இயேசு சிலுவையில் அறையப்படத் தீர்ப்பிடப்பட்டார்
மத்தேயு 27:15-26; மாற்கு 15:6-15; லூக்கா 23:13-25; யோவான் 18:39 முதல் 19:1 வரை, 4-16அ
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை காலை சுமார் 7:00 மணியளவில்

இயேசு சிலுவையில் அறையப்படத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டார். ஆழ்ந்து ஆராயுங்கள்: யேசுவாவின் அற்புதங்களைக் கண்ட பிறகும், அவருடைய போதனைகளைக் கேட்ட பிறகும், ஓசன்னா கோஷங்களால் அவரைப் புகழ்ந்த பிறகும், மக்கள் இப்போது இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைய வேண்டும் என்று ஏன் கோருகிறார்கள்? பிலாத்து அவர்களின் கோரிக்கையை ஏன் ஏற்கிறார்? கிறிஸ்துவுக்குப் பதிலாக பார்-அப்பாஸை விடுவித்ததில் (மாற்கு 8:37 மற்றும் 10:45) நற்செய்தியைப் பற்றிய என்ன உள்நோக்கங்களைக் காண்கிறீர்கள்? படைவீரர்கள் மேசியா மீது என்ன மன, உடல் மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான கொடுமைகளைச் சுமத்துகிறார்கள்? ஏன்? அவர்களுடைய பரிகாசம் பயம், கோபம், அவிசுவாசம் அல்லது வேறு எதனால் உருவானது?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: எப்போதாவது, ஒரு குழுவின் உற்சாகத்தில் நீங்கள் சிக்கிக்கொண்டு, பிற்காலத்தில் தவறு அல்லது பாவம் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரு செயலைச் செய்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் பூர்வகுடி உறவினர்கள், நீங்கள் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று ஒரு சத்தியம் செய்தால் நீங்கள் என்ன நினைப்பீர்கள்? இயேசு உங்களுக்காகச் செய்ததை பார்-அப்பாஸின் கதை எவ்வாறு விளக்குகிறது? நமது வாழ்க்கைப் பயணத்தில், நாம் பாதையின் முனைகளை அடைகிறோம். கிறிஸ்துவை நம்புவதற்கான நமது முடிவு நாம் எடுக்கும் மிக முக்கியமான தேர்வாகும், ஆனால் அது பலவற்றில் முதலாவதாகும். ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எந்த ராஜ்யத்திற்கு சேவை செய்வோம் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். நீங்கள் வழக்கமாக உண்மைக்குக் கீழ்ப்படிகிறீர்களா அல்லது அதிகாரத்திற்கு அடிபணிகிறீர்களா?

காய்பாஸின் வலையிலிருந்து தப்பிவிட்டதாகப் பொன்டியு பிலாத்து நினைத்திருந்தால், அது தவறு. ஏனெனில், சிறிது காலத்திற்கு முன்பு அவர் விரட்ட முயன்ற யூதக் கூட்டம் முழுவதுமே மீண்டும் அவருடைய வீட்டு வாசலுக்குத் திரும்பி வந்துவிட்டது. ஏரோது அந்திப்பாஸ் இந்தப் பிரச்சினையைத் தன் பொறுப்பிலிருந்து விடுவிப்பார் என்று அவர் நம்பியிருந்தார், ஆனால் அந்தத் திட்டம் பலிக்கவில்லை. இந்த விரும்பத்தகாத பிரச்சினையை அவரே கையாள வேண்டியிருந்தது. அந்த ஆளுநர் இயேசுவை விடுவிக்கப் பலமுறை முயன்றார், ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் யூத மதத் தலைவர்களாலும் கடவுளின் அருளாலும் தடுக்கப்பட்டார்.

இயேசுவின் தோள்களில் ஊதா நிற அங்கி போர்த்தப்பட்ட நிலையில் அவரைத் திருப்பி அனுப்பியதன் மூலம், தன்னை ஒரு அரசன் என்று இயேசு கூறியதை ஏரோது அந்திப்பாஸ் கேலி செய்ததை பிலாத்து உடனடியாகக் கவனித்தார். குறைந்தபட்சம் ஏரோதைப் பொறுத்தவரை, நசரேயன் ஒரு வேடிக்கையானவர், அரசர்களுக்கு மத்தியில் ஒரு கோமாளி என்று ஆளுநர் இதிலிருந்து பொருள் கொண்டார்.

பிலாத்துவின் முன் இயேசு
மத் 27:2, 11-14; மாற் 15:1b-5; லூக் 23:1-7; யோவான் 18:28-38
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை காலை சுமார் 6:00 மணியளவில்

பிலாத்துவின் முன் இயேசு ஆழமாக ஆராயுங்கள்: இந்த விசாரணையில் பிலாத்துவின் தலையாய கவலை என்னவாக இருந்தது? இந்த வேதவசனங்கள் பிலாத்து மற்றும் இயேசுவின் குணாதிசயங்கள் குறித்து என்ன உள்ளர்த்தங்களை அளிக்கின்றன? அல்லது ஆளுநரின் மனசாட்சி பற்றி? காய்பாவும் மகா சனகெத்ரீனும் மேசியாவுக்கு எதிராக என்ன புதிய குற்றச்சாட்டைக் கொண்டு வருகிறார்கள்? தம்மை குற்றம் சாட்டியவர்களுக்கு முன்பாக அவர் ஏன் மௌனமாக இருந்தார்?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: உங்களுக்கு உண்மை என்றால் என்ன? இயேசு இல்லாமல், எல்லா உண்மைகளும் சார்புடையவையே. நீங்கள் சுக்கான் இல்லாத கப்பலா? உங்களிடம் ஒரு தார்மீக வழிகாட்டி இருக்கிறதா? ஏன்? ஏன் இல்லை? சூழ்நிலைக்கேற்ற அறவியலில் நீங்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறீர்களா? பேதுருவும் பிலாத்துவும் அழுத்தத்திற்குப் பணிந்து போனதால், நாம் ஏன் பிலாத்துவை இகழ்ந்துவிட்டு கேபாவைக் கனப்படுத்துகிறோம்? இது மிகவும் பாசாங்குத்தனமானது அல்லவா? பிலாத்துவின் குணங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை உங்களிடம் காண்கிறீர்களா? நீங்கள் மாற விரும்புகிறீர்களா? நீங்கள் எப்படி மாற முடியும்?

மங்கலான சாம்பல் நிற ஒளி மறைந்து அதிகாலைப் பொழுது வந்தது, எருசலேம் மெல்ல விழித்தெழுந்து கொண்டிருந்தது. நள்ளிரவுக்கு முன்பே யூதாஸ் பிலாத்துவின் முன் வந்து, யேசுவாவைக் கைது செய்வதற்காக ரோமானியப் படையை விடுவிக்க வேண்டும் என்ற அதிகாரப்பூர்வக் குற்றச்சாட்டை முன்வைத்திருந்தார்.

பொந்து பிலாத்து தாவீதின் நகரத்தில் இருந்தார். அவர் வழக்கமாக எருசலேமிலிருந்து எழுபது மைல் (113 கி.மீ.) வடமேற்கே மத்தியதரைக் கடலில் உள்ள செசரியாவில் வசித்து வந்தார், ஆனால் இது போன்ற நேரங்களில் நகரத்தில் அவரது இருப்பு எப்போதும் தேவைப்பட்டது. எனவே, எருசலேமுக்கு வருகை தந்தபோது அரசு வழக்கறிஞர், ​​பிலாத்து பிரட்டோரியம் எனப்படும் ஆளுநரின் அதிகாரப்பூர்வ இல்லத்தில் தங்கினார்; அது முன்னர் மகா ஏரோதுவின் அரண்மனையாக இருந்தது. கப்ரி தீவில் உள்ள தனது ஆடம்பரமான மாளிகையில் பேரரசர் திபேரியஸ் நீண்டகாலம் ஓய்வில் இருந்தபோது, ​​பிலாத்து லூசியஸ் செஜானஸின் தனிப்பட்ட நண்பராக இருந்தார். செஜானஸ், அரச மெய்க்காப்பாளர்களின் ஒரு சிறிய படைப்பிரிவை பிரட்டோரியன் காவலர்களாக மாற்றியதன் மூலம் பேரரசரின் நம்பிக்கையைப் பெற்றிருந்தார்; இது ரோமானிய அரசியலில் ஒரு செல்வாக்கு மிக்க சக்தியாக மாறிய ஒரு வகையான இரகசியக் காவல் படையாகும். மேலும், செஜானஸ் தனது தந்திரமான சூழ்ச்சிகள் மற்றும் வன்முறைச் சதிகளின் மூலம் தனது அரசியல் போட்டியாளர்கள் அனைவரையும் சாமர்த்தியமாக ஒழித்தார். அவன் அழித்த எதிரிகளில் ஒருவன், பேரரசரின் சொந்த மகனான ட்ரூசஸைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை; அந்த துரதிர்ஷ்டசாலியின் மனைவியின் உதவியுடன் அவனுக்கு மெதுவாக விஷம் கொடுத்துக் கொன்றான்.

ட்ரூசஸ் இயற்கையான காரணங்களால் இறந்ததாகத் தோன்றிய நிலையில், செஜானஸ் ரோமின் நடைமுறைத் தலைவராக ஆட்சி செய்வதை அனுபவித்தான். மேலும், பேரரசில் மிகவும் விரும்பப்பட்ட பதவிகளில் ஒன்றான யூதேயாவின் ஆளுநர் பதவியை தனது நண்பன் பொன்டியஸ் பிலாத்து பெறுவதை அவன் உறுதி செய்தான். மிகவும் சவாலானதாக இருந்தபோதிலும், அந்தப் பதவி பேரரசில் அரசியல் மேன்மைக்கான எல்லையற்ற சாத்தியக்கூறுகளை வழங்கியது. யூதர்களின் அதிருப்தி அதிகரித்து வந்தபோதிலும், யூதேயாவை அமைதியாக அடிபணியச் செய்ய ஒரு வலிமையான ஆட்சியாளரை செஜானஸ் விரும்பினான்.

வரலாற்றாசிரியரான அலெக்சாண்டிரியாவின் ஃபிலோ, அந்த ஆளுநரை “மிகவும் வளைந்து கொடுக்காத குணம் கொண்ட, இரக்கமற்ற மற்றும் மிகவும் பிடிவாதமான மனிதர்” என்று விவரிக்கிறார். பிலாத்துவின் வளைந்து கொடுக்காத குணம் கடந்த காலத்தில் அவனுக்குச் சாதகமாக இருந்தது, ஆனால் யூதேயாவில் அதுவே அவனது வீழ்ச்சிக்கு கிட்டத்தட்ட காரணமாக அமைந்தது. அவன் மிருகத்தனமான பலத்தைப் பயன்படுத்திய இடத்தில், நுட்பம் தேவைப்பட்டது. யூதர்களை ஆள்வதற்குத் தேவையான தன்னாட்சிக்கும் கட்டுப்பாட்டிற்கும் இடையிலான நுட்பமான சமநிலையை அவர் புரிந்துகொள்ளத் தவறினார். கடலோர செசரியாவில் உள்ள தனது தலைமையகத்திலிருந்து பொறுப்பேற்ற சிறிது காலத்திலேயே, பிலாத்து எருசலேமுக்கு ஒரு தெளிவான செய்தியை அனுப்பினார்; தான் தான் பொறுப்பில் இருப்பதை இஸ்ரவேலர்களுக்குத் தெரியப்படுத்தினார். வழக்கமாக, ஆளுநரின் இராணுவம் செசரியாவில் குளிர்காலத்தைக் கழிக்கும், ஆனால் பிலாத்து தனது வீரர்களைத் தாவீதின் நகரத்தில் குளிர்காலத்தைக் கழிக்குமாறு கட்டளையிட்டார். அதுமட்டுமல்லாமல், அவர்கள் தங்கள் கேடயங்களில் சீசரின் உருவத்தைத் தாங்கி, பரிசுத்த நகரம் முழுவதும் முக்கிய இடங்களில் அதைக் காட்சிப்படுத்தவும் அவர் கட்டளையிட்டார். மற்ற எல்லா வெற்றி கொள்ளப்பட்ட தேசங்களையும் போலவே சீயோனும் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர் தீர்மானித்திருந்தார். ஆனால் இது, நிச்சயமாக, தோராவை மீறியது. தோரா இவ்வாறு கூறுகிறது: “நீங்கள் சீர்கெட்டுப் போகாமலும், உங்களுக்காக ஒரு விக்கிரகத்தையோ, எந்த வடிவத்திலான ஒரு உருவத்தையோ, அது ஆணின் வடிவத்திலோ அல்லது பெண்ணின் வடிவத்திலோ இல்லாதபடிக்கு, உங்களை மிகவும் கவனமாகக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்” (உபாகமம் 4: 15-16).

விரைவிலேயே, மகா சன்ஹெட்ரின் சபையின் (இணைப்பைக் காண Lg – The Great Sanhedrin ) உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒரு பெரிய தூதுக்குழு, எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதற்காக பெருந்திரளாக செசரியாவுக்கு அணிவகுத்துச் சென்றது. அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட இந்த முரண்பாடு, மன உறுதியின் ஒரு சோதனையாக மாறியது. பிலாத்து அந்தச் சிலைகளை அகற்றுவது, அவரது பலவீனத்தின் அவமானகரமான வெளிப்பாடாக இருக்கும், ஆனாலும் அமைதியைக் காப்பது மட்டுமே அவருடைய முழுப் பொறுப்பாக இருந்தது. அந்தச் சிலைகள் அகற்றப்படும் வரை யூதத் தலைவர்கள் வீடு திரும்ப மறுத்ததால், பிலாத்து மிருகத்தனமான பலத்தைப் பயன்படுத்தி பதிலடி கொடுக்கத் தூண்டப்பட்டார். யூத வரலாற்றாசிரியர் யோசேபஸ், அந்த முட்டுக்கட்டையை உடைக்க ஆளுநர் கையாண்ட வழிமுறைகளை விவரித்தார்.¹⁵⁴⁵

“எதிர்ப்பின் ஆறாம் நாளில், அவர் வந்து தனது நியாயாசனத்தில் அமரும் வரை, தனது வீரர்களை ஆயுதங்களை மறைத்து வைக்குமாறு கட்டளையிட்டார். அது நகரத்தின் திறந்தவெளியில் அவ்வாறு தயார் செய்யப்பட்டதால், [யூதர்களை] ஒடுக்குவதற்குத் தயாராக இருந்த படையை அது மறைத்தது. யூதர்கள் மீண்டும் அவரிடம் முறையிட்டபோது, ​​அவர்களைச் சுற்றி வளைக்குமாறு வீரர்களுக்கு அவர் சைகை காட்டினார். மேலும், அவர்கள் தன்னைத் தொந்தரவு செய்வதை நிறுத்திவிட்டு வீட்டிற்குச் செல்லாவிட்டால், அவர்களின் தண்டனை உடனடி மரணமாக இருக்கும் என்றும் அச்சுறுத்தினார். ஆனால் அவர்கள் தரையில் விழுந்து, தங்கள் கழுத்துகளை வெளிக்காட்டி, தங்கள் சட்டங்களின் ஞானம் மீறப்படுவதை விட இறப்பதே மேல் என்று கூறினார்கள். தங்கள் சட்டங்களை மீறாமல் காக்க வேண்டும் என்ற அவர்களின் உறுதியான தீர்மானத்தால் பிலாத்து மிகவும் நெகிழ்ந்து போனார். எனவே, அந்தச் சிலைகளை எருசலேமிலிருந்து செசரியாவுக்குத் திரும்பக் கொண்டு செல்லுமாறு அவர் கட்டளையிட்டார்.”¹⁵⁴⁶

பின்னர் யூதத் தலைவர்கள் அரச பலிபீடத்தில் நடந்த தங்கள் சட்டவிரோத விசாரணையிலிருந்து எழுந்து, துன்புறும் ஊழியரைக் கட்டி, அவரை ரோமானிய ஆளுநர் பிலாத்துவின் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். காய்பாஸ் பிலாத்துவை உடனடியாகச் சந்திக்க அனுமதி கோரினார். அவர் இயேசு, மாறுவேடமிட்ட ஆலயக் காவலர் மற்றும் மகா சனகெத்ரினின் குறைந்தபட்சம் ஒரு குழுவினருடன் இரட்டை வாயில்களுக்கு வெளியே நின்றார். அது அதிகாலை நேரம், மேலும் அவர்கள் பிரட்டோரியத்திற்குள் நுழையவில்லை, ஏனெனில் அது அவர்களைத் தீட்டுப்படுத்தும், மேலும் அவர்கள் பஸ்கா பண்டிகையைக் கொண்டாட அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள் (மத்தேயு 27:2; மாற்கு 15:1b; லூக்கா 23:1; யோவான் 18:28 NLT). பண்டிகைக் காணிக்கை, அல்லது ஹகிகா, பஸ்கா பண்டிகையின் போது காலை 9:00 மணிக்குச் செலுத்தப்பட்டது. முரண்பாடாக, அது ஒரு சமாதானக் காணிக்கையாக இருந்தது, அதை அவர்கள் தீட்டுப்படாமல் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. எனவே, இங்கே நாம் மிகவும் விசித்திரமான முரண்பாட்டைக் காண்கிறோம். கடவுளின் ஒவ்வொரு கட்டளையையும், தாங்களே உருவாக்கிய ஒவ்வொரு சட்டத்தையும் மீறுவதற்குத் தயங்காத அவர்கள் (காண்க: Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்), தங்களைத் தீட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, ஹகிகா காணிக்கையில் பங்கேற்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சத்தில் பிரட்டோரியத்திற்குள் நுழையவில்லை.¹⁵⁴⁷ இதன் விளைவாக, அன்று காலை இருவரும் சந்தித்த இரட்டைக் கதவுகளுக்கு ஆளுநர் கீழே வருமாறு காய்பாஸ் கேட்டுக்கொண்டார். பிலாத்து புரிந்துகொள்வார் என்று அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது.

ரோமானிய ஆளுநரை எழுப்பி, வெளியே கூடியிருந்த யூதக் கூட்டத்தைப் பற்றி அவரிடம் சொல்லி, அவர் உடை அணிந்து வாயிலுக்குச் செல்வதற்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது. ஆனால் அவர் அங்கு சென்றடைந்ததும், அங்கே ஒரு பெரிய கூட்டத்தைக் கண்டதில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டிருக்காது; ஆடம்பரமாக உடையணிந்த சதுக்கேயர்கள், எளிமையாக உடையணிந்த பரிசேயர்கள், மற்றும் தெளிவாகத் தாக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கைதி.¹⁵⁴⁸

ஆகவே, பிலாத்து அவர்களிடம் வெளியே வந்தார். அவர் படிகளில் இறங்கி வந்தது இதுவே முதல் முறை. ஒரு வேலையாள் ஒரு அரச நாற்காலியைக் கொண்டுவந்தார். ஆளுநர் வலதுபுறப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி, பிரட்டோரியத்திலிருந்து ஐந்து படிகள் மேலே சென்று, ஒரு கல் தளத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார். இயேசு வீங்கிய, ஊதா நிறக் கண்களால் பார்த்தார். அவருடைய மணிக்கட்டுகள் முதுகுக்குப் பின்னால் கட்டப்பட்டிருந்தன, கழுத்தில் ஒரு கயிறு கட்டப்பட்டிருந்தது. அவர் அந்தக் கூட்டத்திற்கு முன்னால் தனியாக நின்றார். யேசுவா முதன்முறையாக சீசரின் ஆளுநரைப் பார்த்தது போல, பொன்டியு பிலாத்து முதன்முறையாக நசரேயனைப் பார்த்தார்.

அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கண்டது உலகையே உலுக்கும்படியானதாக இல்லை. மேசியா அந்த ரோமானியனைப் பார்த்தபோது, ​​சுமார் ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க, குட்டையான, பிரபுவைப் போன்ற தோற்றமுடைய ஒரு மனிதனைக் கண்டார். அவன் பதற்றமாகத் தோன்றினான். அவனது கண்கள் இடவலமாக அலைபாய்ந்து, அசைந்த எதையும் அல்லது யாரையும் நோக்கி வேகமாகத் திரும்பின. அவனது தலைமுடி நரைத்திருந்தது, மேலும் அவன் விலையுயர்ந்த அங்கியையும் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட காலணிகளையும் அணிந்திருந்தான். பிலாத்து இயேசுவை உற்றுப் பார்த்தபோது, ​​வீங்கிய உதடுகளுடனும் நிறம் மாறிய கன்னங்களுடனும், சற்றே சராசரியான தோற்றமுடைய ஒரு யூதனைக் கண்டான். அவனது அங்கியின் மீது இரத்தத் துளிகள் இருந்தன. அவன் அழுக்காக இருந்தான். நசரேயனுக்குப் பின்னால், ஆளுநர் காய்பாவையும், சில உயர் பதவியில் இருந்த ஆசாரியர்களையும் கண்டார்; அவர்கள் மரியாதையுடன் இருந்தபோதிலும், புறஜாதியாரின் முன்னிலையில் இன்னும் அமைதியற்று இருந்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால், மக்கள் வளைவுகளை நெருக்கியடித்திருந்தனர்; சிலர் சுவர் விளக்குகளில் தொங்கிக்கொண்டும் இருந்தனர்.

பொந்தியு பிலாத்து தனது வலது கையை உயர்த்தினான். சில நொடிகளில், கூட்டத்தின் முணுமுணுப்பு அடங்கியது. நீதிமன்றத்தின் பின்புறத்திலிருந்து ஒரு படைத்தலைவன் முன்னேறி வந்தான், அவனைத் தொடர்ந்து நான்கு படைவீரர்கள் வந்தனர், அவன் கைதியின் பக்கத்தில் தனது இடத்தைப் பிடித்தான். ஆலயக் காவலர்கள் பின்வாங்கினர். இனிமேல், மேஷியாக்கிற்கும் பரிசேய யூத மதத்திற்கும் இடையிலான இந்த வழக்கின் முடிவு, ரோமின் இரும்புப் பிடியில் முழுமையாக இருந்தது. “இந்த மனிதனுக்கு எதிராக என்ன குற்றச்சாட்டுகளைக் கொண்டு வருகிறீர்கள்?” என்று ரோமானிய ஆளுநர் உரத்த குரலில் கேட்டார் (யோவான் 18:29). அவர் இயேசுவைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

பிலாத்துவின் கேள்வியைக் கேட்டு காய்பாஸ் அதிர்ச்சியடைந்ததாகத் தோன்றியது. அந்த வழக்கைப் பற்றி ஆளுநருடன் விவாதிப்பதற்காகவும், யூதச் சட்டத்துடன் தொடர்புடைய இந்த விஷயத்தின் தீவிரத்தை அவருக்கு விளக்குவதற்காகவும் பிரதான ஆசாரியர் அன்று அதிகாலையிலேயே அங்கு சென்றிருந்தார். அதுமட்டுமல்ல, கெத்செமனேக்குச் சென்ற கொள்ளைக் குழுவை வழிநடத்திய திரிப்யூன் நிச்சயமாகத் திரும்பி வந்து, அங்கு நடந்த அனைத்தையும் பிலாத்துவிடம் தெரிவித்திருப்பார் என்பது ஆலயக் காவலர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அப்படியிருக்க, துரோகியான அந்த ரபியைப் பற்றி எதுவும் தெரியாதது போன்ற இந்த பாசாங்கு எதற்கு?

ஆசாரியர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சங்கடத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர். இதன் பொருள், அந்தக் கொடூரமான ஒடுக்குமுறையாளன் இயேசுவைத் தனக்கு முன்பாக விசாரிக்கத் தயாராக இருக்கிறான் என்பதாக இருக்கலாம் – அவ்வாறு செய்தால், போதிய ஆதாரம் இல்லாததால் அவருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை அவன் தள்ளுபடி செய்துவிடக்கூடும். வெளியே, பிலாத்துவின் கேள்வி கூடியிருந்த கூட்டத்தினரிடம் தெரிவிக்கப்பட்டது. அவர்கள் மிகவும் ஆர்ப்பரித்ததால், காய்பாஸ் பதிலளிப்பதற்கு முன் அமைதிக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. “அவர் ஒரு குற்றவாளியாக இல்லாவிட்டால், நாங்கள் அவரை உங்களிடம் ஒப்படைத்திருக்க மாட்டோம்” என்று அவர்கள் பதிலளித்தார்கள் (யோவான் 18:30).

“அவரை நீங்களே அழைத்துச் செல்லுங்கள், எழுந்து புறப்படத் தயாரான பிலாத்து, “!” என்று கூச்சலிட்டான். உங்கள் சொந்த சட்டத்தின்படி அவரை நியாயந்தீர்க்கவும்” என்று பிலாத்து எழுந்து புறப்படத் தயாராகக் கூச்சலிட்டார் (யோவான் 18:31அ). குற்றச்சாட்டு இல்லாமல் கண்டனம் இருக்காது, கண்டனம் இல்லாமல் தண்டனை இருக்காது. இறுதியில், மகா சனகெத்ரின் ரோமானியர்களைக் கொண்டு இயேசுவைக் கொல்லச் செய்வதில் வெற்றி பெற்றது, ஆனால் பிலாத்துவே கடைசியாகச் சிரித்தார். சிலுவையில் இயேசுவின் தலைக்கு மேலே அவர் வைத்திருந்த அடையாளத்தின் மூலம் யூதர்களை ஆத்திரமூட்ட இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளையே அவர் பயன்படுத்தினார்: “இவரே யூதர்களின் ராஜாவான இயேசு.” அதை அகற்றுமாறு அவர்கள் அவரிடம் கேட்டார்கள், ஆனால் அவர் மறுத்துவிட்டார் (மத்தேயு 27:37; மாற்கு 15:26; லூக்கா 23:38; யோவான் 19:19-22).

நிச்சயமாக, மகா சன்ஹெட்ரின் ஏற்கனவே இந்தத் தெய்வநிந்தனை செய்தவனை விசாரித்து, அவனுக்கு மரண தண்டனை விதித்திருந்தது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். ஆனால், குளிர்ந்த கோபத்துடன் இருந்த அந்த ஆளுநர், இந்த வார்த்தை ஜாலத்தில் இறுதி முடிவை எடுக்கத் தீர்மானித்திருந்தார். பிரதான ஆசாரியனை அடையாளப்பூர்வமாக மண்டியிடச் செய்வதற்கு, பிலாத்து செய்ய வேண்டியதெல்லாம், அந்த முழு விஷயத்திலும் தான் நிரபராதி என்று பாசாங்கு செய்துவிட்டு, அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறுவதுதான்.

ஆனால், ஆசாரியர்களில் பலர் தங்கள் கைகளைக் கூப்பி, “யாரையும் மரணதண்டனைக்கு உட்படுத்த எங்களுக்கு உரிமை இல்லை” (யோவான் 18:31b) என்று ஒன்றாகக் கூச்சலிட்டனர். ஒரு கைதிக்கு மரண தண்டனை விதிக்க தங்களுக்கு அதிகாரம் இல்லை என்று அவர்கள் கூறவில்லை; மாறாக, தங்கள் சொந்தத் தீர்ப்பை அவர்களால் நிறைவேற்ற முடியாது என்று மட்டுமே கூறினர். தாம் மரிக்கப்போகும் மரணத்தைப் பற்றி இயேசு கூறியதை (யோவான் 18:32) நிறைவேற்றுவதற்காக இது நிகழ்ந்தது. தாநாக் மீதான விளக்கவுரைகளான மிஷ்னாவும் தல்மூத்தும், ரோமானியர்கள் மகா சன்ஹெட்ரினிடமிருந்து மரண தண்டனையை நீக்கிய சரியான தேதியை நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன. அது கி.பி. 70-ல் தேவாலயம் அழிக்கப்படுவதற்கு 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்தது. இவ்வாறு, கி.பி. 30-ஆம் ஆண்டில், இந்த விசாரணை நடந்த அதே வருடத்தில், ரோமானிய அரசாங்கம் கல்லெறிந்து கொல்லும் மரண தண்டனையை நிறைவேற்றும் உரிமையை நீக்கியது. இது கடவுளின் பராமரிப்பைக் காட்டுகிறது. இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டு இறப்பதை அவர் உறுதி செய்தார் என்பதை இது காட்டுகிறது. யூதர்கள் அவரை ஒருபோதும் சிலுவையில் அறைந்திருக்க மாட்டார்கள் என்பதால், அவர்கள் அவரைக் கல்லெறிந்து கொன்றிருப்பார்கள். அவ்வாறு அவர்கள் கல்லெறிந்து கொன்றிருந்தால், பாவத்திற்கான எந்தப் பரிகாரமும் கிடைத்திருக்காது.¹⁵⁴⁹

காயாபாஸ் அந்தத் தருணத்தைக் கண்டு அஞ்சினார். ரோமானியர்கள் இயேசுவைக் கொல்ல வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினாலும், தெய்வநிந்தனைக் குற்றச்சாட்டு ஒரு யூதக் குற்றமாக இருந்தது, மேலும் ரோமானியர்கள் அதைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படவில்லை. அதுமட்டுமல்லாமல், பிலாத்துவால் யூதர்களைச் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை, மேலும் யூதச் சட்டங்கள் யாரைச் சிலுவையில் அறைய வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க அனுமதிப்பதன் மூலம் தனது பதவியைப் பணயம் வைக்க அவர் தயாராக இல்லை.¹⁵⁵⁰

ஆளுநர் பதிலளிக்கவில்லை. அவர் ஆசாரியர்களுக்குப் புறமுதுகு காட்டி, பிரட்டோரியத்தில் உள்ள தனது அறைக்குள் இருந்த படிகளில் ஏறத் தொடங்கினார். குற்றம் சாட்டியவர்கள் திகைத்துப் போனார்கள். விசாரணை முடிந்துவிட்டது போல் தோன்றியது. மாறுவேடமிட்டிருந்த ஆலயக் காவலர்கள் கூட்டம் திகைத்து நின்றது! உயர் பதவியில் இருந்த ஆசாரியர்களில் ஒருவர் சத்தமிட்டார்: “இந்த மனிதன் நம் தேசத்தைக் கவிழ்ப்பதை நாங்கள் பிடித்துவிட்டோம் (உண்மையல்ல). அவன் சீசருக்கு வரி செலுத்துவதை எதிர்க்கிறான் (உண்மையல்ல), மேலும் தன்னை மேசியா (உண்மை), ஒரு ராஜா (உண்மை) என்று காட்டிக்கொள்கிறான் (மத்தேயு 22:21; லூக்கா 23:2). அவர்கள் கிறிஸ்துவுக்கு எதிரான தங்கள் மதரீதியான குற்றச்சாட்டை எடுத்து, அதை ஒரு அரசியல் குற்றச்சாட்டாக மாற்றினார்கள்.”

தனது இருப்பிடத்திற்குச் செல்லும் படிகளின் பாதியில், அந்த ஆளுநர் நின்று சுற்றிலும் பார்த்தார். அவர் தனது நீண்ட அங்கியைக் கற்களிலிருந்து மேலே இழுத்து, சற்று முன்பு கேட்டதைப் பற்றி யோசித்தார். ஒரு மேசியா என்ற எண்ணம் ரோமானியர்களை அவ்வளவாகப் பாதித்திருக்காது, ஆனால் ஒரு ராஜா என்ற எண்ணம் ரோமுக்கு எதிரான எதிர்ப்பைக் குறித்தது – அதாவது சீசரைத் தவிர வேறு ஒருவர் தங்கள் ராஜாவாக இருப்பதை. பிலாத்துவுக்குத் தேவைப்படாத கடைசி விஷயம் ஒரு யூதக் கிளர்ச்சிதான். உண்மையில், அந்த மூன்று குற்றச்சாட்டுகளுமே தேசத்துரோகத்தில் வேரூன்றியிருந்தன. எனவே, யூதத் தலைவர்கள் யூதாஸை எங்கும் காண முடியாததால், சாட்சி இல்லாமல் இயேசுவுக்குத் தண்டனை விதிக்குமாறு பிலாத்துவைக் கட்டாயப்படுத்த முயன்றனர்.

பொன்டியு பிலாத்து, அந்தச் சிறிய ஆசாரியர்களுக்குப்கூட்டத்தை உற்று நோக்கி, ஒரு கணம் வியப்புடன் புன்னகைக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானார். அவர்கள் இயேசுவை ஒரு உள்ளூர் பிரச்சினை என்ற நிலையிலிருந்து அகற்றி, பேரரசுக்கு ஓர் அச்சுறுத்தல் என்று கருதி அவரை ஆளுநரிடம் ஒப்படைத்திருந்தனர். இயேசுவைப் பாதுகாக்கும் நிலையில் தன்னை வைத்துப் பிலாத்துவால் இருக்க முடியவில்லை. அது அவருடைய வேலையல்ல. அவர் நாட்டின் மிக உயர்ந்த நீதிபதியாகவும், உயர்மட்ட நிர்வாகியாகவும் இருந்தார். இருப்பினும், தந்திரமாகச் செயல்படுவதற்கு இன்னும் சிறிதளவு இடம் இருந்தது. அதிகம் இல்லை. மிகச் சிறிதளவு மட்டுமே.

அவர் ஒரு வேலைக்காரனை முற்றத்திற்கு வெளியே அனுப்பி, இயேசுவைத் தனது அறைக்கு அழைத்து வருமாறு படைத்தலைவனிடம் சொல்லும்படி கட்டளையிட்டார். கைதி உள்ளே கொண்டுவரப்பட்டு அறையின் நடுவில் நிறுத்தப்பட்டான். பிலாத்து அவனைக் கவனமாக ஆராய்ந்தார். ஆனால், தன் கண்ணியம் பறிக்கப்பட்ட, பரிதாபகரமான மனித உருவத்தைத் தவிர வேறு எதையும் பார்ப்பதற்கு அங்கு இல்லை. பிலாத்து தனது அதிகாரிகளின் குழுவைப் பார்த்தார்… அவர்கள் தோள்களைக் குலுக்கினார்கள்.

ஒரு குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்பட்டவுடன், பிரதிவாதி விசாரிக்கப்பட்டார். தன் தரப்புக் கதையைச் சொல்ல இதுவே அவருக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பாக இருந்தது. பிலாத்து இயேசுவிடம் பொருத்தமான கேள்வியைக் கேட்டார், அநேகமாக அவருக்கு எதிரான அதிகாரப்பூர்வ குற்றச்சாட்டை அவர் ஏற்கனவே அறிந்திருந்ததாலேயே அவ்வாறு கேட்டிருக்கலாம். சில நாட்களுக்கு முன்புதான் மேசியாவின் வெற்றிப் பவனியை அந்த ஆளுநர் கண்டிருக்கக்கூடும். நசரேயன் உண்மையில் யூதேயாவில் அரசாங்கத்தைக் கவிழ்க்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தாரா என்பதை அவர் அறிய விரும்பினார்.¹⁵⁵¹ ஆளுநர் எழுந்து இயேசுவிடம் சென்று, “நீர் யூதர்களின் ராஜாவா?” என்று கேட்டார். இயேசு சீசருக்குப் போட்டியாளராக இருந்தாரா என்பதை பிலாத்து அறிய விரும்பினார். “வார்த்தைகள் உங்களுடையவையே,” என்று கிறிஸ்து பதிலளித்தார் (மத்தேயு 27:11b; மாற்கு 15:2b; லூக்கா 23:3a; யோவான் 18:33). இந்த பதில் சிலருக்குச் சற்று நழுவல் போக்காகத் தோன்றினாலும், அவருடைய கேள்விக்குப் பதிலளிக்க இதுவே மிகவும் பொருத்தமானதாக இருந்தது. வெறுமனே “ஆம்” என்று சொல்வது, மேசியா அந்த நேரத்தில் ஒரு பூமிக்குரிய ராஜ்யத்தைத் தேடினார் என்பதை உணர்த்துவதாக அமைந்துவிடும். “இல்லை” என்று சொல்வது, அவர் உண்மையில் ராஜாக்களின் ராஜாவும், கர்த்தர்களின் கர்த்தரும் ஆவார் (வெளிப்படுத்தல் 19:16) என்ற உண்மையை மறுப்பதாக இருக்கும். யேசுவாவின் பதில், அந்தக் கேள்வியின் இரண்டு விளக்கங்களையும் உள்ளடக்கியிருந்தது; சாராம்சத்தில், அவர் இஸ்ரவேலின் ராஜா, ஆனால் பிலாத்து புரிந்துகொள்ளக்கூடிய அர்த்தத்தில் அல்ல.¹⁵⁵²

வீங்கிய உதடுகள் அசையத் தொடங்கின. “இதை நீயே கேட்டுக்கொள்கிறாயா, அல்லது மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்களா?” என்று இயேசு விசாரித்தார். அந்த வார்த்தைகள், சொல்லப்பட வேண்டிய அர்த்தத்தின் நுணுக்கங்களை வெளிப்படுத்தவில்லை. இயேசு உண்மையில் சொல்ல வந்தது இதுதான்: “நீ ஒரு ரோமானிய ஆளுநராக இருந்தபோது, ​​நான் யூதர்களின் ராஜாவாகச் செயல்படுவதைக் கவனித்தாயா, அல்லது மற்றவர்கள் என்னுடைய ஆவிக்குரிய ராஜ்யத்தைப் பற்றி உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்களா?” பிலாத்து அந்த வினாவான பதிலைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, மேசியாவுக்கு முன்பாக நின்று, “நான் ஒரு யூதனா?” என்று கேட்டான். அறையில் இருந்த புறஜாதியார் உரக்கச் சிரித்தார்கள். “உன் சொந்த தேசமும் பிரதான ஆசாரியனும் உன்னை என்னிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார்கள்.” நீர் என்ன செய்தீர் (மத்தேயு 27:11b; யோவான் 18:34-35 CJB)? இப்போது குரல் மென்மையாகவும் அனுதாபத்துடனும் இருந்தது. அந்த அதிகாரி கைதியை நம்பிக்கையுடன் பார்த்தார். அவருக்குத் தேவையானது எல்லாம் ஒரு மறுப்பு மட்டுமே. இயேசு யூதர்களின் தற்காலிக அரசனாக நடிக்கவில்லை என்றும், அதற்காக அவர் ஆசைப்படவில்லை என்றும் அவருக்குத் தெரியும். சீசரின் உருவம் பொறிக்கப்பட்ட நாணயத்தைப் பற்றிய கதையும் அவருக்குத் தெரியும், ஏனென்றால் அவருக்கு எல்லா இடங்களிலும் ஒற்றர்கள் இருந்தனர். தற்காப்பு என்பது எல்லா மனிதர்களுக்கும் இன்றியமையாதது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார், மேலும் அவர் நசரேயனுக்குத் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

“என் ராஜ்ஜியம் இவ்வுலகத்திற்குரியதல்ல,” என்று இயேசு மெதுவாகச் சொன்னார், கிட்டத்தட்ட வார்த்தைகளைச் சிறப்புக் கவனத்துடன் தேர்ந்தெடுப்பது போல. அது, “நான் சீசருக்குப் போட்டியாளன் அல்ல” என்று யேசுவா சொல்வது போல இருந்தது. பின்னர் அவர் இதற்கு ஒரு எளிய ஆதாரத்தை அளித்தார். “அப்படி இருந்திருந்தால், யூதத் தலைவர்களால் நான் கைது செய்யப்படுவதைத் தடுக்க என் ஊழியர்கள் போராடியிருப்பார்கள். ஆனால் என் ராஜ்ஜியம் இவ்வுலகத்திற்குரியதல்ல” (யோவான் 18:36 NLT). மேசியாவின் ராஜ்யமும் கர்த்தருடைய ஆட்சியும் வெறும் “ஆவிக்குரியது” என்றும், இஸ்ரவேல் தலையாக மாறும், வாலாக அல்ல (உபாகமம் 28:13) என்ற தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றும் விதமாக, இவ்வுலகில் உண்மையாகவும் சரீரப்பிரகாரமாகவும் வெளிப்படுத்தப்படாது என்றும் இது கூறவில்லை; மாறாக, அவருடைய ராஜ்யத்தின் தற்போதைய அம்சம் விசுவாசிகளின் இருதயங்களிலும் வாழ்க்கையிலும் உள்ளது, சர்வதேச அரசியலில் அல்ல (இதுவே பிலாத்துவின் கேள்விக்கு அடிப்படையாக இருந்தது). எனவே, கிறிஸ்து, மேசியா என்ற தனது பதவியை மறுக்காமல், தாம் ரோமுக்கு எந்த அச்சுறுத்தலும் இல்லை என்றும், தேசத்துரோகக் குற்றச்சாட்டின் பேரில் தம்மைக் கண்டிக்க முடியாது என்றும் கூறினார்.¹⁵⁵³

பூமியில் உள்ள மகிழ்ச்சியின்மை பரலோகத்திற்கான தாகத்தை வளர்க்கிறது. ஆழ்ந்த அதிருப்தியை நமக்கு அருளுவதன் மூலம், தேவன் நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறார். அப்படியானால், ஒரே துயரம் என்னவென்றால், முன்கூட்டியே திருப்தி அடைவதுதான். பூமியோடு திருப்தியடைவது. அந்நிய தேசத்தில் மனநிறைவுடன் இருப்பது… நாம் இங்கே மகிழ்ச்சியாக இல்லை, ஏனென்றால் நாம் இங்கே மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டியதில்லை. நாம் இவ்வுலகில் அந்நியர்களையும் பரதேசிகளையும் போல இருக்கிறோம் (1 பேதுரு 2:11). நீங்கள் பூமிக்காகப் படைக்கப்படாததால், பூமியில் உங்களால் ஒருபோதும் முழுமையாக மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியாது. ஓ, உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியான தருணங்கள் இருக்கும். நீங்கள் ஒளியின் கீற்றுகளைக் காண்பீர்கள். நீங்கள் சமாதானத்தின் தருணங்களை அல்லது நாட்களைக் கூட அறிவீர்கள். ஆனால் அவை, இனி வரவிருக்கும் மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்பிடவே முடியாது.¹⁵⁵⁴

பக்தியுள்ளவன் போல் பாசாங்கு செய்தவனின் முட்டாள்தனத்தைக் கண்டு பிலாத்து எரிச்சலடைந்தார். அவர், “அப்படியானால், நீ ஒரு ராஜா!” என்றார். இயேசு எந்த வகையிலாவது ஒரு ராஜாவா என்பதை அவர் அறிய விரும்பினார். நமது இரட்சகர், “நான் ஒரு ராஜா என்று நீ சொல்கிறாய். உண்மையில், நான் பிறந்து இவ்வுலகிற்கு வந்ததற்குக் காரணம், சத்தியத்திற்குச் சாட்சி கூறுவதே. சத்தியத்தின் பக்கம் இருப்பவர்கள் அனைவரும் எனக்குச் செவி கொடுக்கிறார்கள்” (யோவான் 18:37) என்று பதிலளித்தார். யூகித்து, தடவிப் பார்த்து, அரைகுறை உண்மைகளைச் சொல்லும் நாட்கள் முடிந்துவிட்டன. இயேசு நமக்கு உண்மையைச் சொல்ல வந்தார். நாம் இயேசு மேசியாவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது நிராகரிக்க வேண்டும் என்பதற்கு இதுவே ஒரு முக்கியக் காரணம். சத்தியத்தைப் பொறுத்தவரை இடையில் நிற்க இடமில்லை. நாம் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம் அல்லது நிராகரிக்கிறோம். கிறிஸ்துவேசத்தியம்.¹⁵⁵⁵

பொன்டியு பிலாத்து நிமிர்ந்து நின்றார். அவரது உதடுகள் இகழ்ச்சியால் வளைந்திருந்தன, மேலும் அவர் சீறினார்: சத்தியம் என்றால் என்ன (யோவான் 18:38அ)? பிரச்சனை என்னவென்றால், அவர் சத்தியத்தை நேராகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், ஆனால் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. இன்றும் பலர் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்கிறார்கள். சத்தியத்தின் இருப்பை அவர்கள் அடையாளம் கண்டுகொள்ளாததால், பலர் வாழ்க்கையின் மீது நம்பிக்கையிழந்துள்ளனர். உறுதியான, அடிப்படை சத்தியம் இல்லாத நிலையில், எந்தப் பக்கம் செல்வது என்று சொல்ல ஒரு திசைகாட்டியும் இல்லாமல், கொந்தளிக்கும் கருத்துக்களின் கடலில் நாம் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் இயேசு, இதுதான் சத்தியம் என்று போதித்தார். அதுமட்டுமல்ல, அவர் ஒரு துணிச்சலான கூற்றை முன்வைத்தார்: நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாக இருக்கிறேன் (யோவான் 14:6). இயேசு பிலாத்துவுக்கு ஒரு தேர்வை முன்வைத்தார் – அதே தேர்வைத்தான் அவர் நமக்கும் அளிக்கிறார் – சத்தியத்தில் சமரசம் செய்துகொண்டு திபேரியா ராஜ்யத்தில் உங்கள் நிலையை உயர்த்திக் கொள்ளுங்கள், அல்லது சத்தியத்தின் ஒளியில் நடந்து தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் காணப்படாத மகிமையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.¹⁵⁵⁶

இதனுடன் . . . அங்கே கூடியிருந்த யூதர்களிடம் கைதியை மீண்டும் வெளியே கொண்டு செல்லும்படி ஆளுநர் வீரர்களுக்குச் சைகை காட்டினார் (யோவான் 18:38b). வீரர்களும் இயேசுவும் வழிகாட்டிச் சென்றனர், அவர்களைத் தொடர்ந்து பிலாத்துவும் அவருடைய அதிகாரிகளும் வந்தனர். ஆளுநர் இரண்டாவது முறையாகப் படிகளில் இறங்கி, பிரட்டோரியத்தின் முற்றத்தைக் கடந்து, காய்பாவுக்கும் சதுக்கேயர்களுக்கும் முன்னால் வந்து நின்றபோது, ​​இரட்டை வாயில்களில் இருந்த மக்கள் பதற்றத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். ஒரு வேலைக்காரன் ரோமானிய குரூல் நாற்காலியை எடுத்து வந்து அவருக்குப் பின்னால் வைத்தான். அது, ரோமானிய ஆளுநர் தீர்ப்பு வழங்கவிருந்தபோது அமரும் ஒரு சிறப்பு நாற்காலியாகும்.

பிலாத்து அமர்ந்தபோது, ​​மக்கள் கிட்டத்தட்ட மூச்சுவிடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். மேசியா அவருடைய வலது பக்கத்தில் நின்றார், மேலும் சில வீரர்கள் தங்கள் வாள்களை உருவியபடி தீர்ப்பு நாற்காலிக்கும் கூட்டத்திற்கும் இடையில் நின்றிருந்தனர். ஆளுநர் சிறிதும் தாமதிக்காமல் சதுக்கேயர்களையும் கூட்டத்தையும் நோக்கி, “இந்த மனிதனுக்கு எதிராகக் குற்றம் சாட்டுவதற்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை” என்று அறிவித்தார் (லூக்கா 23:4; யோவான் 18:38c). ஒரு கணம் திகைத்த அமைதி நிலவியது, பின்னர் கூட்டத்திலிருந்து ஒரு பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. காய்பாவும் மற்ற ஆசாரியர்களும் தங்கள் நெற்றிகளில் மீண்டும் மீண்டும் அடித்துக்கொண்டு, தங்கள் கைகளை வானத்தை நோக்கி நீட்டி, வாய்களை அகலமாகத் திறந்து, மௌனமான வேண்டுகோளுடன் மக்களை நோக்கித் திரும்பினார்கள். கூட்டத்தின் உறுமல் மேலும் உரத்ததாகியது. பணியில் இல்லாத சில வீரர்கள் படைத்தள அறைக்குள் ஓடி, தங்கள் கவசங்களையும் வாள்களையும் எடுத்துக்கொண்டு பிரட்டோரியத்திற்கு ஓடினார்கள். இதுவே நிரபராதி என்பதற்கான முதல் பிரகடனம். இன்னும் பல இருக்கும்.

பிலாத்து அமர்ந்தார். வெறிபிடித்த முகங்களைப் பார்த்தபடி அவர் ஒரு சிறிய புன்னகை செய்தார். அவர் தங்களைக் குழப்புவதற்காக இயேசுவை விடுவிக்கிறார் என்பதை காய்பாவும் சன்ஹெட்ரினின் மற்றவர்களும் அறிந்திருந்தனர். கர்த்தர் வளைவுகளுக்குக் கீழே இருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்தார், அவர் கண்ட கண்கள் அனைத்தும் அவர் மீதான வெறுப்பால் பற்றி எரிந்தன. இருப்பினும், கடவுளின் குமாரன் தனியாக இல்லை; ஏனெனில் கடவுளின் பிதாவும் கடவுளின் ஆவியும் அவருடன் இருந்தனர். வீரர்கள் அச்சுறுத்தும் சைகைகளைச் செய்யத் தொடங்கினர். கூட்டம் அமைதியானது.

இருப்பினும், சதுக்கேயர்களும் மூப்பர்களும் திருப்தியடையவில்லை. தொந்தரவு செய்யும் அந்த ரபி சாக வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்பினார்கள், அதனால் அவர்மீது வேறு பல குற்றச்சாட்டுகளையும் சுமத்தினார்கள். ஆனால் அவர் எந்த பதிலும் அளிக்கவில்லை. எனவே மீண்டும் பிலாத்து அவரிடம், “நீர் பதில் சொல்லப் போவதில்லையா? உமக்கு எதிராக அவர்கள் கொண்டுவரும் சாட்சியை நீர் கேட்கவில்லையா?” என்று கேட்டார். ஆனால் இயேசு ஒரு குற்றச்சாட்டுக்குக் கூட பதிலளிக்கவில்லை – இது ஆளுநருக்கு மிகுந்த ஆச்சரியத்தை அளித்தது (மத்தேயு 27:12-14; மாற்கு 15:3-5). யேசுவா அந்தக் குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பதிலளிக்கப் போவதில்லை. காய்பாவும் மகா சனகெத்ரீனும் தங்கள் சீற்றத்தின் உண்மையான மூலத்தை மறைப்பதற்காக ஒரு அரசியல் குற்றச்சாட்டை உருவாக்கியிருந்தனர்… நசரேயன் நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட மேசியா என்று உரிமை கோரினார், ஆனால் வாய்மொழி சட்டத்தை நம்பவில்லை (Ei – வாய்மொழி சட்டத்தைப் பார்க்கவும்)! ஆயினும் அவர் அற்புதங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தார், அதனால் அவர் பிசாசு பிடித்தவர் என்று அவர்கள் கூறினார்கள் (Ek – பிசாசுகளின் அதிபதியான பெயல்செபூபினால் மட்டுமே இந்த மனிதன் பிசாசுகளைத் துரத்துகிறான் என்பதைப் பார்க்கவும்). ஆளுநர் ஏற்கனவே அவருடைய நிரபராதித்தன்மையை அறிவித்திருந்ததாலும், சன்ஹெட்ரின் ஏற்கனவே அவருடைய குற்றத்தை அறிவித்திருந்ததாலும், கர்த்தர் எந்தக் குற்றச்சாட்டுகளுக்கும் பதிலளிக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை.

ஆனால் யூதத் தலைவர்கள் தொடர்ந்து வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் முறைப்படி தலைவணங்கி, “அவர் யூதேயா முழுவதும் தன் போதனையால் மக்களைச் சுட்டிக்காட்டி, அவர்களைக் கிளர்ச்சியூட்டுகிறார். அவர் கலிலேயாவில் தொடங்கி, இவ்வளவு தூரம் இங்கு வந்துள்ளார்” என்றனர். இதைக் கேட்டதும், எரிச்சலுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஆளுநர், திடீரென்று அந்த இருக்கையின் கைப்பிடிகளைப் பிடித்து எழுந்து உட்கார்ந்தார். அந்தக் கைதி முதலில் வடக்கிலிருந்து வந்தவர் என்பதை அவர் மறந்திருந்தார். பொன்டியு பிலாத்து மகிழ்ச்சியடையத் தொடங்கினார்.

கைதி கலிலேயரா என்று பிலாத்து கேட்டார் (லூக்கா 23:5-6). நிச்சயமாக, ஆசாரியர்கள் கூறினார்கள். தேவனைப் பரிகாசம் செய்த இவரை அறிந்திருந்த அனைவருக்கும், அவர் நாசரேத் என்னும் சிறிய ஊரிலிருந்து வந்தவர் என்பது தெரிந்திருந்தது. உண்மையில், அவருடைய பெயர் தச்சரான யோசேப்பின் மகனான நாசரேத்தின் இயேசு என்பதாகும். ஏரோது அந்திப்பாஸ் பஸ்கா பண்டிகைக்காக எருசலேமில் இருந்ததால், இது பிலாத்துவுக்குத் தப்பித்துக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பை அளித்தது. ஆகையால், ரோமானிய ஆளுநர் யேசுவாவின் பொறுப்பை ஏற்க மறுத்துவிட்டார். இயேசு அந்த நேரத்தில் ஏரோதுவின் அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்டிருந்தார் என்றும், அருகாமையில் இருந்தார் என்றும் (லூக்கா 23:7) அவர் அறிந்தபோது, ​​“அப்படியானால், இது நான் தீர்மானிக்க வேண்டிய விஷயமல்ல. இது கலிலேயாவின் டெட்ரார்க்கான ஏரோதுவின் அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்… அவரை ஏரோதுவிடம் அனுப்புங்கள்” என்றார்.¹⁵⁵⁷

தனி உரிமைகள் சம்பந்தமான விசாரணை

பிலாத்து ரோமானியராகவும், காய்பாஸ் யூதராகவும் இருந்தனர். அவர்கள் வெவ்வேறு தெய்வங்களை வழிபட்டனர், வெவ்வேறு உணவுகளை உண்டனர், தங்கள் எதிர்காலம் குறித்து வெவ்வேறு நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருந்தனர், மேலும் வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசினர். பிலாத்து, தெய்வீகப் பேரரசர் என்று கருதப்பட்ட ஒருவரின் விருப்பப்படி பணியாற்றினார், அதேசமயம் காய்பாஸ், யெகோவாவின் விருப்பப்படி பணியாற்றினார் என்று கருதப்பட்டது. அவர்கள் இருவருக்கும் கிரேக்க மொழியில் நல்ல புலமையும், அதிகாரத்தில் நீடிப்பதற்காக எதையும் செய்யத் தங்களுக்கு உரிமை உண்டு என்ற நம்பிக்கையும் இருந்தது.

அப்படியிருந்தும், இறுதியாகப் பார்க்கையில், ரோமானிய ஆளுநரான பொன்டியு பிலாத்துவின் ஒப்புதல் இல்லாமல் எதுவும் நடக்கவில்லை (பெர்சியஸ்: டாசிட்டஸ், ஒரு ரோமானிய செனட்டர், தி அனல்ஸ் புத்தகம் XV, கி.பி. 62-65, 15.44). ஒரு அடையாளப்பூர்வமான நினைவூட்டலைப் போல, பிலாத்து பிரதான ஆசாரியனின் ஆடைகளை (யாத்திராகமம் மீதான எனது விளக்கவுரையைக் காண, இணைப்பைக் காண Fw – லேவிய ஆசாரியத்துவத்தின் ஆடை என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்) அந்தோணியா கோட்டையில் இருந்த ஒரு அலங்கரிக்கப்பட்ட பெட்டியில் வைத்திருந்தார். ரோமானியக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ், பிலாத்து உயர் புனித நாட்களுக்கு முந்தைய நாள் காலையில் அவற்றைத் திறந்து, புளிப்பில்லாத அப்பப் பண்டிகையும் பஸ்காவும் முடிந்த பிறகு அவற்றை பிலாத்துவிடம் திருப்பித் தருவார் என்ற புரிதலுடன் காய்பாஸிடம் கொடுத்தார்.

சிவில் விசாரணை பெரிய ஏரோதுவின் முன்னாள் அரண்மனையில் நடந்தது, பின்னர் போன்டியஸ் பிலாத்தின் தலைமையகமான ப்ரீடோரியம் என்று அழைக்கப்பட்டது (மத்தேயு 27:27; யோவான் 18:28 மற்றும் 33). சமாதான காலத்தில், எந்தவொரு நகரத்திலும் உள்ள சிறந்த கட்டிடங்களில் ஒன்று வழக்கறிஞரின் குடியிருப்புக்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. இதனால், ஜெருசலேமில் அவர் பிரேட்டோரியத்தில் தங்கினார். அது பெரியதாகவும் ஆடம்பரமாகவும் இருந்தது, நீதிமன்றங்கள் அலபாஸ்டரால் அலங்கரிக்கப்பட்டன. இது ஜெருசலேமின் மிகவும் பிரத்தியேகமான பகுதி மற்றும் பிலாத்து அத்தகைய அரச அரண்மனையின் அளவு மற்றும் வசதிக்கு பழக்கமாக இருந்தது, அன்டோனியா கோட்டையின் அப்பட்டமான இராணுவ நிலைமைகள் அல்ல. அவர் எருசலேமில் ரோமானிய வீரர்களுக்கு கட்டளையிட்டார், ஆனால் அவர் அவர்களுடன் வாழவில்லை. மேலும், அவருடன் அவரது மனைவியும் வந்திருந்தார். கரடுமுரடான மற்றும் தடுமாறிய ரோமானியப் படைவீரர்கள் மத்தியில் அவள் வருகையை அவன் பொறுத்துக் கொள்வானா? ஒருபோதும்!

ஜொஸீஃபஸின் அறிக்கைகள், வழக்கறிஞரின் தலைமையகம் ஏரோதின் அரண்மனையில் இருந்தது என்பதை கிட்டத்தட்ட உறுதிப்படுத்துகிறது. இது ஒரு கட்டிடம், அதன் மகத்துவத்தை ஜோசபஸால் போதுமான அளவு மதிப்பிட முடியாது (வார்ஸ், I, xxi, 1; V, iv, 4). இந்த அரண்மனையில்தான், “புளோரஸ், வழக்கறிஞர் தனது குடியிருப்பை எடுத்து, அதன் முன் தனது தீர்ப்பாயத்தை வைத்து, அவரது அமர்வுகளை நடத்தினார், மேலும் தலைமை பூசாரிகள், செல்வாக்கு மிக்க நபர்கள் மற்றும் நகரத்தின் முக்கியஸ்தர்கள் தீர்ப்பாயத்திற்கு முன் தோன்றினர்” (போர்கள் II, xiv, 8). பின்னர், “புளோரஸ். . . . அரசனின் அரண்மனையிலிருந்து தன்னுடன் இருந்தவர்களைக் கொண்டு வந்தார், மேலும் கோட்டை (அன்டோனியா) வரை செல்ல அவர்களை கட்டாயப்படுத்தியிருப்பார்; ஆனால் அவரது முயற்சி தோல்வியடைந்தது” (II, xv, 5). படைவீரர்கள் இயேசுவை அரண்மனைக்குள் (அதாவது பிரிட்டோரியம்) அழைத்துச் சென்றனர்.

ப்ரீடோரியத்தின் உண்மையான தளம் மூன்று ஹாஸ்மோனியன் கோபுரங்களிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்திருக்க முடியாது: ஹிப்பிகஸ் கோபுரம், ஃபேசல் கோபுரம் மற்றும் மரியம்னே கோபுரம். ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் பைசண்டைன் கிறிஸ்தவர்கள் இறுதியில் அவற்றை மிகப் பெரிய, மிகப் பெரிய கோபுரத்துடன் மாற்றினர், இன்று டேவிட் கோபுரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. தாவீது ராஜாவின் தந்தை சாலமன் ராஜாவுக்குக் காரணமான பாடல்களின் பாடலில் இருந்து அவர்கள் பெயரைக் கடன் வாங்கினார்கள், அவர் எழுதினார்: உங்கள் கழுத்து தாவீதின் கோபுரம் போன்றது, கல்லால் கட்டப்பட்டது; அதில் ஆயிரம் கேடயங்கள் தொங்குகின்றன, அவை அனைத்தும் போர்வீரர்களின் கேடயங்கள் (பாடல் 4:4).

பல ஆண்டுகளாக துருக்கிய காரிஸனின் இரண்டு நிலையங்கள் கிறிஸ்துவின் காலத்தின் ரோமானிய காரிஸனைப் போலவே அதே இடத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளன என்பது சுவாரஸ்யமானது. 2011 ஆம் ஆண்டில், 1800 களின் நடுப்பகுதியில் ஒட்டோமான் துருக்கியர்களால் கட்டப்பட்ட பழைய துருக்கிய சிறைச்சாலை சுருக்கமாக திறக்கப்பட்டது. இது டேவிட் கோபுரத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. ப்ரீடோரியத்தைப் பற்றிய இந்த மிக சமீபத்திய தகவல், “வயா டோலோரோசா” இன் பாரம்பரிய கூற்றுக்களை எவ்வளவு மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்பதை சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை.

யூதாஸ் தன்னைத் தானே தூக்கிலிட்டுக் கொண்டான்
மத்தேயு 27:3-10 மற்றும் அப்போஸ்தலர் 1:18-19
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை காலை சுமார் 6:00 மணியளவில்

அர்ப்பணிப்பு இல்லாத பாவ அறிக்கை, நரகப் பாதையில் ஆன்மாவை ஆற்றுப்படுத்த மட்டுமே உதவுகிறது.

யூதாஸ் தன்னைத் தானே தூக்கிலிட்டுக் கொள்கிறான். ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள்: யூதாஸ் அந்த முப்பது வெள்ளிக்காசுகளை என்ன செய்தான்? சதுக்கேயர்கள் அதை என்ன செய்தார்கள்? அது எரேமியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக எப்படி இருந்தது? மரணம் யூதாஸின் குற்றவுணர்வைப் போக்கியதா? யூதாஸின் தற்கொலையைப் பற்றிய மத்தேயுவின் பதிவும் அப்போஸ்தலர் நடபடிகளின் பதிவும் எவ்வாறு பொருந்துகின்றன?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: பேதுருவும் யூதாஸும் அழுத்தத்திற்கு அடிபணிந்தார்கள், ஆனாலும் வரலாறு அவர்களை மிகவும் வித்தியாசமாக நடத்தியுள்ளது. ஏன்? இரட்சிக்கப்படாத ஒருவரின் தற்கொலையின் விளைவு என்ன? மனவருத்தத்திற்கும் மனந்திரும்புதலுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன? கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் மன்னிக்க முடியாத பாவம் ஏதேனும் உண்டா?

யூதாஸ் தூதுவனின் அங்கியைப் பற்றிக்கொண்டான். அந்தச் சிறிய மனிதன் உடனடியாக காய்பாவைப் பார்க்க வேண்டும் என்று கேட்டான். தூதுவன் அந்தத் துரோகிக்குத் தன் கையின் பின்புறத்தைக் காட்டினான். பிரதான ஆசாரியன், பைத்தியக்காரர்களுடன் நேரம் செலவிட முடியாத அளவுக்கு மிகவும் வேலையாக இருக்கிறான் என்று அவன் கத்தினான். யூதாஸின் வஞ்சகமான கண்கள், தன்னையும் தூதனையும் சுற்றி ஒரு கூட்டம் கூடுவதைக் கண்டன. இந்த அற்பமான விஷயம் எப்படி கைமீறிப் போனது என்பதை விளக்குவதிலிருந்து அவர்கள் அனைவரும் தன்னைத் தடுக்க முயல்கிறார்கள் என்று அந்த விசுவாசதுரோக அப்போஸ்தலன் உறுதியாக நம்பினான்.

அவன் தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டு, மெதுவாகப் பேச முயற்சி செய்யத் தீர்மானித்தான். அவன் சொல்ல விரும்பியது, நெஞ்சில் அடித்துக்கொள்ளும் மனவருத்தமாக இருந்தது, ஆனால் அவனது குரல் மிகவும் அடங்கியும் நடுங்கியும் இருந்ததால், அவன் சொன்ன ஒரு வார்த்தையைக்கூட யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, மக்கள் சிரிக்கத் தொடங்கினர். தூதனும் சிரித்தான், பின்னர் அவன் அந்தக் கூட்டத்தினரை விலக்கிக்கொண்டு, வேறு சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்ததாகத் தோன்றிய காய்பாஸிடம் செய்திகளைக் கொண்டு சேர்த்தான். யூதாஸ், இன்னும் கரகரப்பான குரலில் முணுமுணுத்துக்கொண்டே, தயவுசெய்து நின்று கேட்கும்படி அவனிடம் கெஞ்சினான். தூதன் ஓடிச் சென்றதும், அந்தத் துரோகி முப்பது வெள்ளிக்காசுகளைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவதாக மிரட்டினான். அப்படியென்றால், நீதியின்படி, பிரதான ஆசாரியன் அந்தக் கைதியைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். இது, வெறுமனே நீதியைப் பற்றிய அல்லது நீதி இல்லாததைப் பற்றிய ஒரு விஷயம் என்று அவன் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டான்.

அவரைக் காட்டிக்கொடுத்த யூதாஸ், இயேசு தண்டிக்கப்பட்டதைக் கண்டபோது, ​​மனவருத்தத்தால் பீடிக்கப்பட்டான் (மத்தேயு 27:3அ). ஆனால் அவனுடைய மனவருத்தம் பாவத்திற்கான மனந்திரும்புதல் அல்ல. மத்தித்யாஹு, உண்மையான மன மற்றும் சித்த மாற்றத்தைக் குறிக்கும் ‘மெட்டானோயோ’ என்ற கிரேக்க வார்த்தையைப் பயன்படுத்தவில்லை, மாறாக ‘மெட்டாமெலோமாய்’ என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினார்; அது வெறுமனே வருத்தம் அல்லது துக்கத்தைக் குறிக்கிறது. காட்டிக்கொடுத்தவன் ஆவிக்குரிய மனந்திரும்புதலை அனுபவிக்கவில்லை, மாறாக உணர்ச்சிபூர்வமான மனவருத்தத்தை மட்டுமே அனுபவித்தான். அவன் தன் பாவத்திற்காக மனந்திரும்பவில்லை என்றாலும், தன் குற்ற உணர்வின் யதார்த்தத்திலிருந்து அவனால் தப்பிக்க முடியவில்லை. இரண்டாம் கொரிந்தியர் 7:10-ல் ரபி ஷாவுல் கூறுவது போல, பாவத்திற்கான உண்மையான துக்கம் (மெட்டாமெலோமாய்) மனந்திரும்புதலை (மெட்டானோயோ) உண்டாக்குவதற்காக பரிசுத்த ஆவியானவரால் தூண்டப்படலாம். ஆனால், யூதாஸின் வருத்தமும் துக்கமும் குற்ற உணர்விற்கும் விரக்திக்கும் மட்டுமே வழிவகுத்தன.

கெத்செமனே தோட்டத்தில் கிறிஸ்து அவனிடம் பேசிய வார்த்தைகள்: “யூதாஸே, முத்தத்தினால் மனுஷகுமாரனைக் காட்டிக்கொடுக்கிறாயா (லூக்கா 22:48)?” என்பது அவனது ஆன்மாவில் ஒரு ஓட்டையை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். அவன் அந்த முப்பது வெள்ளிக்காசுகளையும் ஆலயத்தில் இருந்த சதுக்கேயர்களிடம் திருப்பிக் கொடுக்கத் தீர்மானித்தான் (மத்தேயு 27:3b). இங்கு ஆலயம் என்பதற்கான வார்த்தை, கிரேக்க மொழியில் ‘நாவோஸ்’ (naos) என்பதாகும், அதாவது பரிசுத்த ஸ்தலத்தையே குறிக்கும்; ஆலய மலையைக் குறிக்கும் ‘ஹைரான்’ (hieron) அல்ல. பாவம் செய்யப்பட்டவுடன், அதன் கவர்ச்சியும் நியாயப்படுத்தல் என்று கருதப்பட்டவையும் விரைவாக மறைந்து, அப்பட்டமான யதார்த்தம் மட்டுமே எஞ்சியது. இயேசு சிலுவையில் அறையப்படத் தீர்ப்பிடப்பட்டார். போதகர் பிலாத்துவிடம் கொண்டு செல்லப்படுவதை யூதாஸ் பார்த்தபோது, ​​யூதத் தலைவர்கள் இயேசுவைக் கொல்ல முழுமையாகத் திட்டமிட்டிருந்ததை உணர்ந்ததால், தனது துரோகத்தின் முழுமையான கொடூரம் அவனுக்கு மெல்ல மெல்லப் புலப்படத் தொடங்கியது.¹⁵³⁶

அவன் கண்முன் இருந்த மக்கள், அரச மண்டபத்தில் இருந்த பளிங்குத் தூண்களின் வெண்மைக்கு எதிராக மங்கலான உருவங்களாகச் சிதறி மறைந்தனர். அவன் மீண்டும் தனியாக இருந்தான். அவன் தன் கழுத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடத் தொடங்கினான். புறஜாதியாரின் முற்றத்தை அடைந்து, அவன் பரிசுத்த ஸ்தலத்தை நோக்கி வடக்கில் விரைந்தான். அவன் வழிபாட்டாளர்களின் கூட்டத்தின் ஊடாக வியக்கத்தக்க சுறுசுறுப்புடன் ஓடினான்; மேலும், ஒரு கணம் கூட யோசிக்காமலோ அல்லது மன்னிப்புக் கேட்காமலோ மக்களைத் தாழ்த்தியும், சறுக்கியும், உலுக்கியும் சென்றான்.

யூதாஸ் ஆசாரியர்களின் முற்றத்தை அடைந்தபோது, ​​காணிக்கைகள் வைக்கப்பட்டிருந்த உள் அறைக்குள் திரும்பினான். சதுக்கேயர்களில் பலர் அங்கே கலந்துரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் யூதாஸை அறிந்திருந்தனர், ஏனென்றால் அவர்கள்தான் அவனுக்குப் பணம் கொடுத்தவர்கள். அவன் குனிந்து, பணிந்து, தன் கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டு, புன்னகைத்தபடி நெருங்கி வந்தபோது, ​​அவர்கள் அவனைக் கண்டு திகைத்து நின்றனர். அவன் ஒரு உதவி கேட்க வந்திருந்தான், மேலும் அவர்களை அந்நியப்படுத்த அவன் விரும்பவில்லை, அதனால் அவர்களின் விலகலைக் கவனிக்காதது போல் நடித்தான்.

யூதாஸ் தன் உதடுகளை ஈரப்படுத்திக்கொண்டு, சத்தமிடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தான். அவன் தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டு, வலுக்கட்டாயமான இனிமையுடன், “நான் பாவம் செய்தேன், ஏனெனில் நான் குற்றமற்ற இரத்தத்தைக் காட்டிக்கொடுத்தேன்” (மத்தேயு 27:4அ) என்றான். வெளிப்படையாக, அந்தப் பணம் அவனுடைய பாவத்தின் தொடர்ச்சியான நினைவூட்டலாக இருந்தது. இது உண்மையான மனந்திரும்புதல் அல்ல, மாறாகத் தன் செயல்களின் விளைவுகளுக்கான மனவருத்தமும் மனக்கசப்புமே ஆகும். பேதுருவும் தனது மூன்று மறுதலிப்புகளால் மேசியாவைக் கைவிட்டார். ஆயினும், அந்தப் பயங்கரமான பாவத்தைச் செய்திருந்தபோதிலும், அவன் உண்மையாகவே மனந்திரும்பி, இறுதியில் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டான் (இணைப்பைக் காண, Mn – இயேசு பேதுருவை மீண்டும் நிலைநிறுத்துகிறார் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்).¹⁵³⁷ ஆனால், யூதாஸைப் பொறுத்தவரை, சாலைகள், தெருக்கள், மக்களின் முகங்கள் என அனைத்தும் அவனைக் குற்றவாளியாக்குவது போலவே தோன்றின. அவன் அதை எப்போதும் உணர்ந்தான், மேலும் அவனது முழு உள்ளமும் தீப்பற்றி எரியும் வரை அதை கற்பனை செய்துகொண்டே இருந்தான். பிரதான ஆசாரியனாகிய காய்பாவின் கீழ் பணிபுரிந்த பிரதான ஆசாரியர்களிடம் இரத்தப் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்க அவன் முயன்றான், ஆனால் அவர்கள் இரக்கமற்றவர்களாக இருந்தனர்.

சதுசேயர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துவிட்டு, பின்னர் அந்தத் துரோகியைப் பார்த்தனர். இந்தச் சிறிய மனிதன் மீது அவர்களால் சிறிதும் இரக்கம் காட்ட முடியவில்லை. பிரதான ஆசாரியன் நசரேயனின் விடுதலைக்காகப் பேரம் பேசி, அதற்கான பணத்தையும் செலுத்தியிருந்தான். ஆலயப் பொக்கிஷத்திலிருந்து அந்தத் துரோகிக்கு முப்பது வெள்ளிக்காசுகளைக் கொடுக்குமாறு அவர்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டிருந்தது, அவர்களும் அதைச் செய்திருந்தனர். அந்தப் பரிவர்த்தனைக்குச் சாட்சிகள் இருந்தனர். அவனுக்கு இன்னும் என்ன வேண்டும்? “எங்களுக்கு என்ன கவலை?” அவர்களில் மூத்தவன் கூறினான், “அது உன் பிரச்சினை” (மத்தேயு 27:4b NLT). அவனுக்குக் கிடைக்கும் ஒரே வெகுமதி அவப்பெயர்தான்.

யூதாஸ் பேசுவதற்காக வாயைத் திறந்தான், பிறகு அது மூடிக்கொண்டது. அவர்களுடைய வார்த்தைகளின் அதிர்ச்சி தாங்க முடியாததாக இருந்தது. அவர்களுக்குப் புரியவில்லையா? இந்த ஏற்பாடு முழுவதுமே ஒரு தவறு. அவன் மீண்டும் அவர்களிடம் பேச முயன்றான், ஆனால் அவர்கள் தீவிரமான உரையாடலில் ஈடுபட்டிருந்தனர், மேலும் காலை 9:00 மணிக்கு நடக்கவிருந்த ஹகீகா காணிக்கைக்குத் தயாராவதற்கு அவர்களுக்கு வேலை இருந்தது. யூதாஸ் அழ விரும்பினான், ஆனால் மனவருத்தத்தின் கண்ணீர் மட்டும் வரவில்லை.

அவன் வெறித்த கண்களுடன், வாய் திறந்தபடி, சதுக்கேயர்களை வெறித்துப் பார்த்தபடி நின்றான். அந்தப் போலி அப்போஸ்தலனின் குழப்பமான மூளையில் சிறைப்பட்டிருந்த அவனது எண்ணங்கள், வட்டமிட்டுக்கொண்டே இருந்தன. அப்போதுதான், அவர்கள் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால், இந்த விஷயம் முழுவதும் தங்கள் கையை மீறிவிட்டது என்பதை அவன் சிறிதும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உணர்ந்தான். இந்தத் தொந்தரவு செய்யும் ரபியைக் காப்பாற்ற அவர்கள் ஒரு விரலைக்கூட அசைக்கப் போவதில்லை, மேலும், யூதாஸ் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தபடி, நிரபராதியின் இரத்தத்தைக் காட்டிக்கொடுத்திருந்தால், அது அவனது குற்றமே தவிர, அவர்களுடையதல்ல.

யூதாஸ் ஒரு கணம் முடிவெடுக்க முடியாமல் நின்றான். பிறகு அவன் ஒரு முடிவெடுத்தான். பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுப்பதன் மூலம் அந்தத் தவறான புரிதலை அவனால் சரிசெய்ய முடியும். அவனது வக்கிரமான மனத்தில், அந்தத் துரோகத்திற்காக அவன் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், அது இனி துரோகமாகாது. இரு தரப்பினரும் அந்தப் பொருளை முழுமையாகத் தங்கள் வசப்படுத்தும் வரை எந்த ஒப்பந்தமும் முழுமையடையாது என்று தோரா கூறியது. சரி, காய்பாஸிடம் இயேசு இருந்தார். ஆனால் யூதாஸ் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுப்பதன் மூலம் அந்த ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்துவிடுவான்.

ஆம், அது சரியாக இருக்கும்!

அவன் தன் மேலாடைக்குள் கையை நுழைத்து, பண அங்கியைச் சுற்றியிருந்த நீண்ட தோல் கயிறுகளை அவிழ்த்து, அதை வெளியே எடுத்தான். ஆசாரியர்கள் ஒரு கணம் அவனைப் பார்க்க நின்றார்கள். பிறகு, பதற்றத்துடன், யூதாஸ் முப்பது வெள்ளிக் காசுகளை எண்ணினான். பிறகு, ஒருவேளை முப்பத்தொன்றைத் திருப்பிக் கொடுக்கிறோமோ என்று உறுதியாகத் தெரியாமல், அவன் அவற்றை மீண்டும் எண்ணினான். அவனிடம் முப்பது இருந்தது. மிகுந்த விரக்தியிலும் ஏமாற்றத்திலும், யூதாஸ் சவாலாக அந்தப் பணத்தைப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் (கிரேக்கம்: நாசோ) எறிந்துவிட்டு வெளியேறினான் (மத்தேயு 27:5அ). அந்தப் பணத்தின் இசை அந்தப் பெரிய அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது; காசுகள் நடனமாடி, சுழன்று, மெதுவாகவும் மெதுவாகவும் வட்டமிட்டு, தரையில் வந்து நின்றன. பிறகு யூதாஸ், தன் கையில் அங்கியுடன், தோல் கயிறுகள் பின்னால் பறக்க, திரும்பி ஓடினான். வானமும் பூமியும் மறைந்துவிட்டன. யூதாஸ் பாவத்தின் இருளிலும் சீர்கேட்டிலும் முழுமையாகச் சிக்கிக்கொண்டதால், அவன் எதிராளியின் விருப்பமுள்ள கருவியாக மாறினான். அவன் கிறிஸ்துவை முற்றிலுமாகத் துறந்திருந்தான். சாத்தான் அவனைக் கட்டுப்படுத்தினான். தப்பிப்பதற்கோ, உதவிக்கோ, ஆலோசனைக்கோ, அல்லது நம்பிக்கைக்கோ எங்கும் வழியே இல்லை. ஆகையால், யூதாஸ் ஆலயத்திலிருந்து அவசரமாக வெளியேறினான்.

சதுசேயர்கள் வெள்ளிக் காசுகளைத் திரும்பப் பெற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டதால், அதை அப்புறப்படுத்த ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் அந்தக் காசுகளை எடுத்துக்கொண்டு, “இதை கருவூலத்தில் வைப்பது தோராவுக்கு விரோதமானது” என்றார்கள். அந்தப் பணம் இரத்தப் பணமாக இருந்ததால், அது அசுத்தமானதும் கர்த்தருக்கு அருவருப்பானதுமாக இருந்தது (உபாகமம் 23:18-ஐ ஒப்பிடுக). அதன்படி, அது வந்திருக்கக்கூடிய இடமான ஆலயக் கருவூலத்தில் அதை வைப்புச் செய்ய முடியவில்லை. தங்கள் சொந்த உடந்தையை முற்றிலும் அறியாதிருந்தபோதிலும், இந்த அளவிற்குச் சதுசேயர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர்.¹⁵³⁸ வெளிப்படையாக, இயேசுவை ரோமர்களிடம் ஒப்படைக்கும் விஷயத்தில், முடிவுகள் வழிமுறைகளை நியாயப்படுத்துகின்றன என்று அந்தப் பக்தியுள்ள பாசாங்குக்காரர்கள் தங்களைத் தாங்களே நம்பவைத்துக் கொண்டனர். ஆனாலும், இந்தப் பணத்தைப் பயன்படுத்துவதில் அவர்கள் பக்தியுள்ளவர்களாக இருந்தனர்! அது அந்தச் சொற்றொடரின் உண்மையான அர்த்தத்தில் இரத்தப் பணமாக இருந்தது (மத்தேயு 27:6).

ஆனால், அது இரத்தப் பணம் என்று கூறியதன் மூலம், அவர்கள் தங்கள் வாயாலேயே தங்களைத் தாங்களே குற்றவாளியாக்கிக் கொண்டனர். வரையறையின்படி, இரத்தப் பணம் என்பது, ஒரு மனிதன் மீது பொய்க் குற்றம் சுமத்தி, அதன் விளைவாக அவன் கொல்லப்படுவதற்கு, சட்டவிரோதமாகக் கொடுக்கப்பட்டுப் பெறப்பட்ட பணத்தைக் குறித்தது. எனவே, பாசாங்குத்தனத்தின் உச்சத்தில், யூதாஸ் இயேசுவைக் காட்டிக் கொடுப்பதற்காக ஆலயக் கருவூலத்திலிருந்து பணத்தை எடுப்பதில் சதுக்கேயர்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்கவில்லை; ஆனால் இப்போது அதைத் திரும்ப வைப்பதில் அவர்களுக்குத் தயக்கம் இருந்தது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர்கள் தங்கள் குற்றத்தை உலகிற்குச் சாட்சி பகர்ந்தனர். தன் குற்றவுணர்வைத் தணிக்கும் ஒரு பயனற்ற முயற்சியில் தன்னைத்தானே மாய்த்துக்கொள்ளத் தூண்டிய காட்டிக்கொடுப்பவனின் நொறுக்கும் வேதனைக்கு மாறாக, அவர்கள் தங்கள் குற்றத்தைப் பற்றி எவ்வளவு இரக்கமற்றவர்களாகவும் உணர்ச்சியற்றவர்களாகவும் இருந்தார்கள் என்பதைக் கவனிப்பது வியப்பளிக்கிறது.

எனவே, தங்கள் மனசாட்சியை ஆற்றுப்படுத்துவதற்காக, அந்நியர்களை அடக்கம் செய்யும் இடமாகப் பயன்படுத்த, குயவனின் நிலத்தை வாங்க அந்தப் பணத்தைப் பயன்படுத்த அவர்கள் முடிவு செய்தனர். இந்த நிலத்தில்தான் குயவர்கள் தங்கள் தொழிலுக்காகக் களிமண்ணைச் சேகரித்து வந்தனர். ஒருவேளை களிமண் தீர்ந்து போயிருக்கலாம், அதனால் அந்த நிலம் மலிவான விலையில் கிடைத்திருக்கலாம். அந்த மதத் தலைவர்கள், தீட்டுப்பட்ட அந்நியர்களையோ அல்லது புறஜாதியாரையோ புதைப்பதற்காக, தீட்டுப்பட்டதும் பயனற்றதுமான ஒரு நிலத்தை வாங்குவதற்கு அந்த இரத்தப் பணத்தைப் பயன்படுத்தலாம் என்று எண்ணியிருக்கலாம். அல்லது, எருசலேமுக்கு வருகை தந்தபோது இறந்த எந்தவொரு பயணியையும், குறிப்பாக ஏழைகளைப் புதைக்க அந்த நிலம் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.¹⁵³⁹ ஆனால் அது இரத்தப் பணத்தால் வாங்கப்பட்டது. அதனால்தான் அது இன்றுவரை இரத்த நிலம் என்று அழைக்கப்படுகிறது (மத் 27:7-8). எனவே, யூதாஸ் குயவனின் நிலத்தைத் தனிப்பட்ட முறையில் வாங்கவில்லை, ஆனால் அவன் அதை மறைமுகமாகச் செய்தான். அவன் செய்த அக்கிரமத்திற்காகப் பெற்ற பணத்தைக் கொண்டு சதுக்கேயர்கள் உண்மையில் இரத்த நிலத்தை வாங்கினார்கள் (அப் 1:18அ).

தன் குற்றவுணர்வைத் தணிக்கும் முயற்சியில், யூதாஸ் அங்கிருந்து சென்று தூக்கிட்டுக்கொண்டான் (மத்தேயு 27:5b). யூதாஸ் ஆலயத்தை விட்டு வெளியே ஓடியபோது, ​​அவனது நுரையீரல்கள் எரிச்சலடைந்து காற்றிற்காகக் கதறின, ஆனால் அவன் நிற்கவில்லை. அவன் மேல் நகரத்தின் செல்வந்தர்கள் வசிக்கும் பகுதி வழியாகத் தெற்கு நோக்கியும், பின்னர் கீழ் நகரம் வழியாகவும் சென்றான்; அவனது சின்னஞ்சிறு கால்கள் காற்றில் பறக்க, பார்வை இல்லாதவனைப் போல கண்கள் பிதுங்கியிருந்தன. புனித நாள் காலை உலாவுக்காக வெளியே வந்திருந்த குடும்பங்களுக்கு அவன் ஒரு வேடிக்கையான உருவமாகத் தெரிந்தான். அவன் கடந்து சென்றபோது சிலர் கூப்பிட்டனர், ஆனால் யூதாஸ் எதையும் கேட்கவில்லை.

அகலமான, வெள்ளை நிற ரோமானியப் படிகளை அவன் அடைந்தபோது, ​​யூதாஸ் கீழே விழுந்துவிடாதபடி துள்ளியபடியே அவற்றைக் கடந்து விரைந்தான். பின்னர், வானத்தை நோக்கிப் பச்சை நிற விளிப்புரைகளைச் சுட்டிக்காட்டியபடி உயரமான சைப்ரஸ் மரங்களுக்கு ஊடாக ஓடினான். மூச்சுக்கு பதிலாக, அவன் வாயிலிருந்து சிறு கூக்குரல்கள் வெளிவந்தன. அவன் சுவரின் உட்புறம் வரை ஓடினான், பின்னர், வெளியேறும் வழியைத் தேடும் ஒரு விலங்கைப் போல, வலப்புறம் திரும்பி மேற்கு நோக்கி ஓடினான். பெத்லகேமுக்குச் செல்லும் வாயிலை அவன் அடைந்தபோது, ​​ஒரு மக்கள் வெள்ளம் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தது; யூதாஸ் தன் கால்களை வேகமாக அசைத்தபடியும், கைகளைச் சுழற்றியபடியும் அந்த வெள்ளத்தில் நீந்தினான்.

சுவருக்கு வெளியே, அவன் இன்னோம் பள்ளத்தாக்கின் மீது தொங்கிக்கொண்டிருந்த சிறிய பாதையில் ஓடினான். அவன் வாங்க உதவிய அந்தச் சிறிய வயல் அவனுக்கு நேர் எதிரே இருந்தது, ஆனால் யூதாஸுக்கு அது தெரியாது; அவன் அதை அறிய விரும்பியிருக்கவும் மாட்டான். இப்போது அவன் மெதுவாக நடக்க வேண்டியிருந்தது, ஏனெனில் அந்தப் பாதை சுவரை ஒட்டி, ஒன்றுமில்லாததன் விளிம்பில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. வெகு கீழே, சுவர் கட்டப்பட்டதிலிருந்து எஞ்சியிருந்த கூர்மையான பாறைகள் கிடந்தன.

யூதாஸ் கவனமாக நடந்து சென்று, ஒரு தனிமையான அத்தி மரத்தை அடைந்தான். அது பாதையிலிருந்து வளர்ந்து, தன் இளவேனிற்கால இலைகளைப் பள்ளத்தாக்கின் மீது தொங்கவிட்டிருந்தது. அந்தத் துரோகி தன் காலை மரத்தின் அடிமரத்தில் வைத்து பலமாகத் தள்ளினான். மரம் லேசாக அசைந்தது. அவன் மூச்சுத்திணறினான் – வலியுடன். அவன் எதையோ தேடிச் சுற்றிலும் பார்த்தான், ஆனால் அவனுக்கு உதவ எதுவும் கிடைக்கவில்லை. பிறகு அவன் தன் கையில் இருந்த பணக்கச்சையைப் பார்த்துவிட்டு, ஒரு பலமான கிளையைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை அந்தச் சிறிய அடிமரத்தில் ஊர்ந்து ஏறினான். யூதாஸ் வெளியே சாய்ந்து அந்தக் கிளையை அசைக்க முயன்றான். அது லேசாக அசைந்தது.

அவன் வெளியே சாய்ந்து, அந்தக் கிளையின் மீது காலை அகட்டி அமர்ந்து, அந்தத் தடித்த தோல் பட்டையை அதில் கட்டினான். அதுதான் அந்த முப்பது வெள்ளிக் காசுகளைச் சுமந்திருந்த பணக்கச்சை. பிறகு அவன் தன் மேலங்கியின் மறுபுறத்தில் இருந்த மற்றொரு கயிற்றை எடுத்து, அதைத் தன் கழுத்தில் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டான். யூதாஸ் தன் காதுக்குப் பின்னால் பல முடிச்சுகளைப் போட்டுவிட்டு, மெதுவாகவும் கவனமாகவும் அந்தக் கிளையிலிருந்து இறங்கினான்.

அந்தச் சிறிய மனிதன் ஒரு கணம் அந்த மரத்தை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டான். அவன் இப்போது மிகவும் அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் இருந்தான். இறுதியாக, தன் வலியிலிருந்து தப்பித்துவிடலாம் என்று முட்டாள்தனமாக நினைத்து, அவன் தன் முடிவில் நிம்மதியடைந்தான். பிறகு அவன் ஒரு கையை விடுவித்தான்… பிறகு மற்றொன்றையும்… நித்தியத்தில் வீழ்ந்தான். அது முடிந்தது. யூதாஸ் சில அடிகள் கீழே விழுந்து, ஒரு சோம்பேறி ஊசலைப் போல முன்னும் பின்னுமாக அசைந்தான். அவன் அசைந்தபோது கிளை கீச்சிட்டது. சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு, அவன் தோல் பெல்ட்டை நோக்கி கையை நீட்டி, அதைப் பிடித்து தன்னை மேலே தூக்கிக்கொள்ள முயன்றான். அவன் வாய் திறந்து கோணலாகியது, ஆனால் எந்த சத்தமும் வெளிவரவில்லை. அவன் கால்கள் வலிப்புற்று, கிட்டத்தட்ட அவன் மார்பு வரை மேலே சுருண்டன. தன்னை மேலே இழுக்க அவன் இன்னொரு முயற்சி செய்தான், பிறகு அவன் கைகள் மீண்டும் கீழே விழுந்து பக்கவாட்டில் நிலைபெற்றன, அவன் ஒரு பெரிய வளைவில் முன்னும் பின்னுமாக அசைந்தான். பன்னிருவரில் இறந்த முதல் ஆள் அவனே, மேலும் அவன் தன் குருவுக்கு முன்பே இறந்தான்.¹⁵⁴⁰

அது அதிகாலை நேரம். அந்தத் தருணத்தில், வானம் ஒளிர்ந்தது, இருள் மாறி மஞ்சள் மற்றும் நம்பமுடியாத இளஞ்சிவப்புப் பட்டைகளாகத் தோன்றியது. வண்ணங்கள் பரவி வானத்தின் குவிமாடம் முழுவதும் சிதறின. இறுதியில், ஆலயத்தின் மிக உயர்ந்த சிகரத்தில் இருந்த லேவியன் தனது எக்காளத்தை ஊத, எருசலேம் விழித்தெழத் தொடங்கியது.

அது பஸ்கா பண்டிகையின் முதல் நாள். யூத சட்டத்தின்படி, எருசலேமில் ஒரு சடலம் தொங்கினால், நகரம் முழுவதும் தீட்டுப்பட்டதாகக் கருதப்படும், மேலும் காலை பலியைக் கொண்டாட முடியாது. ஆனால், அந்தச் சடலம் பென் இன்னோம் பள்ளத்தாக்கில் தொங்கியதால், தாவீதின் நகரம் சுத்திகரிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்பட்டது, மேலும் பஸ்கா பண்டிகையின் கொண்டாட்டத்தைத் தொடங்க முடிந்தது. அவர்கள் பின்னர் திரும்பி வந்து, அடக்கம் செய்வதற்காக அந்தச் சடலத்தை எடுத்துச் செல்லலாம்.

அதன் விளைவாக, பஸ்கா பண்டிகையின் சூரியன் மறையும் வரை துரோகியின் சடலம் அங்கே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. இருப்பினும், புளிப்பில்லாத அப்பப் பண்டிகையும் பெசாக்கா பண்டிகையும் சேர்ந்து ஏழு நாட்கள் நீடித்தன (யாத்திராகமம் 12:19). தீட்டுப்பட்டுவிடுமோ என்ற பயத்தால், அந்த நேரத்தில் யாரும் அவனது சடலத்தைத் தொடத் துணியவில்லை. அந்த வாரம் முழுவதும் அவன் எவ்வளவு காலம் அங்கே தொங்கிக்கொண்டிருந்தான் என்பது கடவுளுக்கே தெரியும், ஆனால் இறுதியில் அவனது உடலின் பாரம் அவன் தொங்கிக்கொண்டிருந்த கிளையை முறித்துவிட, அவன் செங்குத்தான பாறைகளிலிருந்து கீழே இருந்த இன்னோம் பள்ளத்தாக்கின் கரடுமுரடான பாறைகளின் மீது தலைகுப்புற விழுந்தான். அவனது உடல் பிளந்து, அவனது குடல்கள் அனைத்தும் வெளியே கொட்டின (அப் 1:18b).¹⁵⁴¹ இருப்பினும், மரணம் அவனது குற்றவுணர்வைப் போக்கவில்லை. அது அதை நிரந்தரமாக்கியது. பாவிகளின் இரட்சகர் திரும்பத் திரும்ப அறிவித்தபடி, நரகம் என்பது நித்திய வேதனை, அழுகை மற்றும் பற்களைக் கடிக்கும் இடம் (மத் 8:12, 13:42 மற்றும் 50, 22:13, 24:51, 25:30). மேலும் நித்தியம் என்பது ஒரு நீண்ட காலம்.

எருசலேமில் இருந்த அனைவரும் இதைக் கேள்விப்பட்டதால், அவர்கள் தங்கள் மொழியில் அந்த நிலத்தை அகெல்தமா, அதாவது இரத்த நிலம் என்று அழைத்தார்கள் (அப்போஸ்தலர் 1:19). அந்த நிலத்தின் இருப்பிடம் தெரியவில்லை, ஆனால் பாரம்பரியமாக அது கிரேக்க மரபுவழி தேவாலயம் மற்றும் புனித ஓனிப்ரியஸின் உடன்படிக்கைக்கு அருகில், நகரத்தின் தென்மேற்கில், இன்னோம் பள்ளத்தாக்கு கித்ரோன் பள்ளத்தாக்குடன் இணையும் இடத்தில் இருப்பதாக நம்பப்படுகிறது.

பாரம்பரிய யூத பாணியில், மத்தேயு பல தீர்க்கதரிசனப் பகுதிகளை ஒன்றிணைத்து, அவற்றை முக்கிய சுருள் அல்லது எரேமியா என்ற தலைப்பின் கீழ் வைக்கிறார்.¹⁵⁴² அப்பொழுது தீர்க்கதரிசியாகிய எரேமியா சொன்னதே நிறைவேறியது, “இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் அவனுக்கு நிர்ணயித்த முப்பது வெள்ளிக்காசுகளை அவர்கள் எடுத்து, கர்த்தர் எனக்குக் கட்டளையிட்டபடியே குயவனுடைய நிலத்தை வாங்கப் பயன்படுத்தினார்கள்” (மத்தேயு 27:9-10). சகரியா வாங்கும் விலையை குறிப்பாகக் குறிப்பிட்டாலும் (சகரியா 11:12-13), நிலத்தை வாங்கும் விவகாரத்தில் ஈடுபட்டவர் எரேமியாதான். ஆகவே, மத்தேயு இரத்தக் களம் அல்லது குயவனின் களம் பற்றிப் பேசும்போது, ​​அவர் ஏற்கனவே எரேமியா எழுதியிருந்ததையே அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தார் (எரேமியா பற்றிய எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் Cz – யூதா உடைந்த ஜாடியைப் போன்றவன்).

தனது மூன்றாவது அடையாளச் செயலாக, யெகோவா எரேமியாவிடம் ஒரு ஜாடியை வாங்கி, மக்களின் மூப்பர்களையும் (குடிமைத் தலைவர்கள்) ஆசாரியர்களின் மூப்பர்களையும் (மதத் தலைவர்கள்) பென் இன்னோம் பள்ளத்தாக்கிற்கு அழைத்துச் செல்லும்படி கூறினார். முன்னதாக, பென் இன்னோம் பள்ளத்தாக்கு, படுகொலைப் பள்ளத்தாக்கு என்று மறுபெயரிடப்படும் என்றும், தோபேத்தில் இடமில்லாமல் போகும் வரை அவர்கள் மரித்தவர்களைப் புதைப்பார்கள் என்றும் எரேமியா அவர்களிடம் கூறியிருந்தார் (எரேமியா 7:30-34). அங்கேதான் இஸ்ரவேலர்கள் தங்கள் மகன்களையும் மகள்களையும் நெருப்பில் எரித்து, பிள்ளைப் பலியிடும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர் (2 இராஜாக்கள் 21:6; 2 நாளாகமம் 33:6; எரேமியா 19:5). தோபேத் (topet) என்ற வார்த்தையின் தோற்றம் நிச்சயமற்றது, ஆனால் அது அடுப்பு என்பதற்கான ஒரு வார்த்தையிலிருந்து வந்திருக்கலாம். ஆனால், அங்கே நிலவிய பழக்கவழக்கங்களின் வெட்கக்கேடான தன்மையை வலியுறுத்தும் விதமாக, ‘வெட்கம்’ (போசெட்) என்ற வார்த்தையின் உயிரெழுத்துக்கள் தோபேத்துக்கு மாற்றப்பட்டன. விக்கிரக ஆராதனையின் இந்த உயர்ந்த இடங்கள் பென் ஹின்னோம் பள்ளத்தாக்கில் அமைந்திருந்தன. பல நூற்றாண்டுகளாக தோபேத், குயவனின் நிலம் என்று அறியப்பட்டது.¹⁵⁴³

யூதத் தலைவர்களின் முன்னிலையில் எரேமியா அந்த ஜாடியை உடைத்தபோது, ​​அவர் இஸ்ரவேலுக்கு என்ன நடக்கும் என்பதைப் பற்றி தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தார். எருசலேமும் யூதர்களும் அந்த ஜாடியைப் போல நொறுக்கப்படவிருந்தனர் – ஒருமுறை உடைந்தால் அதைச் சரிசெய்ய முடியாது. எனவே, தோபேத்தின் மீது ஒரு சாபம் இடப்பட்டது. ஏனெனில், தோபேத்தில் இடமில்லாமல் போகும் வரை அவர்கள் மரித்தவர்களை அடக்கம் செய்வார்கள் (எரேமியா 19:11). ஆனால், சதுக்கேயர்கள் குயவனின் நிலத்தை வாங்கியபோது, ​​அவர்கள் தோபேத்தையும் அதனுடன் சேர்ந்த சாபத்தையும் வாங்கினார்கள் என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. அதுதான் நடந்தது. ரோமானியர்கள் வந்து நகரத்தையும் ஆலயத்தையும் அழித்தபோது அந்தச் சாபம் நிறைவேறியது (காண்க: Mt– கி.பி. 70-ல் எருசலேமும் ஆலயமும் அழிக்கப்பட்டது).

எரேமியா தொடர்ந்து கூறினார்: இந்த இடத்தில் (தோபேத், அல்லது பென் இன்னோம் பள்ளத்தாக்கு, அல்லது படுகொலைப் பள்ளத்தாக்கு) நான் யூதாவின் மற்றும் எருசலேமின் திட்டங்களை அழிப்பேன் (எரேமியா 19:7). பிரதான ஆசாரியர்கள் முப்பது வெள்ளிக் காசுகளை எடுத்து, குயவனின் நிலத்தை வாங்கியபோது யூதாவின் மற்றும் எருசலேமின் திட்டங்கள் எவ்வாறு அழிக்கப்பட்டன? பரிசேயர்கள் மேசியாவின் அற்புதங்களை சாத்தானுக்குக் காரணம் காட்டிய காலத்திலிருந்து, அவர்கள் அவரைக் கொல்லத் திட்டமிடத் தொடங்கினர் (யோவான் 10:25-30, 11:45-53; மத்தேயு 26:3-5; மாற்கு 14:1-2, 10-11; லூக்கா 22:1-6). எனவே, பிரிட் கதாஷாவின் பின்னணியில், இஸ்ரவேலின் தலைவர்களை உள்ளடக்கிய மகா சபை, இயேசுவைக் கொல்லத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் திட்டமிடலின் ஒரு பகுதியாக, யூதாஸுக்கு முப்பது வெள்ளிக் காசுகளைக் கொடுப்பதும் அடங்கியிருந்தது. பின்னர், அதே முப்பது வெள்ளிக் காசுகளைக் கொண்டு குயவனின் நிலம் வாங்கப்பட்டது. காய்பாஸ், அன்னாஸ் மற்றும் மற்ற யூதத் தலைவர்கள், தொந்தரவு செய்யும் ரபியையும் அவர் தங்களுக்கு ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்த எல்லாப் பிரச்சனைகளையும் தாங்கள் அகற்றிவிட்டதாக நினைத்தார்கள்.

தோபேத்தின் சாபம் இரண்டு கட்டங்களில் நிறைவேறியது. மத்தேயு 27:9  இவ்வாறு கூறுவதால் இதை நாம் அறிவோம்: அப்பொழுது, எரேமியா தீர்க்கதரிசியால் சொல்லப்பட்ட காரியம் நிறைவேறியது.

முதல் கட்டம், சாலமோனின் ஆலயம், எருசலேம் மற்றும் யூதா ஆகியவற்றின் அழிவும் (எரேமியா Gb மீதான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் – கி.மு. 586-ல் திஷா பி’ஆவ் அன்று சாலமோனின் ஆலயம் அழிக்கப்பட்டது) அதைத் தொடர்ந்த பாபிலோனிய சிறையிருப்பும் (எரேமியா Gu மீதான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் – பாபிலோனியப் பேரரசின் எழுபது வருட ஆட்சி), இரண்டாம் கட்டம், ரோமானியர்களால் ஏரோதுவின் ஆலயம், எருசலேம் மற்றும் யூதா ஆகியவற்றின் அழிவும் அதைத் தொடர்ந்த புலம்பெயர்வும் ஆகும்.

பாபிலோனியர்களால் ஏற்பட்ட முதல் அழிவு, ஆவிக்குரிய விபச்சாரத்தின் (எரேமியா புத்தகத்தின் மீதான எனது விளக்கவுரையான ‘At – விசுவாசமற்ற இஸ்ரவேல்’ பார்க்கவும்) மற்றும் மனந்திரும்புதலைப் பற்றிய தேவனுடைய தீர்க்கதரிசிகளின் செய்தியைக் கேட்க மறுத்ததன் விளைவாகும். ரோமானியர்களால் ஏற்பட்ட இரண்டாவது அழிவு, வாய்மொழிச் சட்டத்தின் (Ei– வாய்மொழிச் சட்டம் பார்க்கவும்) அடிப்படையிலும், மகா சனகெத்ரினின் (Lg– மகா சனகெத்ரின் பார்க்கவும்) தீர்மானத்தின் அடிப்படையிலும் யேசுவா ஹமேஷியாக்கை நிராகரித்ததன் விளைவாகும்.

யூதாஸ் இஸ்காரியோத்தை விடப் பெரிய பொல்லாதவன் வேறு யாரும் இருக்க முடியாது. வரலாறு முழுவதிலும் வேறு பதினொரு மனிதர்கள் மட்டுமே தேவனுடைய குமாரனுடன் அவனுக்கு இருந்ததைப் போன்ற நெருக்கமான, தனிப்பட்ட உறவைக் கொண்டிருந்தனர். போதனையிலும் முன்மாதிரியிலும் யெகோவாவின் பரிபூரண சத்தியத்திற்கு வேறு யாரும் ஆட்பட்டதில்லை. தேவனுடைய அன்பு, இரக்கம், வல்லமை, தயவு, மன்னிப்பு மற்றும் கிருபைக்கு வேறு யாரும் இவ்வளவு நேரடியாக ஆட்பட்டதில்லை. யேசுவாவின் தெய்வீகத்தன்மைக்கு வேறு யாருக்கும் இவ்வளவு சான்றுகள் இருந்ததில்லை அல்லது இரட்சிப்பின் வழியைப் பற்றிய இவ்வளவு நேரடி அறிவு இருந்ததில்லை. ஆயினும், சத்தியத்தோடு கழித்த அந்த அற்புதமான மூன்றரை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆண்டுகள் அனைத்திலும், யூதாஸ் விசுவாசத்தின் முதல் அடியைக் கூட எடுத்து வைக்கவில்லை.

புரிந்துகொள்ள முடியாத விதத்தில், யூதாஸ் தேவனுடைய சத்தியத்தையும், தேவனுடைய கிருபையையும், ஏன் தேவனுடைய சொந்த குமாரனையும் கூட விடாப்பிடியாக எதிர்த்து நிராகரித்தான். கிறிஸ்துவைத் தவிர மற்ற அனைவரிடமிருந்தும் தனது பொல்லாத கலகத்தை அவன் எப்படி முழுமையாக மறைத்தான் என்பதை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவனுடைய பாசாங்குத்தனம் மிகவும் முழுமையானதாகவும் வஞ்சகமானதாகவும் இருந்தது, அப்போஸ்தலர்களில் ஒருவர் தன்னைக் காட்டிக்கொடுப்பார் என்று இயேசு முன்னறிவித்தபோதுகூட, யூதாஸ் மீது சந்தேகம் கூட எழவில்லை.¹⁵⁴⁴

அரச மண்டபத்தில் சன்ஹெட்ரினால் இயேசு முறைப்படி தண்டிக்கப்பட்டார்
மத்தேயு 27:1; மாற்கு 15:1அ; லூக்கா 22:66-71
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை சுமார் 4:30 மணியளவில்

அரச மண்டபத்தில் இயேசு சன்ஹெட்ரினால் முறையாகக் கண்டிக்கப்பட்டார். ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள்: இந்தக் குறிப்பிட்ட நாளில் ஆலயப் பாடகர் குழுவினர் சங்கீதம் 93-ஐப் பாடுவதில் உள்ள முரண்நகை என்ன? லூக்கா 22:67-70-ல் உள்ள மூப்பர்கள் மற்றும் ஆசாரியர்களின் அக்கறை, லூக்கா 23:2-ல் அவர்கள் பிலாத்துவிடம் காட்டிய அக்கறையிலிருந்து எவ்வாறு வேறுபடுகிறது? அரச மண்டபத்தில் இயேசு கண்டிக்கப்பட்டபோது, ​​மகா சன்ஹெட்ரினின் எத்தனை சட்டங்கள் மீறப்பட்டன?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: இந்த சட்டவிரோத விசாரணையில் உங்களுக்கு மிகவும் கலக்கமூட்டும் அம்சம் எது? தனிப்பட்ட முறையில் உங்களால் ஒரு அநீதியைத் தடுக்க முடியாமல் போனதுண்டா? அது உங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட உணர்வைத் தருகிறது? ஒரு குழுவினர் உங்களுக்குத் தீங்கு செய்யச் சதி செய்ததுண்டா? அது உங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட உணர்வைத் தந்தது?

மகா சன்ஹெட்ரின் (இணைப்பைக் காண Lg – The Great Sanhedrin என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்) முன்பு ஆலயத்தின் தென்மேற்கு மூலையில் அமைந்திருந்த மெருகூட்டப்பட்ட கற்கள் மண்டபத்தில் கூடிவந்தது. ஆனால் கி.பி. 30-ல் அவர்களின் இடம் அரச மண்டபத்தின் கிழக்கு முனைக்கு மாற்றப்பட்டது. சன்ஹெட்ரின் கூடிய இடம், சுமார் மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பழங்கால சர்ப்பம் பரிசுத்தமானவரைத் தன் உயரத்திலிருந்து குதிக்கச் சோதித்து அவரைக் கொல்ல முயன்ற இடத்திற்கு அருகில் இருந்தது (காண்க: Bj – வனாந்தரத்தில் இயேசு சோதிக்கப்படுகிறார்). தேவாலய மலையின் தென்கிழக்கு மூலையிலிருந்து தலைசுற்ற வைக்கும் அந்த உயரமான இடத்திலிருந்து, கீழே உள்ள பள்ளத்தாக்கிற்குச் சுமார் 450 அடி சரிவு இருப்பதாக யோசேபஸ் கூறினார். மேலும், முற்கால பாரம்பரியத்தின்படி, யேசுவாவின் சகோதரரும் எருசலேம் சபையின் தலைவருமான யாக்கோபு, தனது விசுவாசத்தைத் துறக்க மறுத்ததால், பின்னர் அங்கிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டு இரத்தசாட்சியாக மரித்தார். அது ஒரு அபசகுனமான இடமாக இருந்தது.

ஆலயத்தில் பாடுதல்: தல்மூத் டிராக்டேட் தாமித் நூலிலிருந்து, ஆலயத்தில் தினசரி தகன பலியுடன் தொடர்புடைய வாரத்தின் எந்த நாளில் எந்த சங்கீதம் பாடப்பட்டிருக்கும் என்பதை நாம் துல்லியமாக அறிந்துகொள்கிறோம். ஒவ்வொரு சங்கீதமும் இந்த தினசரி வாசிப்புகளின் பாடலுடன் எவ்வளவு நெருக்கமாகப் பொருந்திப் போகிறது என்பது பிரமிக்க வைக்கிறது. அது பெசாக்கா பண்டிகை நாள். இந்த நாளில் ஆலயப் பாடகர் குழு சங்கீதம் 93-ஐப் பாடியது. அது, யெகோவா தமது சிம்மாசனத்தில் மகத்துவத்தோடும் வல்லமையோடும் தம்முடைய அரசாட்சியை நடத்துவதைப் பற்றியது. மேசியா, அரச பலிபீடத்தில் சனகெத்ரினுக்கு முன்பாக இந்த சிம்மாசனத்தைக் குறிப்பிட்டபோது, ​​அவர் சொன்னபோது:“மனுஷகுமாரன் வல்லமையுள்ள தேவனாகிய ஹ-கெவூராவின் வலது பக்கத்தில் வீற்றிருப்பார்” (லூக்கா 22:69) என்று கூறினார். வாழ்வின் இளவரசருக்கு எதிரான விசாரணை என்பது, அதன் முடிவு ஆரம்பத்திலேயே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு வெறும் கேலிக்கூத்தாக இருந்தது. இதன்மூலம், யெகோவாவின் பரிசுத்தம் மிதிக்கப்பட்டது. அந்நாளில் தினசரி தகனபலியின்போது பாடகர் குழுவினர் பாடியது எவ்வளவு கம்பீரமாக இருந்தது!

ஆதோனாய் மகத்துவத்தால் ஆடையணிந்த ராஜா. ஆதோனாய் பெலத்தால் ஆடையணிந்து, அதனுள் கச்சையாயிருக்கிறார். உலகம் நன்கு நிலைநாட்டப்பட்டுள்ளது; அதை அசைக்க முடியாது. உமது சிம்மாசனம் நெடுங்காலத்திற்கு முன்பே நிலைநாட்டப்பட்டது; நீர் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கிறீர். ஆதோனாயே, சமுத்திரம் பொங்கி எழுகிறது, சமுத்திரம் தன் சத்தத்தை எழுப்புகிறது, சமுத்திரம் தன் ஆர்ப்பரிக்கும் அலைகளை எழுப்புகிறது. சீறிப்பாயும் நீரின் சத்தத்தையும், சமுத்திரத்தின் மகா பேரலைகளையும் விட, உன்னதத்தில் இருக்கும் ஆதோனாய் வல்லமையுள்ளவர். உமது போதனைகள் மிகவும் உறுதியானவை; ஆதோனாயே, பரிசுத்தம் உமது ஆலயத்தை என்றென்றைக்குமாக அலங்கரிக்கிறது (சங்கீதம் 93 CJB).

அதிகாலையில், அநேகமாக அதிகாலை 4:30 மணியளவில், சதுக்கேயர்கள் அனைவரும் (குறைந்தபட்சம் மகா சனகெத்ரினின் ஒரு பகுதியினர்) மற்றும் தோரா போதகர்கள், தேவகுமாரனை எவ்வாறு மரணதண்டனைக்கு உட்படுத்துவது என்பது குறித்துத் தங்கள் திட்டங்களைத் தீட்டினார்கள் (மத்தேயு 27:1; மாற்கு 15:1அ). அந்தத் திட்டங்கள், குற்றமற்றவர் எனத் தீர்ப்பளிக்க அனைவரும் வாதிடலாம், ஆனால் குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பளிக்க அனைவரும் வாதிட முடியாது என்று கூறும் விதி 8-ஐயும், தீர்ப்பு இரவில் அறிவிக்கப்படக்கூடாது, பகலில் மட்டுமே அறிவிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறும் விதி 15-ஐயும் மீறின (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்).

இனி கட்டுகளற்று, இயேசு அவர்களுக்கு முன்பாக உள்ளே அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, எதிரெதிர் வரிசைகளுக்கு இடையில் நிறுத்தப்பட்டார். பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் அவருடைய பிதா இடைவிடாமல் ஆராதிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவரை விசுவாசித்த யூதர்களில் பலர், சூரியன் இன்னும் உதிக்காத நிலையில், மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் சாலமோனின் தூண் வரிசையில் நடந்து கொண்டிருந்தனர். அநேகமாக அவர்களில் சிலர், இயேசு அன்று போதிக்கவும் குணப்படுத்தவும் ஆலயத்திற்கு வருவாரா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் சனகெத்ரினுக்கு, அவர்கள் மத்தியில் நின்றுகொண்டிருந்த அவர், ஹஷேமுக்கு தேசத்தைப் பாதுகாப்பானதாக மாற்றுவதற்காக விரைவாகவும் அமைதியாகவும் அழிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு ஆபத்தான ஜீவனாகத் தோன்றினார்.

யூத உச்ச நீதிமன்றத்தின் உறுப்பினர்கள் மெதுவாகவும் கம்பீரமாகவும் அணிவகுத்து வந்து, அவரை ஒரு கணம் நோட்டமிட்டு, பின்னர் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்வதை இயேசு கண்டபோது, ​​தேவகுமாரன் நிமிர்ந்து நின்று அவர்களை நேராகப் பார்த்தார். அனைவரும் அமர்ந்தபின், காய்பாஸ் உள்ளே நுழைந்து, மிக முக்கியமான குற்றச்சாட்டான தேவநிந்தனையை அந்தக் கைதியிடம் சுமத்தத் தொடங்கினார். “நீரே மேசியா என்றால், எங்களுக்குச் சொல்லும்” என்றார் அவர் (லூக்கா 22:66-67). மீண்டும், இது விதி எண் 10-ஐ மீறியது; குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தனக்கு எதிராகத் தானே சாட்சியமளிக்க அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்பதே அந்த விதி. கிறிஸ்து விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டதற்கான காரணம் தேவநிந்தனை என்று கூறப்பட்டது; ஆனால் உண்மையான காரணம், அவர் வாய்மொழிச் சட்டத்தைப் பின்பற்ற மறுத்ததே ஆகும் (Ei – வாய்மொழிச் சட்டத்தைப் பார்க்கவும்). விசாரணைகள் தொடர்பாக மகா சனகெத்ரினுக்கு 21 விதிகள் இருந்தன, மேலும் இயேசுவைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற தங்கள் வெறியில், அவர்கள் நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளில் அவை அனைத்தையும் மீறினர்.

இயேசு பதிலளித்தார்: “நான் உங்களுக்குச் சொன்னால், நீங்கள் என்னை நம்பமாட்டீர்கள்; நான் உங்களிடம் கேட்டால், நீங்கள் பதில் சொல்லமாட்டீர்கள்.” அவர்களுடன் பேசுவது பயனற்றதாக இருந்தது. ஆனால் இனிமேல், மானிட குமாரன் வல்லமையுள்ள தேவனுடைய வலது பக்கத்தில் வீற்றிருப்பார் (லூக்கா 22:68-69). மானிட குமாரன் தமது பூமிக்குரிய ஊழியத்தை முடித்து மரணத்தை அனுபவிக்கவிருந்தார், ஆனால் அவர் தமது மகிமையில் பிரவேசிக்கவிருந்தார் (லூக்கா 24:26; அப்போஸ்தலர் 3:13). தற்போதைய உருவகம் சங்கீதம் 110:1 (வலது பக்கம்) மற்றும் தானியேல் 7:13 (மானிட குமாரன்) ஆகியவற்றை இணைக்கிறது. அவர் தேவனுடைய குமாரன் என்று சன்ஹெட்ரினிடம் தெளிவாகக் கூறினார். அப்போஸ்தலர் 7:54-ல் இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தை ஸ்தேவான் கண்டார்.¹⁵²⁸

அவர்கள் அனைவரும், “அப்படியானால் நீர் தேவனுடைய குமாரனா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், “நானே என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள்” என்று பதிலளித்தார். அப்பொழுது அவர்கள், “இனி எங்களுக்குச் சாட்சி தேவையில்லை; அவருடைய வாயிலிலிருந்தே நாங்கள் அதைக் கேட்டிருக்கிறோம்” என்றார்கள் (லூக்கா 22:70-71). அந்தச் செயல்கள், 71 பேர் சதித்திட்டம் தீட்டாமல் ஒருமனதாக உடன்படுவது சாத்தியமற்றது என்பதால், குற்றவாளி என்று ஒருமனதாக முடிவெடுப்பது நிரபராதி என்பதைக் காட்டும் என்று கூறும் விதி 18-ஐயும், குற்றத் தீர்ப்புக்குப் பிறகு மூன்று நாட்கள் கழித்து மட்டுமே தண்டனை அறிவிக்கப்பட முடியும் என்று கூறும் விதி 19-ஐயும் மீறின (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்).

இப்போது, ​​தண்டனையை உறுதிப்படுத்த அவர்கள் தனித்தனியாகவும் முறையாகவும் வாக்களிக்க வேண்டியிருந்தது. வழக்கமாக, மற்றொரு நாள் விவாதிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும் என்று காய்பாஸ் சற்று உறுதியுடன் கூறினார், ஆனால் இன்னும் சில மணி நேரங்களில் வரவிருக்கும் ஓய்வுநாளில் விவாதிக்க முடியாது. அந்த கைதி ஓய்வுநாளைத் தொடர்ந்து அவமதிப்பவன் என்பதை அவர் அவர்களுக்கு நினைவூட்டினார்; ஓய்வுநாளன்றே நோயாளிகளைக் குணப்படுத்துவதும், பார்வையற்றவர்கள் என்று சொல்லப்பட்டவர்களைக் குணப்படுத்துவதும், இறந்தது போன்ற மயக்க நிலையில் இருந்தவர்களை எழுப்புவதும் காணப்பட்டிருந்தது. ஒரு புனிதமான ஓய்வுநாளைத் தொடங்கும் அஸ்தமன சூரியனுக்குச் சற்று முன்பு, தெய்வநிந்தனை செய்தவனைக் கொல்வதை விட மேலான நீதி வேறு என்ன இருக்க முடியும்?¹⁵²⁹

சுமார் ஒரு மணி நேர விசாரணைக்கும் விவாதத்திற்கும் பிறகு, அவர்கள் ஒவ்வொருவராக வாக்களித்தனர். விதி 17-இன் படி, மரண தண்டனைக்கான வாக்கெடுப்பு இளையவர்களிடமிருந்து தொடங்கி, தனித்தனியாக எண்ணப்பட வேண்டும், அப்போதுதான் மூத்தவர்கள் இளையவர்களைப் பாதிக்க மாட்டார்கள் (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்). அரிமத்தியாவின் யோசேப்பு அங்கு இருக்கவில்லை, ஏனெனில் அவர்களுடைய முடிவுக்கும் செயலுக்கும் அவர் சம்மதிக்கவில்லை என்பது நமக்குத் தெரியும் (லூக்கா 23:50-51). நிக்கொதேமுவும் வரவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது, அநேகமாக இயேசுவின் மீது முன்பே அனுதாபம் கொண்டிருந்ததால் அவர் அழைக்கப்படவில்லை. மற்ற அனைவரும் அவருடைய மரணத்திற்காக வாக்களித்தனர். பெயர் பட்டியல் முதலில் மூத்த உறுப்பினர்களிடமிருந்துதான் தொடங்கியது என்று நம்மால் உறுதியாகக் கூற முடியாது, ஆனால் சன்ஹெட்ரின் விசாரணைகள் தொடர்பான மற்ற எல்லா விதிகளையும் மீறியிருந்தது. இப்போது ஏன் நிறுத்த வேண்டும்? இது நீதியைப் பற்றியது அல்ல, பல ஆண்டுகளாகத் தங்கள் பக்கத்தில் இருந்த முள்ளை அகற்றுவதைப் பற்றியது. அவரை எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக அவர்களால் கொல்ல முடிந்தது. விதிகளா? என்ன விதிகள்?

பின்னர், குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் எழுதப்பட்ட பெயர், குற்றச்சாட்டு, குற்றத்தீர்ப்பு மற்றும் தண்டனை ஆகியவை கைதியுடன் சேர்த்து, தண்டனையை உறுதி செய்வதற்காக ரோமானிய ஆளுநரிடம் கொண்டு செல்லப்படும். சதுக்கேயர்கள் சந்திப்பு அறையிலிருந்து முதலில் அரச மண்டபத்தின் இரண்டாம் தளத்திற்கு வந்தனர். பின்னர், இயேசுவைத் தங்கள் மத்தியில் ஏற்றிக்கொண்டு ஆலயக் காவலர்கள் வந்தனர். அவர்கள் ஆலயத்தில் பணிபுரியும் மனிதர்கள் என்று யாரும் அடையாளம் காண முடியாதபடி தங்கள் ஆடைகளை மாற்றியிருந்தனர்.

யூதாஸ் அரச பீடத்திற்குள் நின்று அங்கு நிலவிய பரபரப்பைக் கண்டான். சன்ஹெட்ரின் என்ன முடிவு செய்திருந்தது என்று கேட்க அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது. ஆனால் மறுபுறம், கேட்காமல் இருக்கவும் அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது. தூதர்கள் ஓடிச் சென்றனர், சில நிமிடங்களிலேயே மீண்டும் திரும்பி வந்தனர். சன்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்துக்கொண்டனர், மேலும் அவ்வழியே சென்ற யாத்ரீகர்களின் கேள்விகளை முரட்டுத்தனமாகப் புறக்கணித்தனர். அந்தத் துரோகி, நிழலில் இருந்த மாபெரும் தூண்களில் ஒன்றின் அருகே நின்றான். பலமுறை அவன் தீர்ப்பைப் பற்றிக் கேட்கத் தொடங்கினான், ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவனுக்குத் தைரியம் போய்விட்டது. இறுதியாக, போதுமான தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு, அவன் கேட்டே ஆக வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான். அவன் அதைத் தெரிந்துகொண்டே ஆக வேண்டும். சிக்கலற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்த க்’ராய்ட் என்ற தன் வீட்டிலேயே தான் தங்கியிருக்கலாமே என்று அவன் விரும்பினான். அந்தச் சிறிய மனிதன், ஒரு தல்மித் ஆகத் தானாக முன்வந்திருக்கக் கூடாது என்று தன் முழு இதயத்தாலும் விரும்பினான், ஏனெனில் அன்று முதல் அவன் மனம் கவலைப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தது, அதற்கு முடிவே இல்லாதது போலத் தோன்றியது.

அவரும் மற்ற சன்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்களும் தவறு செய்கிறார்கள் என்பதை காய்பாஸுக்கு எப்படியாவது புரிய வைக்க வேண்டும். இயேசு எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை. அவர் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. காலை 9 மணி ஹகிகா பலியில் அவர்கள் பலியிடும் ஆட்டுக்குட்டியைப் போல, அவரும் தீமையிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவர். பிரதான ஆசாரியருக்கு இதை மட்டும் புரிய வைத்துவிட்டால், எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று யூதாஸ் உறுதியாக நம்பினான். ஏனென்றால், காய்பாஸ் ஒரு நீதியுள்ள, கண்ணியமிக்க மனிதர், ஒரு சட்டமியற்றுபவர்.

அதிகரித்து வரும் பதட்டத்தால், அவனது தோல் அசௌகரியமாக உணர்ந்தது. மக்கள் அவனது அசாதாரணமான அசைவுகளைக் கவனிக்கத் தொடங்கினர். அவன் அகன்ற கண்களுடன் பயங்கரமாகத் தெரிந்தான். அவன் தன் மார்பு, தொடைகள் மற்றும் கழுத்தின் பின்புறத்தை இழுத்தான். சிலர் அவனை எச்சரிக்கையுடன் பார்த்தனர். யூதாஸ் தன்னைச் சுற்றியிருந்த முகங்களை வெறுப்புடன் பார்த்தான். அவர்களில் சிலர் குருவைப் போலவே தோன்றினர். தனக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிடுமோ என்று அவன் பயந்தான். அந்தச் சிறிய மனிதன் தன் உள்ளங்கைகளைத் தன் நெற்றியில் வைத்துக்கொண்டு கூட்டத்தின் ஊடாக ஓடினான். அவன் ஒரு தூதுவருடன் மோதவிருந்தான், பின்னர் மூச்சிரைக்க நின்று, சன்ஹெட்ரின் என்ன முடிவு செய்திருக்கிறது என்று கேட்டான். இத்தகைய கேள்விகளுக்குத் தனக்கு நேரமில்லை என்று தூதுவன் கூறினான். கலிலேயத் தீர்க்கதரிசிக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதைத் தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று யூதாஸ் கெஞ்சினான். “ஓ, அவரா,” என்றான் தூதுவன். “அவர் இன்று காலையில் மரத்தில் சிலுவையில் அறையப்படுவார்” (அப் 5:30, 10:39, 13:29; 1 பேதுரு 2:24). ¹⁵³⁰

அடுத்த கட்டமாக, இயேசுவைப் பொன்டியு பிலாத்துவிடம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அந்த ஆளுநருக்கு யூதர்களிடம் பொறுமை குறைவாகவே இருந்தது, மேலும் அவர்கள் ரோமுக்கு விசுவாசமாக இருப்பார்கள் என்றும் அவர் நினைக்கவில்லை. அவர் சகித்துக்கொண்டிருந்த மூன்று முக்கியப் பண்டிகைகளின் போது, ​​அவர் மிகவும் கவனமாக நடந்துகொண்டார். பெரும் எண்ணிக்கையிலான மக்கள் தைரியமடைந்ததால் யூதர்கள் கிளர்ச்சி செய்யவே முற்பட்டனர்; அப்படி அவர்கள் கிளர்ச்சி செய்தால், பழியை அவர் ஏற்றுக்கொள்வார். ஆனால், அவர் மிகவும் கடுமையாக நடந்துகொண்டால், அவர்களை ஒரு “புனித நம்பிக்கையாக” நடத்த வேண்டும் என்ற பேரரசர் திபேரியஸின் கட்டளையை மீறியதற்காக, அவர் ரோமிலிருந்து திரும்ப அழைக்கப்படக்கூடும்.

பிலாத்து மூன்று ஆண்டுகளாக யூதேயாவின் ஆளுநராக இருந்தார். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், உள்ளூர் தகராறுகளுக்கு இடையில் சமாதானம் செய்து அமைதியை நிலைநாட்டுவதே அவருடைய வேலையாகத் தோன்றியது, ஆனால் அது சொல்வதற்கு எளிதானது, செய்வதற்குக் கடினமானது. யூத தத்துவஞானி ஃபிலோ, பிலாத்துவை “வளைந்து கொடுக்காத, பிடிவாதமான மற்றும் கொடூரமான குணம் கொண்ட மனிதர்” என்று எழுதினார். ஆனாலும், யூதர்கள் ஏற்கெனவே அவரை விஞ்சியதோடு, அதே நேரத்தில் அவருடைய தொழில் வாழ்க்கையையும் சேதப்படுத்தியிருந்தனர்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான், காய்பாஸ் தனது படையை செசரியாவிலிருந்து கொண்டு வந்து எருசலேமில் உள்ள குளிர்காலத் தங்குமிடங்களுக்கு மாற்றியபோது, ​​பிலாத்துவுடன் ஒரு பலப்பரீட்சையை எதிர்கொண்டார். இராணுவக் கொடிகளில் இணைக்கப்பட்டிருந்த பேரரசரின் மார்பளவுச் சிலைகளை நகரத்திற்குள் கொண்டு வந்ததன் மூலம், யூதர்களின் பழக்கவழக்கங்களுக்கு எதிராக அவர் ஒரு துணிச்சலான நடவடிக்கையை எடுத்தார். தோரா, உருவங்களை உருவாக்குவதைத் தடை செய்கிறது. இந்தக் காரணத்தினால்தான், இதற்கு முந்தைய ஆட்சியாளர்கள் நகரத்திற்குள் நுழைந்தபோது, ​​அத்தகைய அலங்காரங்கள் இல்லாத கொடிகளைப் பயன்படுத்தினர். பிலாத்துதான் முதன்முதலில் அந்தச் சிலைகளை எருசலேமுக்குள் கொண்டு வந்து நிறுவினார்; அவர் இரவில் நுழைந்ததால், மக்களுக்குத் தெரியாமல் இதைச் செய்தார். ஆனால் மக்கள் அதைக் கண்டுபிடித்தபோது, ​​அவர்கள் பெருந்திரளாக செசரியாவுக்குச் சென்று, பல நாட்கள் அந்தச் சிலைகளை அகற்றுமாறு அவரிடம் மன்றாடினார்கள். அவ்வாறு செய்வது பேரரசருக்கு அவமானமாக இருக்கும் என்பதால், அவர் அதற்கு இணங்க மறுத்துவிட்டார்; இருப்பினும், அவர்கள் அவரிடம் மன்றாடுவதை நிறுத்தாததால், ஆறாம் நாளில் அவர் இரகசியமாகத் தன் படைகளுக்கு ஆயுதம் வழங்கி, அவற்றை உரிய இடங்களில் நிறுத்தினார், அதே நேரத்தில் அவரே பேச்சாளர் மேடைக்கு வந்தார். பதுங்கியிருந்த இராணுவத்திற்கு மறைவிடத்தை வழங்கும் வகையில், அந்த மேடை அரங்கத்தில் கட்டப்பட்டிருந்தது. யூதர்கள் கடவுளின் உதவியை வேண்டிப் பிரார்த்தனை செய்யத் தொடங்கியபோது, ​​முன்னரே ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட ஒரு சைகையின்படி, அவர் தன் வீரர்களைக் கொண்டு அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டு, அவர்கள் தங்கள் அமளியை நிறுத்திவிட்டுத் தங்கள் இடங்களுக்குத் திரும்பாவிட்டால் அவர்களைக் கொன்றுவிடுவதாக அச்சுறுத்தினார். ஆனால் அவர்களோ, தரையில் விழுந்து வணங்கி, தங்கள் கழுத்துகளைக் காட்டி, தோராவை மீறுவதை விட இறப்பதே மேல் என்று அறிவித்தார்கள். சட்டங்களின் மீதான அவர்களின் பக்தியின் வலிமையைக் கண்டு திகைத்த பிலாத்து, உடனடியாக எருசலேமிலிருந்து அந்தச் சிலைகளை அகற்றி, அவற்றை செசரியாவுக்குத் திரும்பக் கொண்டு வந்தார். ¹⁵³¹

அதுமட்டுமல்லாமல், பிலாத்துவின் தவறை விவரித்து, காய்பாஸ் பேரரசர் திபேரியாவுக்கு ஒரு கடிதமும் எழுதினார். திபேரியா கடும் கோபமடைந்தார். வரலாற்றாசிரியர் ஃபிலோ எழுதியது போல, “அடுத்த நாள் கூட காத்திருக்காமல், உடனடியாக அவர் பிலாத்துவுக்குக் கடிதம் எழுதி, அவருடைய இந்த புதுவிதமான துணிச்சலுக்காக ஆயிரம் முறை அவரைக் கடுமையாக விமர்சித்தும் திட்டியும் வந்தார்.”

விஷயம் அவருக்குப் புரிந்திருக்கும் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம், ஆனால் நிலைமை இன்னும் மோசமானது. எருசலேமுக்குத் தண்ணீர் கொண்டு வர ஒரு புதிய நீர்வழியைக் கட்டும் ஒரு சிறந்த யோசனை அவருக்குத் தோன்றியது. நல்ல யோசனைதான், ஆனால் அவரால் தன் வழியிலிருந்து விலக முடியவில்லை. தான் ஒரு நல்ல காரியத்தைச் செய்வதாக அவர் நினைத்தாலும், அதற்கான செலவை ஆலயக் கருவூலமே ஏற்கும்படி கட்டாயப்படுத்தி, தனது சொந்த முயற்சியையே அவர் நாசப்படுத்தினார். இயல்பாகவே, “புனித நிதிகள்” பயன்படுத்தப்பட்டதால் யூதர்கள் சீற்றமடைந்தனர். அடுத்த பண்டிகையின்போது, ​​ஒரு சிறிய யூதக் கூட்டம் கிளர்ந்தெழுந்து, அதன் கட்டுமானத்தை நிறுத்துமாறு அவரிடம் கோரிக்கை விடுத்தது. அவர்கள் எருசலேமின் தெருக்களில் பிலாத்துவைச் சபித்தனர்.

தனது கொடுமைக்கான பெயரை மேலும் வலுப்படுத்தும் விதமாக, பிலாத்து எதிர்ப்பை எதிர்பார்த்து, தனது நூற்றுக்கணக்கான வீரர்களை யூத யாத்ரீகர்களின் ஆடைகளை அணியச் செய்து, அவர்களின் ஆயுதங்களை அந்த ஆடைகளுக்குள் மறைத்து வைத்தார். கூட்டம் அரண்மனையை நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்றபோது, ​​மாறுவேடமிட்ட வீரர்கள் அந்தக் கும்பலைச் சூழ்ந்துகொண்டு அவர்களைத் தாக்கினர். அவர்கள் ஆயுதமற்ற யாத்ரீகர்களை அடித்தும் குத்தியும் காயப்படுத்தினர். “இந்த வழியில் அவர்களில் பெரும் எண்ணிக்கையிலானோர் கொல்லப்பட்டனர், மேலும் அவர்களில் சிலர் காயங்களுடன் தப்பி ஓடினர். கலகத்தை வீழ்த்தும் முயற்சிக்கு ஒரு முடிவுகட்டப்பட்டது,” என்று யூத வரலாற்றாசிரியர் யோசேபஸ் பின்னர் எழுதினார்.

யூத மக்கள் பிலாத்துவை ஒரு குண்டராகக் கருதினர். அதற்குக் காரணமும் இருந்தது. மீண்டும் ஒருமுறை யோசேபஸ் அவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள நமக்கு உதவுகிறார். அவர்கள் அவரை, “வஞ்சகமானவர் மற்றும் கோபக்காரர்” என்று நினைத்ததோடு, “அவருடைய ஊழல், வன்முறை, திருட்டுகள், தாக்குதல்கள், இழிவான நடத்தை, விசாரிக்கப்படாத கைதிகளை அவர் அடிக்கடி தூக்கிலிட்டது, மற்றும் முடிவில்லாத காட்டுமிராண்டித்தனமான கொடுமை” ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசினர்.

ஆயினும், காய்பாஸும் அதே அளவு குற்றவாளியாக இருந்தார்.

உண்மை என்னவென்றால், தற்காலிகப் பிரதான ஆசாரியரும், மகா சன்ஹெட்ரின் என்று அழைக்கப்பட்ட யூத உச்ச நீதிமன்றத்தின் தலைவருமான யோசேப்பு காய்பாஸின் உதவியின்றி, பொன்டியு பிலாத்துவால் யூத மக்களை ஆள முடியவில்லை.

காய்பாஸ் ஒரு தேர்ந்த அரசியல்வாதி. யூதப் பாரம்பரியங்களைக் காப்பது முக்கியம் என்று பேரரசர் திபேரியஸ் நம்பியது மட்டுமல்லாமல், முன்கோபியான பிலாத்துவை அவர் மிகவும் இறுக்கமான கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தார் என்பதையும் அவர் முழுமையாக அறிந்திருந்தார். ஆம், யூதேயாவின் பொறுப்பில் பிலாத்து இருந்திருக்கலாம், ஆனால் எருசலேமின் அன்றாட நிர்வாகத்தைக் கண்காணித்தவர் காய்பாஸ்தான்; அவர் தனது சொந்தக் கொடூரமான திட்டங்களை மதப்பற்று மற்றும் பக்தி என்ற போர்வையில் மறைத்தார். தங்கள் பாவங்களுக்கான பரிகாரச் சடங்குகளை நடத்தியவரும், பாஸ்கா மற்றும் யோம் கிப்பர் பண்டிகைகளின் போது மிகவும் பிரமிக்க வைக்கும் சடங்கு ஆடைகளை அணிந்து ஆலயப் பிரகாரங்களில் தோன்றியவருமான அதே மனிதர், ரோமுக்கும் ஒழுக்கமற்ற பேரரசர் திபேரியஸுக்கும் ஒரு நெருங்கிய நண்பர் என்பதை எருசலேமில் வாழ்ந்த சில யூதர்கள் கூட யூகித்திருக்க மாட்டார்கள்.

ஆகவே, தேவனுடைய சமுகத்தில் நின்று பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுவதைக் காணும் அதே மனிதர்தான், பிலாத்து ஆலய நிதிகளைக் கொள்ளையடித்தபோது அதை எதிர்க்காத பிரதான ஆசாரியராகவும் இருக்கிறார். எருசலேமின் வீதிகளில் யூதர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டபோதும் காய்பாஸ் மௌனமாக இருந்தார். ஒவ்வொரு பண்டிகையின் முடிவிலும் இரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட அந்த சடங்கு அங்கிகளைