பதற்கான ஒரு வழியை அவர்கள் விரும்பினர், எனவே அவர்கள் சிலுவையைக் கண்டுபிடித்தனர். நிர்வாணம் ஒரு இரண்டாம் நிலைக் கருத்தாக இருந்தது. இது தீயவனின் அவமானத்தை அதிகப்படுத்தியதுடன், அதே சமயம், ஆகாயத்தில் பறக்கும் ஆயிரக்கணக்கான பூச்சிகளுக்கு முன்னால் அவனை உதவியற்றவனாக்கியது; அதேவேளையில், பிணந்தின்னிப் பறவைகளும் சிறிய விலங்குகளும் சிலுவையில் அறையப்பட்டவன் இறக்கும் வரை வழக்கமாகப் பின்வாங்கின.

சிலுவையில் அறையும் முறையை ரோமானியர்கள் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்றாலும், மிகுந்த வலியையும் துன்பத்தையும் தந்து, மெதுவான மரணத்தை உண்டாக்கும் ஒரு சித்திரவதை மற்றும் மரண தண்டனை முறையாக அவர்கள் அதை முழுமைப்படுத்தினர். சிலுவையில் அறையும் முறை என்பது மிகவும் பயங்கரமான, அருவருப்பான ஒரு செயல் என்பதில் ரோமானிய உலகம் பெரும்பாலும் ஒருமித்த கருத்தைக் கொண்டிருந்தது. ரோமானிய இலக்கியங்களில் இதைப் பற்றிய குறிப்புகள் மிகக் குறைவாகவே காணப்படுவது, அவர்கள் இந்த முறையின் மீது கொண்டிருந்த அருவருப்பையே காட்டுகிறது. நாகரிகமடைந்த உலகம் இதனுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை; எனவே, பொதுவாக இதைப் பற்றிப் பேசுவதைத் தவிர்த்தனர். இயேசு பிறந்த காலத்திற்கு முன்பே, யூதர்களுக்கு இருந்த கல்லெறிந்து மரண தண்டனை நிறைவேற்றும் உரிமையை ரோமானியர்கள் பறித்துவிட்டனர்.

சிலுவையில் அறைதல் என்பது போர் புரிவதற்கும், அமைதியை நிலைநாட்டுவதற்கும், முற்றுகையிடப்பட்ட கிளர்ச்சியாளர் நகரங்களைச் சோர்வடையச் செய்வதற்கும், அடிபணிய வைக்கப்பட்ட மக்களின் மன உறுதியை உடைப்பதற்கும், கலகம் செய்யும் படைகளையோ அல்லது கட்டுக்கடங்காத மாகாணங்களையோ தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருவதற்கும் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு வழியாகும். இது மிகவும் அவமானகரமான மற்றும் கொடூரமான மரண தண்டனை முறைகளில் ஒன்றாகும். இது பொதுவாக அடிமைகள் (ரோமில் பெருமளவிலான அடிமைகள் இருந்தனர், அவர்களைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டியிருந்தது), அந்நியர்கள், புரட்சியாளர்கள் மற்றும் மிக மோசமான குற்றவாளிகளுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டது. ரோமானியச் சட்டம், ரோமானியக் குடிமக்களைச் சிலுவையில் அறையப்படுவதிலிருந்து பாதுகாத்தது; இருப்பினும், வீரர்கள் போர்க்களத்தை விட்டு ஓடிவிடுதல் (desertion) அல்லது தேசத்துரோகம் போன்ற தீவிர குற்றங்களைச் செய்தவர்கள் இதற்கு விதிவிலக்காக இருந்தனர்.¹⁵⁹⁴

மனிதன் தனது சொந்த ஞானத்தை உயர்த்தும்போது, ​​அவன் இயல்பாகவே இறைவனின் ஞானத்தைக் குறைத்து மதிப்பிட முயல்கிறான். இறைவனின் ஞானம் மனிதனின் சிந்தனைக்கு முரணாக இருப்பதால், அது அவனுக்கு முட்டாள்தனமாகத் தோன்றுகிறது. நம்முடைய பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு கிடைக்கவும், பரலோகத்திற்குள் நுழையவும் ஏதுவாக, இறைவனாகிய ஆண்டவர் (ADONAI) மனித உருவெடுத்து, சிலுவையில் அறையப்பட்டு, மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார் என்பது, மனிதனின் இயல்பான சிந்தனைக்கு மிகவும் எளிமையான, முட்டாள்தனமான மற்றும் அவமானகரமான ஒன்றாகத் தெரிகிறது. ஒரு மனிதன் (அவர் இறைவனின் குமாரனாக இருந்தாலும் சரி) உலகின் ஏதோ ஒரு சாதாரண பகுதியில், ஒரு சாதாரண குன்றின் மீது, மரக்கட்டையின் மேல் மரித்ததன் மூலம், இதுவரை வாழ்ந்த ஒவ்வொரு மனிதனின் விதியையும் தீர்மானிக்க முடியும் என்பது முட்டாள்தனமாகத் தோன்றுகிறது. இதில் மனிதனின் தகுதிகளுக்கோ, சாதனைகளுக்கோ, புரிதலுக்கோ அல்லது பெருமைக்கோ இடமில்லை. சிலுவை குறித்த இந்தச் செய்தி ஒரு ‘முட்டாள்தனம்‘ (கிரேக்கச் சொல்லான ‘மோரியா’ – moria – என்பதிலிருந்து வந்தது; இதிலிருந்தே ‘மோரான்’ – moron – என்ற சொல் உருவானது). தங்கள் சொந்த ஞானத்தைச் சார்ந்து வாழும் அவிசுவாசிகளுக்கு—அதாவது அழிந்து கொண்டிருப்பவர்களுக்கு—இது முற்றிலும் அர்த்தமற்ற, முட்டாள்தனமான விஷயமாகத் தெரிகிறது. மனித ஞானத்தால் ஒருபோதும் சிலுவையின் பொருளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.¹⁵⁹⁵

ஆரம்பகால விசுவாசிகளுக்குச் சிலுவை என்பது மிகுந்த அவமானத்திற்குரிய ஒன்றாக இருந்தது; இது அவர்கள் நற்செய்தியைப் பிரசங்கிக்கும்போது ஒரு பெரும் சுமையாகவும் அமைந்தது. ‘இந்த மார்க்கத்தின்’ (The Way – அப்போஸ்தலர் 9:2, 19:9, 23, 22:4, 24:14, 22) எதிரிகள், இயேசு கிறிஸ்துவின் மரணத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போதெல்லாம், அதை மிகுந்த முக்கியத்துவத்துடனும் ஒருவித மகிழ்ச்சியுடனும் சுட்டிக்காட்டினர். ஆரம்பகால விசுவாசிகளுக்கு அச்சுறுத்தலாக இருந்த ‘ஞானவாதம்’ (Gnosticism), இறைவனின் குமாரன் சிலுவையில் அறையப்பட்டது போலத் தெரிந்ததே தவிர, உண்மையில் அவர் துன்பப்படவில்லை என்று வாதிடுவதன் மூலம், சிலுவை குறித்த அந்தச் சிக்கலைத் தவிர்த்துவிட முயன்றது. எனவே, சிலுவை என்பது ஒரே நேரத்தில் அவமானகரமான ஒன்றாகவும், அதே சமயம் ஒரு முரண்பாடான (paradox) நிகழ்வாகவும் இருந்தது.

குறிப்பாக தோரா (Torah) மற்றும் பொதுவாக யூத விழுமியங்கள், ஒரு மரத்தூணில் அல்லது சிலுவையில் அறைந்து மரண தண்டனை நிறைவேற்றுவதை வன்மையாகக் கண்டித்தன என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். யூத நீதிமன்றங்களில் நாற்பது கசையடிகள் வழங்கப்பட வேண்டிய சூழலில் கூட, தோரா வலியுறுத்தும் கருணையை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, மதத் தலைவர்கள் பெரும்பாலும் ஒரு கசையடியைக் குறைத்து, முப்பத்தொன்பது அடிகளை மட்டுமே வழங்கினர் (உபாகமம் 25:3; 2 கொரிந்தியர் 11:24). மிகக் கடுமையான மரண தண்டனை வழக்குகளில் கூட, தல்மூத் (தோராவின் அடிப்படையில்) நான்கு வகையான மரண தண்டனை முறைகளை மட்டுமே குறிப்பிட்டது: கல்லெறிதல், எரித்தல், கழுத்தை நெரித்தல் அல்லது வாளால் வெட்டுதல் (சான்ஹெட்ரின் 52a). மேலும், இவை எவற்றையும் பயன்படுத்தும்போது, ​​ஒரு நபரின் உடலை அவமதிக்கவோ அல்லது சிதைக்கவோ கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தனர்; ஏனெனில் குற்றவாளிகள் உட்பட அனைத்து மனிதர்களும் இறைவனின் சாயலில் படைக்கப்பட்டவர்கள் (ஆதியாகமம் 1:27). இவை வெறும் மரண தண்டனை நிறைவேற்றும் முறைகளாக மட்டுமே கருதப்பட்டன. எரித்தல் தண்டனை கூட, அந்த நபர் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்ட பின்னரே பெரும்பாலும் மேற்கொள்ளப்பட்டது. கொடூரமான அல்லது வழக்கத்திற்கு மாறான தண்டனைகளுக்கு அங்கு இடமில்லை; இந்த விழுமியம் இன்றும் நமது மேற்கத்திய சமூகத்தில் தொடர்ந்து காணப்படுகிறது.

மரண தண்டனை என்பது மிகவும் கொடூரமான நடைமுறையாகக் கருதப்பட்டதால், சான்ஹெட்ரின் (யூத உயர் நீதிமன்றம்) காலப்போக்கில் அதை முழுமையாகச் செயல்படுத்துவதை நிறுத்திவிட்டது. ரப்பி டார்போன் மற்றும் ரப்பி அகிவா ஆகியோரின் கூற்று இதை உறுதிப்படுத்துகிறது: “யூதேயாவின் சுதந்திரக் காலத்தில் நாங்கள் சான்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்களாக இருந்திருந்தால், ஒரு நபர் கூட மரண தண்டனைக்கு உள்ளாகியிருக்க மாட்டார்” (மக்கோட் 1:10). நிச்சயமாக, முதலாம் நூற்றாண்டில் ரோமானியர்களின் ஆதிக்கத்தின் கீழ், மரண தண்டனையை நிறைவேற்றும் அதிகாரம் ‘பெரிய சான்ஹெட்ரின்’ (Great Sanhedrin) அமைப்பிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டுவிட்டது.

இயேசுவைச் சிலுவையில் அறையும் செயலை யூதர்கள் நேரடியாகச் செய்யவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்; இதற்கு இரண்டு எளிய காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, அவ்வாறு செய்வதற்கு அவர்களுக்கு அதிகாரம் இருக்கவில்லை; இரண்டாவதாக, சிலுவையில் அறைதல் என்பது யூதர்களின் மரண தண்டனை முறையாக இருக்கவில்லை. மெசியாவை ரோமர்களிடம் ஒப்படைக்க ‘மகா சன்ஹெட்ரின்’ (இணைப்பைக் காண Lg – மகா சன்ஹெட்ரின் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்) ஒரு திட்டத்தை வைத்திருந்தது என்பது தெளிவு; இதற்காக அவர்கள் பொறுப்பேற்க வேண்டியவர்கள் (நிச்சயமாக அவர்கள் பொறுப்பேற்றனர்!). ஆனால், சிலுவையில் ஆணிகளை அறைந்தவர்கள் யூதர்கள் அல்ல.¹⁵⁹⁶

அன்புள்ள பரலோகத் தந்தையே, பாவம் மற்றும் இருளின் அடிமைச் சந்தையிலிருந்து என்னை மீட்டு, உம்முடைய ஒளியின் ராஜ்யத்திற்குள் என்னைக் கொண்டு வந்தமைக்காக உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன். நான் உமக்குச் சொந்தமானவன் என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் அறிவிக்கிறேன். நான் உம்முடைய பிள்ளையாக இருப்பதற்குத் தகுதியற்றவன் என்றும், நீர் என்மீது அன்பு காட்டவில்லை என்றும் கூறப்படும் பொய்யை நான் மறுதலிக்கிறேன். நான் இன்னும் பாவியாக இருந்தபோதே நீர் என்மீது அன்பு கூர்ந்து, எனக்காக மரித்தீர் என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, அதை உரக்க அறிவிக்கிறேன். நான் இப்போது கிறிஸ்துவுக்குள் உயிரோடிருக்கிறேன்; நான் விலைகொடுத்து வாங்கப்பட்டவன்; நித்திய காலத்திற்கும் நான் உமக்குச் சொந்தமானவன். உம்மை மகிமைப்படுத்தும் பொருட்டு, என்னையும் என் சரீரத்தையும் ஒரு ஜீவ பலியாக உமக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். இயேசுவின் விலையேறப்பெற்ற நாமத்தில் ஜெபிக்கிறேன். ஆமென், அவர் உண்மையுள்ளவர்.¹⁵⁹⁷

1 சிலுவை + 3 ஆணிகள் = 4 பேருக்கு மன்னிப்பு (4 given)

அந்தப் பழைய, கரடுமுரடான சிலுவை, இப்போது புதிய ஜீவ விருட்சமாக மாறியிருக்கிறது.

பின்பு அவர்கள் இயேசுவைக் கபால ஸ்தலமாகிய கோல்கொத்தாவுக்குக் கொண்டுவந்தார்கள்
மத்தேயு 27:31-34; மாற்கு 15:20-23; லூக்கா 23:26-31; யோவான் 19:16b-17
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை காலை சுமார் 8:00 மணியளவில்

பின்பு அவர்கள் இயேசுவை மண்டையோட்டு இடமான கொல்கொத்தாவுக்குக் கொண்டுவந்தார்கள். ஆழமாக ஆராயுங்கள்: பதிபுலம், ஸ்டைப்ஸ் மற்றும் டைட்டிலஸ் என்றால் என்ன? மேசியாவின் குறுக்குக்கட்டையைச் சுமக்க சீமோன் ஏன் தேவைப்பட்டார்? அது அவரை எவ்வாறு பாதித்தது? எருசலேமின் பெண்களை அழும்படி இயேசு ஏன் கூறினார்? “மரம் பச்சையாக இருக்கும்போதே மக்கள் இவைகளைச் செய்தால், அது காய்ந்துபோகும்போது என்ன நடக்கும்?” (லூக்கா 23:31) என்று இயேசு சொன்னதன் அர்த்தம் என்ன? கொல்கொத்தா என்றால் என்ன, கொல்கொத்தா எங்கே இருந்தது, அதன் அர்த்தம் என்ன? வெள்ளைப்போளத்துடன் (பித்தநீர்) கலந்த திராட்சைரசத்தை அருந்த இயேசு ஏன் மறுத்தார்? கீழ்மட்ட மக்களுக்கு சிலுவையின் அர்த்தம் என்ன?

சிந்திக்கவும்: நமக்கு முன்னால் ஒரு விரும்பத்தகாத பணி இருக்கும்போது, ​​அதிலிருந்து தப்பிக்க ஒரு வழியை யோசிப்பது மனித இயல்பு. இந்த நாள் வரும் என்பதை இயேசு நித்திய காலத்திலிருந்தே அறிந்திருந்தார், ஆனாலும் அவர் உறுதியுடன் எருசலேமுக்குப் புறப்பட்டார் (லூக்கா 9:51). துன்புறும் ஊழியர் அனுபவித்த விவரிக்க முடியாத உடல் மற்றும் மன வேதனையைப் பற்றி நீங்கள் வாசிக்கும்போது, ​​அதைப் பற்றி நீங்கள் எப்படி உணர்கிறீர்கள்? இயேசு தம் தலைக்கு மேலுள்ள அடையாளமான ‘டைட்டிலஸை’ திருப்பி, அதில் உங்களுக்காக ஒரு தனிப்பட்ட செய்தியை எழுத முடிந்தால், அது என்னவாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? கிறிஸ்துவுக்கு உங்களால் ஒரு தனிப்பட்ட செய்தியை எழுத முடிந்தால், அவரிடம் என்ன சொல்வீர்கள்?

இயேசுவின் போலி விசாரணைகள் முடிந்துவிட்டன. தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுவிட்டது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்படும் இடத்திற்குச் செல்கிறார். கடைசி நிமிட விவரங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகின்றன – சிலுவையைச் சுமக்க உதவ அழைக்கப்பட்ட ஒரு வழிப்போக்கர், பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் பெண்கள் அழுவது, கூட்டத்தில் கிட்டத்தட்ட மறக்கப்பட்ட மற்ற இரண்டு மரணதண்டனைக் குற்றவாளிகள், மற்றும் ஒரு கேலி செய்யும் அடையாளம் – இவை அனைத்தும் தியாகத்தின் ஒரு மனதை உலுக்கும் காட்சியை உருவாக்குகின்றன. இந்தக் காட்சியை நீங்கள் மீண்டும் பார்க்கும்போது, ​​கிறிஸ்துவின் சிலுவையிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்வீர்கள்?¹⁵⁸⁷

கொல்கொத்தாவுக்கு ஊர்வலம் செல்வதிலிருந்து, கல்லறையை முத்திரையிடுவது வரை 32 தனித்துவமான கட்டங்கள் உள்ளன.¹⁵⁸⁸

ரோமானிய வீரர்கள் அவரைப் பரிகசித்த பிறகு, அவர்கள் அவருடைய ஊதா நிற அங்கியைக் கழற்றிவிட்டு, அவருடைய ஆடைகளை மீண்டும் அவருக்கு அணிவித்தார்கள். பின்னர் அவர்கள் அவரைச் சிலுவையில் அறைவதற்காக அழைத்துச் சென்றார்கள் (மத்தேயு 27:31; மாற்கு 15:20). இயேசு கென்னத் (தோட்டம்) வாசல் வழியாகக் கொல்கொத்தாவுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். அங்கே, எருசலேமின் நகரச் சுவர்களுக்கு வெளியே, சிலுவையில் அறையப்படுதல் நிகழ்ந்தது. பாவநிவாரண பலி ஆலயத்திலிருந்தும் நகரத்திலிருந்தும் வெளியேற்றப்பட்டது போலவே, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்கும் அது நிகழ்ந்தது. பிரதான ஆசாரியன் மிருகங்களின் இரத்தத்தைப் பாவநிவாரண பலியாக மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் கொண்டு செல்கிறான், ஆனால் அவற்றின் உடல்கள் இஸ்ரவேலின் பாளயத்திற்கு வெளியே எரிக்கப்படுகின்றன. அவ்வாறே, இயேசுவும் தம்முடைய சொந்த இரத்தத்தின் மூலம் மக்களைப் பரிசுத்தமாக்குவதற்காக நகர வாசலுக்கு வெளியே பாடுபட்டார் (எபிரேயர் 13:11-12).

நிலை 1 – கிறிஸ்து தாமே சிலுவையைச் சுமப்பது: எனவே, படைவீரர்கள் இயேசுவைப் பொறுப்பேற்று, அவரைத் தமது சிலுவையைத் தாமே சுமக்கச் செய்தனர் (யோவான் 19:16b-17a). சாட்டையடிக்குப் பிறகு உடல் தகுதியுடன் இருந்தால், தண்டனை பெற்ற நபர் தனது சொந்தக் குறுக்குக் கட்டையை (பாட்டிபுலம் என்று அழைக்கப்படும்) காத்திருக்கும் செங்குத்துக் கம்பத்திற்கு (ஸ்டிப்ஸ் என்று அழைக்கப்படும்) சுமந்து செல்வது வழக்கம். 75 முதல் 125 பவுண்டுகள் வரை எடையுள்ள அது, பாதிக்கப்பட்டவரின் கழுத்தின் பின்புறத்தில் வைக்கப்பட்டு, தோள்களில் சமநிலைப்படுத்தப்பட்டது. அதன் மரத்துண்டுகள் விரைவாகக் கிறிஸ்துவின் தோள்களில் இருந்த காயங்களைப் பிளந்தன. ஒரு நூற்றுவர் தலைவரின் தலைமையில் ஒரு முழுமையான ரோமானிய இராணுவக் காவல்படை, சிலுவையில் அறையப்பட்ட இடத்திற்கு ஊர்வலத்தை வழிநடத்திச் சென்றது.

படைவீரர்களில் ஒருவன், மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவனின் பெயரும் குற்றமும் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு அடையாளப் பலகையை, அல்லது ‘டைட்டிலஸ்’ என்ற வாசகத்தை, ஏந்திச் சென்றான். பின்னர், அவ்வழியே செல்பவர்கள் யார், ஏன் தூக்கிலிடப்படுகிறார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளும் வகையில், அந்த ‘டைட்டிலஸ்’ சிலுவையின் உச்சியில் பொருத்தப்பட்டது. எனவே, தேசத்துரோகம்தான் குற்றச்சாட்டாக இருந்தால், அந்தப் பலகையிலும் அதுவே எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், பொன்டியு பிலாத்து தீர்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு கணக்கை மறக்கவில்லை. காய்பாஸை வெல்வதற்கான கடைசி முயற்சியாக, அந்த ஆளுநர் கரியால் பின்வரும் வாசகத்தை எழுதச் செய்தார்: இவரே நாசரேத்தின் இயேசு: யூதர்களின் அரசர். கூரைகளின் மீதிருந்த மக்கள், அந்தத் துயர ஊர்வலத்தைக் காணவும், மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களின் முகங்களைப் பார்க்கவும், தங்கள் குற்றத்தின் அடையாளங்களைப் படிக்க முயலவும் ஓரமாகக் கூடினர். தள்ளாடும் நடையை விட வேகமாகச் செல்லும்படி இயேசுவைத் தூண்ட முடியாததால், அந்த வீரர்கள் மெதுவாக நகர்ந்தனர். ஊர்வலம் வளைந்து நெளிந்து சென்றபோது, ​​சாலையின் இருபுறமும் யாத்ரீகர்கள் சுவர்களை நெருக்கியடித்துக்கொண்டு, குற்றவாளியா அல்லது நிரபராதியா என்று உரத்த குரலில் வாதிட்டனர். படைவீரர்கள், தேவைப்பட்டபோது தங்கள் ஈட்டிகளால் கூட்டத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளினர். குதிரையில் முன்னால் சென்ற படைவீரன், ரோமின் படைவீரர்களுக்கு வழிவிடுமாறு மக்களை நோக்கித் தொடர்ந்து சத்தமிட்டான்.

நிலை 2 – சிரேனே பட்டணத்து சீமோன்: கடுமையான சாட்டையடியால் இயேசு மிகவும் பலவீனமடைந்திருந்ததால், அவரால் சிலுவை அறையப்பட்ட இடத்திற்குப் பிரட்டோரியத்திலிருந்து குறுக்குக் கட்டையைச் சுமந்து செல்ல முடியவில்லை. படைவீரர்கள் அவரை அழைத்துச் சென்றபோது, ​​லிபியாவின் ஒரு நகரமான சிரேனேவைச் சேர்ந்த சீமோனைப் பிடித்தனர். அவர் அலெக்சாண்டர் மற்றும் ரூஃபஸின் தந்தை ஆவார், மேலும் அவர் நாட்டிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தார். லிபியா, ஆப்பிரிக்காவின் வடக்குக் கடற்கரையில், கிரேக்க தீபகற்பத்திற்கு நேர் எதிரே அமைந்துள்ளது. முதலாம் தாலமியின் காலத்தில் எருசலேமில் ஒரு யூதக் குடியேற்றம் இருந்தது, மேலும் யூதர்கள் அங்கு ஒரு செல்வாக்கு மிக்க பிரிவினராக இருந்தனர். சீயோனில், சிரேனே என்ற பெயர் ஜெப ஆலயங்களில் ஒன்றுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது (அப்போஸ்தலர் 6:9). மேலும், சிலுவை அறையப்பட்ட ஆண்டில் ஷாவுவோத் பண்டிகையின்போது வழிபட்டவர்களில் சிரேனாய்காவின் யூதக் குடிமக்களும் இருந்தனர் என்பதை நாம் அறிவோம் (அப்போஸ்தலர் 2:10). சீமோன் அந்த நகரத்தில் வசிப்பவராக மாறியிருந்தாரா, அல்லது பஸ்கா பண்டிகையின் போது ஒரு பார்வையாளராக மட்டுமே இருந்தாரா என்பதை உறுதியாக அறிவது இயலாத காரியம்.¹⁵⁸⁹

ரோமானிய வீரர்கள் குறுக்குக் கட்டையை அவர்மேல் வைத்து, அதை இயேசுவுக்குப் பின்னால் சுமந்து செல்லும்படி செய்தார்கள் (மத் 27:32; மாற் 15:21; லூக் 23:26). ஆண்டவர் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்தார் – முதலில் தமது சேதர் விருந்திலும், பின்னர் கெத்செமனே தோட்டத்திலும். அங்கிருந்து, அவர் காய்பாவிடமும், பின்னர் அன்னாவிடமும் கொண்டு செல்லப்பட்டு, மீண்டும் காய்பாவிடமே அனுப்பப்பட்டார். சனகெத்ரினால் குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட பிறகு, அவர் பிலாத்திடமும், பின்னர் ஏரோது அந்திப்பாவிடமும் கொண்டு செல்லப்பட்டு, சிலுவையில் அறையப்படுவதற்காக மீண்டும் பிலாத்தனிடமே கொண்டு செல்லப்பட்டார். இந்த நேரத்திற்குள் அவர் சுமார் பன்னிரண்டு மணி நேரமாக எதுவும் சாப்பிடாமல் இருந்திருக்கலாம். ஒரு முன்னாள் தச்சராக, இயேசுவுக்கு மரக்கட்டைகளைச் சுமக்கத் தெரிந்திருந்தது. ஆனால், சாட்டையடி, இரத்த இழப்பு மற்றும் மன அழுத்தம் ஆகியவற்றின் விளைவாக, அவர் மிகவும் பலவீனமடைந்ததால், அவரால் கோல்கொத்தாவுக்குக் குறுக்குக்கட்டையைச் சுமந்து செல்ல முடியவில்லை.¹⁵⁹⁰ இயேசு மீண்டும் மீண்டும் தடுமாறியதால், நூற்றுவர் தலைவர் கவலையடைந்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை அந்தக் கைதி சிலுவையை அடைவதற்கு முன்பே இறந்துவிட்டால், அதற்கு அவரே பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்கும். எனவே, யாத்திரிகராகச் சென்றுகொண்டிருந்த, சீமோன் என்ற ஆப்பிரிக்க யூதரான ஒருவர், இயேசுவுக்காகக் குறுக்குக்கட்டையைச் சுமக்க நியமிக்கப்பட்டார். ரோமர் 16:13-ல் ரூபஸ் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார், ஏனெனில் அவர் அப்போது ரோமில் வசித்து வந்தார், அங்குள்ள விசுவாசிகள் அவரை அறிந்திருந்தனர். எனவே, இந்தச் சம்பவம், ரோமர் புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சீமோன், அவரது மனைவி மற்றும் அவரது இரண்டு மகன்களான அலெக்சாண்டர் மற்றும் ரூபஸ் ஆகியோரின் மனமாற்றத்திற்கு வழிவகுத்தது.

குதிரை வீரன் மீண்டும், முடிந்தவரை மெதுவாக முன்னோக்கிச் செல்லத் தொடங்கினான். சீமோன் இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார். இரத்தக் கசிவுள்ள இந்த யூதன், சுமப்பதற்குக் குறுக்குக்கட்டை இல்லாத நிலையிலும்கூடத் தன் கால்களை அசைக்கச் சிரமப்பட்டதால், முழுமையான சோர்வின் விளிம்பில் இருக்கிறார் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். அந்தப் பரிதாபகரமான ஊர்வலம் தெற்கு நோக்கித் தெருவில் நகர்ந்து, பின்னர் வலதுபுறம் திரும்பியது.

முன்னால், கென்னத் (தோட்ட) வாசலுக்கு இட்டுச்செல்லும் ஒரு பிரம்மாண்டமான குன்று இருந்தது. சிலுவையை நோக்கிய பயணம் பாதிக்கும் சற்று அதிகமாக முடிந்திருந்தது. அது ஒரு குடியிருப்புப் பகுதியாக இருந்ததால், குன்றின் மீது பார்வையாளர்கள் அவ்வளவாக இல்லை. அங்கிருந்த அறிவிப்புப் பலகைகளைப் படித்த பலர், மிகுந்த துக்கத்துடன், “நீர் ஏன் இவைகளைச் செய்தீர்?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு பதிலளிக்கவில்லை; அவருக்குப் பின்னால் நடந்து வந்த குற்றவாளிகளும் பதிலளிக்கவில்லை.

நிலை 3 – எருசலேமின் மீதான புலம்பல்: அவருக்காகத் துக்கப்பட்டுப் புலம்பிய பெண்கள் உட்பட, ஏராளமான மக்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர் (லூக்கா 23:27). ரோமானியச் சட்டத்தின்படி, குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒருவர் மீது அனுதாபம் காட்டுவது அனுமதிக்கப்பட்டது, ஆனால் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவர் மீது அனுதாபம் காட்டுவது தடைசெய்யப்பட்டது. இருப்பினும், அங்கே தர்ம சிந்தனையுள்ள பெண்களின் ஒரு சமூகம் இருந்தது. அவர்கள் விருத்தசேதனம், திருமண நிச்சயங்கள் மற்றும் திருமணங்களில் பரிசுகளை வழங்கினர், மேலும் ஏழைக் குடும்பங்களை மரணம் தாக்கும்போது பணத்தையும் கண்ணீரையும் கொடுத்தனர். இயேசு அந்த நீண்ட குன்றின் மீது தன் கால்களை இழுத்துச் சென்றபோது, ​​அவர் மிகுந்த வேதனையில் இருந்தார்; அருகில் நின்றிருந்த மக்கள் அவருடைய மூச்சுவிடும் சத்தத்தைக் கேட்க முடிந்தது, அவர்களில் இந்தத் தர்ம சிந்தனையுள்ள பெண்களும் இருந்தனர். அவர்களுடைய இருதயங்கள் உருகின; அவர்களில் ஒருத்தி கண்ணீர்விட்டு அழுதபோது, ​​அனைவரும் விம்மி அழத் தொடங்கினார்கள். பலரால் அவரைப் பார்க்கவே முடியவில்லை.

இயேசு நின்றார். மூச்சுவிடப் போராடியதால் அவருடைய மார்பு விம்மியது; அவர் அவர்கள் அனைவரையும் பார்த்து, அவர்களுடைய கண்ணீரையும் காணும் வரை, அவருடைய பார்வை நடுங்கியபடி ஒவ்வொரு பெண்ணிடமிருந்தும் அடுத்த பெண்ணுக்குத் திரும்பியது – அதுவே அவருடைய மரணத்திற்காகச் சிந்தப்பட்ட முதல் கண்ணீர். ஒரு கணம், அவர் அவர்களுடன் சேர்ந்து அழுவார் என்று தோன்றியது. அதற்குப் பதிலாக, அவருடைய குரல் தழுதழுக்க, எருசலேமுக்கு வரவிருக்கும் அழிவைப் பற்றி அந்தப் பெண்களுக்கு அவர் எச்சரித்தார். மேலும் அவர்களிடம் கூறினார்: எருசலேமின் குமாரத்திகளே, எனக்காக அழாதீர்கள்; உங்களுக்காகவும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்காகவும் அழுங்கள். ஏனெனில், பிள்ளையில்லாத பெண்களும், பிள்ளை பெறாத கர்ப்பங்களும், பாலூட்டாத மார்பகங்களும் பாக்கியவான்கள் என்று நீங்கள் சொல்லும் காலம் வரும். அப்பொழுது அவர்கள் மலைகளைப் பார்த்து, “எங்கள்மேல் விழுங்கள்!” என்றும், குன்றுகளைப் பார்த்து, “எங்களை மூடுங்கள்!” என்றும் சொல்வார்கள். மரம் பச்சையாக இருக்கும்போதே மக்கள் இப்படிச் செய்தால், அது காய்ந்துபோகும்போது என்ன நடக்கும்? (லூக்கா 23:28-31)

நூற்றுவர் தலைவர் ஓடிவந்து, தனது படையைத் தொடர்ந்து செல்லும்படி வற்புறுத்தினார். அந்தப் பெண்கள் கண்ணீருடன் இயேசுவை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டிருந்தார்கள், ஆனால் அவற்றைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ஆனால், இயேசு, “குற்றமற்றவனான என்னையே இப்படி நடத்தினால், குற்றவாளிகளான உங்களை எப்படி நடத்துவார்கள்?” என்று சொல்வது போல இருந்தது. எருசலேம் மக்கள், “அவருடைய இரத்தம் எங்கள் மீதும் எங்கள் பிள்ளைகள் மீதும் இருக்கிறது!” (மத்தேயு 27:25) என்று கதறியபோது உண்டான இரத்தச் சாபத்தினாலேயே இது நிகழ்ந்தது. அந்தச் சாபத்தின் இறுதி விளைவாக, கி.பி. 70-ல் எருசலேமின் அழிவு நிகழ்ந்தது. பின்னர், இயந்திரத்தனமாக, நம் ஆண்டவர் மீண்டும் முன்னோக்கிச் செல்ல முயன்று, ஒரு காலை மற்றொன்றின் முன் தூக்கி வைக்கும் முயற்சியைத் தொடங்கினார்.

முன்னால் இருந்த குதிரை வீரனுக்கு அப்பால், இயேசுவால் கென்னத் (தோட்ட) வாசலைக் காண முடிந்தது. நூற்றுவர் தலைவர் தனது படைக்கு முன்னால் விரைந்து சென்று, அந்த வாசலின் வெளிப்புறத்தில் ஒரு அறிவிப்பை ஒட்டினார். அதில், திபேரியஸ் சீசரின் விருப்பப்படி அன்று யார், என்ன குற்றங்களுக்காக மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்படுவார்கள் என்று விளக்கப்பட்டிருந்தது. தேவகுமாரனுக்கு அது ஒரு நீண்ட மற்றும் கடினமான பாதையாக இருந்தது; இன்னும் ஐம்பது அடிகள் அவரைத் தமது வாக்குறுதியின் சிகரத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் என்பதை அறிவது கிட்டத்தட்ட ஒரு ஆறுதலாக இருந்தது. அனைவருக்காகவும் மரிக்கும் வாய்ப்பு.

மக்கள் வெள்ளம் தோட்ட வாசலின் வழியே புகுந்து சென்றது. குதிரை வீரன் தனது மிருகத்தின் மீது அமர்ந்து, மாபெரும் கதவுகளுக்கு இடையில் நின்றுகொண்டு மக்களை ஒதுங்கி நிற்கும்படி கட்டளையிட்டான். எட்டு நாள் பெசாக் மற்றும் புளிப்பில்லாத அப்பப் பண்டிகைக்காக வந்த யாத்திரிகர்கள் முணுமுணுத்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலோர் வெகு தொலைவிலிருந்து வந்திருந்தனர் – இது யோப்பா-எருசலேம் சாலையும், வடக்கு-தெற்கு சமாரியா-எருசலேம் சாலையும் சந்திக்கும் இடமாக இருந்தது. அவர்கள் மேலும் தாமதத்தை விரும்பவில்லை, ஏனெனில் அவர்களில் பலர் ஓய்வுநாள் தொடங்குவதற்குள் பரிசுத்த நகரத்தை அடைவதை உறுதி செய்வதற்காக இரவு முழுவதும் சாலையிலேயே தங்கியிருந்தனர். மேலும், அவர்கள் இந்தப் பயணத்தை மகிழ்ச்சியுடன் மேற்கொண்டிருந்தனர்; ஆனால் இப்போது ரோமானியர்கள் யூதர்களைக் கொல்வதைப் பார்ப்பது மிகவும் வேதனையாக இருந்தது.

நிலை 4 – மண்டையோட்டு இடத்திற்கு வருகை: பின்பு அவர்கள் இயேசுவை மண்டையோட்டு இடத்திற்குக் கொண்டுவந்தார்கள். அரமேய மொழியில் அது ‘மண்டையோட்டு இடம்’ என்று பொருள்படும் கொல்கொத்தா என அழைக்கப்படுகிறது (மத்தேயு 27:33; மாற்கு 15:22; லூக்கா 23:33அ; யோவான் 19:17அ). ஆரம்பத்தில் சாட்டையடிகள் எருசலேமின் சுவர்களுக்குள் நடந்தன, ஆனால் சிலுவையில் அறைதல்கள் நகரத்திற்கு வெளியே நடந்தன. அது ஒரு கல் குவாரியாக இருந்ததால், யூதர்கள் மக்களைக் கல்லெறிந்து கொல்லும் இடமாக இருந்தது. ஆனால் ரோமானியர்கள் அவர்களிடமிருந்து மரண தண்டனையை நீக்கியிருந்தனர். எனவே, கல்லெறிவதற்குப் பதிலாக, ரோமானியர்கள் அதே இடத்தை ரோமானிய சிலுவையில் தங்கள் சிறப்பு வகையான நீதியை நிறைவேற்றப் பயன்படுத்தினர். மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்பட்ட இடத்திற்கு அருகிலுள்ள ஒரு பாறைக் கரையில், பாறையிலிருந்து இயற்கையாக உருவான ஒரு மண்டையோடு காணப்பட்டது. இந்தப் படம் சுமார் 1900-ல் எடுக்கப்பட்டது. இன்று கட்டுமானப் பணிகளின் காரணமாக அதன் மூக்கு உடைந்து, வாய் அகற்றப்பட்டுள்ளது. யேசுவாவின் சிலுவை எருசலேமின் நகரச் சுவரிலிருந்து மிகக் குறுகிய தூரத்தில் இருந்தது. உண்மையில், அந்தச் சுவர்களின் மீது நிற்கும் எவரும் இயேசுவின் சிலுவை மரணத்தை ஏறக்குறைய கண் மட்டத்தில் காண முடியும்; மேலும், அவர் சத்தமாகப் பேசினால், அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கேட்கும் அளவுக்கு அவர்கள் மிக அருகில் இருப்பார்கள்.¹⁵⁹¹ அதற்குப் பின்னால் இருந்த சிறிய சரிவில், இளஞ்சிவப்பு மற்றும் சிவப்பு நிறக் காட்டுப் பூக்களால் இப்போது நிரம்பி வழியும் ஒரு தோட்டம் இருந்தது. மேலும், சுமார் நூறு அடி வடமேற்கில், அரிமத்தியாவின் யோசேப்பால் புதிதாகக் குடையப்பட்ட ஒரு கல்லறை இருந்தது.

இது ஒரு மரணதண்டனை நிறைவேற்றும் இடம் என்பதை ஒரு அந்நியரால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது, ஏனென்றால் மூன்று செங்குத்தான மரக் கம்பங்கள் வானத்தை நோக்கி வெறுமையாக நின்றிருந்தன. சில சமயங்களில் இன்னும் அதிகமாக இருந்தன, ஆனால் ஒருபோதும் மூன்றிற்கும் குறைவாக இருந்ததில்லை. இவை, மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்கள் சுமந்து செல்லும் கம்பங்களைப் போன்ற சாதாரண சைப்ரஸ் மரக் கம்பங்கள்தான்; ஆனால், குறுக்குக் கட்டைகள் அவற்றின் குறுக்கே பொருந்துவதற்காக, அவற்றின் மேற்பகுதி சமப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.

இயேசு அவற்றைச் சோர்வுடன் பார்த்தார். அவர் உடல்ரீதியாக எவ்வளவு சித்திரவதை செய்யப்பட்டிருந்தாலும், மிக மோசமானது இன்னும் வரவிருந்தது… நித்திய காலமெல்லாம் ஒரே ஒரு முறை, பிதாவிடமிருந்தும் ரூவாஹ் ஹகோதேஷிடமிருந்தும் ஏற்படும் ஆவிக்குரிய பிரிவினை. ஒரு கூட்டம் கூடியது, அதன் முன்னால் சதுக்கேயர்களின் சடங்குத் தொப்பிகளை அவர் கண்டார். வீரர்கள் சாலைகளுக்குள் ஒரு பாதுகாப்பு வரிசையை அமைத்தனர், மேலும், ஒரு சிறிய மக்கள் குழுவை கோல்கொத்தாவுக்குள் வர அனுமதித்தபோது, ​​மேசியா தன் முகத்தில் ஒரு புன்னகையை வரவழைக்க முயன்றார், ஏனென்றால், அவர்களிடையே அவர் தன் தாயைக் கண்டார்.¹⁵⁹²

ஊர்வலம் கோல்கொத்தாவின் உச்சியை அடைந்தபோது, ​​வீரர்கள் சீமோனை அனுப்பி வைத்தனர், அவன் குறுக்குக் கட்டையை மண்ணில் போட்டான். மேற்பார்வையாளர் சைகை காட்டியதும், மரணதண்டனைப் படை பொறுப்பேற்றது. வீரர்கள் கைதிகளைச் சுற்றி விரைவாக நகர்ந்து, அவர்களின் ஆடைகளைக் களையத் தொடங்கினர். மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவன் இயேசுவின் பின்னால் குறுக்குக்கட்டையை வைத்து, அவருடைய கையைப் பிடித்துப் பின்னோக்கி இழுத்து, அவரை விரைவாகத் தரையில் சாய்த்தான். கிறிஸ்து விழுந்தவுடனே, குறுக்குக்கட்டை அவருடைய கழுத்தின் பின்புறம் பொருத்தப்பட்டது. இருபுறமும், வீரர்கள் அவருடைய முழங்கைகளின் உட்புறத்தில் விரைவாக மண்டியிட்டனர். இயேசு எந்த எதிர்ப்பையும் காட்டவில்லை, எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால், அவர் தலையின் பின்புறம் விழுந்தபோது, ​​முட்கள் அவருடைய கிழிந்த உச்சந்தலையில் அழுத்தியதால் அவர் முனகினார்.

பொதுவாக, ஒவ்வொரு குற்றவாளியையும் கொல்ல நான்கு ரோமானிய வீரர்கள் நியமிக்கப்பட்டிருந்தனர். அவனது சாட்டையடி காயங்கள் மீண்டும் கிழிந்து, மண்ணால் அசுத்தமடைய வாய்ப்பிருந்தது. ஒருமுறை தொடங்கியதும், அந்த காரியம் விரைவாகவும் திறமையாகவும் செய்து முடிக்கப்பட்டது. அந்த நான்கு வீரர்களில் ஒருவன் பைகள் கொண்ட மேலங்கியை அணிந்திருந்தான். அவன் இரண்டு இரும்பு ஆணிகளைத் தன் பற்களுக்கு இடையில் வைத்துக்கொண்டு, சுத்தியலைக் கையில் ஏந்தியபடி, வலது கைக்கு அருகில் மண்டியிட்டான். மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவன், தன் வலது கையால், ‘உயிர்நாளம்’ என்று சொல்லப்படும் கோடு முடிவடையும் இடத்திற்கு நேர் பின்னால் இருந்த சிறிய குழிவான இடத்தைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக இயேசுவின் மணிக்கட்டைத் துழாவினான்.

கைகள் நீட்டப்பட்ட நிலையில், ஆனால் இறுக்கமாக இல்லாமல், இரண்டு வீரர்கள் தங்கள் முழு எடையையும் ஒவ்வொரு கையின் மீதும் போட்டு அதை அழுத்திப் பிடிக்க, மணிக்கட்டுகள் குறுக்குக் கம்பியில் ஆணியடிக்கப்பட்டன. கைகளில் ஆணிகள் அடிக்கப்பட்டதாக வேதாகமத்தில் குறிப்புகள் இருந்தாலும், அவை மணிக்கட்டுக் காயங்கள் குறித்த தொல்பொருள் சான்றுகளுடன் முரண்படவில்லை, ஏனெனில் அக்கால மக்கள் பொதுவாக மணிக்கட்டை கையின் ஒரு பகுதியாகவே கருதினர். உதாரணமாக, கைகளைக் கழுவுவது விரல் நுனியிலிருந்து முழங்கை வரை இருந்தது. எருசலேமுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு எலும்புக் கிடங்கில் கண்டெடுக்கப்பட்ட, கிறிஸ்துவின் காலத்தைச் சேர்ந்த சிலுவையில் அறையப்பட்ட உடலின் தொல்பொருள் எச்சங்கள், அந்த ஆணிகள் சுமார் 5 முதல் 7 அங்குல நீளமும், சுமார் 3/8 அங்குல அகலமுள்ள சதுரத் தண்டும் கொண்ட கூர்முனை இரும்பு ஆணிகள் என்பதைக் காட்டுகின்றன. மணிக்கட்டின் தசைநார்கள் மற்றும் எலும்புகள் அவற்றிலிருந்து தொங்கும் ஒரு உடலின் எடையைத் தாங்க முடியும், ஆனால் உள்ளங்கைகளால் முடியாது என்பது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

பின்னர், மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவன் சுத்தியலை ஆணியின் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி, அதை பலமாக இறக்கினான். சுத்தியலின் சில கூர்மையான அடிகளிலேயே, மணிக்கட்டுகளில் ஆணிகளை அடிப்பதால் எந்த எலும்புகளையும் தவிர்க்கலாம், மேலும் அவை மரக்கட்டை வரை முழுவதுமாக ஊடுருவிச் செல்லும். ஆனால் அது, இரு கைகளிலும் கொடிய நெருப்புப் போன்ற வலியை உண்டாக்கும், ஓரளவு பெரிய உணர்ச்சி-இயக்க நடு நரம்பை நசுக்கிவிடும் அல்லது துண்டித்துவிடும். அது, கைகளில் ஒரு நகம் போன்ற பிடிப்பை உருவாக்கும். சிலுவை மேல்நோக்கி உயர்த்தப்பட்டபோது, ​​பலியானவரின் உடல் எடை அந்த இரண்டு ஆணிகளிலிருந்து தாங்கப்படும். எலும்புகள், மெல்லிய தசை அடுக்கு கிழியாமல் தடுத்து, அந்த நபர் முன்னோக்கி விழுவதைத் தடுத்தன.

பின்னர் மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவன், இயேசுவின் நீட்டப்பட்ட கைகளைக் கடந்து மற்றொரு மணிக்கட்டிற்குத் தாவினான்…

போராடும்போது,​​ஆண்டவர் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, ஒருவேளை சிலுவையிலிருந்து முன்னோக்கி விழுந்துவிட மாட்டார் என்பதை அந்த வீரன் உறுதிசெய்தவுடன், அவன் அவருடைய இரு கைகளையும் அடுத்தடுத்து வேகமாக உயர்த்தினான். இதுவே குறுக்குக் கட்டையைத் தூக்குவதற்கான சமிக்ஞையாக இருந்தது.

இரண்டு வீரர்கள் குறுக்குக் கட்டையின் இருபுறமும் பிடித்துத் தூக்கினார்கள். அவர்கள் வண்டியை நிறுத்தியபோது, ​​இயேசுவை மணிக்கட்டுகளில் பிடித்து இழுத்தார்கள். வீரர்கள் செங்குத்தான கம்பத்தை அடைந்ததும், மேசியாவின் பாதங்கள் தரையிலிருந்து மேலே எழும்பும் வரை குறுக்குக்கட்டையை இன்னும் உயரமாகத் தூக்க ஆரம்பித்தார்கள். நான்கு வீரர்களால் இதை ஓரளவு எளிதாகச் செய்து முடிக்க முடிந்தது. ஆனாலும், இயேசுவின் உடல் வலியால் துடித்தது. குறுக்குக்கட்டையானது மரக் கம்பத்தின் இணைப்புப் பகுதியில் பொருந்தும் வரை அவர்கள் மேல்நோக்கித் தள்ளிக்கொண்டே இருந்தார்கள். ஒவ்வொரு மூச்சிலும் அவர் முனகினார். காய்பா மற்ற சதுக்கேயர்களைப் பார்த்து, இது ஒரு மேசியாவிற்கு மிகவும் மோசமான உதாரணம் என்று கூறினார். தன் காலத்தில், இதைவிட மிகச் சிறந்தவர்களைத் தான் பார்த்திருப்பதாக அந்தப் பிரதான ஆசாரியன் சொன்னான்.

குறுக்குக்கட்டை உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டதும், மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவன் கையை நீட்டி, கைதியின் பெயரையும் அவனது குற்றத்தின் தன்மையையும் பட்டியலிட்டிருந்த பலகையை வைத்தான். அடுத்து, பாதங்கள் சிலுவையில் அறையப்பட்டன. இரண்டு வீரர்கள் உதவிக்கு விரைந்து வந்து, ஒவ்வொருவரும் ஒரு காலைக் கெண்டைக்காலில் பிடித்துக்கொண்டார்கள். இது அநேகமாக அந்த வேலையின் மிகவும் கடினமான பகுதியாக இருந்தது. பாதங்கள் கீழ்நோக்கி இழுக்கப்பட்டு, சிலுவையின் அடிக்கு மிக அருகில் அறையப்பட்டால், கைதி எப்போதும் விரைவாக இறந்துவிடுவான். காலப்போக்கில், சிலுவையில் பாதங்களை மேல்நோக்கித் தள்ள ரோமானியர்கள் கற்றுக்கொண்டனர். இதன் மூலம், மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர் தன் பாதங்களில் உள்ள ஆணிகளின் மீது சாய்ந்து, தன்னைத்தானே மேல்நோக்கித் தள்ளிக்கொள்ள முடியும். இதைச் சாதிப்பதற்காக, முழங்கால்களின் வளைவு மிகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்; வளைந்த கால்கள் அநேகமாகப் பக்கவாட்டில் சுழற்றப்பட்டிருக்கலாம்; மேலும், ஒரே நேரத்தில் இரு குதிகால்களிலும் உள்ள அக்கிளீஸ் தசைநாரில் ஏழு அங்குல நீளமுள்ள ஒற்றை ஆணி ஒன்று அடிக்கப்பட்டது. ஆணியின் தலைக்கும் குதிகால்களுக்கும் இடையில் கருவேலம் அல்லது பிஸ்தா மரத்துண்டு ஒன்று வைக்கப்பட்டது, இதன் மூலம் அவை மரச் சிலுவையில் உறுதியாகப் பொருத்தப்பட்டிருப்பதை உறுதி செய்ய முடிந்தது. சிலுவையில் அறையும்போது, ​​சாட்டையடி கொடுப்பதாலும், குற்றவாளி மூச்சுவிட மேலே எழும்போது முதுகில் உள்ள திறந்த காயங்களை மரத்துண்டுகள் நிறைந்த சிலுவையில் தேய்ப்பதாலும் கணிசமான இரத்த இழப்பு ஏற்பட்டாலும், ஒருவேளை ஆழமான உள்ளங்கால் வளைவைத் தவிர வேறு எந்த முக்கிய தமனிகளும் தாக்கப்படாததால், மணிக்கட்டுகளிலும் குதிகால்களிலும் அதிக இரத்தப்போக்கு ஏற்படவில்லை.¹⁵⁹³

ரோமானியர்கள் ஒரு பலியானவர் நீண்ட நேரம் துன்பப்பட வேண்டும் என்று விரும்பினால், அவர்கள் செடெகுலா எனப்படும் ஒரு சிறிய இருக்கையை வைப்பார்கள், அது செங்குத்தான தூணின் பாதியளவு வரை நீட்டிக்கொண்டிருக்கும். இது குற்றவாளியின் இடுப்புக்குக் கீழே ஆணியடிக்கப்பட்டது, மேலும் அவனது சோர்வு அதிகரிக்கும்போது, ​​அவன் அந்தச் சிறிய இருக்கையில் ஓய்வெடுக்க முயன்றான். அது பலியானவர் சரிந்து விழுவதைத் தடுத்து, அவரது வேதனையை நீடித்தது. இருப்பினும், ரோமானியர்கள் தாங்கள் வெற்றி பெற்ற மக்களின் உள்ளூர் சட்டங்களை முடிந்தவரை மதிக்க முயன்றதால், அவர்கள் தங்கள் வேலையை ஒப்பீட்டளவில் விரைவாகச் செய்ய வேண்டும் என்பதை அறிந்திருந்தனர். ஓய்வுநாள் அதே நாளில் சூரியன் மறையும் நேரத்தில் தொடங்கும்.

படைவீரர்கள் மற்ற இரண்டு தீவிர விசுவாசிகளிடம் சென்று, ஒவ்வொருவருடனும் அதே சடங்கைச் செய்தனர்.

நிலை 5 – பித்தநீர் கலந்த திராட்சை ரசத்தைக் குடிக்க மறுத்தல்: அங்கே அவர்கள் இயேசுவுக்கு வெள்ளைப்போளம் (பித்தநீர்) கலந்த திராட்சை ரசத்தைக் குடிக்கக் கொடுக்க முயன்றனர்; ஆனால் அதைச் சுவைத்துப் பார்த்த பிறகு, அவர் அதைக் குடிக்க மறுத்துவிட்டார் (மத்தேயு 27:34; மாற்கு 15:23). இரக்கத்தின் ஒரு செயலாக, ரோமானியச் சட்டம் பாதிக்கப்பட்டவருக்குப் பித்தநீர் கலந்த கசப்பான திராட்சை ரசத்தை ஒரு லேசான வலி நிவாரணியாகக் கொடுத்தது. ஆனால் ஆண்டவரோ அதை மறுத்துவிட்டார், ஏனென்றால் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதற்காகத் தனது புலன்களின் மீது முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் இருக்க அவர் விரும்பினார். அவர் வலியின் முழுமையை உணர வேண்டியிருந்தது.

ரோமானியப் பேரரசில் மற்ற எந்தக் குழுவினரையும் விட அடிமைகளே அதிகமாகச் சிலுவையில் அறையப்பட்டதால், நடுத்தர அல்லது உயர் வகுப்பினரைக் காட்டிலும், அடிமைகள், குறிப்பாக அடிமைகள், சிலுவையின் கொடூரத்தை மிகவும் தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்திருந்தனர். இதன் விளைவாக, இயல்பான மனதிற்கு, தமது பெரும் தேவையின் நேரத்தில் தம்மைத் தாமே காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாத (மாற்கு 15:31) மற்றும் மாறாகத் தம்மைப் பின்பற்றுபவர்களைச் சிலுவையைச் சுமக்கச் சொன்ன, கடவுளின் மகன் என்று கூறப்பட்ட ஒருவர், ரோமானிய மற்றும் கிரேக்க சமூகத்தின் கீழ் வகுப்பினருக்குக் கவர்ச்சிகரமானவராக இருக்கவில்லை. சிலுவையின் அர்த்தம் என்னவென்பதை கீழ் வகுப்பினர் நன்கு அறிந்திருந்தனர்; அதாவது, நகரம் முழுவதும் அவமானப்படுத்தப்பட்டு ஊர்வலமாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, பின்னர் அதில் அறையப்படுவது. அவர்கள் அதற்கு அஞ்சினர், அதன் விளைவாக, எந்த விலை கொடுத்தாவது அதிலிருந்து தப்பிக்கவும் விரும்பினர்.

சிலுவையில் மரணம் என்பது அடிமைகளுக்கான தண்டனையாக இருந்தது, அது அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் அவரோ, அடிமையின் இயல்பை ஏற்று, மனித சாயலில் தோன்றி, தம்மைத் தாமே வெறுமையாக்கினார் (பிலிப்பியர் 2:7). சிலுவையானது உச்சகட்ட அவமானம், வெட்கம் மற்றும் சித்திரவதையின் சின்னமாக விளங்கியது. பவுல் சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவைப் பற்றிப் பேசியபோது (1 கொரிந்தியர் 1:23 மற்றும் 2:2; கலாத்தியர் 3:1), அது இன்றைய மின்சார நாற்காலி மரண தண்டனைக்குச் சமமாக இருந்தது. இன்று விசுவாசிகள் தங்கள் கழுத்தில் சிறிய மின்சார நாற்காலிகளை மாட்டிக்கொண்டு திரிந்தால் நீங்கள் எப்படி உணர்வீர்கள்? மின்சார நாற்காலியின் அடையாளத்தைக் காட்டினால் எப்படி இருக்கும்? தேவாலயங்களின் கூரைகளில் மின்சார நாற்காலிகள் இருக்கும். நாம் ‘பழைய கரடுமுரடான மின்சார நாற்காலி’ அல்லது ‘பழைய ஸ்பார்க்கி’ என்று பாடுவோம். இது உங்களுக்கு மனக்கசப்பை ஏற்படுத்துகிறதா? அதுதான் விஷயம்.

சிலுவை இஸ்ரவேலுக்கு ஒருபோதும் துன்பத்தின் சின்னமாக மாறவில்லை. உபாகமம் 21:23b கூறுகிறது: மரத்தில் தொங்கவிடப்பட்ட எவரும் தேவனுடைய சாபத்திற்கு உள்ளாகிறார்கள் (கலாத்தியர் மீதான விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும், இணைப்பைக் காண Bk – மரத்தில் தொங்கவிடப்பட்ட அனைவரும் சபிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்). எனவே, சிலுவையில் அறைதல் என்பது ஒரு மரண தண்டனை வடிவமாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது, மேலும் ரோமானியர்கள் அதை அவர்கள் மீது திணித்தபோது அது குறிப்பாக அவமானகரமானதாக மாறியது. எனவே, சிலுவையில் அறையப்பட்ட மேசியாவையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை!

ஆரம்பகால மெசியானிய சமூகத்தைப் பொறுத்தவரை, சிலுவையில் கிறிஸ்து பட்ட பாடுகளிலும் மரணத்திலும் அவரைப் போல ஆவதற்கு, நற்செய்தியைப் பிரசங்கிப்பதில் ஒரு புரட்சிகரமான புதிய அம்சம் தேவைப்பட்டது (பிலிப்பியர் 2:8). அது மனக்கசப்பை ஏற்படுத்தியது, ஆனால் அந்த மனக்கசப்பே நற்செய்திச் செய்தியின் இதயமாக இருந்தது. கிறிஸ்தவத்தையோ அல்லது மெசியானிய யூத மதத்தையோ சிலுவையிலிருந்து பிரிப்பது என்பது அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி, சாத்தியமற்றது. ஈட்டியின் நுனியை உடைத்துவிட்டால், அது எந்த விதத்திலாவது பயனுள்ளதாக இருக்க முடியாது. கொரிந்து சபைக்கு ரபி சவுல் எழுதிய கடிதத்தில் இவ்வாறு கூறினார்: நான் உங்களுடன் இருக்கும்போது, ​​இயேசு கிறிஸ்துவையும் அவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டதையும் தவிர வேறொன்றையும் அறியமாட்டேன் என்று தீர்மானித்தேன் (1 கொரிந்தியர் 2:2).

ஒரு கூட்டம் மலையின் அடிவாரத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அவர்களில் மெசியாவின் உண்மையுள்ள சீடரான மரியாள் மகதலேனாவும், அவருடைய தாயான மிரியாமும் இருந்தனர். அவளுடைய முதல் மகனுக்கு என்ன நடக்கப்போகிறது என்று யோவான் அவளுக்கு முன்னறிவித்திருந்தார், ஆனாலும் அவள் எப்படியும் வரத் தீர்மானித்தாள். அவள் அங்கே இருந்தாக வேண்டும் என்று அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால் இப்போது அவளால் வேதனையுடன் அவரைப் பார்ப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது.

அவ்வாறே, நாசரேத்தின் இயேசு அந்தப் பழைய கரடுமுரடான சிலுவையில் தொங்கினார்.

தொலைவில் இருந்த ஒரு குன்றின் மீது, துன்பத்திற்கும் அவமானத்திற்கும் அடையாளமான ஒரு பழைய கரடுமுரடான சிலுவை நின்றது; வழிதவறிய பாவிகள் நிறைந்த உலகத்திற்காக, மிகவும் பிரியமானவரும் சிறந்தவருமானவர் கொல்லப்பட்ட அந்தப் பழைய சிலுவையை நான் நேசிக்கிறேன்.

ஆகவே, நான் என் வெற்றிக் கோப்பைகளைக் கைவிடும் வரை, அந்தப் பழைய கரடுமுரடான சிலுவையைப் போற்றிப் பாதுகாப்பேன்; நான் அந்தப் பழைய கரடுமுரடான சிலுவையைப் பற்றிக்கொள்வேன், ஒருநாள் அதை ஒரு கிரீடத்திற்காகப் பரிமாறிக்கொள்வேன்.

ஜார்ஜ் பென்னார்ட், 1913 (இரண்டாம் கொரிந்தியர் 1:22-25)

படைவீரர்கள் இயேசுவை ஏளனம் செய்கிறார்கள்
மத்தேயு 27:27-30; மாற்கு 15:16-19; யோவான் 19:2-3
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை காலை சுமார் 7:30 மணியளவில்

படைவீரர்கள் இயேசுவைப் பரிகசிக்கிறார்கள். ஆழமாகச் சிந்தியுங்கள்: இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் படைவீரர்கள் ஏன் இவ்வளவு கொடூரமாக இருந்தார்கள்? நசரேயன் சாட்டையடி வாங்குவதைப் பார்க்க அவர்கள் அனைவரும் ஏன் வந்தார்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்? என்னென்ன உடல்ரீதியான விளைவுகள் வெளிப்படத் தொடங்கின? முள் கிரீடம் எதைக் குறித்தது? படைவீரர்கள் அறியாமலேயே எந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றினார்கள்?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: தேவனைப் பிரியப்படுத்தும் என்று நீங்கள் நினைத்த ஒன்றைச் செய்து, ஆனால் அது முற்றிலும் எதிர்விளைவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறதா? மேசியா அடித்து நொறுக்கப்பட்டுப் பரிகசிக்கப்பட்டார். கெத்செமனே தோட்டத்தில் அவர் தம்மைத் தாமே ஒப்புக்கொடுத்தபோது, ​​இது நடக்கும் என்று அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. மனித ரீதியாகப் பார்த்தால், அவர் பயம், கைவிடப்படுதல், ஏன் விரக்தியைக் கூட அனுபவித்தார் என்று நினைக்கிறீர்களா? தோட்டத்தில் அவருடைய வியர்வை ஏன் இரத்தத் துளிகளைப் போலத் தரையில் விழுந்தது என்று நினைக்கிறீர்கள் (லூக்கா 22:44)? உடல்ரீதியான வலியா அல்லது உணர்ச்சி ரீதியான வலியா, எது மோசமானது என்று நினைக்கிறீர்கள்? ஏன்?

படைத்தலைவர் இயேசுவின் கையைப் பிடித்து, அருகிலிருந்த சுற்றுச்சுவர் கொண்ட முற்றத்திற்குள் அவரை அழைத்துச் சென்றார். அந்த முற்றத்தின் நடுவில், சுமார் மூன்று அடி உயரமுள்ள மூன்று சிறிய கல் தூண்கள் இருந்தன. ஒவ்வொன்றிலும் இரண்டு பெரிய இரும்பு வளையங்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. யேசுவாவின் ஆடைகளைக் களைந்த பிறகு, அவர் அருகிலிருந்த ஒரு தூணுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, கீழே இழுக்கப்பட்டார். அதனால், அவரால் அசைய முடியாதபடி, அவருடைய இரு மணிக்கட்டுகளும் ஒரு வளையத்தில் கட்டப்பட்டன. நிர்வாணமாக்கப்பட்ட நிலையில், அவருடைய முதுகு, பிட்டம் மற்றும் கால்கள் வெளியே தெரிந்தன.¹⁵⁸⁰

ரோமானிய சவுக்கடி, மரணத்தை நெருங்கும் ஒரு தண்டனையாகக் கருதப்பட்டதால், ‘பாதி மரணம்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. அஞ்சத்தக்க சொற்பொழிவு எப்போதும் சிலுவையில் அறைவதற்கு முன்பாகவே நிகழ்த்தப்பட்டது. அவருக்குப் பின்னால், இருபுறமும் தலா ஒருவராக இரண்டு ரோமானிய வீரர்கள் நின்றிருந்தனர். ஒவ்வொருவரும் ‘ஃப்ளாக்ரம்’ எனப்படும் மரக் கைப்பிடி கொண்ட சாட்டையை ஏந்தியிருந்தனர்; அதிலிருந்து சுமார் மூன்று அடி நீளமுள்ள மூன்று தோல் பட்டைகள் தொங்கின. முடிச்சிடப்பட்ட தோல் பட்டைகள் மிகக் குறைந்த சேதத்தை ஏற்படுத்தின, அதேசமயம் பட்டைகளில் பின்னப்பட்ட உலோக எடைகள் ஆழமான காயங்களையும் விலா எலும்பு முறிவையும் கூட ஏற்படுத்தின. சில ஃப்ளாக்ரம்களில், செம்மறி ஆட்டின் சிறிய எலும்புத் துண்டுகள் பட்டைகளில் பின்னப்பட்டிருந்தன; அவை ஒவ்வொரு அடியிலும் பாதிக்கப்பட்டவரின் சதையைக் கிழித்தன. அதிர்ச்சியால் உடனடியாக இறக்காத பாதிக்கப்பட்டவர்கள், பெரும்பாலும் பின்னர் நோய்த்தொற்றால் இறந்தனர்.¹⁵⁸¹ மூன்றாவது வீரர் ஒருவர், கொடுக்கப்பட்ட அடிகளின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிடுவதற்காக ஒரு மணிச்சட்டத்தை ஏந்தியபடி அருகில் நின்றிருந்தார். நான்காவது வீரர், பாதிக்கப்பட்டவரைச் சவுக்கடி கம்பத்தில் கட்டிச் சங்கிலியால் பிணைக்கும் பொறுப்பில் இருந்தார். தனது கடமையில் சோர்வடைந்த எந்தவொரு வீரருக்கும் பதிலாகப் பணியாற்ற அவர் தயாராக நின்றார், மேலும் அவர்கள் அனைவரையும் மேற்பார்வையாளர் கண்காணித்தார்.

ஆகவே, விலங்கிடப்பட்டு, ஆடைகள் களையப்பட்ட பிறகு, அது தொடங்கியது. தேவகுமாரன் சாட்டையடியை உணர்ந்தார். பிரசவிக்கும் ஒரு பெண்ணைப் போலல்லாமல், பிரசவ வலிகளுக்கு இடையில் ஓய்வெடுக்க அவருக்கு நேரம் இருக்கவில்லை. ஒரு சிப்பாய் தன் சாட்டையைப் பின்வாங்கிய அடுத்த கணமே, மற்றவன் முழு பலத்துடன் அடித்தான். பின்னப்பட்ட எடைகள் அல்லது ஆட்டு எலும்புகள் கொண்ட தோல் பட்டைகள் தோலுக்குள் மற்றும் அதன் அடியில் வெட்டிவிடும். பின்னர், சாட்டையடி தொடர்ந்தபோது, ​​அந்தக் கீறல்கள் அடியில் உள்ள எலும்புத் தசைகளைக் கிழித்து, நடுங்கும் தசைகளையும் இரத்தம் வடியும் சதையையும் உண்டாக்கும். பலமுறை எலும்புகள் வெளியே தெரிந்தன. இதற்கு மூன்று நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆகாது. வலியும் இரத்த இழப்பும் பொதுவாக இரத்த ஓட்ட அதிர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும்.

ஏசாயாவை மேற்கோள் காட்டி, பேதுரு எழுதினார்: அவருடைய காயங்களால் [அல்லது அடிகள்] நீங்கள் குணமாக்கப்பட்டீர்கள் (1 பேதுரு 2:24). சாட்டையடிக்குப் பிறகு நம் ஆண்டவரின் முதுகு எப்படி இருந்தது என்பதை இது நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. காயங்கள் அல்லது அடிகள் என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட வார்த்தை கிரேக்க மொழியில் ஒருமையில் உள்ளது. அது சாட்டையடியின் விளைவாக ஏற்பட்ட, இரத்தம் சொட்டும் ஒரு இரத்தக்களரியான உருக்குலைவைக் குறிக்கிறது. யேசுவாவின் முதுகு சாட்டையடியால் மிகவும் கிழிக்கப்பட்டதால், அது தொடர்ச்சியான காயங்கள் அல்லது அடிகள் போலன்றி, இரத்தம் சொட்டும் திறந்த, புண்ணான, நடுங்கும் சதையின் ஒரே பிண்டமாக இருந்தது.¹⁵⁸²

இருப்பினும், சாட்டையடியின் கடுமை வீரர்களின் மனநிலையைப் பொறுத்தது மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவரை கிட்டத்தட்ட சரிந்து விழும் நிலைக்கு பலவீனப்படுத்தும் நோக்கம் கொண்டது. இரத்த இழப்பின் அளவு, பாதிக்கப்பட்டவர் சிலுவையில் எவ்வளவு காலம் உயிர் வாழ்வார் என்பதைத் தீர்மானித்திருக்கலாம். சாட்டையடியின் கடுமையைப் பொறுத்து, சிலுவையில் உயிர் பிழைத்திருந்த காலம் பொதுவாக மூன்று அல்லது நான்கு மணிநேரம் முதல் மூன்று அல்லது நான்கு நாட்கள் வரை இருந்தது. அதன் பிறகு, படைவீரர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் பலியானவரை ஏளனம் செய்தனர்.¹⁵⁸³ பலர் சவுக்கடியிலேயே இறந்தனர்; சிலுவையில் அறையப்படும் பாக்கியம் அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

சாட்டையடிக்குப் பிறகு, இயேசுவின் சங்கிலிகள் அவிழ்க்கப்பட்டு, அவர் எழுந்து நிற்க உதவினர், மேலும் அவர்கள் அவருக்கு ஆடை அணிவித்தனர். சாட்டையடியின் கடுமையும், அதன் தீவிர வலியும், கணிசமான இரத்த இழப்பும், அவரை அதிர்ச்சிக்கு முந்தைய நிலையில் விட்டுச் சென்றிருக்கக்கூடும். சாட்டையடித் தழும்புகள் மேசியாவின் முதுகிலிருந்து அவரது கெண்டைக்கால்கள் வரை நீண்டுள்ளன. அவர் அடைந்த காயங்களின் மீது ஒரு கனமான மரச் சிலுவையைச் சுமப்பதை ஒருவரால் கற்பனை செய்துகூட பார்க்க முடியாது. ரோமானியப் படைவீரர்கள் தங்கள் வேலையைத் தெளிவாகச் செய்திருந்தனர். அறுவை சிகிச்சைத் துல்லியத்துடன் அடித்து, அவர்கள் ஆண்டவரை ஏறக்குறைய சாகடிக்கும் அளவுக்கு அடித்திருந்தனர். ஆனால், அவரைக் கொல்லக்கூடாது என்று ஆளுநர் மிகத் தெளிவாகக் கூறியிருந்தார். அது மற்றொரு ரோமானிய மரணதண்டனை நிறைவேற்றும் குழுவினருக்காக விடப்பட்டது.

ஆளுநரின் வீரர்கள் பிலாத்துவின் கட்டளையின் பேரில் இயேசுவைச் சாட்டையால் அடித்தபோதிலும், அடிப்படை கடமைக்குத் தேவையானதை விட வெகுவாக மீறி, அவர்கள் தங்கள் சொந்த தீய குணத்தை வெளிப்படுத்தினர். அந்த வீரர்கள் அநேகமாக ஆளுநர்களைப் போலவே யூதர்கள் மீது வெறுப்பைக் கொண்டிருந்தனர், மேலும் சக யூதர்களால் கண்டிக்கப்பட்ட ஒரு யூதர் மீது தங்கள் கோபத்தைக் கொட்டித் தீர்க்க இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர். இது ஒரு தீவிரமான வழியில் இருந்தாலும், யெகோவாவை அறியாத ஒவ்வொரு மனித இதயத்தின் இயல்பான தீய குணத்தை அவர்கள் வெளிப்படுத்தினர்.

இயேசு நிற்க உதவி செய்யும்படி ஒரு சிப்பாயை தீர்ப்பாயம் கட்டளையிட்டது. இரண்டு கைகளும் கைகளின் கீழ் இல்லாமல் அவரால் நிற்க முடியவில்லை. யேசுவா சற்று வலிமைக்கு திரும்பும் வரை இந்த நிலையில் இருந்தார். பின்னர் அவர் கல் தூணில் உட்கார அனுமதிக்கப்பட்டார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனது உடல் முழுவதும் வலியால் துடிக்க ஆரம்பித்தது. இது ஒரு துடிப்பான விஷயமாகத் தொடங்கியது, மந்தமான மற்றும் பலவீனமடைகிறது, மேலும் அது அவரது முழு உடலும் வேதனையுடன் கத்தும் வரை தொடர்ந்து கட்டப்பட்டது.

யாரும் அவர் மீது பரிதாபப்படவில்லை. சிப்பாய்களின் சிந்தனை முறையைப் பொறுத்தவரை, இந்த நிலைக்கு வருவதற்கு தன்னை அனுமதித்த எந்தவொரு மனிதனும் முட்டாள் அல்லது ஊழல்வாதி. மேலும் யூதர்களால் அவர்கள் எப்படி நடத்தப்பட்டார்கள் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு, அவர்கள் உணர்ச்சிகளைப் புரிந்து கொண்டாலும் அவர்கள் பரிதாபப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள். இயேசுவுக்கு எதிராக சதித்திட்டம் தீட்டுவதில் மகா சன்ஹெட்ரின் ஆண்டோனை அடிப்பதாக பிரதான பாதிரியார் உண்மையாக உணர்ந்ததைப் போலவே, இந்த வீரர்களும் அவரை பாதியாக அடித்துக் கொன்று, வழக்கமான கடமையைச் செய்கிறார்கள் என்பதில் உறுதியாக இருந்தனர்.

இந்த பலவீனமான மனிதன் தன்னை ஒரு ராஜா என்று கூறிக்கொண்டதால் ரோமானிய வீரர்கள் மகிழ்ந்தனர், எனவே அவர்கள் இயேசுவை ஒரு ராஜாவைப் போல அலங்கரிப்பார்கள். . . ஒரு நகைச்சுவை அரசன். இது ஏரோதின் நகைச்சுவையைப் போலவே இருக்கும், ஆனால் மிகைப்படுத்தப்பட்டதாக இருக்கும். அவர்கள் தயார் செய்தபோது, ​​பாதிக்கப்பட்டவர் உட்கார்ந்து, மெலிந்து, தாடியுடன், நடுக்கத்திற்கு உட்பட்டார், இது பிடிப்புகளில் தொடங்கியது மற்றும் அவரது முழு உடலையும் உலுக்கி, அவரது பற்களை அசைத்தது. அவர் சூரியனைப் பார்த்தார், அவருடைய முகம் ஒரு துன்பகரமான முகமூடியாக இருந்தது.

பிறகு ஆளுநரின் படைவீரர்கள் இயேசுவை பிரேட்டோரியத்தின் மூடப்பட்ட முற்றத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். உள்ளே நுழைந்தவுடன் அவர்கள் முழு ரோமானியக் கூட்டத்தையும் வரவழைத்து, சுற்றளவுக்கு கூடி வேடிக்கை பார்த்தனர். பொதுவாக, ஒரு குழுவானது 500 சிப்பாய்களாக இருந்தது, ஆனால் மத்தேயு இந்த வார்த்தையை அதன் தொழில்நுட்ப அர்த்தத்தில் பயன்படுத்தாமல் இருக்கலாம்.1584 கிரேக்க வார்த்தையான ஸ்பீரா என்பது கூட்டாளி என்று பொருள்படும், ஆனால் இது ரோமானிய இராணுவத்தின் மிகச்சிறிய தந்திரோபாய அலகு மற்றும் அந்த எண்ணிக்கையில் மூன்றில் ஒரு பங்கையும் குறிக்கும். எனவே இது செசரியாவிலிருந்து ஜெருசலேமுக்கு ரோமானிய ஆளுநருடன் சென்ற சுமார் 200 வீரர்களின் சூழ்ச்சியாக இருக்கலாம் (மத்தேயு 27:27; மாற்கு 15:16). இருப்பினும், எண் எதுவாக இருந்தாலும், சலித்துப்போன வீரர்களுக்கு இது மிகவும் காட்சியாக இருந்தது.

கசையடியின் கொடூரமான சித்திரவதைக்குப் பிறகு, இயேசு விரும்பியிருந்தால் கூட எதிர்க்க முடியாத நிலையில் இருந்திருக்க மாட்டார். அவர்கள் அவரை மீண்டும் கழற்றினர், மேலும் தங்களை மேலும் மகிழ்விக்க, அவர்கள் தங்களுடைய சொந்த ஊதா நிற அங்கியை (ராஜாக்களின் நிறம்) அவருக்கு அணிவித்தனர். பின்னர் வீரர்கள் தங்கள் சொந்த முட்கிரீடத்தை முறுக்கி அவருடைய தலையில் வைத்தார்கள் (மத்தேயு 27:28; மாற்கு 15:17; யோவான் 19:2). அன்றைய தினம், பொதுவாக ராயல்டி மற்றும் மரியாதையின் சின்னமாக இருக்கும் கிரீடம், கேலி மற்றும் வெறுப்பின் கருவியாக மாற்றப்பட்டது. ஆனாலும், நம்முடைய பாவத்தையும் அவமானத்தையும் தாங்கிக்கொண்டு, அந்த முள்கிரீடத்தை நம் இரட்சகர் மனமுவந்து நமக்காக அணிவித்தார். எல்லா கிரீடங்களிலும் சிறந்ததற்குத் தகுதியானவர் நமக்கு மோசமானதை எடுத்துக் கொண்டார்.¹⁵⁸⁵

முள் கிரீடம் இயேசு ஆதாமின் சாபத்தை சுமந்திருப்பதை அந்த வீரர்கள் உணரவில்லை. உண்மையில், மெசியா இஸ்ரவேலுக்கும் முழு உலகத்திற்கும் ராஜாவாக வருவதற்கும், வீழ்ந்த உலகின் சாபத்தை மாற்றுவதற்கும் வந்தார் (ஆதியாகமம் பற்றிய எனது வர்ணனையைப் பார்க்கவும், இணைப்பைக் காண Bg – சபிக்கப்பட்ட இந்த மைதானம் உங்களின் காரணமாக, நீங்கள் அதை உண்பதால் சபிக்கப்பட்டது). விழுந்த சொர்க்கத்தை மீட்டெடுப்பது மேசியாவின் முக்கிய வேலைகளில் ஒன்று என்று தீர்க்கதரிசிகள் மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார்கள். இதன் விளைவாக, கேலி செய்யும் வீரர்கள் துன்புறுத்தும் பணியாளரின் தலையில் பாய்ச்சப்பட்ட முட்களின் கிரீடம் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க ஆன்மீக உண்மையையும், அவர் இறுதியில் நிறைவேற்றும் மீட்புப் பணியின் வலிமிகுந்த நினைவூட்டலையும் வெளிப்படுத்தியது.

படைவீரர்கள் தங்கள் கைவேலையைப் பாராட்ட பின்வாங்கினார்கள். பின்னர் அவர்கள் அவருடைய வலது கையில் ஒரு கோலைக் கொடுத்தார்கள். பிறகு அவர்கள் அவருக்கு முன்பாக மண்டியிட்டு அவரைப் பரிகசித்தார்கள். அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவரை நோக்கி, “யூதர்களின் ராஜாவே, வாழ்க (மகிழுங்கள்),” என்று கூப்பிடத் தொடங்கினார்கள்; இது, “சீசரே, வாழ்க” என்ற ரோமானியர்களின் சம்பிரதாயமான புகழ்ச்சிக்கு இணையாக இருந்தது. மேலும் அவர்கள் அவர் முகத்தில் அறைந்தார்கள் (மத்தேயு 27:29; மாற்கு 15:18; யோவான் 19:3)! அந்தத் தருணத்தில் இயேசு எவ்வளவு சோகமான ஒரு உருவமாகத் தோன்றினார். இது நான்காவது பரிகசிப்பு. அவர்கள் அவரை நிந்தித்தபோது, ​​அவர் பதிலடி கொடுக்கவில்லை; அவர் துன்பப்பட்டபோது, ​​அவர் எந்த அச்சுறுத்தலையும் விடுக்கவில்லை. மாறாக, நீதியுடன் நியாயம் தீர்க்கிறவரிடம் தம்மை ஒப்படைத்தார் (1 பேதுரு 2:23). இவை அனைத்தின் மத்தியிலும், கர்த்தர் மௌனமாகத் துன்பப்பட்டார்; ஏனெனில், தம் இரத்தத்தைச் சிந்துவதன் மூலம் வழிதவறிய பாவிகளை மீட்டுக்கொள்ளும் தம் பிதாவின் திட்டத்தின் ஒரு பகுதிதான் இவையெல்லாம் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

முழங்காலில் விழுந்து, அவர்கள் அவரைப் பரிகசிப்பது போல வணங்கினார்கள். ஆனால் இயேசுவோ, சாட்டையடி ஆரம்பித்ததிலிருந்து ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. பின்பு அவர்கள் அவர்மேல் துப்பி, அவர் முகத்தில் அறைந்தார்கள். ஆனாலும், அந்தச் சிப்பாய்கள் அதோடு நிறுத்தவில்லை; அவர்கள் கோலை எடுத்து, அவர் தலையில் மீண்டும் மீண்டும் அடித்தார்கள் (மத்தேயு 27:30; மாற்கு 15:19; யோவான் 19:3)! ‘மீண்டும் மீண்டும்’ என்ற வார்த்தைகள், கிரேக்க வினைச்சொற்களின் முற்றுப்பெறாத காலத்தைக் குறிக்கின்றன. அவர்கள் இயேசுவின் முகத்தில் தொடர்ந்து அறைந்துகொண்டும், அவர்மேல் துப்பிக்கொண்டும், அவர் தலையில் இடைவிடாமல் அடித்துக்கொண்டும் இருந்தார்கள். சிலுவையில் மரண நிலையை அடைவதற்கு முன்பே, தண்டனை பெற்ற ஒரு குற்றவாளி சித்திரவதையால் இறந்துபோவது அசாதாரணமானதல்ல. நம் ஆண்டவரின் பாடுகளுக்கு எழுநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அந்த வெறிபிடித்த சிப்பாய்களின் மனிதாபிமானமற்ற நடத்தைக்குப் பிறகு இயேசுவின் முகத்தைப் பற்றிய ஒரு தரிசனத்தை ஏசாயா கண்டார். அவருடைய முகம் மிகவும் சிதைந்து, அவரை அடையாளம் காண்பது கடினமாக இருந்தது என்று ஏசாயா நமக்குச் சொல்கிறார். அவரைக் கண்டு பலர் திகைத்துப்போனார்கள் – அவருடைய தோற்றம் எந்தவொரு மனிதனையும் விட மிகவும் சிதைந்து போயிருந்தது; அவருடைய உருவம் மனித சாயலுக்கு அப்பாற்பட்டு உருக்குலைந்திருந்தது (ஏசாயா 52:14). அறியாமலேயே அவர்கள் ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றியிருந்தார்கள்.

கடுமையான சாட்டையடி, அதன் தீவிரமான வலி மற்றும் கணிசமான இரத்தக் கசிவு, பெரும்பாலும் தேவ ஆட்டுக்குட்டியை ஒரு அதிர்ச்சிக்கு முந்தைய நிலையில் விட்டிருக்கக்கூடும். ரோமானியர்களால் கொடுக்கப்பட்ட உடல் மற்றும் மனரீதியான துன்புறுத்தல்களும், உணவு, தண்ணீர் மற்றும் தூக்கமின்மையும் அவருடைய பொதுவாக பலவீனமான நிலைக்குக் காரணமாக அமைந்தன. எனவே, உண்மையான சிலுவை மரணத்திற்கு முன்பே இயேசுவின் உடல்நிலை குறைந்தபட்சம் தீவிரமாகவும், ஒருவேளை உயிருக்கு ஆபத்தானதாகவும் இருந்தது.¹⁵⁸⁶ பின்னர் அவர்கள் கைதியைத் தீர்ப்புக்காக பிலாத்துவிடம் மீண்டும் அழைத்துச் சென்றார்கள்.

ஏரோது இயேசுவைக் கண்டபோது, ​​மிகவும் மகிழ்ந்தான்
லூக்கா 23: 8-12
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை காலை சுமார் 6:30 மணியளவில்

இயேசு, இயேசுவைக் கண்டபோது, ​​அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள்: பிலாத்து இந்த வழக்கை ஏரோதுவிடம் ஒப்படைத்தது, அவர் கிறிஸ்துவை எவ்வளவு தீவிரமாக ஒரு அச்சுறுத்தலாகக் கருதினார் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஏரோதுவின் குணத்தைப் பற்றி நீங்கள் என்ன தெரிந்துகொள்கிறீர்கள்? அவர் இயேசுவிடமிருந்து என்ன விரும்பினார்? மேசியா ஏன் அவருக்குச் சிறிதும் பதிலளிக்கவில்லை? பொந்தியு பிலாத்துவுக்கும் ஏரோது அந்திப்பாவுக்கும் இடையிலான புதிய நட்பை நீங்கள் எவ்வாறு விளக்குகிறீர்கள்?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: கடைசியாக நீங்கள் எப்போது தவறாக நடத்தப்பட்டீர்கள்? பரிகசிக்கப்பட்டீர்கள்? நிந்திக்கப்பட்டீர்கள்? நீங்கள் ஒரு மிதியடியாக இருந்தீர்களா? நீங்கள் ஒரு மிதியடியாக இருக்க வேண்டுமா? கிறிஸ்து ஒரு கோழையா? அதைப் பற்றி ரபி சவுல் என்ன சொன்னார் (இரண்டாம் கொரிந்தியர் 12:10)? உங்களுக்காக நீங்களே நிற்பது தவறா? நீங்கள் உறுதியாக இருந்துகொண்டே மேசியாவின் சாயலைப் பிரதிபலிக்க முடியுமா?

ஆசாரியர்களால் தங்கள் காதுகளை நம்பவே முடியவில்லை. பிலாத்து இந்தக் குழப்பவாதியையும் அவருடைய பூர்வீகத்தையும் அறிந்திருந்தார். அது அதிகார வரம்பு சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாக இருந்திருந்தால், பஸ்கா பண்டிகைக்காக எருசலேமில் இருந்த ஏரோதுவுக்குத்தான் அந்தக் கைதி உரிய முறையில் சொந்தமானவன் என்று நேற்றிரவே காய்பாஸிடம் அவர் சொல்லியிருக்கலாம். இது யூதேயாவின் உள் விவகாரங்களில் ஆபத்தான தலையீடாக அமைந்தது. அந்தப் போலி மேசியா ஒரு யூதர்; சீயோனில் ஒரு மதக் குற்றத்திற்காக அவர் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டிருந்தது, அதனுடன் ரோமுக்கு எதிரான ஒரு குற்றமும் சேர்க்கப்பட்டது. அப்படியென்றால், கலிலேயாவுக்குள் அதிகார வரம்புக்குட்பட்டிருந்த ஏரோதுவின் முன் அவரை எப்படி கொண்டு வர முடியும்?

ஆசாரியர்களால் தங்கள் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. பிலாத்து இந்தக் குழப்பவாதியையும் அவருடைய பூர்வீகத்தையும் அறிந்திருந்தார். மேலும், இது அதிகார வரம்பு சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாக இருந்திருந்தால், பஸ்கா பண்டிகைக்காக எருசலேமில் இருந்த ஏரோதுவுக்குத்தான் அந்தக் கைதி உரியவன் என்று நேற்றிரவே காய்பாஸிடம் அவரால் சொல்லியிருக்க முடியும். இது யூதேயாவின் உள் விவகாரங்களில் ஆபத்தான முறையில் தலையிடுவதற்குச் சமமாகும். அந்தப் போலி மேசியா ஒரு யூதர்; சீயோனில் ஒரு மதக் குற்றத்திற்காக அவர் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டிருந்தது, அதனுடன் ரோமுக்கு எதிரான ஒரு குற்றமும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. அப்படியிருக்க, கலிலேயாவுக்குள் மட்டுமே அதிகார வரம்பைக் கொண்டிருந்த ஏரோதுவின் முன் அவரை எப்படி கொண்டு வர முடியும்?

இதனால் ஏற்படக்கூடிய தாமதத்தைக் கண்டு காய்பாஸ் தன் மனதின் ஆழத்தில் திகிலடைந்தார். இந்த மரண தண்டனை சூரியன் மறைவதற்குள் முடிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அதற்குள் இயேசு கொல்லப்படாவிட்டால், ஒரு பிணத்தால் தீட்டுப்படுத்த முடியாத அந்தப் புனித நாள் அவர்கள் மீது சுமத்தப்படும். நிச்சயமாக, பரிசேயர்களுக்கு பஸ்கா ஏற்கனவே ஒரு புனித நாளாக இருந்தது. ஆனால் சதுக்கேய ஆசாரியனுக்கு அது அப்படி இல்லை. அன்றைய தினம் எதுவும் செய்ய முடியாதபடி, பிலாத்து வேண்டுமென்றே எந்தத் தீர்ப்பையும் தாமதப்படுத்துவதாக அந்தப் பிரதான ஆசாரியன் நினைத்தான். மரணதண்டனையை ஓய்வுநாளுக்குப் பிறகு ஒத்திவைத்தால், அது எட்டு நாள் பஸ்கா மற்றும் புளிப்பில்லாத அப்பப் பண்டிகைக்குப் பிறகுதான் தாமதப்படுத்தப்பட வேண்டும். அதற்குள், இயேசுவின் ஆதரவாளர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் ஆலய அதிகாரிகளுக்கு எதிராகத் திரண்டு, இரத்தக்களரி ஏற்பட்டு, ஒருவேளை இஸ்ரவேலுக்குள்ளேயே ஒரு பிளவும் உண்டாகும். காய்பாஸ் அதை நடக்க விடப்போவதில்லை.

பிலாத்து எழுந்து நின்றார். அவர் அதைப் பற்றி விவாதிக்கப் போவதில்லை. அவர் முதலில் இயேசுவைக் குற்றமற்றவர் என்று விடுவித்தார், பின்னர் மறுபரிசீலனை செய்து, நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு பிலாத்து புண்படுத்திய ஒரு மனிதனிடம் அவரை அனுப்பும்படி கட்டளையிட்டார். அந்த ஆளுநர், கைதியைப் பொறுப்பேற்று ஏரோதுவிடம் கொண்டு செல்லும்படி வீரர்களுக்குத் தலையசைத்தார். பிலாத்து நீதிமன்றத்தைக் கடந்து தனது அறைக்குச் செல்லும் படிகளில் ஏறிச் சென்றபோது, ​​தாமதமான மகிழ்ச்சியின் இனிய தைலம் அவரது முகத்தில் ஒரு புன்னகையை வரவழைத்தது.

அந்த ரோமானிய ஆளுநர் தன்னைப் பற்றித் தானே பெருமிதம் கொண்டார். தேவாலய வளாகத்தில் ஆளுநரின் வீரர்கள் தவறுதலாக ஏரோதுவின் குடிமக்களைக் கொன்றதிலிருந்து, பிலாத்துவும் கலிலேய ஆட்சியாளரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. அந்த ஆளுநர் இப்போது நட்பின் வெளிப்பாடாக… அல்லது மரியாதையின் வெளிப்பாடாக… ஒரு சைகையைச் செய்து கொண்டிருந்தார். ஏரோதுவால் அதை வேறுவிதமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. எனவே, ஒரு பயனற்ற கலிலேயனுக்காக அவர்களுக்கு இடையேயான பிளவு சரிசெய்யப்படும். அதுமட்டுமல்ல, அந்த சைகை கலிலேய ஆட்சியாளரை இயேசுவின் விசாரணையில் ஒரு பகுதியாக மாறும்படி கட்டாயப்படுத்தியது. இப்போது என்ன நடந்தாலும், முழு வழக்கும் கலிலேயர்களின் ஆட்சியாளரிடம் முழுமையான தீர்வுக்காக ஒப்படைக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை நிரூபிப்பது மிகவும் எளிதாக இருந்ததால், ஏரோது அந்திப்பாஸால் பிலாத்துவைப் பற்றி திபேரியாவுக்கு எந்தவொரு பொய்யான, விஷம் நிறைந்த கடிதத்தையும் எழுத முடியாது. ஒரே ஒரு புத்திசாலித்தனமான நடவடிக்கையில், பிலாத்து மிகவும் உணர்திறன் வாய்ந்த ஒரு வழக்கிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டார், அதில் ஏரோதுவைச் சிக்க வைத்தார், அதே நேரத்தில் அவரைத் தன் நண்பராக்கிக் கொண்டார், மேலும் அன்னாஸையும் காய்பாஸையும் ஆபத்தான, கிட்டத்தட்ட தாங்க முடியாத ஒரு நிலையில் வைத்தார். ஆம், அவர் தன்னைப் பற்றி மிகவும் பெருமிதம் கொண்டார்.

பிரட்டோரியத்தின் இரட்டைக் கதவருகே, பிலாத்துவிடம் என்ன சொல்லியிருக்க வேண்டும் என்பது குறித்து ஆசாரியர்கள் தங்களுக்குள் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த அமளியால், மாறுவேடத்தில் இருந்த ஆலயக் காவலர்கள் அல்லாத மக்கள் வாயில்களுக்கு வெளியே ஈர்க்கப்பட்டிருந்தனர்; அவர்களில் இயேசுவின் சீடர்களும் இருந்தனர். சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பு இது ஒரு சிறிய, இரகசிய வழக்காக இருந்ததால் பிரதான ஆசாரியர் கவலைப்பட்டார். ஆனால் இப்போது அது பகிரங்கப்படுத்தப்படும் அபாயம் இருந்தது. இந்தக் குற்றவாளியைக் கொல்வதன் நன்மை தீமைகள் குறித்த விவாதத்தை காய்பாஸ் அனுமதிக்க முடியாது. நசரேயன் இறந்தவுடன், ஆசாரியர்கள் ஒரு விவாதத்தைப் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள், ஏனெனில் அந்தப் பிரச்சினை பயனற்றுப் போய், சில நாட்களில் மறைந்துவிடும். அதுமட்டுமின்றி, இயேசு கொல்லப்பட்டால், அவருடைய சீடர்கள் மௌனமாக்கப்படுவார்கள். ஒரு மனிதன் அவரைக் கொன்ற பிறகு, அந்தத் துரோகியான ரபி கடவுள் என்று யாரால் வாதிட முடியும்?

ஏரோதுவிடம் செல்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. காய்பாஸ் ஒரு தூதுவரை முன்னதாக அனுப்பி, கலிலேய ஆட்சியாளருக்குச் சூழ்நிலைகளைத் தெரிவிக்கவும், கைதியும் ஆசாரியர்களும் மிக விரைவாக அங்கு வந்து சேருவார்கள் என்று சொல்லவும் அனுப்பினார். மீண்டும் ஒருமுறை, மேல் எருசலேமின் அதிகாலை வேளையில் மேசியா வீதிகளில் ஊர்வலமாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். கலிலேயாவிலிருந்து வந்த பஸ்கா யாத்திரிகர்களோ அல்லது அவருக்கு ஆதரவாக விரைந்து வரக்கூடிய வேறு எந்த ஏழை யூதர்களோ அங்கே தென்படவில்லை. இவ்வளவு அதிகாலையில் மேல் நகரத்தின் செல்வந்தர்கள் வசிக்கும் பகுதிகளில் அவர்கள் சுற்றித் திரிவதற்கு எந்தக் காரணமும் இருந்திருக்காது. எல்லாம் சாதாரணமாகவே காட்சியளித்தது. அடிமைகள் தங்கள் சாதாரண வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருக்க, அவர்களின் செல்வந்த எஜமானர்கள் காலை உணவை உண்டுகொண்டிருந்தனர்.

அவர்கள் ஏரோது அந்திப்பாஸின் அரண்மனையை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். அவர்கள், மண்டையோட்டின் இடமான, ரோமானியர்கள் சிலுவையில் அறைந்த இடமான கொல்கொத்தாவுக்கு இட்டுச்செல்லும் குன்றின் உச்சியில் இருந்த வாயிலைக் கடந்தனர். அது அவருக்காகக் காத்திருந்தது. இதனால்தான் அவர் மனித மாம்சத்தை எடுத்தார். அவர் குழந்தையாக இருந்தபோது, ​​பிதாவாகிய தேவன் குமாரனாகிய தேவனை ஒவ்வொரு காலையிலும் எழுப்பி, அவருடைய விதியைப் பற்றி அவருக்குப் போதிப்பார்: யெகோவாவாகிய தேவன் என் செவியைத் திறந்தார், நான் கலகம் செய்யவும் இல்லை, விலகிச் செல்லவும் இல்லை. என்னை அடித்தவர்களுக்கு என் முதுகையும், என் தாடியைப் பிடுங்கியவர்களுக்கு என் கன்னங்களையும் கொடுத்தேன்; நிந்தனைக்கும் துப்புதலுக்கும் நான் என் முகத்தை மறைக்கவில்லை. ஏனெனில், கர்த்தராகிய எலோஹிம் எனக்குத் துணை செய்வார். இதனால்தான், நான் வெட்கப்படமாட்டேன் என்பதை அறிந்து, என் முகத்தைக் கற்பாறையைப்போல் உறுதியாக்கிக் கொண்டேன் (ஏசாயா 50:5-7 CJB).

ஏரோதும் அவனது அரசவையினரும் மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு தேவாலயத்தில் பலி செலுத்துவதற்காக கலிலேயாவிலிருந்து வந்திருந்தனர். கலிலேயாவின் ஆட்சியாளர் ஒரு நீதியுள்ள யூதர் அல்ல, ஆனால் அவர் வெளித்தோற்றத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டியிருந்தது. தாவீதின் நகரத்திற்குச் செல்லும் போது, ​​தனது வழக்கப்படி அவர் ஹஸ்மோனிய அரண்மனையில் தங்கினார். அவரது உண்மையான பெயர் ஏரோது அந்திபேட்டர், ஆனால் அவர் அந்திபாஸ் என்ற புனைப்பெயரால் அறியப்பட்டார். அவர் டெட்ரார்க் என்ற பட்டத்தை வகித்தார், அதன் பொருள் பகுதியின் ஆட்சியாளர் என்பதாகும். அவருடைய தந்தை, மகா ஏரோது இறந்தபோது, ​​அந்திபாஸின் மூத்த சகோதரரான அர்கெலாயு (மத்தேயு 2:22), யூதேயா, இதூமியா (விவிலிய ஏதோம்) மற்றும் சமாரியா ஆகிய பகுதிகளுக்கு இனத்தலைவராக (அரசர் அல்ல) ஆனார்; அதாவது, ஒரே இனக்குழுவின் ஆட்சியாளர் ஆனார். அதே நேரத்தில், அந்திபாஸ் கலிலேயா மற்றும் பெரேயாவை டெட்ரார்க் என்ற குறைந்த பட்டத்துடன் ஆட்சி செய்தார். அவருடைய ஒன்றுவிட்ட சகோதரரான பிலிப்பு, கௌலானித்திஸ் (கோலான் குன்றுகள்), பத்தனேயா (தெற்கு சிரியா), இத்தூரேயா மற்றும் திரக்கோனியப் பகுதி (லூக்கா 3:1அ), மற்றும் அவுரானித்திஸ் (ஹௌரான்) ஆகிய பகுதிகளுக்கு டெட்ரார்க்காக இருந்தார். பின்னர், லூக்கா போதகர் லிசானியாவை அபிலேனேயின் டெட்ரார்க்காகக் குறிப்பிடுகிறார் (லூக்கா 3:1ஆ).

தூதுவரிடமிருந்து இந்தச் செய்தியைக் கேட்ட ஏரோது, பெருமகிழ்ச்சி அடைந்து, தனக்கும் பிலாத்துவுக்கும் இடையிலான பிளவைச் சரிசெய்ய உடனடியாகத் தீர்மானித்தார். அன்று ஏரோதுவும் பிலாத்துவும் நண்பர்களானார்கள் – இதற்கு முன்பு அவர்கள் எதிரிகளாக இருந்தனர் (லூக்கா 23:12). பிலாத்து ஆளுநராக ஆனபோது, ​​அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கொண்டிருந்த வெறுப்பு தொடங்கியது. ஆலய வளாகத்தில் எந்த உருவங்களும் இருக்கக்கூடாது என்ற வாய்மொழிச் சட்டத்தின் கடுமையான போதனையை மீறி, அவர் ஆலயச் சுவர்களில் ரோமானியக் கேடயங்களை நிறுவினார். இதன் விளைவாக, ஏரோது அந்திப்பாஸ், சீசர் திபேரியாஸுக்கு ஒரு புகார் கடிதம் அனுப்பினார், அவரும் அந்தக் கேடயங்களை அகற்றும்படி உத்தரவிட்டார். ஆனால், கலிலேயாவின் மீதான ஏரோதுவின் அதிகாரத்தை அங்கீகரித்து, பிலாத்து இயேசுவை அவரிடம் அனுப்பியதும், ஏரோது நாசரேயனைத் திரும்ப பிலாத்துவிடம் அனுப்பியதும், பிலாத்து அதைத் தனக்கான ஒரு ஒற்றுமையின் வெளிப்பாடாகக் கருதியதால், அவர்கள் நண்பர்களானார்கள். ஏனெனில், ஒரு யூதரான ஏரோது, காய்பாஸுக்கும் சதுக்கேயர்களுக்கும் பதிலாக ரோமுக்கு ஆதரவளிக்கத் தெளிவாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். ஆனால், வாழ்க்கை அவர்கள் இருவருக்கும் சாதகமாக அமையவில்லை.

கலிலேயரை கலிலேயர்களின் ஆட்சியாளரிடம் அனுப்பிய ஆளுநரின் செயல், வழக்கத்திற்கு மாறாக ராஜதந்திரமானது என்று அந்த நாற்காண்டாரக் கருதினார். மேலும், ஒரு காலத்தில் தன்னை ‘அந்த நரி‘ என்று குறிப்பிட்ட அந்த மனிதனைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பையும் அவர் வரவேற்றார் (இணைப்பைக் காண, Ho – எருசலேமுக்கு வெளியே எந்த இறைவாக்கினும் மரிப்பதில்லை என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்). ஏரோது அந்திப்பாஸ் தனது இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, அந்தக் குழுவின் வருகைக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தார். சதுக்கேயர்கள், தோரா ஆசிரியர்கள், ரோமானியக் காவலர் மற்றும் கைதி ஆகியோரை உடனடியாக அரசரின் முன்னிலைக்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு வாயிற்காப்பாளரிடம் செய்தி தெரிவிக்கப்பட்டது.

அந்த நாற்காண்டாரக், அந்தச் சமயத்தைப் பயன்படுத்தி, அந்த வழக்கைப் பற்றி தனக்குத் தெரிந்தவற்றைத் தனது அரச ஆலோசகர்களுடன் விவாதித்தார். அவருக்கு நிறைய விஷயங்கள் தெரிந்திருந்தன, மேலும் இந்த வழக்கில் தான் ஏன் தீர்ப்பு வழங்க வேண்டும் என்பதற்கு யாராவது ஒரு நல்ல காரணத்தைக் கூறாவிட்டால், இயேசுவை வெறுமனே சந்தித்துவிட்டு, இறுதித் தீர்ப்புக்காக அவரை மீண்டும் பிலாத்திடம் அனுப்பத் திட்டமிட்டுள்ளதாக அவர் உடனடியாக அறிவித்தார். ஏரோதுவின் வாதம் சுருக்கமாகவும் அறிவுப்பூர்வமாகவும் இருந்தது: இயேசுவுக்குத் தனது சொந்த மாகாணமான கலிலேயாவில் ஏராளமான பின்பற்றுபவர்கள் இருந்தனர். இந்த மக்களை ஏன் அந்நியப்படுத்த வேண்டும்? கலகக்காரனின் மரணத்திற்கான பழியை இங்கே எருசலேமில் உள்ள காய்பாஸ் மற்றும் பிலாத்து மீது சுமத்துங்கள். அரச பரிவாரத்தில் இருந்த எவரும் ஏரோதுவின் வாதத்திற்கு எதிராக வாதிடவில்லை. இயேசுவுக்கு எதிரான வழக்கும் சாட்சியமும் எருசலேமிலிருந்தே வந்தன. ரோமானியர்களிடமிருந்து மரியாதையின் அடையாளமாக, குற்றவாளியை அவர் முன்னிலைக்குக் கொண்டு வரட்டும், பின்னர் அவனை பிலாத்துவிடம் திருப்பி அனுப்பட்டும்.

இப்போது அவர், ஏரோதுவின் பார்வையில் யோவான் ஸ்நானகனைப் போலத் தோற்றமளித்த அந்த மனிதனை எதிர்கொள்ளவிருந்தார். இவனுடைய உயிரைக் காப்பாற்றுவதன் மூலம், ஞானஸ்நானம் பெற்றவருக்குத் தான் செய்த செயலுக்கு ஓரளவு பிராயச்சித்தம் செய்ய முடியும். எப்படியிருந்தாலும், ஒரு குழந்தை நெருப்பு உண்பவனைக் காண எவ்வளவு ஆவலாக இருக்குமோ, அவ்வளவு ஆவலில்தான் இவனும் இயேசுவைக் காண இருந்தான். அரண்மனை பிரம்மாண்டமாக இருந்தது, ஆனால் கிறிஸ்து அதனால் கவரப்படவில்லை. அந்திப்பாஸைப் பற்றி அவர் அறிந்திருந்த விஷயங்கள் அவர் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. அந்த நாற்பெரும் ஆட்சியாளன், அவருடைய உறவினரான யோவானின் கொலையாளி. அவன் யாருக்கும் விசுவாசமாக இருக்காத ஒரு கோழை, தன் சகோதரனின் மனைவியைத் திருடிய ஒரு விபச்சாரன். மேலும், இந்த விஷயத்தில் அவன் தனது அதிகாரத்தைக் காட்டுமாறு கேட்பதைத் தவிர வேறு எதையும் செய்யமாட்டான்.

ஏரோது அந்திப்பாஸ் இயேசுவாவைக் கண்டபோது, ​​மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார், ஏனென்றால் அவர் நீண்ட காலமாக அவரைக் காண விரும்பியிருந்தார் (லூக்கா 23:8அ). அந்தக் குழு அரண்மனைக்குள் சென்றது, ஏரோது அந்தக் கைதியை ஒரு விருந்தினரைப் போல உபசரித்தார். அவர் அனைவருக்கும் நாற்காலிகளை வழங்கினார், ஆனால் கிறிஸ்துவோ நின்றுகொண்டிருந்தார். சதுக்கேயர்களும் தோரா போதகர்களும் பதற்றத்துடன் உற்சாகமடைந்தனர், அவர்களும் நிற்க விரும்பினர். அவர்கள் இதையெல்லாம் நேர விரயம் என்று கருதினர். கலிலேயாவில் தெய்வநிந்தனைக் குற்றச்சாட்டுகளை அவர்களால் நிரூபிக்க முடியவில்லை, மேலும் கலிலேய ஆட்சியாளரின் ஆதரவைப் பெற்று, பிலாத்துவிடம் திரும்பிச் சென்று, ஏரோதுவின் அதிகார வரம்பிற்குள் நசரேயனும் ஒரு தெய்வநிந்தனையாளர் என்று அறிவிக்கலாம் என அவர்கள் நம்பினர்.

ஏரோது அந்திப்பாஸ் அமர்ந்திருந்தார். அவர் கனிவாக இருந்தார், மேலும் இயேசுவைப் பற்றி அதிகம் கேள்விப்பட்டிருப்பதாக ஒப்புக்கொண்டார். ஆண்டவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. மேசியா அந்த நாற்பெரும் தலைவரைப் பார்த்தார், ஆனால் அவருடைய வாய் மூடியே இருந்தது. அவரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதிலிருந்து, அவர் ஏதேனும் ஒரு அடையாளத்தைச் செய்வதைக் காண ஏரோது விரும்பினார். இயேசு அவ்வாறு செய்ய விரும்புவாரா? எந்தப் பதிலும் இல்லை. ஒரு சிறிய மாயாஜால வித்தையா? ஒரு சிறிய அற்புதமா? அவரால் சுவர்களிலிருந்து தண்ணீரைப் பொழியச் செய்ய முடியுமா அல்லது வானத்தில் இடியை முழங்கச் செய்ய முடியுமா? அவர் பல கேள்விகளுடன் அவரை அணுகினார், ஆனால் இயேசு அவருக்குப் பதில் அளிக்கவில்லை (லூக்கா 23:8b-9).

மௌனம். “நீங்கள் இன்னும் கொஞ்சம் ஒத்துழைத்தால், அது உங்கள் காரியத்திற்கு உதவக்கூடும்,” என்று அந்த நாற்பெரும் தலைவர் கூறினார். மகா ஏரோதுவின் மகனான ஏரோது அந்திப்பாஸ் (பார்க்க: Aw – பெத்லகேமில் இரண்டு வயது மற்றும் அதற்குக் குறைவான வயதுடைய அனைத்து சிறுவர்களையும் கொல்ல ஏரோது கட்டளையிட்டார்), காய்பாஸையோ அல்லது சதுக்கேயர்களையோ கண்டு அஞ்சவில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் அவர்மீது எந்த அதிகாரமும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆகவே, சதுக்கேயர்களும் தோரா போதகர்களும் அங்கே நின்று, அந்திப்பாஸைத் தங்கள் பக்கம் இழுக்கும் நம்பிக்கையில் அவரைக் கடுமையாகக் குற்றம் சாட்டியபோதும் (லூக்கா 23:10), அவர் கேட்க மறுத்துவிட்டார். அந்த நாற்பெரும் தலைவர், ரோமுக்கும் யூதர்களுக்கும் இடையிலான ஒரு சண்டையின் நடுவில் நுழையத் தயாராக இல்லை. அதுமட்டுமின்றி, முன்னோடியின் மரணம் அவரை இன்னும் வாட்டி வதைத்தது (காண்க Fi : யோவான் ஸ்நானகன் தலை துண்டிக்கப்பட்டார்). மற்றொரு பரிசுத்தவானின் இரத்தம் தன் கைகளில் படிவதை அவர் அறவே விரும்பவில்லை.

ஏரோது அமைதிக்காகக் கையசைத்தார். குற்றச்சாட்டுகளையோ அல்லது சட்ட நுணுக்கங்களையோ அவர் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை. கலிலேயரிடமிருந்து அவர்கள் இதுவரை கண்டிராத காரியங்களைக் காண்பார்கள் என்ற வாக்குறுதியுடன், அவர் தனது நண்பர்களையும் பரிவாரத்தினரையும் அறைக்குள் அழைத்திருந்தார். இப்போது இயேசு, அந்த நாற்பெரும் தலைவருக்காகச் செயல்பட மறுத்தது மட்டுமல்லாமல், அவரிடம் பேசப்பட்டபோது பதிலளிக்காமல் இருக்கும் துணிச்சலையும் கொண்டிருந்தார்.

அந்திப்பா இன்னொரு முறை முயற்சித்தார். டிக். டிக். டிக். துன்புறும் ஊழியன் ஏரோதுவை வெறித்துப் பார்த்தபடி நின்றான்; அவனது கண்களுக்குக் கீழே இருந்த சோர்வின் கோடுகள் மேலும் ஆழமாகியிருந்தன. ஏரோதுவின் வார்த்தைகள் இனிமையாகவும் நட்பாகவும் இருந்தன. மேசியா பதில் சொல்லவில்லை. ஏரோது காத்திருந்தான். அவன் இயேசுவிடம், தான் சொல்வதைக் கேட்க முடிகிறதா என்று கேட்டான். அமைதி. கலிலேயர்களின் ஆட்சியாளன் கோபமடைந்தான். இயேசுவின் நடத்தை அரச கண்ணியத்திற்கு ஒரு அவமதிப்பாக இருந்தது. அது மட்டுமல்ல… அந்த மந்திரவாதி அவனை ஏமாற்றமடையச் செய்து அவமானப்படுத்தியிருந்தான்.

ஏரோது எழுந்து நின்றான். இயேசு அவனுக்காகச் செயல்படாதபோது, ​​இரண்டாவது ஏளனம் நிகழ்ந்தது. பின்னர், அந்திராக்கும் அவனுடைய படைவீரர்களும் அவரைக் கேலி செய்து ஏளனம் செய்தனர். ஏரோது அந்திப்பாவே அந்த கைதியைச் சுற்றி வந்து, அவனது மோசமான தோற்றம், காயம்பட்ட முகம், அழுக்கு ஆடைகள், கழுவப்படாத பாதங்கள் மற்றும் வீங்கிய கண்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றித் தனிப்பட்ட முறையில் கருத்துகளைக் கூறினான். உண்மையிலேயே ஒரு அரசன்தான்!

பின்னர் அந்திப்பாவுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. அவன் தனது உதவியாளர்களில் ஒருவனை அழைத்து அவனிடம் கிசுகிசுத்தான். பிறகு அவன் சதுக்கேயர்களையும் தோரா ஆசிரியர்களையும் பார்த்து கண் சிமிட்டினான், அனைவரும் அமைதியாகக் காத்திருந்தனர். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அந்த உதவியாளர் ஒரு அழகான அங்கியுடன் திரும்பினார். ஆனால் அது அரசனுக்குரியதை விட நாடகத்தன்மை வாய்ந்ததாகவே இருந்தது. ஏரோது அதைத் தன் கைகளில் எடுத்து, தன் நண்பர்களின் சிரிப்பொலிக்கிடையே அதிலிருந்து தூசியை உதறினான். இயேசு அவர்களுக்கு ஒரு காட்சியைக் கொடுக்காமல் இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அந்த நாற்பெரும் தலைவர் எப்படியாவது அவர்களுக்கு ஒன்றைக் காட்டப்போவதை உறுதி செய்யப் போகிறார். பிறகு, ஒரு நட்பான புன்னகையுடன், அந்த ஆட்சியாளர் அதை கிறிஸ்துவின் தோள்களின் மேல் போட்டார். அது நகைச்சுவையாக இருந்தது. யூதர்கள் கூட புன்னகைக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த நசரேயன் அவர்கள் இதுவரை கண்டிராத மிகவும் துயரமான மற்றும் அபத்தமான அரசனாக இருந்தான். அந்த நேர்த்தியான அங்கியை அவனுக்கு அணிவித்த பிறகு, ஏரோது அந்திபாஸ் அந்தக் கைதியை பிரட்டோரியத்தில் உள்ள பிலாத்துவின் தலைமையகத்திற்குத் திருப்பி அனுப்பும்படி கட்டளையிட்டான் (லூக்கா 23:11).¹⁵⁵⁸

கிறிஸ்துவின் மரணதண்டனையிலிருந்து தன் கைகளைக் கழுவிக்கொண்ட ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பொன்டியு பிலாத்து மற்றொரு மேசியாவால் சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டான் – இந்த முறை அவன் எல்லாவற்றையும் இழந்தான். கெரிசிம் மலையின் உச்சியில் இருந்த ஒரு புனிதத் தலத்தில் சமாரிய போதகர் ஒருவர் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டார். யூத வரலாற்றாசிரியர் ஃபிளேவியஸ் யோசேஃபஸின் கூற்றுப்படி, அவர் ஒரு பெரும் தவறைச் செய்து, சமாரியாவில் ஏற்பட்ட ஒரு சிறிய கிளர்ச்சியை அடக்கினார். ஆனால் பின்னர், சமாரிய செனட், முன்பு தூதராக இருந்தவரும், இப்போது சிரியாவின் ஜனாதிபதியாக இருந்தவருமான விட்டெல்லியஸிடம் ஒரு தூதுக்குழுவை அனுப்பி, கொல்லப்பட்டவர்களின் கொலைக்கு பிலாத்துவே காரணம் என்று குற்றம் சாட்டியது… எனவே விட்டெல்லியஸ், யூதேயாவின் விவகாரங்களைக் கவனித்துக்கொள்ள தனது நண்பரான மார்செல்லஸை அனுப்பினார், மேலும் பிலாத்துவை ரோமுக்குச் சென்று பேரரசரிடம் தனது செயல்களை விளக்குமாறு கட்டளையிட்டார். தனது நண்பரான பேரரசர் திபேரியாஸ் தனது முறையீட்டைக் கேட்பார் என்று பிலாத்து நினைத்தார். ஆனால் அந்த ஆளுநர் ரோமை அடைந்த நேரத்தில், திபேரியாஸ் இறந்துவிட்டார், அவருக்குப் பதிலாக மனநிலை சரியில்லாத இருபத்து நான்கு வயது கலிகுலா பதவியேற்றார்.

ஆரம்பகால திருச்சபைத் தந்தையர்களில் ஒருவரான யூசிபியஸ், பிரான்சின் லியோனுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டிருந்த பொன்டியஸ் பிலாத்து, பேரரசர் கலிகுலாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் தற்கொலை செய்துகொண்டதாகப் பதிவு செய்துள்ளார். யூசிபியஸ் நமக்காகப் பின்வருமாறு பதிவு செய்கிறார், “நமது இரட்சகரின் காலத்தில் ஆளுநராக இருந்த பிலாத்துவே, நாம் இப்போது பேசிக்கொண்டிருக்கும் பேரரசர் கலிகுலாவின் கீழ் இத்தகைய துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு ஆளானதாகக் கூறப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது.” அவர் தனது சொந்தக் கொலையாளியாகவும் மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவராகவும் மாற வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானார் என்றும், அதனால் தெய்வீகப் பழிவாங்கல் அவரை விரைவிலேயே வந்தடைந்தது என்றும் அந்தப் பதிவு கூறுகிறது. ஒலிம்பியாட் போட்டிகளையும், ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் நடந்த அந்தந்த நிகழ்வுகளையும் பதிவு செய்துள்ள கிரேக்க வரலாற்றாசிரியர்கள் இவ்வாறு கூறுகின்றனர்.” இயேசு கிறிஸ்துவின் மரணத்திற்கான தெய்வீக நீதியாகவே பிலாத்துவின் துயரங்களை பல கிரேக்கர்கள் கருதினர் என்பதை இந்த மேற்கோள் வெளிப்படுத்துகிறது. பொன்டியு பிலாத்து காலில் (பிரான்சின் வியென்) இறந்தார் என்றும் மரபு கூறுகிறது

பிலாத்து இல்லாத நிலையில், காய்பாஸ் ஒரு ரோமானிய அரசியல் கூட்டாளி இல்லாமல் போனார். பல ஆண்டுகளாக எருசலேமில் அவர் பல எதிரிகளைச் சம்பாதித்திருந்தார், மேலும் விரைவில் ஆலயத்தின் பிரதான ஆசாரியர் பதவியிலிருந்து மாற்றப்பட்டார். பின்னர் அவர் வரலாற்றில் மறைந்து போனார், அவரது மரணத் தேதி பதிவு செய்யப்படாமலேயே போனது.

ஏரோது அந்திபாஸின் நிலையும் சிறப்பாக அமையவில்லை. அரசியல் சூழ்ச்சிகளில் தான் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றிருப்பதாக அவர் நினைத்தாலும், அதுவே இறுதியில் அவரைக் கீழே வீழ்த்தியது. அவரது மருமகன் அக்ரிப்பா, ரோமானியப் பேரரசர் கலிகுலாவின் நெருங்கிய நண்பராக இருந்தார். மீண்டும் யோசேபஸ் நமக்குச் சொல்கிறார், அந்திபாஸ் முட்டாள்தனமாக கலிகுலாவிடம் தன்னை டெட்ரார்க் (நான்காம்) என்பதற்குப் பதிலாக அரசர் என்று பெயரிடுமாறு கேட்டார் (அவருக்குத் தொடர்ந்து சிக்கல்களை ஏற்படுத்தி வந்த அவரது மனைவி ஹெரோதியாஸின் ஆலோசனையின் பேரில்). மகா ஏரோதுவின் மகனும், நான்காம் அரிஸ்டோபுலஸ் மற்றும் பெரெனிஸின் மகனுமான யூதேய மன்னன் ஹெரோது அக்ரிப்பாதான், கலிகுலாவைக் கொலை செய்ய அந்திபாஸ் விரும்பியதாகக் குற்றம் சாட்டினார். அதற்கு ஆதாரமாக, அந்திபாஸின் இராணுவத்திடம் இருந்த பிரம்மாண்டமான ஆயுதக் கிடங்கை அக்ரிப்பா சுட்டிக்காட்டினார். இதன் விளைவாக, கலிகுலா ஏரோதுவை அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் காலிக்கு நாடு கடத்தினான். ஏரோதியாவும் அங்கே அவனுடன் சேர்ந்துகொண்டாள். ஆனால் அவனது செல்வமும் நிலங்களும் அவனது துரோகியான மருமகன் அகிரிப்பாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.¹⁵⁵⁹

இயேசுவை நியாயத்தீர்ப்புக்காகப் பொன்டியு பிலாத்துவிடம் சன்ஹெட்ரின் அழைத்துச் சென்றது என்ற துயரச் செய்தியைப் பரப்புவதற்கு, சில முக்கிய இடங்களுக்குச் சென்று அந்தச் செய்தியைப் பரப்புமாறு அவர்களிடம் கேட்பதே சிறந்த வழி என்று அப்போஸ்தலன் யோவான் கருதினான். அவன் முதலில் மார்க்கின் தந்தையின் வீட்டிற்குச் சென்றான்; பின்னர் அவன் பேதுருவையும் மற்ற அப்போஸ்தலர்களில் ஓரிருவரையும் சந்தித்து, மேசியாவுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டுவிட்டது என்றும், தனக்குத் தெரிந்தவரை, ரோமானியர்கள் இயேசுவைப் பிரட்டோரியத்தில் உள்ள பிலாத்துவின் தலைமையகத்தில் வைத்திருப்பதாகவும் அவர்களிடம் கூறினான். பின்னர் இளம் யோவான், லாசரு, மார்த்தாள் மற்றும் மரியாளிடம் சொல்வதற்காக பெத்தானியாவுக்கு ஓடினான், ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இயேசுவின் தாயான மிரியாமிடம் முடிந்தவரை மென்மையாக அந்தச் செய்தியைத் தெரிவிக்கச் சென்றான். இது யோவான் மேற்கொண்ட ஒரு சிறப்புப் பணியாகும். அவனுக்கு என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை மிரியாம் தன் மகனின் வாயிலிருந்து கேட்டிருக்கிறாள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். ஆனால், கிறிஸ்துவின் எச்சரிக்கைகள் கூட ஒரு தாயின் இதயத்தில் உள்ள துக்கத்தை நிறுத்தாது என்பதை யோவான் அறிந்திருந்தான். பெத்தானியாவில் யோவான் மூச்சிரைக்க அமர்ந்திருந்தான். அவன் சற்று முன்பு கண்டதை அவர்கள் நால்வருக்கும் தடுமாற்றமான வார்த்தைகளில் விரிவாகச் சொன்னான். யோவான் அவர்களிடம் பஸ்கா விருந்தைப் பற்றியும், கெத்செமனே பற்றி அவனுக்கு நினைவிருந்தவற்றைப் பற்றியும் கூறினான். அவன் அவர்களிடம் அந்தத் திடீர்த் தாக்குதல், கைது மற்றும் தீர்ப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றிச் சொன்னான்.

அதைக் கேட்டவர்கள் அமைதியாக அழுதார்கள், ஆனால் உரத்த புலம்பல் எதுவும் இல்லை. அவர்கள் செவிகொடுத்தார்கள், கண்ணீர் வந்தது, அவர்கள் கேள்விகள் கேட்டார்கள், மேலும் அவர்கள் பிதாவின் சித்தத்திற்குப் பணிந்தார்கள். யோவான் ஏற்கனவே அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த வேதனையை விட, தனது உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டால் அவனுக்கு அதிக வேதனையை ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது என்பதில் மிரியாம் குறிப்பாக உறுதியாக இருந்தாள். யோவான் பேசி முடித்ததும், கேட்பதற்கு வேறு கேள்விகள் எதுவும் யாருக்கும் தோன்றவில்லை. இயேசுவின் தாய், யோவானுடன் எருசலேமுக்குத் திரும்பிச் செல்வதாகக் கூறினாள்.

ஆனால், அந்த இளைஞனோ தயங்கினான். தான் நேசிக்கவும் மதிக்கவும் கற்றுக்கொண்ட அந்த சாந்தமான பெண்ணை, அவளுடைய மகன் மீது திணிக்கப்படவிருந்த கடுமையான கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்க அவர் விரும்பவில்லை. மரியாளுடனும் மார்த்தாளுடனும் தங்குமாறு அவர் அவளிடம் கேட்டுக்கொண்டார், மேலும் ஓய்வுநாள் தொடங்குவதற்குள் திரும்பி வந்து எல்லாவற்றையும் அவளிடம் கூறுவதாக வாக்குறுதி அளித்தார்.

மிரியாம் தலையசைத்தாள். இல்லை. அவள் போவாள். தன் ஆண்டவர் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தபடி, அவர் சீயோனில் மரித்தால், அவள் அவருடன் இருக்க விரும்பினாள். யோவான் உதவிக்காக லாசருவைப் பார்த்தார். ஆனால் லாசரு பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டார். வாதம், எவ்வளவு நாகரிகமாகவும் தர்க்கரீதியாகவும் இருந்தாலும், எந்தப் பயனும் அளிக்காது. தன் மகன் முதல் மூச்சை இழுத்தபோது அவள் அவனுடன் இருந்தாள், அவன் கடைசி மூச்சை இழுக்கும்போதும் அவள் அவனுடன் இருக்க விரும்பினாள்.¹⁵⁶⁰

இயேசு மீண்டும் பிரட்டோரியத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். இந்த மனிதன் சோர்வாக இருப்பது காவலர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவருடைய நடைகள் மெதுவாக இருந்தன. முகம் வலியால் களைப்படைந்திருந்தது. சுவாசிப்பதை எளிதாக்க வாய் சற்றே திறந்திருந்தது. கண்கள் இடவலமாக அசைந்தன.

சதுக்கேயர்களும் தோரா ஆசிரியர்களும் ஒரு தர்மசங்கடமான நிலையில் இருந்தனர். பிலாத்து இதைவிட மிக ஆழமான ஒரு சிக்கலில் இருந்தார் என்பதே அவர்களுக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல். அவர் இந்த வழக்கை முடித்து வைக்க மறுத்து, கலிலேயர்களின் டெட்ரார்க்கான ஏரோதுவிடம் அதை அனுப்பியிருந்தார்; அவர் அதைத் தன் பொறுப்பிலிருந்து எடுத்துக்கொள்வார் என்று நம்பினார். ஆனால், அது மீண்டும் அவர் வீட்டு வாசலுக்கே திரும்பி வந்தால், அவர் எப்படியாவது தீர்ப்பளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாவார். கைதிக்கு எதிராக இந்த நடவடிக்கையைத் தொடங்கிய ஆசாரியர்களின் தர்மசங்கடம் என்னவென்றால், அவர்கள் அதை வெற்றிகரமாக முடித்தாக வேண்டும் என்பதுதான். இப்போது அவர்களால் பின்வாங்க வழியே இல்லை. அவர்களுடைய சிந்தனைப்படி, இந்த விஷயம் ஒரு அப்பட்டமான தெய்வ நிந்தனையாகவே தொடங்கியது. அவர்களுடைய மனதில், அந்தப் பெரும் பொய் வளர்ந்து வளர்ந்து, இப்போது ஆலயமும் முழு தேசமும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியிருந்தது.

கெத்செமனே தோட்டத்தில் குற்றவாளியைக் கைது செய்ய உதவுவதற்காக ரோமானியப் படையை அனுப்பிய பிலாத்து, அந்தக் குற்றச்சாட்டைக் கேட்டிருந்து, உள்ளூர் குற்றங்களை விசாரித்துத் தீர்ப்பளிக்க உள்ளூர் அதிகாரிகளை அனுமதிக்கும் ரோமானிய வழக்கத்தைப் பின்பற்றியிருந்தால், அவர் எந்தவித வாதமுமின்றி அவர்களின் கண்டுபிடிப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டு, கைதியை உடனடியாகச் சிலுவையில் அறைந்திருப்பார். ஆனால் அப்படியில்லை – அன்னா மற்றும் காய்பாஸ் மீது எரிச்சலடைந்திருந்ததால், அந்த ஆளுநர் ஒன்றும் தெரியாதது போல் நடிக்கவே விரும்பினார்.

திரும்பி வரும் வழியில், சத்துக்கேயரின் உயர் அதிகாரிகள், தங்கள் தரப்பிலிருந்து வரும் தர்க்கத்தின் மூலம் நசரேயருக்கு மரண தண்டனையை உறுதி செய்ய பிலாத்துவை சம்மதிக்க வைக்க முடியாது என்றும், ஆனால் ஒரு கோபமான மக்கள் ஆர்ப்பாட்டத்தின் மூலம் அவரைச் சம்மதிக்க வைக்க முடியும் என்றும் ஒப்புக்கொண்டனர். காய்பாவையும் சனகெத்ரினையும் சங்கடப்படுத்துவதன் மூலம் தனது வாதத்தை முன்வைப்பதாக பிலாத்து நினைத்தால், இயேசுவின் இரத்தத்திற்காகக் கூச்சலிடுமாறு கூட்டத்தை வழிநடத்துவதன் மூலம் அவர்கள் நிலைமையை அவருக்கே எதிராகத் திருப்ப முடியும். இது தர்மசங்கடத்தை மீண்டும் பிலாத்துவின் கைகளில் தள்ளும், ஏனென்றால், ரோமானியப் பேரரசைப் பொறுத்தவரை ஒரு சிறிய விஷயமாக இருந்த ஒரு உள் விவகாரத்தில், பொதுக் கருத்தை மீற அவர் துணியமாட்டார். எனவே, ஆசாரியர்களிடமிருந்து வரும் சைகைகளுக்காகக் காத்திருக்கவும், கைதியின் மரணத்தைக் கோரவும் என்ற செய்தி வாய்வழியாகப் பரப்பப்பட்டது.¹⁵⁶¹

இயேசு சிலுவையில் அறையப்படத் தீர்ப்பிடப்பட்டார்
மத்தேயு 27:15-26; மாற்கு 15:6-15; லூக்கா 23:13-25; யோவான் 18:39 முதல் 19:1 வரை, 4-16அ
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை காலை சுமார் 7:00 மணியளவில்

இயேசு சிலுவையில் அறையப்படத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டார். ஆழ்ந்து ஆராயுங்கள்: யேசுவாவின் அற்புதங்களைக் கண்ட பிறகும், அவருடைய போதனைகளைக் கேட்ட பிறகும், ஓசன்னா கோஷங்களால் அவரைப் புகழ்ந்த பிறகும், மக்கள் இப்போது இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைய வேண்டும் என்று ஏன் கோருகிறார்கள்? பிலாத்து அவர்களின் கோரிக்கையை ஏன் ஏற்கிறார்? கிறிஸ்துவுக்குப் பதிலாக பார்-அப்பாஸை விடுவித்ததில் (மாற்கு 8:37 மற்றும் 10:45) நற்செய்தியைப் பற்றிய என்ன உள்நோக்கங்களைக் காண்கிறீர்கள்? படைவீரர்கள் மேசியா மீது என்ன மன, உடல் மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான கொடுமைகளைச் சுமத்துகிறார்கள்? ஏன்? அவர்களுடைய பரிகாசம் பயம், கோபம், அவிசுவாசம் அல்லது வேறு எதனால் உருவானது?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: எப்போதாவது, ஒரு குழுவின் உற்சாகத்தில் நீங்கள் சிக்கிக்கொண்டு, பிற்காலத்தில் தவறு அல்லது பாவம் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரு செயலைச் செய்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் பூர்வகுடி உறவினர்கள், நீங்கள் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று ஒரு சத்தியம் செய்தால் நீங்கள் என்ன நினைப்பீர்கள்? இயேசு உங்களுக்காகச் செய்ததை பார்-அப்பாஸின் கதை எவ்வாறு விளக்குகிறது? நமது வாழ்க்கைப் பயணத்தில், நாம் பாதையின் முனைகளை அடைகிறோம். கிறிஸ்துவை நம்புவதற்கான நமது முடிவு நாம் எடுக்கும் மிக முக்கியமான தேர்வாகும், ஆனால் அது பலவற்றில் முதலாவதாகும். ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எந்த ராஜ்யத்திற்கு சேவை செய்வோம் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். நீங்கள் வழக்கமாக உண்மைக்குக் கீழ்ப்படிகிறீர்களா அல்லது அதிகாரத்திற்கு அடிபணிகிறீர்களா?

காய்பாஸின் வலையிலிருந்து தப்பிவிட்டதாகப் பொன்டியு பிலாத்து நினைத்திருந்தால், அது தவறு. ஏனெனில், சிறிது காலத்திற்கு முன்பு அவர் விரட்ட முயன்ற யூதக் கூட்டம் முழுவதுமே மீண்டும் அவருடைய வீட்டு வாசலுக்குத் திரும்பி வந்துவிட்டது. ஏரோது அந்திப்பாஸ் இந்தப் பிரச்சினையைத் தன் பொறுப்பிலிருந்து விடுவிப்பார் என்று அவர் நம்பியிருந்தார், ஆனால் அந்தத் திட்டம் பலிக்கவில்லை. இந்த விரும்பத்தகாத பிரச்சினையை அவரே கையாள வேண்டியிருந்தது. அந்த ஆளுநர் இயேசுவை விடுவிக்கப் பலமுறை முயன்றார், ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் யூத மதத் தலைவர்களாலும் கடவுளின் அருளாலும் தடுக்கப்பட்டார்.

இயேசுவின் தோள்களில் ஊதா நிற அங்கி போர்த்தப்பட்ட நிலையில் அவரைத் திருப்பி அனுப்பியதன் மூலம், தன்னை ஒரு அரசன் என்று இயேசு கூறியதை ஏரோது அந்திப்பாஸ் கேலி செய்ததை பிலாத்து உடனடியாகக் கவனித்தார். குறைந்தபட்சம் ஏரோதைப் பொறுத்தவரை, நசரேயன் ஒரு வேடிக்கையானவர், அரசர்களுக்கு மத்தியில் ஒரு கோமாளி என்று ஆளுநர் இதிலிருந்து பொருள் கொண்டார்.

அந்தக் குழுவினர் பிரட்டோரியத்தின் இரட்டை வளைவின் கீழ் வந்தடைந்தனர். அந்திபாஸ் கைதியை விசாரித்து, கலிலேயாவுக்கு எதிராக அவர் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை என்று கண்டறிந்ததாகச் செய்தி அனுப்பப்பட்டது. சில நிமிடங்களில் பிலாத்து தனது ஆட்களுடன் மூன்றாவது முறையாக வெளியே வந்து, மீண்டும் முற்றத்தில் இருந்த குரூல் நாற்காலியில் அமர்ந்தார். அந்த நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டிருந்தவர்கள் தங்கள் இடங்களை எடுத்துக்கொண்டபோது அவர் மெலிதாகப் புன்னகைத்தார், ஏனெனில் அந்த ஆளுநர் தான் ஒரு வெற்றியைப் பெற்றுவிட்டதாக நினைத்தார். அவர் ஒருமுறை இயேசுவைக் குற்றமற்றவர் என்று விடுவித்திருந்தார், ஏரோது அந்திபாஸும் அதே முடிவுக்கு வந்திருந்தார். அந்த வன்மம் கொண்ட சிறிய மனிதன், தன் எதிரிகளிடமிருந்து ஒரு சிறிய வெற்றியைப் பிழிந்தெடுக்கத் தயாராக இருந்தான்.

பிலாத்து சதுக்கேயர்களையும், ஆட்சியாளர்களையும், மக்களையும் ஒன்றாக அழைத்து, அவர்களிடம், மேலும் அவர்களிடம் கூறினார், “மக்களைக் கலகத்திற்குத் தூண்டுபவன் என்று இந்த மனிதனை நீங்கள் என்னிடம் கொண்டு வந்தீர்கள்” என்றார். பின்னர், இயேசுவை விடுவிக்க முயன்ற பிலாத்து தொடர்ந்தார்: “நான் உங்கள் முன்னிலையில் அவரை நேரில் விசாரித்தேன், அவருக்கு எதிரான உங்கள் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை என்பதைக் கண்டேன். ஏரோதும் காணவில்லை, ஏனென்றால் நீங்கள் பார்ப்பது போல, அவர் அவரை எங்களிடமே திருப்பி அனுப்பினார். இதுவே எனது தீர்ப்பு.” மரண தண்டனைக்குத் தகுதியான எதையும் அவன் செய்யவில்லை (லூக்கா 23:13-15). ஆளுநர், இயேசுவுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளில் அவர் நிரபராதி என்று மீண்டும் மீண்டும் அறிவித்தார். ஆனால், சைகை கிடைத்ததும், அந்தக் கும்பல் பழிவாங்கக் கோரிக் கூக்குரலிடத் தொடங்கியது.

இரண்டாவது தீர்ப்பை அறிவித்த பிறகு, அவர் எழுந்து நின்றார். ஆனால், கூட்டத்தினரிடமிருந்து வெளிப்பட்ட விஷத்தின் அளவு மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்ததால், ஒரு கணம், பிலாத்து தன் நிதானத்தை இழந்து, திரும்பி மக்களைப் பார்த்தார். ஒரு கணம், அவர் ஆளுநரைக் காட்டிலும் அதிகமாகப் பயந்திருப்பதை அவருடைய கண்கள் காட்டின. எனவே அவர்கள் மீண்டும், “இந்த மனிதன் அல்ல, பார்-அப்பாஸ்” என்று கூக்குரலிட்டனர். பார்-அப்பாஸ் ஒரு கொள்ளைக்காரன் (யோவான் 18:40 NASB). கூட்டத்தின் ஆரவாரத்திற்கு மத்தியில், ஆளுநர் சில வார்த்தைகளின் அல்லது சொற்றொடர்களின் பகுதிகளைக் கேட்டு, பார்-அப்பாஸ் என்ற கைதிக்காக சிலர் பஸ்கா பண்டிகையின்போது மன்னிப்புக் கோருகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்தார். பிலாத்து திடீரென்று தன் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியும் என்பதை உணர்ந்தார். அதற்கான சாத்தியமான தீர்வு, பிரட்டோரியத்திலிருந்து சுமார் இரண்டாயிரம் அடி தொலைவில் உள்ள ஒரு சிறை அறையில் இருந்தது: ஒரு நன்கு அறியப்பட்ட கொள்ளைக்காரன். அவன் வெறும் ஒரு சிறு திருடன் அல்ல. கிரேக்கச் சொல், நாம் பயங்கரவாதி, தீவிரவாதி என்று அழைப்பதைக் குறிக்கிறது. நிலம் மற்றும் கடல்வழி வர்த்தகத்தைச் சீர்குலைத்த கொள்ளையர்களையும் கடற்கொள்ளையர்களையும் ரோம் வெறுத்தது. ஆனால் யூதேயாவில், கொள்ளையும் கொலையும் ஒரு அரசியல் நோக்கத்துடன் செய்யப்பட்டன.¹⁵⁶³

பெசாக் பண்டிகையின்போது, ​​கூட்டத்தால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு கைதியை விடுவிப்பது ஆளுநரின் வழக்கமாக இருந்தது (மத்தேயு 27:15; மாற்கு 15:6). அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றதைக் கொண்டாடும் இந்தப் பண்டிகைக்கு, இந்தச் செயல் இருமடங்கு குறியீடாக அமைந்தது. சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, தாங்கள் வென்ற மக்களுடன் ஒரு நல்லுறவை வளர்க்க இந்த இரக்கமுள்ள செயல் உதவும் என்ற நம்பிக்கையில் ரோமானியர்கள் இந்த வழக்கத்தைப் பின்பற்றினர்.¹⁵⁶⁴

அந்த நேரத்தில் பார்-அப்பாஸ் என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு நன்கு அறியப்பட்ட கைதி அவர்களிடம் இருந்தார். இயேசு மீது சுமத்தப்பட்ட அதே குற்றத்திற்கு – அதாவது ரோமுக்கு எதிரான தேசத்துரோகத்திற்கு – பார்-அப்பாஸ் குற்றவாளியாக இருந்தது ஒரு முரண். கிளர்ச்சியில் கொலை செய்த தீவிரவாதிகளுடன் அவன் சிறையில் இருந்தான். ஆனால், இதில் உள்ள முரண் இன்னும் ஆழமானது. மதச்சார்பற்ற ஆதாரங்களின்படி, அவருடைய முழுப்பெயர் யேசுவா பார்-அப்பாஸ் என்றும், அதன் பொருள் இரட்சிப்பு, பிதாவின் குமாரன் என்றும் நமக்குத் தெரியும். ஆகவே, பார்-அப்பாஸ் உண்மையில் குற்றவாளியாக இருந்தபோதிலும், உண்மையான இரட்சிப்பாகிய பிதாவின் குமாரன், மேசியாவாகிய யேசுவா குற்றவாளியாக இருக்கவில்லை. ஆகையால், கூட்டம் பிரட்டோரியத்திற்குள் வலுக்கட்டாயமாக நுழைந்து, பிலாத்து தங்களுக்கு வழக்கமாகச் செய்வதைச் செய்யும்படி அவரிடம் கேட்டது (மத்தேயு 27:16; மாற்கு 15:7-8).

ஆகவே, கூட்டம் கூடியபோது, ​​பிலாத்து அறிவித்தார்: “பஸ்கா பண்டிகையின் காலத்தில், ஒரு கைதியை உங்களுக்கு விடுவிப்பது உங்கள் வழக்கம்” (மத்தேயு 27:17அ; யோவான் 18:39அ). இது கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நான்கு பஸ்கா பண்டிகைகளில் நான்காவது ஆகும். முதலாவது யோவான் 2:13-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இரண்டாவது யோவான் 5:1-லும், மூன்றாவது யோவான் 6:4-லும், நான்காவது யோவான் 11:55, 12:1, 13:1, 18:28 மற்றும் இங்கே 18:39, 19:14-லும் (கீழே காண்க) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இவற்றின் தேதிகளைக் கொண்டு, அவருடைய பொது ஊழியம் மூன்றரை ஆண்டுகள் நீடித்தது என்று நம்மால் முடிவு செய்ய முடிகிறது.¹⁵⁶⁵

ஆகவே, இயேசுவின் மீதான வழக்கை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, பஸ்கா பண்டிகையின் மன்னிப்பைப் பயன்படுத்த பிலாத்து தீர்மானித்தார். அவ்வளவு கவர்ச்சிகரமானதல்லாத ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுத்து, நசரேயனை விடுவிக்குமாறு கூட்டத்தைத் தூண்ட முடியும் என்று அவர் நினைத்தார். ரோமின் உண்மையான எதிரியான பார்-அப்பாஸை விடுவிக்க யூதர்கள் முடிவு செய்தால், அவர்கள் திபேரியுவின் நன்மதிப்பைப் பாதிக்கும் அபாயத்தை எதிர்கொண்டனர். நிச்சயமாக, சீசரின் கோபத்தை வரவழைப்பதை விட, அந்த நிரபராதியை விடுவிக்கவே அவர்கள் விரும்புவார்கள். ஆனால் அந்த ஆளுநர், கிறிஸ்து மீது சன்ஹெட்ரின் கொண்டிருந்த வெறுப்பைக் குறைத்து மதிப்பிட்டார்.¹⁵⁶⁶ அவர் கூட்டத்தை நோக்கித் திரும்பி, அமைதிக்காகத் தன் இரு கைகளையும் உயர்த்தினார், பின்னர் அவர் கூறினார்: நான் உங்களுக்கு யாரை விடுவிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்? யேசுவா பார்-அப்பாஸையா, அல்லது மேசியா என்று அழைக்கப்படும் யேசுவாவையா? இது மோசமாகக் கேட்கப்பட்ட, உண்மையிலேயே ஒரு அபாயகரமான கேள்வியாக இருந்தது. அந்தக் கூட்டம் இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிந்திருந்தது: ஒருபுறம், மகா சன்ஹெட்ரினை ஆதரித்து இயேசு இறக்க வேண்டும் என்று விரும்பிய பெரும்பான்மையினர்; மறுபுறம், யேசுவா விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்பிய சீடர்களின் சிறுபான்மையினர். மக்கள் யாரைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும், அவரைத் தண்டித்து பின்னர் விடுவிப்பதாக ஆளுநர் வாக்குறுதி அளித்தார் (மத்தேயு 27:17b; மாற்கு 15:9; லூக்கா 23:16; யோவான் 18:39b).

சதுக்கேயர்கள் சுயநலத்தின் காரணமாகவே இயேசுவைத் தன்னிடம் ஒப்படைத்தார்கள் என்பதை அந்த ரோமானிய ஆளுநர் அறிந்திருந்தார் (மத்தேயு 27:18; மாற்கு 15:10). ‘அறிந்திருந்தார்’ என்ற கிரேக்கச் சொல் ‘எகினோஸ்கென்’ ஆகும், அதன் பொருள் ‘அது அவருக்குப் படிப்படியாகப் புலப்பட்டது’ என்பதாகும். பேரரசருக்கு அவர்கள் காட்டிய விசுவாசப் பாசாங்கு, அவரால் நம்ப முடியாத அளவுக்கு மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது. ஒரு அரசியல் சுறாவைப் போல, உண்மையான காரணம் என்பது தன் மனதில் எப்போதுமே வந்து நின்ற சுயநலம்தான் என்பதையும், அவர்கள் தனது வலையில் சிக்கியிருந்தார்கள் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார்.

மேசியா மக்கள் கூட்டத்தின் முன் கொண்டுவரப்படுவதற்குச் சற்று முன்பு, பிலாத்து தன் மனைவியிடமிருந்து ஒரு கலக்கமூட்டும் செய்தியைப் பெற்றார் (ஓவியம்: சாரா பெத் பாக்கா: மேலும் தகவல்களுக்கு இணைப்புகள் மற்றும் ஆதாரங்களைப் பார்க்கவும்). அவர் நியாயாதிபதியின் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தபோது, ​​அவருடைய மனைவி அவருக்கு இந்தச் செய்தியை அனுப்பினார்: “அந்த நிரபராதியோடு உமக்கு எந்தத் தொடர்பும் வேண்டாம்; ஏனெனில், இன்று நான் அவரை முன்னிட்டு ஒரு கனவில் மிகவும் துன்பப்பட்டேன்” (மத்தேயு 27:19). ஆனால், சதுக்கேயர்களும் மூப்பர்களும் பார்-அப்பாஸை விடுவிக்கவும், இயேசுவைக் கழுமரத்தில் அறைந்து கொல்லவும் கோரி, கூட்டத்தைக் கிளறிவிட்டனர். “இவ்விருவரில் யாரை நான் உங்களுக்கு விடுவிக்க வேண்டும்?” என்று ஆளுநர் கேட்டார். அந்தப் பதில் பிலாத்துவை ஆச்சரியப்படுத்தியது, ஏனெனில் பஸ்கா பண்டிகைக்காக எருசலேமில் திரண்டிருந்த சுமார் பத்து லட்சம் மக்களின் உண்மையான உணர்வுகளைத் தனக்கு முன்னால் இருந்த கும்பல் பிரதிபலிக்கவில்லை என்பதை அவர் உணரவில்லை. ஆனால், கூட்டம் முழுவதும் கிட்டத்தட்ட ஒருமித்த குரலில்: “இந்த மனிதனை அகற்றுங்கள்! பார்-அப்பாஸை எங்களிடம் கொடுங்கள்” என்று கத்தியது போல் தோன்றியது. இந்த நேரத்தில், ஆசாரியர்கள் மக்களைத் தூண்ட வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை.

கடவுளின் வெளிப்படையான இறையாண்மையைத் தவிர, பார்-அப்பாஸை எருசலேம் மக்கள் விரும்பியதற்குக் காரணம், அவர் ரோமுக்கு எதிராகத் தீவிர எதிர்ப்பில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு தீவிரவாதி, விசுவாசியாக இருந்ததுதான். தாவீதின் நகரத்தில் நடந்த ஒரு கலகம் மற்றும் கொலைக்காக அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார் (மத்தேயு 27:20-21; மாற்கு 15:11; லூக்கா 23:18-19; யோவான் 18:40). இந்த முயற்சி தோல்வியடைந்தபோது, ​​இயேசுவை விடுவிக்க பிலாத்து மற்றொரு முயற்சி செய்தார்.

பின்னர், கூட்டத்தைச் சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியில், பிலாத்து இயேசுவைக் கொடூரமாகச் சாட்டையடி கொடுக்கச் செய்தார் (யோவான் 19:1). இது மூன்றாவது பரிகாசம் ஆகும். அக்காலத்தில் ரோமானியர்கள் மூன்று வகையான தண்டனைகளைப் பயன்படுத்தினர்: குற்றச் செயல் போன்ற ஒப்பீட்டளவில் சிறிய குற்றங்களுக்கு வழங்கப்படும் கடுமை குறைந்த சாட்டையடியான ‘ஃபஸ்டிகேஷியோ’; பெரிய குற்றங்களுக்கு வழங்கப்படும் மிகவும் கடுமையான, கொடூரமான சாட்டையடியான ‘ஃப்ளாஜெல்லேஷியோ’; ஆனால், சாட்டையடி எனப்படும் ‘வெர்பரேஷியோ’ எல்லாவற்றையும் விட மிகவும் பயங்கரமானதாகவும், சிலுவையில் அறைவதற்கு எப்போதும் முன்னதாக வழங்கப்படும் ஒன்றாகவும் இருந்தது. அது மிகவும் கொடூரமானதாக இருந்ததால், சிலுவையில் அறையப்படுவதற்காக சிலுவையை அடைவதற்கு முன்பே, சாட்டையடியால் ஒருவர் இறப்பது வழக்கமாக இருந்தது. இதன் விளைவாக, நீசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமையன்று இயேசு இரண்டு முறை துன்புறுத்தப்பட்டார் என்று தெரிகிறது – முதலில், யூதக் கூட்டத்தைச் சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியாக, இங்கே, கொடூரமான சாட்டையடியான ‘ஃப்ளாஜெல்லேஷியோ’வால்; இரண்டாவதாக, அது பலனளிக்காதபோது, ​​சிலுவைக்குத் தயாராகும் விதமாக, அஞ்சத்தக்க ‘வெர்பரேஷியோ’வால்.

நான்காவது முறையாக பிலாத்து வெளியே வந்து தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தார். இயேசு பரிகசிக்கப்படுவதையும், அவமானப்படுத்தப்படுவதையும், அடிக்கப்படுவதையும் காண்பது, தன் முற்றத்தில் இருந்த கோபமான கூட்டத்தைத் திருப்திப்படுத்தும் என்று அவர் நம்பியிருந்தார். ஆனால், சிலுவையில் அறையப்படும் தண்டனையைத் தவிர வேறு எதையும் அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இந்த முறை அவர் பொறுமையிழந்தவராகத் தோன்றினார். அவர் கூட்டத்தைக் கோபமாகப் பார்த்து, தன் வலது கையை உயர்த்தி, அங்கே கூடியிருந்த யூதர்களைப் பார்த்து, “இதோ, அவர்மீது குற்றம் சாட்டுவதற்கு எனக்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை என்பதை உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தவே அவரை உங்களிடம் கொண்டு வருகிறேன்” (யோவான் 19:4)! என்றார். இது அவருடைய நிரபராதித்தன்மைக்கான மற்றொரு பிரகடனமாகும்.

ஆனால், இயேசுவைக் கொடூரமாகச் சாட்டையடி கொடுக்க பிலாத்து அளித்த சலுகை தோல்வியடைந்தது. கிறிஸ்துவை விடுவிக்க விரும்பிய பிலாத்து, மீண்டும் அவர்களிடம் முறையிட்டு, “அப்படியானால், யூதர்களின் ராஜா என்று அழைக்கப்படும் இயேசுவை நான் என்ன செய்வேன்?” என்று கேட்டார். “தன்னைத் தேவன் என்று கூறிக்கொண்டு, மதத்தை வெறுக்கும் ஒரு மனிதனை நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? தன்னை இரட்சகர் என்று கூறிக்கொண்டு, அமைப்புகளைக் கண்டிக்கும் ஒரு மனிதனை நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? தனது மரணத்தின் இடத்தையும் நேரத்தையும் அறிந்திருந்தும், எப்படியும் செல்லும் ஒரு மனிதனை நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? நீங்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளலாம் அல்லது நிராகரிக்கலாம்.” ஒருவேளை, அவர்களின் பதிலைத் தீர்மானிக்க அவர் விரும்பியதை அந்தக் கூட்டம் வெறுத்திருக்கலாம், மேலும், நிலையற்ற கொடூரத்துடன், அந்தக் கும்பல் அனைவரும் தொடர்ந்து, “அவரைச் சிலுவையில் அறையுங்கள்!” “அவரைச் சிலுவையில் அறையுங்கள்!” என்று கத்திக்கொண்டிருந்தனர் (மத்தேயு 27:22; மாற்கு 15:12-13; லூக்கா 23:20-21)!

அதிர்ச்சியடைந்த பிலாத்து, கைதியின் கையை விட்டுவிட்டு, அவர்களிடம் தொடர்ந்து பேசினார். இன்னும் தயக்கத்துடன், அவர் கேட்டார்: “ஏன்? இந்த மனிதன் என்ன குற்றம் செய்தான்?” அவருக்கு மரண தண்டனை விதிக்க எந்த முகாந்திரமும் இருப்பதாக நான் காணவில்லை. ஆகையால், நான் அவரைத் தண்டித்துவிட்டு, பின்னர் அவரை விடுவிப்பேன். ஆனால், சதுக்கேயர்களும் அவர்களுடைய அதிகாரிகளும் இயேசுவைக் கண்டவுடனே, இன்னும் உரத்த குரலில், “அவரைச் சிலுவையில் அறையுங்கள்,” “சிலுவையில் அறையுங்கள்!” “சிலுவையில் அறையுங்கள்!” என்று கத்தினார்கள். ஆனால் பிலாத்து பதிலளித்தார்: நீங்களே அவரைக் கொண்டுபோய் சிலுவையில் அறையுங்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, அவருக்கு எதிராகக் குற்றம் சாட்ட எந்த முகாந்திரமும் இருப்பதாக நான் காணவில்லை (மத்தேயு 27:23; மாற்கு 15:14; லூக்கா 23:22; யோவான் 19:6). ஆனால் அது பயனற்றதாக இருந்தது.

பின்னர், யூதத் தலைவர்கள் அவரைச் சிலுவையில் அறைய விரும்பியதற்கான உண்மையான காரணத்தைக் கூறினார்கள். அவர்கள் வலியுறுத்தினார்கள்: எங்களுக்கு ஒரு கட்டளை இருக்கிறது, தோராவின்படி அவர் மரிக்க வேண்டும், ஏனென்றால் அவர் தேவனுடைய குமாரன் என்று உரிமை கோரினார் (யோவான் 19:7). இது பிலாத்துவை எதிர்பாராதவிதமாகத் திகைக்க வைத்தது. “தேவனுடைய குமாரன்” என்ற பட்டம் ரோமானியர்களுக்கு மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தது. உண்மையில், கடவுளாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்த ஜூலியஸ் சீசரின் அதிகாரத்திற்கும் பட்டத்திற்கும் வாரிசாக இருந்ததால், சீசர் அகஸ்டஸ் தன்னைத் கடவுளின் மகன் என்று அறிவித்துக்கொண்டார். ஆளுநர் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார்.

இதைக் கேட்ட பிலாத்து, இன்னும் அதிகமாகப் பயந்தான். அவன் தன் பொன்னாலான காலணிகளை அணிந்துகொண்டு, கிறிஸ்துவுடன் இரண்டாவது தனிப்பட்ட சந்திப்பிற்காகத் தன் தலைமையகத்திற்குள் வேகமாக நடந்தான். உள்ளே நுழைந்ததும், அந்த ஆளுநர்தான் அழுத்தத்தில் இருப்பது போல் தோன்றியது. “நீர் எங்கிருந்து வருகிறீர்?” என்று அவன் இயேசுவிடம் கேட்டான், ஆனால் இயேசு அவனுக்குப் பதில் எதுவும் அளிக்கவில்லை. திமிர்! என்னிடம் பேச மறுக்கிறீரா? இரட்சிக்கப்படுவதில் ஆர்வமில்லாத ஒரு மனிதனை அவன் காப்பாற்ற முயல்வது போல் தோன்றியது. கலக்கமடைந்த பிலாத்து, தன் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு மெதுவாகப் பேசினான்: உம்மை விடுவிக்கவோ அல்லது சிலுவையில் அறையவோ எனக்கு அதிகாரம் உண்டு என்பதை நீர் உணரவில்லையா? ஆனால், உண்மையில் யார் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறார் என்பதை இயேசு அந்த ரோமானிய ஆளுநருக்குத் தெரியப்படுத்தினார். வறண்ட, உடைந்த உதடுகளுடன் அவர் கரகரப்பான குரலில் பதிலளித்தார்: மேலிருந்து உங்களுக்கு அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டிருக்காவிட்டால், என்மேல் உங்களுக்கு எந்த அதிகாரமும் இருந்திருக்காது. ஆகையால், என்னை உம்மிடம் ஒப்புக்கொடுத்தவன் பெரும் பாவத்தைச் செய்த குற்றவாளி (யோவான் 19:8-11). பொன்டியு பிலாத்துவுக்கு நேரமும் வாய்ப்புகளும் குறைந்துகொண்டே வந்தன.

ஆளுநர் தன்னால் இயன்றவரை தொடர்ந்து முயன்று இயேசுவை விடுவிக்க முயன்றார், ஆனால் யூதத் தலைவர்கள், “இந்த மனிதனை நீங்கள் விடுவித்தால், நீங்கள் சீசரின் நண்பர் அல்ல. தன்னை அரசன் என்று சொல்லிக்கொள்பவன் எவனும் சீசரை எதிர்க்கிறான்” (யோவான் 19:12) என்று தொடர்ந்து கூச்சலிட்டனர். இது அவரது கவனத்தை ஈர்த்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக பிலாத்துவுக்கு, இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கி.பி. 31-ல், திபேரியஸ் தனது நல்ல நண்பரான செயானு (இணைப்பைக் காண இங்கே சொடுக்கவும் Lo – பிலாத்துவின் முன் இயேசு) பேரரசரின் மகன் துருசுவுக்கு விஷம் கொடுத்து, அந்தத் துரோகியைக் கொன்றதைக் கண்டுபிடித்திருந்தார். எனவே பிலாத்துவுக்கு ரோமிலிருந்து எந்த உதவியும் கிடைக்காது. சீசரின் நண்பர் அல்ல என்று சொல்லிக்கொள்ளும் ஒருவர் அவருக்குத் தேவையற்றவராக இருந்தார். பின்னர், யூதர்களின் அரசன் என்றும், சீசருக்குப் போட்டியாளர் என்றும் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒருவரை விடுவிப்பது நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத காரியம். அந்த யூதர் தன்னை தேவனுடைய குமாரன் என்று சொல்லிக்கொண்டாலும், அவருக்காகத் தன் உயிரைப் பணயம் வைக்க அவர் தயாராக இல்லை.¹⁵⁶⁷

மறுபுறம், ஆளுநருக்கு உடனடியாக ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. அவர் இயேசுவை அடுத்த அறிவிப்பு வரும் வரை அந்தோணியா கோட்டையில் காவலில் வைக்க அனுப்பினால் மட்டும் போதும். உண்மையில், பிலாத்து இயேசுவை பஸ்கா பண்டிகை முடியும் வரை அங்கே தடுத்து வைத்திருக்க முடியும் – ஒருவேளை, அவர் ஊரை விட்டுச் சென்ற பிறகும், பஸ்கா பண்டிகைக்குப் பிறகு நீண்ட காலம் கழித்தும்கூட. ஆனால், யூதர்கள் உடனடியாகச் செயல்படுவதில் உறுதியாக இருந்தார்கள் என்பதையும் அவரால் உணர முடிந்தது. இல்லையென்றால், அவர்களுடன் பிரச்சனை ஏற்படும், மேலும் தன் சொந்த நலனுக்காக, யூதர்களுடன் அவருக்குப் பிரச்சனை தேவையில்லை. இந்த யூதக் கைதி அவருக்கு என்னவாக இருந்தார்? எனவே, அவர் இறுதியாக காய்பாவை அனுப்பிவிட்டு, மனமில்லாமல் நசரேயனைத் தன் பொறுப்பில் ஏற்றுக்கொண்டார். அப்போது மேசியாவின் தலைவிதி ரோமின் கைகளில் இருந்தது.

பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் பிலாத்துவிடம் கூச்சலிட்டதாக ஒருவர் நினைக்கலாம். ஆனால், சமீபத்திய தொல்பொருள் கண்டுபிடிப்புகள், அந்தப் பகுதி நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மக்களை மட்டுமே கொள்ளும் அளவுக்குப் பெரியதாக இருந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. எனவே, இயேசுவை உணர்ச்சிகரமாக எதிர்த்த கூட்டம் ஒப்பீட்டளவில் சிறியதாக இருந்தது, மேலும் அது நிச்சயமாக நகரத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு யூதரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தவில்லை, முழு யூத உலகத்தைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்! வெளிப்படையாக, அந்தத் தருணத்தின் உணர்ச்சி வேகத்தில் அவர்கள் செய்த செயல்களை எதிர்கால யூத சந்ததியினர் அனைவருக்கும் பொருத்திப் பார்க்க முடியாது.¹⁵⁶⁸

அது பஸ்கா பண்டிகையின் ஆயத்த நாள், மேலும் அந்த மாலையில் சூரியன் மறையும்போது ஓய்வுநாள் தொடங்கும். எனவே, ஆயத்த நாள் என்பது ஓய்வுநாளுக்கு முந்தைய நாள் ஆகும். இது அனைத்து ரபினிய இலக்கியங்களிலும் காணப்படும் ஒரு பொதுவான யூத மொழிவழக்கு ஆகும், மேலும் இது எப்போதும் வாரத்தின் ஆறாம் நாள், அதாவது வெள்ளிக்கிழமையைக் குறிக்கும். அவர்கள் அரசி ஓய்வுநாளுக்காக மனதளவில் தங்களைத் தயார்படுத்தத் தொடங்கினர். வேறுவிதமாகக் கூறினால், அது பஸ்கா பண்டிகையின் போது நிசான் மாதத்தின் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை ஆகும். அது ஒரு விசேஷமான ஓய்வுநாளாக, அல்லது ஒரு உயர் ஓய்வுநாளாக இருக்கவிருந்தது, ஏனெனில் அது பெசாக்கின் முதல் நாளாகவும் இருந்தது (மாற்கு 15:42அ; யோவான் 19:14அ, 31அ 23:54).

அது ஏறக்குறைய ஆறாம் மணி நேரமாக இருந்தது (யோவான் 19:14ஆ NASB). புகழ்பெற்ற மெசியானிய யூதரான ஆல்ஃபிரட் எடர்ஷைமின் கூற்றுப்படி, நான்காம் நற்செய்தியில் நேரம் யூதர்களின் முறைப்படி கணக்கிடப்படவில்லை, மாறாக ரோமானிய குடிமை நாளின்படி, நள்ளிரவு முதல் நள்ளிரவு வரை கணக்கிடப்பட்டது.¹⁵⁶⁹ இங்கே, ஏறக்குறைய ஆறாம் மணி நேரத்தில், அல்லது ரோமானியர்கள் நேரத்தைக் கணக்கிட்டபடி காலை 6:00 மணிக்கு, விசாரணை இன்னும் முடிவடையவில்லை என்று யோவான் குறிப்பிடுகிறார்.¹⁵⁷⁰ பிலாத்துவின் தண்டனைத் தீர்ப்பு காலை 7:00 மணியளவில் வழங்கப்பட்டதாக நாங்கள் மதிப்பிட்டுள்ளோம். எனவே அது நம்மை ஏறக்குறைய சரியான காலக்கட்டத்தில் வைக்கிறது.

“இந்த மனிதனை நீங்கள் போகவிட்டால், நீங்கள் சீசரின் நண்பர் அல்ல. தன்னை அரசன் என்று சொல்லிக்கொள்பவன் எவனும் சீசரை எதிர்க்கிறான்,” என்று கூட்டம் கூக்குரலிடுவதை பிலாத்து கேட்டபோது, ​​அவர் உடனடியாக நசரேயனை வெளியே அழைத்து வந்து, பீமா எனப்படும் நீதிபதியின் இருக்கையில் தாமே அமர்ந்தார் (யோவான் 19:12-13அ). அது குற்றவியல் வழக்குகளில் தீர்ப்புகள் மற்றும் தண்டனைகள் உட்பட அதிகாரப்பூர்வ ஆணைகள் வாசிக்கப்பட்ட ஒரு உயர்த்தப்பட்ட மேடையாகும்.¹⁵⁷¹ பிலாத்துவுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட நுழைவாயில் என்ற நன்மை அதற்கு இருந்தது, மேலும் இயேசுவைப் போன்ற கைதிகள் வெளியே அழைத்து வரப்பட்டு விசாரிக்கப்பட்டு, பின்னர் அமைதியாகத் தங்கள் சிறை அறைகளுக்குத் திரும்பிச் செல்ல ஒரு இடத்தையும் அது வழங்கியது. யேசுவா பிலாத்துவின் நியாயாசனத்தில் நியாயந்தீர்க்கப்பட்டார், மேலும் விசுவாசிகளாகிய நாம் கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்தில் நியாயந்தீர்க்கப்படுவோம் (வெளிப்படுத்தல் Cc மீதான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் – நாம் அனைவரும் கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்தின் முன் தோன்ற வேண்டும்).

கல் தளம் என்று அழைக்கப்படும் ஓர் இடத்தில், அரமேய மொழியில் அது கபத்தா (யோவான் 19:13b) ஆகும். பிரட்டோரியம், ஆளுநரைக் காத்துக்கொண்டிருந்த ரோமானியர்களுக்கான இராணுவத் தங்குமிடமாகச் செயல்பட்டது. அந்த முற்றம் பிலாத்துவின் இல்லத்திற்கு அருகில் இருந்ததால், யூதத் தூதுக்குழுவினர் தொழில்நுட்ப ரீதியாக ஓய்வுநாளை மீறவில்லை; பஸ்கா பண்டிகையின் ஆயத்த நாளில் அவர்கள் உள்ளே நுழைய அனுமதிக்கப்பட்டனர். காய்பாஸைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய சதுக்கேயர்கள், சன்ஹெட்ரினால் வழங்கப்பட்ட தண்டனை நிறைவேற்றப்படுவதை உறுதிசெய்ததற்கு இதுவே காரணமாகும்.

பின்னர், பிலாத்து இயேசுவைச் சாட்டையடி கொடுப்பதற்காக வெளியே அழைத்துச் செல்லும்படி திரிப்பூனைக் கட்டளையிட்டார் (இந்த இடத்தில், தயவு செய்து நிறுத்தி Lr – படைவீரர்கள் இயேசுவை ஏளனம் செய்கிறார்கள்) படிக்கவும்.

கூட்டம் அமைதியானது, பிலாத்து பேசவிருந்தபோது, ​​கைதி சாட்டையடியிலிருந்து திரும்புவதைக் கண்டார். காயாபாஸ் இடதுபுறம் இருந்த மெருகூட்டப்பட்ட கற்களுக்கு அப்பால் பார்த்தபோது, ​​அருகிலிருந்த முற்றத்திலிருந்து ஒரு படைத்தளபதியும் சில வீரர்களும் இயேசுவை வெளியே அழைத்து வருவதைக் கண்டார். முன்னால் சென்ற வீரர்களில் இருவர் பார்வையை மறைத்ததால், கைதியைக் காண முடியவில்லை. ஆனால், அந்த ஊர்வலத்தின் மெதுவான வேகம், கைதி நல்ல நிலையில் இல்லை என்பதைக் காட்டியது. அந்தக் குழு, ஆளுநருக்கு அருகிலிருந்த வளைவுகளுக்கு அருகே வந்து நின்றது. பின்னர் வீரர்கள் பின்வாங்கினர், இயேசுவோ இருபுறமும் நின்று அவரை நிமிர்த்திப் பிடித்தபடி நின்றார்.

தேவகுமாரன் முள் கிரீடத்தையும், [வீரர்களின்] சொந்த ஊதா நிற அங்கியையும் அணிந்து வெளியே வந்தார். கூட்டத்தில் இருந்த சிலர் அதிர்ச்சியில் மூச்சுத் திணறினர். தங்கள் கண்களில், தங்களுக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்டிருந்த திகிலைக் காண முடிந்தது, சிலர் அருவருப்புடன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டனர். இந்த மனிதனின் தோற்றம் அதிர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது. முட்களுக்கு அடியில் இருந்த முடி ஈரமாகி நிறம் மாறியிருந்தது. முகம் மிகவும் சிதைந்து, தனித்தனி அம்சங்களைப் பிரித்தறிய முடியாதபடி இருந்தது, மேலும் உடல் மெதுவாகப் பின்னோக்கித் தள்ளாடியது. வீரர்கள் அவரை நிமிர்த்திப் பிடிப்பதற்காக நெருங்கிச் சாய்ந்தனர். அவர் நேராக முன்னால் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​அவருடைய கண்கள் மங்கலாக இருந்தன.¹⁵⁷²

பிலாத்து கூட்டத்தினரிடம், “இதோ உங்கள் ராஜா!” என்றார். அவர்களுடைய பதில் எதிர்பார்த்தபடியே இருந்தது. உரத்த கூச்சல்களுடன், இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைய வேண்டும் என்று அவர்கள் வற்புறுத்திக் கேட்டார்கள்: “அவரைக் கொண்டுபோய் விடுங்கள்! அவரைச் சிலுவையில் அறையுங்கள்! ஒரு சாதாரண குற்றவாளியைப் போல அவரை ஒரு கம்பத்தில் கட்டித் தூக்கிலிடுங்கள்.” பிலாத்து கேட்டார்: “உங்கள் ராஜாவை நான் சிலுவையில் அறைய வேண்டுமா?” சதுக்கேயர்கள் பதிலளித்தார்கள்: “சீசரைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு ராஜா இல்லை.” சீசருக்கு வரி செலுத்துவது பற்றிய தங்கள் கேள்வியால் இயேசுவை சிக்க வைக்க முயன்றவர்கள் இவர்களே (Iz – நாம் சீசருக்கு வரி செலுத்துவது சரியா தவறா? காண்க). இப்போது அவர்களே யூத ராஜாவை நிராகரித்து, ஒரு புறஜாதி ராஜாவை ஏற்றுக்கொண்டார்கள், “சீசரைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு ராஜா இல்லை” என்று அவர்கள் கூக்குரலிட்டபோது. மேலும் அவர்களுடைய கூக்குரல்கள் மேலோங்கின (லூக்கா 23:23; யோவான் 19:5 மற்றும் 15).

பிலாத்து தான் எந்த முன்னேற்றமும் அடையவில்லை என்பதைக் கண்டபோது, ​​கூட்டத்தின் தேர்வைக் கண்டு சற்றுக் குழப்பமடைந்தார். ஆனால், அந்தக் குழப்பம் எல்லாம் எங்கே இட்டுச் செல்கிறது என்பதை அவர் கண்டபோது, ​​அவர் தண்ணீரை எடுத்து, கூட்டத்தின் முன்பாகத் தன் கைகளைக் கழுவினார். இது ஒரு யூதச் சின்னம், ரோமானியச் சின்னம் அல்ல. மோசே இதை உபாகமம் 21-ல் நிலைநாட்டியிருந்தார். அதன் மூல வடிவத்தில், தீர்க்கப்படாத ஒரு கொலைக்கான பாவநிவாரணத்தில் எடுக்கப்பட வேண்டிய நடவடிக்கையைப் பற்றியதாக அது இருந்தது. சடலம் கண்டெடுக்கப்பட்ட அருகிலுள்ள ஊரின் மூப்பர்களும் நீதிபதிகளும் ஒரு கிடாரியைக் கொன்று, அதன்மேல் தங்கள் கைகளைக் கழுவி, “இந்த இரத்தத்தை எங்கள் கைகள் சிந்தவில்லை, எங்கள் கண்களும் அதைக் காணவில்லை” என்று சொல்ல வேண்டும். அப்பொழுது, சிந்தப்பட்ட இரத்தத்திற்குப் பாவநிவாரணம் செய்யப்படும், மேலும் குற்றமற்ற இரத்தத்தைச் சிந்திய குற்றத்திலிருந்து நீங்கள் உங்களைவிட்டுச் சுத்திகரித்துக்கொள்வீர்கள் (உபாகமம் 21:1-9).¹⁵⁷³ இந்தக் குற்றமற்றவர் என்ற பிரகடனம் மிகவும் உன்னதமானதாக இருந்தது, ஏனெனில் அது நியாயத்தீர்ப்பு இருக்கையிலிருந்தே நேரடியாக வந்தது. “இந்த மனிதனின் இரத்தத்திற்கு நான் குற்றமற்றவன்,” என்று அவர் அறிவித்தார். “இது உங்கள் பொறுப்பு” (மத்தேயு 27:24)!

சிறிய முற்றத்தில் இருந்த மதத் தலைவர்கள் உட்பட அனைவரும் பதிலளித்ததாவது: “அவருடைய இரத்தம் எங்கள் மீதும் எங்கள் பிள்ளைகள் மீதும் இருக்கிறது” (மத்தேயு 27:25) என்று பதிலளித்தார்கள். ஆனால், அறியாமலேயே அவர்கள் அந்த இரத்தத்தின் சாபத்தைத் தங்கள் மீது ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இருப்பினும், இந்தச் சாபம் கி.பி. 70-க்கு மேல் நீடிக்கவில்லை (இந்தச் சாபத்தின் விவரங்களை ‘It – பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியாக எருசலேமுக்குள் வெற்றிப் பிரவேசம்‘ என்ற நூலில் காண்க). யூதர்கள் மட்டுமே இயேசுவைக் கொன்றிருந்தால், அவர் வேறு யாருக்காகவும் மரிக்கவில்லை. ஆனால் அவர் யூதர்களுக்காக மட்டுமல்ல, அனைவருக்காகவும் மரித்தார். யூதர், புறஜாதியார் என அனைவரும் பாவிகள். பாவம் செய்ததன் மூலம், அனைவரும் அவரைக் கொன்றார்கள். எனவே, யூதர்கள் மட்டுமல்ல, அனைவரும் அவருடைய மரணத்திற்குக் குற்றவாளிகள் (யோவான் 3:16; ரோமர் 3:23, 5:7-8; 1 யோவான் 2:1).¹⁵⁷⁴

கூட்டத்தைத் திருப்திப்படுத்த விரும்பிய பிலாத்து, அவர்களின் கோரிக்கையை ஏற்று, பார்-அப்பாஸை அவர்களிடம் விடுவிக்க முடிவு செய்தார். கலகம் மற்றும் கொலைக்காகச் சிறையில் தள்ளப்பட்ட தீவிர விசுவாசி அவர்தான் (மத்தேயு 27:26அ; மாற்கு 15:15; லூக்கா 23:24-25அ). இயேசுவைக் கொலை செய்வதற்கு எதிராக பிலாத்து தெரிவித்த எதிர்ப்புகள், அவர் அதைச் செய்ய விரும்பவில்லை என்பதைக் காட்டுவதாகவும், அதனால் அவர் மீது அதிகக் குற்றம் இல்லை என்றும் சிலர் வாதிடுகின்றனர். இதனுடன், இந்த விஷயத்தில் பிலாத்துவை விட அதிகக் குற்றம் செய்த ஒருவர் இருக்கிறார் என்று மேசியாவே கூறுகிறார் என்ற வாதமும் சேர்க்கப்படுகிறது (யோவான் 19:11). இந்த வாதங்கள் உண்மையாக இருந்தால், அவை யூத-எதிர்ப்பை ஆதரிக்கின்றன: இயேசுவின் மரணத்திற்கு யூதர்களே பொறுப்பு, (பொந்து பிலாத்துவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும்) புறஜாதியார் அல்ல.

ஆனால், அந்த ஆளுநர் எவ்வளவு பலவீனமான மனமும் நீதியின் மீது அக்கறையற்ற தன்மையும் கொண்டவராக இருந்தார் என்பதை மேலே உள்ள இந்த வசனங்கள் கவனமாகக் காட்டுகின்றன. கூட்டத்தின் கூச்சலும் ஆரவாரமும் அவரை வென்றன. நீதிக்கான நியாயமான கோரிக்கையை விட, அவர்களின் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற அவர் தீர்மானித்தார் (கிரேக்க மொழியில் தீர்ப்பு வழங்கினார் என்று பொருள் கொள்ளலாம்). லூக்கா கலகம் மற்றும் கொலை என்ற வார்த்தைகளால் சித்தரிக்கும் ஒரு கொடிய குணமுடைய மனிதனை அவர் விடுவித்தார். இதன் விளைவாக, பிலாத்து தனது பலவீனமான நோக்கங்களை மட்டுமல்ல, ரோமானிய சட்டத்தின் கீழும் கடவுளின் கீழும் தனக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த ஆணையத்தையும் கைவிட்டார் (ஏனெனில், மனித உயிரைப் பாதுகாக்க மனித அரசாங்கத்தை நிறுவும் ஆதியாகமம் 9:5-6, யூதர்களுக்கு மட்டுமல்லாது புறஜாதியாருக்கும் பொருந்தும்). அதாவது, ஒட்டுமொத்த யூத மக்களின் விருப்பத்தைச் செய்யாமல், கட்டுக்கடங்காத ஒரு கும்பலின் விருப்பத்தைச் செய்யவே அவர் அவ்வாறு செய்தார்.¹⁵⁷⁵

அவருக்குத் தெரிந்திருந்ததோ இல்லையோ, பிலாத்து தன் வாழ்வின் ஒரு முக்கியமான கட்டத்தில் நின்றார். அவர் எந்த ராஜ்யத்திற்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியிருந்தது. திபேரியு அல்லது இயேசுவா? பூமியின் ராஜ்யங்களா அல்லது பரலோக ராஜ்யமா? அதிகாரமா அல்லது உண்மையா? ஆனால் பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகளைப் போலவே, தனிப்பட்ட நேர்மையை விட பொதுமக்களின் செல்வாக்கே மேலோங்கியது. தேர்வு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில், அவர் அதிகாரத்தை நம்பவும், ரோமுக்கு சேவை செய்யவும் தேர்ந்தெடுத்தார். அரசியல் ரீதியாக எது சாதகமானதோ அதை அவர் செய்தார். அவர் “குற்றமற்றவர்” என்று தீர்ப்பளித்து இயேசுவை விடுவித்திருந்தால், அது அவருடைய அரசியல் வாழ்க்கையை அழித்திருக்கும், மேலும் ரோமிடமிருந்து கடுமையான தண்டனையையும் பெற்றிருக்கும். ஆகவே, தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதற்குப் பதிலாக, பிலாத்து அதிகாரம், உலக வெற்றி மற்றும் குறுகிய கால சுகபோகத்திற்காக சத்தியத்தை ஒதுக்கி வைத்தார்.¹⁵⁷⁶

இந்த விஷயத்திலிருந்து தான் தன் கைகளைக் கழுவிக்கொள்வதாக பிலாத்து நம்பினாலும், அவர் குற்றமற்றவர் அல்ல. அந்தப் பொறுப்பு அவரை மட்டுமே சார்ந்தது. ரோமானிய ஆளுநரிடம் மட்டுமே ius gladii – “வாளின் உரிமை,” அல்லது, அது அறியப்படுவது போல, மரணதண்டனை நிறைவேற்றும் உரிமை இருந்தது.¹⁵⁷⁷ பிலாத்து தன் கைகளைக் கழுவியது கிறிஸ்துவின் மரணத்தில் அவருடைய பங்கை நிராகரிக்கவில்லை. இந்தக் கழுவுதல் ஒரு பயனற்ற செயலாகும். அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் புத்தகத்தில் சிலுவையில் அறையப்பட்டதில் அவருடைய பங்கு பேதுரு மற்றும் பவுல் ஆகிய இருவராலும் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது (அப்போஸ்தலர் 3:13, 4:27 மற்றும் 13:28). திருச்சபையும் அவருடைய பங்கை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை. திருச்சபையின் ஆரம்பகால விசுவாச அறிக்கைகளில் ஒன்றான அப்போஸ்தலர் விசுவாச அறிக்கை, “அவர் பொந்தியு பிலாத்துவின் கீழ் பாடுபட்டார்” என்று கூறுகிறது. கி.பி. 36-ல், பேரரசர் கலிகுலாவால் பிலாத்து காலிக்கு நாடுகடத்தப்பட்டார், அங்கே அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டார். மேசியாவின் மரணத்தில் தனது பங்கிற்காக அவன் பெரும் விலை கொடுத்தான்.¹⁵⁷⁸

காயாபாவும் சனகெத்ரினைச் சேர்ந்த அவனது சகாக்களும் பெருமிதம் கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை. மீண்டும் ஒருமுறை அவர்கள் இந்த பிடிவாதமான புறஜாதியாரை நன்றாக அடித்திருந்தனர். கூட்டத்தின் கோபம் கட்டுக்கடங்காமல் போவதை பிலாத்து சரியாகவே கணித்தான். தனது தலைமையகத்தின் வாயில்களில் ஒரு கலவரம் ஏற்படுவதை அவன் விரும்பவில்லை, மேலும், கலவரத்தைத் தூண்டியவன் என்று அறியப்படுவதையும் அவன் நிச்சயமாக விரும்பவில்லை. எனவே, அவனிடம் எஞ்சியிருந்த தன்மானத்தைத் திரட்டிக்கொண்டு, வாயில்களிலிருந்து திரும்பி, பார்-அப்பாஸை உடனடியாக விடுவிக்குமாறு படைத்தலைவனுக்குக் கட்டளையிட்டான்.

பின்பு, பொந்தியு பிலாத்து இயேசுவை சிலுவையில் அறையப்படுவதற்காக அவர்களிடம் ஒப்படைத்தான் (மத்தேயு 27:26b; லூக்கா 23:25b; யோவான் 19:16a). அது காலை சுமார் 8:00 மணியாக இருந்தது. பிதாவின் உண்மையான குமாரனாகிய இயேசு மரிப்பார், அதே சமயம், தன்னை பிதாவின் குமாரன் என்று கூறிக்கொண்ட பார்-அப்பா விடுவிக்கப்பட்டான். மரண தண்டனைக்குத் தகுதியானவன் விடுவிக்கப்பட்டான், நிரபராதி சிலுவையில் அறையப்பட்டான்.

1915-ல் போதகர் வில்லியம் பார்டன் ஒரு தொடர் கட்டுரைகளை வெளியிடத் தொடங்கினார். ஒரு பழங்காலக் கதைசொல்லியின் புராதன மொழியைப் பயன்படுத்தி, அவர் தனது உவமைகளை ‘ஞானி சஃபேத்’ என்ற புனைப்பெயரில் எழுதினார். அடுத்த பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு, அவர் சஃபேத் மற்றும் அவரது நீடித்த துணைவியான கெதுராவின் ஞானத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டார். அது அவர் விரும்பிய ஒரு வகைமையாக இருந்தது. 1920-களின் முற்பகுதியில், சஃபேத்துக்குக் குறைந்தது மூன்று மில்லியன் ஆதரவாளர்கள் இருந்ததாகக் கூறப்பட்டது. ஒரு சாதாரண நிகழ்வை ஒரு ஆன்மீக உண்மையின் எடுத்துக்காட்டாக மாற்றுவது எப்போதும் பார்டனின் ஊழியத்தின் ஒரு முக்கிய அம்சமாக இருந்தது.

நான் கன்சாஸில் எங்கோ ஒரு இரயில் வண்டியில் பயணம் செய்தேன், அந்த இரயில் மதிய உணவிற்காக முப்பது நிமிடங்கள் நின்றது. நிலையத்தின் ஒரு முனையில் ஒரு சிறிய பூங்கா இருந்தது, அதில் இரண்டு பெரிய சூரியக் கடிகாரங்கள் இருந்தன; ஒன்று மத்திய நேரத்தையும் மற்றொன்று மலை நேரத்தையும் காட்டியது. அந்தப் பூங்கா கவர்ச்சிகரமானதாக இருந்தது, அதற்காக இரயில்வேக்குக் கணிசமான பணம் செலவாகியிருந்தது, அதன் பலனும் தகுதியானதாகவே இருந்தது.

இப்போது அந்தச் சிறிய பூங்காவில், இரயிலுக்கு அருகிலேயே, சுமார் நான்கு அடி உயரமுள்ள ஒரு உறுதியான வெள்ளைக் கம்பம் நின்றுகொண்டிருந்தது. அந்தத் தூணின் உச்சியில், ஒரு இணைப்பு முள் மற்றும் ஒரு இணைப்புடன் கூடிய ஒரு பழங்கால இழுவைக்கம்பி சட்டமிடப்பட்டிருந்தது. அந்தத் தூணின் மீது கருப்பு எழுத்துக்களில் ‘நாம் மறக்காதிருக்க’ என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

பாதுகாப்பு இணைப்பானை முதன்முதலில் கண்டுபிடித்த மனிதர் வாழ்ந்த ஊர் இதுவாக இருக்குமோ என்று நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.

நான் ரயில் நிலையத்திற்குள் நுழைந்து, நிலைய விடுதியின் எழுத்தராக இருந்த அந்த இளைஞனிடம் கேட்டேன். நான் அவனிடம், “அந்தப் பழைய இழுவைக்கம்பியுடன் கூடிய தூண், வேறு ஊரில் இல்லாமல் ஏன் இந்த ஊரில் நிறுவப்பட்டுள்ளது?” என்று கேட்டேன்.

அதற்கு அவன், “அது எங்கே இருக்கிறது? நான் அதைப் பார்த்ததே இல்லை” என்றான்.

நான் மற்றொருவரிடம் விசாரித்தேன், அவர், “என்னைத் தேடுங்கள்; நான் அதைக் கவனித்ததே இல்லை” என்றார்.

நான் நிலைய முகவரிடம் விசாரித்தேன், அவர், “எனக்கு ஒரு காலத்தில் தெரியும், ஆனால் மறந்துவிட்டேன்” என்றார்.

பின்னர் நடத்துநர், “அனைவரும் ஏறுங்கள்” என்றார், நானும் ஏறினேன்.

என் சிறுவயது நாட்களை நினைத்துப் பார்த்தேன்; அப்போது நான் இரயில் பெட்டிகளைச் சுற்றி விளையாடியிருந்தேன், அவற்றில் வேலை செய்த மனிதர்களையும் எனக்குத் தெரிந்திருந்தது; அவர்களில் பலர் இணைப்புப் பெட்டிகளில் சிக்கி நசுங்கித் தங்கள் விரல்களை இழந்திருந்தனர். பலர் தங்கள் கைகளை இழந்திருந்தனர், மற்றவர்கள் தங்கள் உயிரையே இழந்திருந்தனர்.

நான் சொன்னேன், இதோ, இவற்றினையெல்லாம் சிந்தித்து, இரவுகளில் கண்விழித்திருந்து, தற்செயலாகத் தன் சட்டையை அடகு வைத்து, இவையனைத்தையும் தவிர்ப்பதற்கான ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்த ஒருவன் இருந்தான். இதோ அவனது நினைவிடம், அதில் ‘நாம் மறக்காதிருப்போம்’ என்று பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. சிலர் ஒவ்வொரு நாளும் அதைக் கடந்து செல்கிறார்கள், ஆனால் அதைப் பார்ப்பதே இல்லை; மற்றவர்களோ ஒரு காலத்தில் அதன் அர்த்தத்தை அறிந்திருந்தும் மறந்துவிட்டனர்.

நாங்கள் இரயில் பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​நான் அதன் சன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தேன், அங்கே ஒரு தேவாலயத்தைக் கண்டேன், அந்தத் தேவாலயத்தின் மீது ஒரு கோபுரம் இருந்தது, அந்தக் கோபுரத்தின் மீது ஒரு சிலுவை இருந்தது.

அதைத் தொடர்ந்து கடந்துசெல்லும் பெருங்கூட்டத்தை நினைத்துப் பார்த்தேன்,
என் இதயம் துயருற்றது; ஏனெனில் நான் சொன்னேன், அவர்களில்,
‘நான் அதைப் பார்த்ததே இல்லை’ என்று சொல்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்; மேலும்
மற்றவர்கள், நான் அதைப் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் அதன் அர்த்தம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது என்கிறார்கள். மேலும்
மற்றவர்கள், ஆஹா, ஒரு காலத்தில் எனக்குத் தெரிந்திருந்தது, ஆனால் நான் மறந்துவிட்டேன் என்கிறார்கள்.
1579

பிலாத்துவின் முன் இயேசு
மத் 27:2, 11-14; மாற் 15:1b-5; லூக் 23:1-7; யோவான் 18:28-38
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை காலை சுமார் 6:00 மணியளவில்

பிலாத்துவின் முன் இயேசு ஆழமாக ஆராயுங்கள்: இந்த விசாரணையில் பிலாத்துவின் தலையாய கவலை என்னவாக இருந்தது? இந்த வேதவசனங்கள் பிலாத்து மற்றும் இயேசுவின் குணாதிசயங்கள் குறித்து என்ன உள்ளர்த்தங்களை அளிக்கின்றன? அல்லது ஆளுநரின் மனசாட்சி பற்றி? காய்பாவும் மகா சனகெத்ரீனும் மேசியாவுக்கு எதிராக என்ன புதிய குற்றச்சாட்டைக் கொண்டு வருகிறார்கள்? தம்மை குற்றம் சாட்டியவர்களுக்கு முன்பாக அவர் ஏன் மௌனமாக இருந்தார்?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: உங்களுக்கு உண்மை என்றால் என்ன? இயேசு இல்லாமல், எல்லா உண்மைகளும் சார்புடையவையே. நீங்கள் சுக்கான் இல்லாத கப்பலா? உங்களிடம் ஒரு தார்மீக வழிகாட்டி இருக்கிறதா? ஏன்? ஏன் இல்லை? சூழ்நிலைக்கேற்ற அறவியலில் நீங்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறீர்களா? பேதுருவும் பிலாத்துவும் அழுத்தத்திற்குப் பணிந்து போனதால், நாம் ஏன் பிலாத்துவை இகழ்ந்துவிட்டு கேபாவைக் கனப்படுத்துகிறோம்? இது மிகவும் பாசாங்குத்தனமானது அல்லவா? பிலாத்துவின் குணங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை உங்களிடம் காண்கிறீர்களா? நீங்கள் மாற விரும்புகிறீர்களா? நீங்கள் எப்படி மாற முடியும்?

மங்கலான சாம்பல் நிற ஒளி மறைந்து அதிகாலைப் பொழுது வந்தது, எருசலேம் மெல்ல விழித்தெழுந்து கொண்டிருந்தது. நள்ளிரவுக்கு முன்பே யூதாஸ் பிலாத்துவின் முன் வந்து, யேசுவாவைக் கைது செய்வதற்காக ரோமானியப் படையை விடுவிக்க வேண்டும் என்ற அதிகாரப்பூர்வக் குற்றச்சாட்டை முன்வைத்திருந்தார்.

பொந்து பிலாத்து தாவீதின் நகரத்தில் இருந்தார். அவர் வழக்கமாக எருசலேமிலிருந்து எழுபது மைல் (113 கி.மீ.) வடமேற்கே மத்தியதரைக் கடலில் உள்ள செசரியாவில் வசித்து வந்தார், ஆனால் இது போன்ற நேரங்களில் நகரத்தில் அவரது இருப்பு எப்போதும் தேவைப்பட்டது. எனவே, எருசலேமுக்கு வருகை தந்தபோது அரசு வழக்கறிஞர், ​​பிலாத்து பிரட்டோரியம் எனப்படும் ஆளுநரின் அதிகாரப்பூர்வ இல்லத்தில் தங்கினார்; அது முன்னர் மகா ஏரோதுவின் அரண்மனையாக இருந்தது. கப்ரி தீவில் உள்ள தனது ஆடம்பரமான மாளிகையில் பேரரசர் திபேரியஸ் நீண்டகாலம் ஓய்வில் இருந்தபோது, ​​பிலாத்து லூசியஸ் செஜானஸின் தனிப்பட்ட நண்பராக இருந்தார். செஜானஸ், அரச மெய்க்காப்பாளர்களின் ஒரு சிறிய படைப்பிரிவை பிரட்டோரியன் காவலர்களாக மாற்றியதன் மூலம் பேரரசரின் நம்பிக்கையைப் பெற்றிருந்தார்; இது ரோமானிய அரசியலில் ஒரு செல்வாக்கு மிக்க சக்தியாக மாறிய ஒரு வகையான இரகசியக் காவல் படையாகும். மேலும், செஜானஸ் தனது தந்திரமான சூழ்ச்சிகள் மற்றும் வன்முறைச் சதிகளின் மூலம் தனது அரசியல் போட்டியாளர்கள் அனைவரையும் சாமர்த்தியமாக ஒழித்தார். அவன் அழித்த எதிரிகளில் ஒருவன், பேரரசரின் சொந்த மகனான ட்ரூசஸைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை; அந்த துரதிர்ஷ்டசாலியின் மனைவியின் உதவியுடன் அவனுக்கு மெதுவாக விஷம் கொடுத்துக் கொன்றான்.

ட்ரூசஸ் இயற்கையான காரணங்களால் இறந்ததாகத் தோன்றிய நிலையில், செஜானஸ் ரோமின் நடைமுறைத் தலைவராக ஆட்சி செய்வதை அனுபவித்தான். மேலும், பேரரசில் மிகவும் விரும்பப்பட்ட பதவிகளில் ஒன்றான யூதேயாவின் ஆளுநர் பதவியை தனது நண்பன் பொன்டியஸ் பிலாத்து பெறுவதை அவன் உறுதி செய்தான். மிகவும் சவாலானதாக இருந்தபோதிலும், அந்தப் பதவி பேரரசில் அரசியல் மேன்மைக்கான எல்லையற்ற சாத்தியக்கூறுகளை வழங்கியது. யூதர்களின் அதிருப்தி அதிகரித்து வந்தபோதிலும், யூதேயாவை அமைதியாக அடிபணியச் செய்ய ஒரு வலிமையான ஆட்சியாளரை செஜானஸ் விரும்பினான்.

வரலாற்றாசிரியரான அலெக்சாண்டிரியாவின் ஃபிலோ, அந்த ஆளுநரை “மிகவும் வளைந்து கொடுக்காத குணம் கொண்ட, இரக்கமற்ற மற்றும் மிகவும் பிடிவாதமான மனிதர்” என்று விவரிக்கிறார். பிலாத்துவின் வளைந்து கொடுக்காத குணம் கடந்த காலத்தில் அவனுக்குச் சாதகமாக இருந்தது, ஆனால் யூதேயாவில் அதுவே அவனது வீழ்ச்சிக்கு கிட்டத்தட்ட காரணமாக அமைந்தது. அவன் மிருகத்தனமான பலத்தைப் பயன்படுத்திய இடத்தில், நுட்பம் தேவைப்பட்டது. யூதர்களை ஆள்வதற்குத் தேவையான தன்னாட்சிக்கும் கட்டுப்பாட்டிற்கும் இடையிலான நுட்பமான சமநிலையை அவர் புரிந்துகொள்ளத் தவறினார். கடலோர செசரியாவில் உள்ள தனது தலைமையகத்திலிருந்து பொறுப்பேற்ற சிறிது காலத்திலேயே, பிலாத்து எருசலேமுக்கு ஒரு தெளிவான செய்தியை அனுப்பினார்; தான் தான் பொறுப்பில் இருப்பதை இஸ்ரவேலர்களுக்குத் தெரியப்படுத்தினார். வழக்கமாக, ஆளுநரின் இராணுவம் செசரியாவில் குளிர்காலத்தைக் கழிக்கும், ஆனால் பிலாத்து தனது வீரர்களைத் தாவீதின் நகரத்தில் குளிர்காலத்தைக் கழிக்குமாறு கட்டளையிட்டார். அதுமட்டுமல்லாமல், அவர்கள் தங்கள் கேடயங்களில் சீசரின் உருவத்தைத் தாங்கி, பரிசுத்த நகரம் முழுவதும் முக்கிய இடங்களில் அதைக் காட்சிப்படுத்தவும் அவர் கட்டளையிட்டார். மற்ற எல்லா வெற்றி கொள்ளப்பட்ட தேசங்களையும் போலவே சீயோனும் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர் தீர்மானித்திருந்தார். ஆனால் இது, நிச்சயமாக, தோராவை மீறியது. தோரா இவ்வாறு கூறுகிறது: “நீங்கள் சீர்கெட்டுப் போகாமலும், உங்களுக்காக ஒரு விக்கிரகத்தையோ, எந்த வடிவத்திலான ஒரு உருவத்தையோ, அது ஆணின் வடிவத்திலோ அல்லது பெண்ணின் வடிவத்திலோ இல்லாதபடிக்கு, உங்களை மிகவும் கவனமாகக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்” (உபாகமம் 4: 15-16).

விரைவிலேயே, மகா சன்ஹெட்ரின் சபையின் (இணைப்பைக் காண Lg – The Great Sanhedrin ) உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒரு பெரிய தூதுக்குழு, எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதற்காக பெருந்திரளாக செசரியாவுக்கு அணிவகுத்துச் சென்றது. அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட இந்த முரண்பாடு, மன உறுதியின் ஒரு சோதனையாக மாறியது. பிலாத்து அந்தச் சிலைகளை அகற்றுவது, அவரது பலவீனத்தின் அவமானகரமான வெளிப்பாடாக இருக்கும், ஆனாலும் அமைதியைக் காப்பது மட்டுமே அவருடைய முழுப் பொறுப்பாக இருந்தது. அந்தச் சிலைகள் அகற்றப்படும் வரை யூதத் தலைவர்கள் வீடு திரும்ப மறுத்ததால், பிலாத்து மிருகத்தனமான பலத்தைப் பயன்படுத்தி பதிலடி கொடுக்கத் தூண்டப்பட்டார். யூத வரலாற்றாசிரியர் யோசேபஸ், அந்த முட்டுக்கட்டையை உடைக்க ஆளுநர் கையாண்ட வழிமுறைகளை விவரித்தார்.¹⁵⁴⁵

“எதிர்ப்பின் ஆறாம் நாளில், அவர் வந்து தனது நியாயாசனத்தில் அமரும் வரை, தனது வீரர்களை ஆயுதங்களை மறைத்து வைக்குமாறு கட்டளையிட்டார். அது நகரத்தின் திறந்தவெளியில் அவ்வாறு தயார் செய்யப்பட்டதால், [யூதர்களை] ஒடுக்குவதற்குத் தயாராக இருந்த படையை அது மறைத்தது. யூதர்கள் மீண்டும் அவரிடம் முறையிட்டபோது, ​​அவர்களைச் சுற்றி வளைக்குமாறு வீரர்களுக்கு அவர் சைகை காட்டினார். மேலும், அவர்கள் தன்னைத் தொந்தரவு செய்வதை நிறுத்திவிட்டு வீட்டிற்குச் செல்லாவிட்டால், அவர்களின் தண்டனை உடனடி மரணமாக இருக்கும் என்றும் அச்சுறுத்தினார். ஆனால் அவர்கள் தரையில் விழுந்து, தங்கள் கழுத்துகளை வெளிக்காட்டி, தங்கள் சட்டங்களின் ஞானம் மீறப்படுவதை விட இறப்பதே மேல் என்று கூறினார்கள். தங்கள் சட்டங்களை மீறாமல் காக்க வேண்டும் என்ற அவர்களின் உறுதியான தீர்மானத்தால் பிலாத்து மிகவும் நெகிழ்ந்து போனார். எனவே, அந்தச் சிலைகளை எருசலேமிலிருந்து செசரியாவுக்குத் திரும்பக் கொண்டு செல்லுமாறு அவர் கட்டளையிட்டார்.”¹⁵⁴⁶

பின்னர் யூதத் தலைவர்கள் அரச பலிபீடத்தில் நடந்த தங்கள் சட்டவிரோத விசாரணையிலிருந்து எழுந்து, துன்புறும் ஊழியரைக் கட்டி, அவரை ரோமானிய ஆளுநர் பிலாத்துவின் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். காய்பாஸ் பிலாத்துவை உடனடியாகச் சந்திக்க அனுமதி கோரினார். அவர் இயேசு, மாறுவேடமிட்ட ஆலயக் காவலர் மற்றும் மகா சனகெத்ரினின் குறைந்தபட்சம் ஒரு குழுவினருடன் இரட்டை வாயில்களுக்கு வெளியே நின்றார். அது அதிகாலை நேரம், மேலும் அவர்கள் பிரட்டோரியத்திற்குள் நுழையவில்லை, ஏனெனில் அது அவர்களைத் தீட்டுப்படுத்தும், மேலும் அவர்கள் பஸ்கா பண்டிகையைக் கொண்டாட அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள் (மத்தேயு 27:2; மாற்கு 15:1b; லூக்கா 23:1; யோவான் 18:28 NLT). பண்டிகைக் காணிக்கை, அல்லது ஹகிகா, பஸ்கா பண்டிகையின் போது காலை 9:00 மணிக்குச் செலுத்தப்பட்டது. முரண்பாடாக, அது ஒரு சமாதானக் காணிக்கையாக இருந்தது, அதை அவர்கள் தீட்டுப்படாமல் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. எனவே, இங்கே நாம் மிகவும் விசித்திரமான முரண்பாட்டைக் காண்கிறோம். கடவுளின் ஒவ்வொரு கட்டளையையும், தாங்களே உருவாக்கிய ஒவ்வொரு சட்டத்தையும் மீறுவதற்குத் தயங்காத அவர்கள் (காண்க: Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்), தங்களைத் தீட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, ஹகிகா காணிக்கையில் பங்கேற்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சத்தில் பிரட்டோரியத்திற்குள் நுழையவில்லை.¹⁵⁴⁷ இதன் விளைவாக, அன்று காலை இருவரும் சந்தித்த இரட்டைக் கதவுகளுக்கு ஆளுநர் கீழே வருமாறு காய்பாஸ் கேட்டுக்கொண்டார். பிலாத்து புரிந்துகொள்வார் என்று அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது.

ரோமானிய ஆளுநரை எழுப்பி, வெளியே கூடியிருந்த யூதக் கூட்டத்தைப் பற்றி அவரிடம் சொல்லி, அவர் உடை அணிந்து வாயிலுக்குச் செல்வதற்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது. ஆனால் அவர் அங்கு சென்றடைந்ததும், அங்கே ஒரு பெரிய கூட்டத்தைக் கண்டதில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டிருக்காது; ஆடம்பரமாக உடையணிந்த சதுக்கேயர்கள், எளிமையாக உடையணிந்த பரிசேயர்கள், மற்றும் தெளிவாகத் தாக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கைதி.¹⁵⁴⁸

ஆகவே, பிலாத்து அவர்களிடம் வெளியே வந்தார். அவர் படிகளில் இறங்கி வந்தது இதுவே முதல் முறை. ஒரு வேலையாள் ஒரு அரச நாற்காலியைக் கொண்டுவந்தார். ஆளுநர் வலதுபுறப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி, பிரட்டோரியத்திலிருந்து ஐந்து படிகள் மேலே சென்று, ஒரு கல் தளத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார். இயேசு வீங்கிய, ஊதா நிறக் கண்களால் பார்த்தார். அவருடைய மணிக்கட்டுகள் முதுகுக்குப் பின்னால் கட்டப்பட்டிருந்தன, கழுத்தில் ஒரு கயிறு கட்டப்பட்டிருந்தது. அவர் அந்தக் கூட்டத்திற்கு முன்னால் தனியாக நின்றார். யேசுவா முதன்முறையாக சீசரின் ஆளுநரைப் பார்த்தது போல, பொன்டியு பிலாத்து முதன்முறையாக நசரேயனைப் பார்த்தார்.

அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கண்டது உலகையே உலுக்கும்படியானதாக இல்லை. மேசியா அந்த ரோமானியனைப் பார்த்தபோது, ​​சுமார் ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க, குட்டையான, பிரபுவைப் போன்ற தோற்றமுடைய ஒரு மனிதனைக் கண்டார். அவன் பதற்றமாகத் தோன்றினான். அவனது கண்கள் இடவலமாக அலைபாய்ந்து, அசைந்த எதையும் அல்லது யாரையும் நோக்கி வேகமாகத் திரும்பின. அவனது தலைமுடி நரைத்திருந்தது, மேலும் அவன் விலையுயர்ந்த அங்கியையும் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட காலணிகளையும் அணிந்திருந்தான். பிலாத்து இயேசுவை உற்றுப் பார்த்தபோது, ​​வீங்கிய உதடுகளுடனும் நிறம் மாறிய கன்னங்களுடனும், சற்றே சராசரியான தோற்றமுடைய ஒரு யூதனைக் கண்டான். அவனது அங்கியின் மீது இரத்தத் துளிகள் இருந்தன. அவன் அழுக்காக இருந்தான். நசரேயனுக்குப் பின்னால், ஆளுநர் காய்பாவையும், சில உயர் பதவியில் இருந்த ஆசாரியர்களையும் கண்டார்; அவர்கள் மரியாதையுடன் இருந்தபோதிலும், புறஜாதியாரின் முன்னிலையில் இன்னும் அமைதியற்று இருந்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால், மக்கள் வளைவுகளை நெருக்கியடித்திருந்தனர்; சிலர் சுவர் விளக்குகளில் தொங்கிக்கொண்டும் இருந்தனர்.

பொந்தியு பிலாத்து தனது வலது கையை உயர்த்தினான். சில நொடிகளில், கூட்டத்தின் முணுமுணுப்பு அடங்கியது. நீதிமன்றத்தின் பின்புறத்திலிருந்து ஒரு படைத்தலைவன் முன்னேறி வந்தான், அவனைத் தொடர்ந்து நான்கு படைவீரர்கள் வந்தனர், அவன் கைதியின் பக்கத்தில் தனது இடத்தைப் பிடித்தான். ஆலயக் காவலர்கள் பின்வாங்கினர். இனிமேல், மேஷியாக்கிற்கும் பரிசேய யூத மதத்திற்கும் இடையிலான இந்த வழக்கின் முடிவு, ரோமின் இரும்புப் பிடியில் முழுமையாக இருந்தது. “இந்த மனிதனுக்கு எதிராக என்ன குற்றச்சாட்டுகளைக் கொண்டு வருகிறீர்கள்?” என்று ரோமானிய ஆளுநர் உரத்த குரலில் கேட்டார் (யோவான் 18:29). அவர் இயேசுவைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

பிலாத்துவின் கேள்வியைக் கேட்டு காய்பாஸ் அதிர்ச்சியடைந்ததாகத் தோன்றியது. அந்த வழக்கைப் பற்றி ஆளுநருடன் விவாதிப்பதற்காகவும், யூதச் சட்டத்துடன் தொடர்புடைய இந்த விஷயத்தின் தீவிரத்தை அவருக்கு விளக்குவதற்காகவும் பிரதான ஆசாரியர் அன்று அதிகாலையிலேயே அங்கு சென்றிருந்தார். அதுமட்டுமல்ல, கெத்செமனேக்குச் சென்ற கொள்ளைக் குழுவை வழிநடத்திய திரிப்யூன் நிச்சயமாகத் திரும்பி வந்து, அங்கு நடந்த அனைத்தையும் பிலாத்துவிடம் தெரிவித்திருப்பார் என்பது ஆலயக் காவலர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அப்படியிருக்க, துரோகியான அந்த ரபியைப் பற்றி எதுவும் தெரியாதது போன்ற இந்த பாசாங்கு எதற்கு?

ஆசாரியர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சங்கடத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர். இதன் பொருள், அந்தக் கொடூரமான ஒடுக்குமுறையாளன் இயேசுவைத் தனக்கு முன்பாக விசாரிக்கத் தயாராக இருக்கிறான் என்பதாக இருக்கலாம் – அவ்வாறு செய்தால், போதிய ஆதாரம் இல்லாததால் அவருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை அவன் தள்ளுபடி செய்துவிடக்கூடும். வெளியே, பிலாத்துவின் கேள்வி கூடியிருந்த கூட்டத்தினரிடம் தெரிவிக்கப்பட்டது. அவர்கள் மிகவும் ஆர்ப்பரித்ததால், காய்பாஸ் பதிலளிப்பதற்கு முன் அமைதிக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. “அவர் ஒரு குற்றவாளியாக இல்லாவிட்டால், நாங்கள் அவரை உங்களிடம் ஒப்படைத்திருக்க மாட்டோம்” என்று அவர்கள் பதிலளித்தார்கள் (யோவான் 18:30).

“அவரை நீங்களே அழைத்துச் செல்லுங்கள், எழுந்து புறப்படத் தயாரான பிலாத்து, “!” என்று கூச்சலிட்டான். உங்கள் சொந்த சட்டத்தின்படி அவரை நியாயந்தீர்க்கவும்” என்று பிலாத்து எழுந்து புறப்படத் தயாராகக் கூச்சலிட்டார் (யோவான் 18:31அ). குற்றச்சாட்டு இல்லாமல் கண்டனம் இருக்காது, கண்டனம் இல்லாமல் தண்டனை இருக்காது. இறுதியில், மகா சனகெத்ரின் ரோமானியர்களைக் கொண்டு இயேசுவைக் கொல்லச் செய்வதில் வெற்றி பெற்றது, ஆனால் பிலாத்துவே கடைசியாகச் சிரித்தார். சிலுவையில் இயேசுவின் தலைக்கு மேலே அவர் வைத்திருந்த அடையாளத்தின் மூலம் யூதர்களை ஆத்திரமூட்ட இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளையே அவர் பயன்படுத்தினார்: “இவரே யூதர்களின் ராஜாவான இயேசு.” அதை அகற்றுமாறு அவர்கள் அவரிடம் கேட்டார்கள், ஆனால் அவர் மறுத்துவிட்டார் (மத்தேயு 27:37; மாற்கு 15:26; லூக்கா 23:38; யோவான் 19:19-22).

நிச்சயமாக, மகா சன்ஹெட்ரின் ஏற்கனவே இந்தத் தெய்வநிந்தனை செய்தவனை விசாரித்து, அவனுக்கு மரண தண்டனை விதித்திருந்தது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். ஆனால், குளிர்ந்த கோபத்துடன் இருந்த அந்த ஆளுநர், இந்த வார்த்தை ஜாலத்தில் இறுதி முடிவை எடுக்கத் தீர்மானித்திருந்தார். பிரதான ஆசாரியனை அடையாளப்பூர்வமாக மண்டியிடச் செய்வதற்கு, பிலாத்து செய்ய வேண்டியதெல்லாம், அந்த முழு விஷயத்திலும் தான் நிரபராதி என்று பாசாங்கு செய்துவிட்டு, அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறுவதுதான்.

ஆனால், ஆசாரியர்களில் பலர் தங்கள் கைகளைக் கூப்பி, “யாரையும் மரணதண்டனைக்கு உட்படுத்த எங்களுக்கு உரிமை இல்லை” (யோவான் 18:31b) என்று ஒன்றாகக் கூச்சலிட்டனர். ஒரு கைதிக்கு மரண தண்டனை விதிக்க தங்களுக்கு அதிகாரம் இல்லை என்று அவர்கள் கூறவில்லை; மாறாக, தங்கள் சொந்தத் தீர்ப்பை அவர்களால் நிறைவேற்ற முடியாது என்று மட்டுமே கூறினர். தாம் மரிக்கப்போகும் மரணத்தைப் பற்றி இயேசு கூறியதை (யோவான் 18:32) நிறைவேற்றுவதற்காக இது நிகழ்ந்தது. தாநாக் மீதான விளக்கவுரைகளான மிஷ்னாவும் தல்மூத்தும், ரோமானியர்கள் மகா சன்ஹெட்ரினிடமிருந்து மரண தண்டனையை நீக்கிய சரியான தேதியை நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன. அது கி.பி. 70-ல் தேவாலயம் அழிக்கப்படுவதற்கு 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்தது. இவ்வாறு, கி.பி. 30-ஆம் ஆண்டில், இந்த விசாரணை நடந்த அதே வருடத்தில், ரோமானிய அரசாங்கம் கல்லெறிந்து கொல்லும் மரண தண்டனையை நிறைவேற்றும் உரிமையை நீக்கியது. இது கடவுளின் பராமரிப்பைக் காட்டுகிறது. இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டு இறப்பதை அவர் உறுதி செய்தார் என்பதை இது காட்டுகிறது. யூதர்கள் அவரை ஒருபோதும் சிலுவையில் அறைந்திருக்க மாட்டார்கள் என்பதால், அவர்கள் அவரைக் கல்லெறிந்து கொன்றிருப்பார்கள். அவ்வாறு அவர்கள் கல்லெறிந்து கொன்றிருந்தால், பாவத்திற்கான எந்தப் பரிகாரமும் கிடைத்திருக்காது.¹⁵⁴⁹

காயாபாஸ் அந்தத் தருணத்தைக் கண்டு அஞ்சினார். ரோமானியர்கள் இயேசுவைக் கொல்ல வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினாலும், தெய்வநிந்தனைக் குற்றச்சாட்டு ஒரு யூதக் குற்றமாக இருந்தது, மேலும் ரோமானியர்கள் அதைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படவில்லை. அதுமட்டுமல்லாமல், பிலாத்துவால் யூதர்களைச் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை, மேலும் யூதச் சட்டங்கள் யாரைச் சிலுவையில் அறைய வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க அனுமதிப்பதன் மூலம் தனது பதவியைப் பணயம் வைக்க அவர் தயாராக இல்லை.¹⁵⁵⁰

ஆளுநர் பதிலளிக்கவில்லை. அவர் ஆசாரியர்களுக்குப் புறமுதுகு காட்டி, பிரட்டோரியத்தில் உள்ள தனது அறைக்குள் இருந்த படிகளில் ஏறத் தொடங்கினார். குற்றம் சாட்டியவர்கள் திகைத்துப் போனார்கள். விசாரணை முடிந்துவிட்டது போல் தோன்றியது. மாறுவேடமிட்டிருந்த ஆலயக் காவலர்கள் கூட்டம் திகைத்து நின்றது! உயர் பதவியில் இருந்த ஆசாரியர்களில் ஒருவர் சத்தமிட்டார்: “இந்த மனிதன் நம் தேசத்தைக் கவிழ்ப்பதை நாங்கள் பிடித்துவிட்டோம் (உண்மையல்ல). அவன் சீசருக்கு வரி செலுத்துவதை எதிர்க்கிறான் (உண்மையல்ல), மேலும் தன்னை மேசியா (உண்மை), ஒரு ராஜா (உண்மை) என்று காட்டிக்கொள்கிறான் (மத்தேயு 22:21; லூக்கா 23:2). அவர்கள் கிறிஸ்துவுக்கு எதிரான தங்கள் மதரீதியான குற்றச்சாட்டை எடுத்து, அதை ஒரு அரசியல் குற்றச்சாட்டாக மாற்றினார்கள்.”

தனது இருப்பிடத்திற்குச் செல்லும் படிகளின் பாதியில், அந்த ஆளுநர் நின்று சுற்றிலும் பார்த்தார். அவர் தனது நீண்ட அங்கியைக் கற்களிலிருந்து மேலே இழுத்து, சற்று முன்பு கேட்டதைப் பற்றி யோசித்தார். ஒரு மேசியா என்ற எண்ணம் ரோமானியர்களை அவ்வளவாகப் பாதித்திருக்காது, ஆனால் ஒரு ராஜா என்ற எண்ணம் ரோமுக்கு எதிரான எதிர்ப்பைக் குறித்தது – அதாவது சீசரைத் தவிர வேறு ஒருவர் தங்கள் ராஜாவாக இருப்பதை. பிலாத்துவுக்குத் தேவைப்படாத கடைசி விஷயம் ஒரு யூதக் கிளர்ச்சிதான். உண்மையில், அந்த மூன்று குற்றச்சாட்டுகளுமே தேசத்துரோகத்தில் வேரூன்றியிருந்தன. எனவே, யூதத் தலைவர்கள் யூதாஸை எங்கும் காண முடியாததால், சாட்சி இல்லாமல் இயேசுவுக்குத் தண்டனை விதிக்குமாறு பிலாத்துவைக் கட்டாயப்படுத்த முயன்றனர்.

பொன்டியு பிலாத்து, அந்தச் சிறிய ஆசாரியர்களுக்குப்கூட்டத்தை உற்று நோக்கி, ஒரு கணம் வியப்புடன் புன்னகைக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானார். அவர்கள் இயேசுவை ஒரு உள்ளூர் பிரச்சினை என்ற நிலையிலிருந்து அகற்றி, பேரரசுக்கு ஓர் அச்சுறுத்தல் என்று கருதி அவரை ஆளுநரிடம் ஒப்படைத்திருந்தனர். இயேசுவைப் பாதுகாக்கும் நிலையில் தன்னை வைத்துப் பிலாத்துவால் இருக்க முடியவில்லை. அது அவருடைய வேலையல்ல. அவர் நாட்டின் மிக உயர்ந்த நீதிபதியாகவும், உயர்மட்ட நிர்வாகியாகவும் இருந்தார். இருப்பினும், தந்திரமாகச் செயல்படுவதற்கு இன்னும் சிறிதளவு இடம் இருந்தது. அதிகம் இல்லை. மிகச் சிறிதளவு மட்டுமே.

அவர் ஒரு வேலைக்காரனை முற்றத்திற்கு வெளியே அனுப்பி, இயேசுவைத் தனது அறைக்கு அழைத்து வருமாறு படைத்தலைவனிடம் சொல்லும்படி கட்டளையிட்டார். கைதி உள்ளே கொண்டுவரப்பட்டு அறையின் நடுவில் நிறுத்தப்பட்டான். பிலாத்து அவனைக் கவனமாக ஆராய்ந்தார். ஆனால், தன் கண்ணியம் பறிக்கப்பட்ட, பரிதாபகரமான மனித உருவத்தைத் தவிர வேறு எதையும் பார்ப்பதற்கு அங்கு இல்லை. பிலாத்து தனது அதிகாரிகளின் குழுவைப் பார்த்தார்… அவர்கள் தோள்களைக் குலுக்கினார்கள்.

ஒரு குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்பட்டவுடன், பிரதிவாதி விசாரிக்கப்பட்டார். தன் தரப்புக் கதையைச் சொல்ல இதுவே அவருக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பாக இருந்தது. பிலாத்து இயேசுவிடம் பொருத்தமான கேள்வியைக் கேட்டார், அநேகமாக அவருக்கு எதிரான அதிகாரப்பூர்வ குற்றச்சாட்டை அவர் ஏற்கனவே அறிந்திருந்ததாலேயே அவ்வாறு கேட்டிருக்கலாம். சில நாட்களுக்கு முன்புதான் மேசியாவின் வெற்றிப் பவனியை அந்த ஆளுநர் கண்டிருக்கக்கூடும். நசரேயன் உண்மையில் யூதேயாவில் அரசாங்கத்தைக் கவிழ்க்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தாரா என்பதை அவர் அறிய விரும்பினார்.¹⁵⁵¹ ஆளுநர் எழுந்து இயேசுவிடம் சென்று, “நீர் யூதர்களின் ராஜாவா?” என்று கேட்டார். இயேசு சீசருக்குப் போட்டியாளராக இருந்தாரா என்பதை பிலாத்து அறிய விரும்பினார். “வார்த்தைகள் உங்களுடையவையே,” என்று கிறிஸ்து பதிலளித்தார் (மத்தேயு 27:11b; மாற்கு 15:2b; லூக்கா 23:3a; யோவான் 18:33). இந்த பதில் சிலருக்குச் சற்று நழுவல் போக்காகத் தோன்றினாலும், அவருடைய கேள்விக்குப் பதிலளிக்க இதுவே மிகவும் பொருத்தமானதாக இருந்தது. வெறுமனே “ஆம்” என்று சொல்வது, மேசியா அந்த நேரத்தில் ஒரு பூமிக்குரிய ராஜ்யத்தைத் தேடினார் என்பதை உணர்த்துவதாக அமைந்துவிடும். “இல்லை” என்று சொல்வது, அவர் உண்மையில் ராஜாக்களின் ராஜாவும், கர்த்தர்களின் கர்த்தரும் ஆவார் (வெளிப்படுத்தல் 19:16) என்ற உண்மையை மறுப்பதாக இருக்கும். யேசுவாவின் பதில், அந்தக் கேள்வியின் இரண்டு விளக்கங்களையும் உள்ளடக்கியிருந்தது; சாராம்சத்தில், அவர் இஸ்ரவேலின் ராஜா, ஆனால் பிலாத்து புரிந்துகொள்ளக்கூடிய அர்த்தத்தில் அல்ல.¹⁵⁵²

வீங்கிய உதடுகள் அசையத் தொடங்கின. “இதை நீயே கேட்டுக்கொள்கிறாயா, அல்லது மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்களா?” என்று இயேசு விசாரித்தார். அந்த வார்த்தைகள், சொல்லப்பட வேண்டிய அர்த்தத்தின் நுணுக்கங்களை வெளிப்படுத்தவில்லை. இயேசு உண்மையில் சொல்ல வந்தது இதுதான்: “நீ ஒரு ரோமானிய ஆளுநராக இருந்தபோது, ​​நான் யூதர்களின் ராஜாவாகச் செயல்படுவதைக் கவனித்தாயா, அல்லது மற்றவர்கள் என்னுடைய ஆவிக்குரிய ராஜ்யத்தைப் பற்றி உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்களா?” பிலாத்து அந்த வினாவான பதிலைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, மேசியாவுக்கு முன்பாக நின்று, “நான் ஒரு யூதனா?” என்று கேட்டான். அறையில் இருந்த புறஜாதியார் உரக்கச் சிரித்தார்கள். “உன் சொந்த தேசமும் பிரதான ஆசாரியனும் உன்னை என்னிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார்கள்.” நீர் என்ன செய்தீர் (மத்தேயு 27:11b; யோவான் 18:34-35 CJB)? இப்போது குரல் மென்மையாகவும் அனுதாபத்துடனும் இருந்தது. அந்த அதிகாரி கைதியை நம்பிக்கையுடன் பார்த்தார். அவருக்குத் தேவையானது எல்லாம் ஒரு மறுப்பு மட்டுமே. இயேசு யூதர்களின் தற்காலிக அரசனாக நடிக்கவில்லை என்றும், அதற்காக அவர் ஆசைப்படவில்லை என்றும் அவருக்குத் தெரியும். சீசரின் உருவம் பொறிக்கப்பட்ட நாணயத்தைப் பற்றிய கதையும் அவருக்குத் தெரியும், ஏனென்றால் அவருக்கு எல்லா இடங்களிலும் ஒற்றர்கள் இருந்தனர். தற்காப்பு என்பது எல்லா மனிதர்களுக்கும் இன்றியமையாதது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார், மேலும் அவர் நசரேயனுக்குத் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

“என் ராஜ்ஜியம் இவ்வுலகத்திற்குரியதல்ல,” என்று இயேசு மெதுவாகச் சொன்னார், கிட்டத்தட்ட வார்த்தைகளைச் சிறப்புக் கவனத்துடன் தேர்ந்தெடுப்பது போல. அது, “நான் சீசருக்குப் போட்டியாளன் அல்ல” என்று யேசுவா சொல்வது போல இருந்தது. பின்னர் அவர் இதற்கு ஒரு எளிய ஆதாரத்தை அளித்தார். “அப்படி இருந்திருந்தால், யூதத் தலைவர்களால் நான் கைது செய்யப்படுவதைத் தடுக்க என் ஊழியர்கள் போராடியிருப்பார்கள். ஆனால் என் ராஜ்ஜியம் இவ்வுலகத்திற்குரியதல்ல” (யோவான் 18:36 NLT). மேசியாவின் ராஜ்யமும் கர்த்தருடைய ஆட்சியும் வெறும் “ஆவிக்குரியது” என்றும், இஸ்ரவேல் தலையாக மாறும், வாலாக அல்ல (உபாகமம் 28:13) என்ற தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றும் விதமாக, இவ்வுலகில் உண்மையாகவும் சரீரப்பிரகாரமாகவும் வெளிப்படுத்தப்படாது என்றும் இது கூறவில்லை; மாறாக, அவருடைய ராஜ்யத்தின் தற்போதைய அம்சம் விசுவாசிகளின் இருதயங்களிலும் வாழ்க்கையிலும் உள்ளது, சர்வதேச அரசியலில் அல்ல (இதுவே பிலாத்துவின் கேள்விக்கு அடிப்படையாக இருந்தது). எனவே, கிறிஸ்து, மேசியா என்ற தனது பதவியை மறுக்காமல், தாம் ரோமுக்கு எந்த அச்சுறுத்தலும் இல்லை என்றும், தேசத்துரோகக் குற்றச்சாட்டின் பேரில் தம்மைக் கண்டிக்க முடியாது என்றும் கூறினார்.¹⁵⁵³

பூமியில் உள்ள மகிழ்ச்சியின்மை பரலோகத்திற்கான தாகத்தை வளர்க்கிறது. ஆழ்ந்த அதிருப்தியை நமக்கு அருளுவதன் மூலம், தேவன் நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறார். அப்படியானால், ஒரே துயரம் என்னவென்றால், முன்கூட்டியே திருப்தி அடைவதுதான். பூமியோடு திருப்தியடைவது. அந்நிய தேசத்தில் மனநிறைவுடன் இருப்பது… நாம் இங்கே மகிழ்ச்சியாக இல்லை, ஏனென்றால் நாம் இங்கே மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டியதில்லை. நாம் இவ்வுலகில் அந்நியர்களையும் பரதேசிகளையும் போல இருக்கிறோம் (1 பேதுரு 2:11). நீங்கள் பூமிக்காகப் படைக்கப்படாததால், பூமியில் உங்களால் ஒருபோதும் முழுமையாக மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியாது. ஓ, உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியான தருணங்கள் இருக்கும். நீங்கள் ஒளியின் கீற்றுகளைக் காண்பீர்கள். நீங்கள் சமாதானத்தின் தருணங்களை அல்லது நாட்களைக் கூட அறிவீர்கள். ஆனால் அவை, இனி வரவிருக்கும் மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்பிடவே முடியாது.¹⁵⁵⁴

பக்தியுள்ளவன் போல் பாசாங்கு செய்தவனின் முட்டாள்தனத்தைக் கண்டு பிலாத்து எரிச்சலடைந்தார். அவர், “அப்படியானால், நீ ஒரு ராஜா!” என்றார். இயேசு எந்த வகையிலாவது ஒரு ராஜாவா என்பதை அவர் அறிய விரும்பினார். நமது இரட்சகர், “நான் ஒரு ராஜா என்று நீ சொல்கிறாய். உண்மையில், நான் பிறந்து இவ்வுலகிற்கு வந்ததற்குக் காரணம், சத்தியத்திற்குச் சாட்சி கூறுவதே. சத்தியத்தின் பக்கம் இருப்பவர்கள் அனைவரும் எனக்குச் செவி கொடுக்கிறார்கள்” (யோவான் 18:37) என்று பதிலளித்தார். யூகித்து, தடவிப் பார்த்து, அரைகுறை உண்மைகளைச் சொல்லும் நாட்கள் முடிந்துவிட்டன. இயேசு நமக்கு உண்மையைச் சொல்ல வந்தார். நாம் இயேசு மேசியாவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது நிராகரிக்க வேண்டும் என்பதற்கு இதுவே ஒரு முக்கியக் காரணம். சத்தியத்தைப் பொறுத்தவரை இடையில் நிற்க இடமில்லை. நாம் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம் அல்லது நிராகரிக்கிறோம். கிறிஸ்துவேசத்தியம்.¹⁵⁵⁵

பொன்டியு பிலாத்து நிமிர்ந்து நின்றார். அவரது உதடுகள் இகழ்ச்சியால் வளைந்திருந்தன, மேலும் அவர் சீறினார்: சத்தியம் என்றால் என்ன (யோவான் 18:38அ)? பிரச்சனை என்னவென்றால், அவர் சத்தியத்தை நேராகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், ஆனால் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. இன்றும் பலர் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்கிறார்கள். சத்தியத்தின் இருப்பை அவர்கள் அடையாளம் கண்டுகொள்ளாததால், பலர் வாழ்க்கையின் மீது நம்பிக்கையிழந்துள்ளனர். உறுதியான, அடிப்படை சத்தியம் இல்லாத நிலையில், எந்தப் பக்கம் செல்வது என்று சொல்ல ஒரு திசைகாட்டியும் இல்லாமல், கொந்தளிக்கும் கருத்துக்களின் கடலில் நாம் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் இயேசு, இதுதான் சத்தியம் என்று போதித்தார். அதுமட்டுமல்ல, அவர் ஒரு துணிச்சலான கூற்றை முன்வைத்தார்: நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாக இருக்கிறேன் (யோவான் 14:6). இயேசு பிலாத்துவுக்கு ஒரு தேர்வை முன்வைத்தார் – அதே தேர்வைத்தான் அவர் நமக்கும் அளிக்கிறார் – சத்தியத்தில் சமரசம் செய்துகொண்டு திபேரியா ராஜ்யத்தில் உங்கள் நிலையை உயர்த்திக் கொள்ளுங்கள், அல்லது சத்தியத்தின் ஒளியில் நடந்து தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் காணப்படாத மகிமையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.¹⁵⁵⁶

இதனுடன் . . . அங்கே கூடியிருந்த யூதர்களிடம் கைதியை மீண்டும் வெளியே கொண்டு செல்லும்படி ஆளுநர் வீரர்களுக்குச் சைகை காட்டினார் (யோவான் 18:38b). வீரர்களும் இயேசுவும் வழிகாட்டிச் சென்றனர், அவர்களைத் தொடர்ந்து பிலாத்துவும் அவருடைய அதிகாரிகளும் வந்தனர். ஆளுநர் இரண்டாவது முறையாகப் படிகளில் இறங்கி, பிரட்டோரியத்தின் முற்றத்தைக் கடந்து, காய்பாவுக்கும் சதுக்கேயர்களுக்கும் முன்னால் வந்து நின்றபோது, ​​இரட்டை வாயில்களில் இருந்த மக்கள் பதற்றத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். ஒரு வேலைக்காரன் ரோமானிய குரூல் நாற்காலியை எடுத்து வந்து அவருக்குப் பின்னால் வைத்தான். அது, ரோமானிய ஆளுநர் தீர்ப்பு வழங்கவிருந்தபோது அமரும் ஒரு சிறப்பு நாற்காலியாகும்.

பிலாத்து அமர்ந்தபோது, ​​மக்கள் கிட்டத்தட்ட மூச்சுவிடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். மேசியா அவருடைய வலது பக்கத்தில் நின்றார், மேலும் சில வீரர்கள் தங்கள் வாள்களை உருவியபடி தீர்ப்பு நாற்காலிக்கும் கூட்டத்திற்கும் இடையில் நின்றிருந்தனர். ஆளுநர் சிறிதும் தாமதிக்காமல் சதுக்கேயர்களையும் கூட்டத்தையும் நோக்கி, “இந்த மனிதனுக்கு எதிராகக் குற்றம் சாட்டுவதற்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை” என்று அறிவித்தார் (லூக்கா 23:4; யோவான் 18:38c). ஒரு கணம் திகைத்த அமைதி நிலவியது, பின்னர் கூட்டத்திலிருந்து ஒரு பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. காய்பாவும் மற்ற ஆசாரியர்களும் தங்கள் நெற்றிகளில் மீண்டும் மீண்டும் அடித்துக்கொண்டு, தங்கள் கைகளை வானத்தை நோக்கி நீட்டி, வாய்களை அகலமாகத் திறந்து, மௌனமான வேண்டுகோளுடன் மக்களை நோக்கித் திரும்பினார்கள். கூட்டத்தின் உறுமல் மேலும் உரத்ததாகியது. பணியில் இல்லாத சில வீரர்கள் படைத்தள அறைக்குள் ஓடி, தங்கள் கவசங்களையும் வாள்களையும் எடுத்துக்கொண்டு பிரட்டோரியத்திற்கு ஓடினார்கள். இதுவே நிரபராதி என்பதற்கான முதல் பிரகடனம். இன்னும் பல இருக்கும்.

பிலாத்து அமர்ந்தார். வெறிபிடித்த முகங்களைப் பார்த்தபடி அவர் ஒரு சிறிய புன்னகை செய்தார். அவர் தங்களைக் குழப்புவதற்காக இயேசுவை விடுவிக்கிறார் என்பதை காய்பாவும் சன்ஹெட்ரினின் மற்றவர்களும் அறிந்திருந்தனர். கர்த்தர் வளைவுகளுக்குக் கீழே இருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்தார், அவர் கண்ட கண்கள் அனைத்தும் அவர் மீதான வெறுப்பால் பற்றி எரிந்தன. இருப்பினும், கடவுளின் குமாரன் தனியாக இல்லை; ஏனெனில் கடவுளின் பிதாவும் கடவுளின் ஆவியும் அவருடன் இருந்தனர். வீரர்கள் அச்சுறுத்தும் சைகைகளைச் செய்யத் தொடங்கினர். கூட்டம் அமைதியானது.

இருப்பினும், சதுக்கேயர்களும் மூப்பர்களும் திருப்தியடையவில்லை. தொந்தரவு செய்யும் அந்த ரபி சாக வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்பினார்கள், அதனால் அவர்மீது வேறு பல குற்றச்சாட்டுகளையும் சுமத்தினார்கள். ஆனால் அவர் எந்த பதிலும் அளிக்கவில்லை. எனவே மீண்டும் பிலாத்து அவரிடம், “நீர் பதில் சொல்லப் போவதில்லையா? உமக்கு எதிராக அவர்கள் கொண்டுவரும் சாட்சியை நீர் கேட்கவில்லையா?” என்று கேட்டார். ஆனால் இயேசு ஒரு குற்றச்சாட்டுக்குக் கூட பதிலளிக்கவில்லை – இது ஆளுநருக்கு மிகுந்த ஆச்சரியத்தை அளித்தது (மத்தேயு 27:12-14; மாற்கு 15:3-5). யேசுவா அந்தக் குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பதிலளிக்கப் போவதில்லை. காய்பாவும் மகா சனகெத்ரீனும் தங்கள் சீற்றத்தின் உண்மையான மூலத்தை மறைப்பதற்காக ஒரு அரசியல் குற்றச்சாட்டை உருவாக்கியிருந்தனர்… நசரேயன் நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட மேசியா என்று உரிமை கோரினார், ஆனால் வாய்மொழி சட்டத்தை நம்பவில்லை (Ei – வாய்மொழி சட்டத்தைப் பார்க்கவும்)! ஆயினும் அவர் அற்புதங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தார், அதனால் அவர் பிசாசு பிடித்தவர் என்று அவர்கள் கூறினார்கள் (Ek – பிசாசுகளின் அதிபதியான பெயல்செபூபினால் மட்டுமே இந்த மனிதன் பிசாசுகளைத் துரத்துகிறான் என்பதைப் பார்க்கவும்). ஆளுநர் ஏற்கனவே அவருடைய நிரபராதித்தன்மையை அறிவித்திருந்ததாலும், சன்ஹெட்ரின் ஏற்கனவே அவருடைய குற்றத்தை அறிவித்திருந்ததாலும், கர்த்தர் எந்தக் குற்றச்சாட்டுகளுக்கும் பதிலளிக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை.

ஆனால் யூதத் தலைவர்கள் தொடர்ந்து வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் முறைப்படி தலைவணங்கி, “அவர் யூதேயா முழுவதும் தன் போதனையால் மக்களைச் சுட்டிக்காட்டி, அவர்களைக் கிளர்ச்சியூட்டுகிறார். அவர் கலிலேயாவில் தொடங்கி, இவ்வளவு தூரம் இங்கு வந்துள்ளார்” என்றனர். இதைக் கேட்டதும், எரிச்சலுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஆளுநர், திடீரென்று அந்த இருக்கையின் கைப்பிடிகளைப் பிடித்து எழுந்து உட்கார்ந்தார். அந்தக் கைதி முதலில் வடக்கிலிருந்து வந்தவர் என்பதை அவர் மறந்திருந்தார். பொன்டியு பிலாத்து மகிழ்ச்சியடையத் தொடங்கினார்.

கைதி கலிலேயரா என்று பிலாத்து கேட்டார் (லூக்கா 23:5-6). நிச்சயமாக, ஆசாரியர்கள் கூறினார்கள். தேவனைப் பரிகாசம் செய்த இவரை அறிந்திருந்த அனைவருக்கும், அவர் நாசரேத் என்னும் சிறிய ஊரிலிருந்து வந்தவர் என்பது தெரிந்திருந்தது. உண்மையில், அவருடைய பெயர் தச்சரான யோசேப்பின் மகனான நாசரேத்தின் இயேசு என்பதாகும். ஏரோது அந்திப்பாஸ் பஸ்கா பண்டிகைக்காக எருசலேமில் இருந்ததால், இது பிலாத்துவுக்குத் தப்பித்துக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பை அளித்தது. ஆகையால், ரோமானிய ஆளுநர் யேசுவாவின் பொறுப்பை ஏற்க மறுத்துவிட்டார். இயேசு அந்த நேரத்தில் ஏரோதுவின் அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்டிருந்தார் என்றும், அருகாமையில் இருந்தார் என்றும் (லூக்கா 23:7) அவர் அறிந்தபோது, ​​“அப்படியானால், இது நான் தீர்மானிக்க வேண்டிய விஷயமல்ல. இது கலிலேயாவின் டெட்ரார்க்கான ஏரோதுவின் அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்… அவரை ஏரோதுவிடம் அனுப்புங்கள்” என்றார்.¹⁵⁵⁷

தனி உரிமைகள் சம்பந்தமான விசாரணை

பிலாத்து ரோமானியராகவும், காய்பாஸ் யூதராகவும் இருந்தனர். அவர்கள் வெவ்வேறு தெய்வங்களை வழிபட்டனர், வெவ்வேறு உணவுகளை உண்டனர், தங்கள் எதிர்காலம் குறித்து வெவ்வேறு நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருந்தனர், மேலும் வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசினர். பிலாத்து, தெய்வீகப் பேரரசர் என்று கருதப்பட்ட ஒருவரின் விருப்பப்படி பணியாற்றினார், அதேசமயம் காய்பாஸ், யெகோவாவின் விருப்பப்படி பணியாற்றினார் என்று கருதப்பட்டது. அவர்கள் இருவருக்கும் கிரேக்க மொழியில் நல்ல புலமையும், அதிகாரத்தில் நீடிப்பதற்காக எதையும் செய்யத் தங்களுக்கு உரிமை உண்டு என்ற நம்பிக்கையும் இருந்தது.

அப்படியிருந்தும், இறுதியாகப் பார்க்கையில், ரோமானிய ஆளுநரான பொன்டியு பிலாத்துவின் ஒப்புதல் இல்லாமல் எதுவும் நடக்கவில்லை (பெர்சியஸ்: டாசிட்டஸ், ஒரு ரோமானிய செனட்டர், தி அனல்ஸ் புத்தகம் XV, கி.பி. 62-65, 15.44). ஒரு அடையாளப்பூர்வமான நினைவூட்டலைப் போல, பிலாத்து பிரதான ஆசாரியனின் ஆடைகளை (யாத்திராகமம் மீதான எனது விளக்கவுரையைக் காண, இணைப்பைக் காண Fw – லேவிய ஆசாரியத்துவத்தின் ஆடை என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்) அந்தோணியா கோட்டையில் இருந்த ஒரு அலங்கரிக்கப்பட்ட பெட்டியில் வைத்திருந்தார். ரோமானியக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ், பிலாத்து உயர் புனித நாட்களுக்கு முந்தைய நாள் காலையில் அவற்றைத் திறந்து, புளிப்பில்லாத அப்பப் பண்டிகையும் பஸ்காவும் முடிந்த பிறகு அவற்றை பிலாத்துவிடம் திருப்பித் தருவார் என்ற புரிதலுடன் காய்பாஸிடம் கொடுத்தார்.

சிவில் விசாரணை பெரிய ஏரோதுவின் முன்னாள் அரண்மனையில் நடந்தது, பின்னர் போன்டியஸ் பிலாத்தின் தலைமையகமான ப்ரீடோரியம் என்று அழைக்கப்பட்டது (மத்தேயு 27:27; யோவான் 18:28 மற்றும் 33). சமாதான காலத்தில், எந்தவொரு நகரத்திலும் உள்ள சிறந்த கட்டிடங்களில் ஒன்று வழக்கறிஞரின் குடியிருப்புக்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. இதனால், ஜெருசலேமில் அவர் பிரேட்டோரியத்தில் தங்கினார். அது பெரியதாகவும் ஆடம்பரமாகவும் இருந்தது, நீதிமன்றங்கள் அலபாஸ்டரால் அலங்கரிக்கப்பட்டன. இது ஜெருசலேமின் மிகவும் பிரத்தியேகமான பகுதி மற்றும் பிலாத்து அத்தகைய அரச அரண்மனையின் அளவு மற்றும் வசதிக்கு பழக்கமாக இருந்தது, அன்டோனியா கோட்டையின் அப்பட்டமான இராணுவ நிலைமைகள் அல்ல. அவர் எருசலேமில் ரோமானிய வீரர்களுக்கு கட்டளையிட்டார், ஆனால் அவர் அவர்களுடன் வாழவில்லை. மேலும், அவருடன் அவரது மனைவியும் வந்திருந்தார். கரடுமுரடான மற்றும் தடுமாறிய ரோமானியப் படைவீரர்கள் மத்தியில் அவள் வருகையை அவன் பொறுத்துக் கொள்வானா? ஒருபோதும்!

ஜொஸீஃபஸின் அறிக்கைகள், வழக்கறிஞரின் தலைமையகம் ஏரோதின் அரண்மனையில் இருந்தது என்பதை கிட்டத்தட்ட உறுதிப்படுத்துகிறது. இது ஒரு கட்டிடம், அதன் மகத்துவத்தை ஜோசபஸால் போதுமான அளவு மதிப்பிட முடியாது (வார்ஸ், I, xxi, 1; V, iv, 4). இந்த அரண்மனையில்தான், “புளோரஸ், வழக்கறிஞர் தனது குடியிருப்பை எடுத்து, அதன் முன் தனது தீர்ப்பாயத்தை வைத்து, அவரது அமர்வுகளை நடத்தினார், மேலும் தலைமை பூசாரிகள், செல்வாக்கு மிக்க நபர்கள் மற்றும் நகரத்தின் முக்கியஸ்தர்கள் தீர்ப்பாயத்திற்கு முன் தோன்றினர்” (போர்கள் II, xiv, 8). பின்னர், “புளோரஸ். . . . அரசனின் அரண்மனையிலிருந்து தன்னுடன் இருந்தவர்களைக் கொண்டு வந்தார், மேலும் கோட்டை (அன்டோனியா) வரை செல்ல அவர்களை கட்டாயப்படுத்தியிருப்பார்; ஆனால் அவரது முயற்சி தோல்வியடைந்தது” (II, xv, 5). படைவீரர்கள் இயேசுவை அரண்மனைக்குள் (அதாவது பிரிட்டோரியம்) அழைத்துச் சென்றனர்.

ப்ரீடோரியத்தின் உண்மையான தளம் மூன்று ஹாஸ்மோனியன் கோபுரங்களிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்திருக்க முடியாது: ஹிப்பிகஸ் கோபுரம், ஃபேசல் கோபுரம் மற்றும் மரியம்னே கோபுரம். ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் பைசண்டைன் கிறிஸ்தவர்கள் இறுதியில் அவற்றை மிகப் பெரிய, மிகப் பெரிய கோபுரத்துடன் மாற்றினர், இன்று டேவிட் கோபுரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. தாவீது ராஜாவின் தந்தை சாலமன் ராஜாவுக்குக் காரணமான பாடல்களின் பாடலில் இருந்து அவர்கள் பெயரைக் கடன் வாங்கினார்கள், அவர் எழுதினார்: உங்கள் கழுத்து தாவீதின் கோபுரம் போன்றது, கல்லால் கட்டப்பட்டது; அதில் ஆயிரம் கேடயங்கள் தொங்குகின்றன, அவை அனைத்தும் போர்வீரர்களின் கேடயங்கள் (பாடல் 4:4).

பல ஆண்டுகளாக துருக்கிய காரிஸனின் இரண்டு நிலையங்கள் கிறிஸ்துவின் காலத்தின் ரோமானிய காரிஸனைப் போலவே அதே இடத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளன என்பது சுவாரஸ்யமானது. 2011 ஆம் ஆண்டில், 1800 களின் நடுப்பகுதியில் ஒட்டோமான் துருக்கியர்களால் கட்டப்பட்ட பழைய துருக்கிய சிறைச்சாலை சுருக்கமாக திறக்கப்பட்டது. இது டேவிட் கோபுரத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. ப்ரீடோரியத்தைப் பற்றிய இந்த மிக சமீபத்திய தகவல், “வயா டோலோரோசா” இன் பாரம்பரிய கூற்றுக்களை எவ்வளவு மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்பதை சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை.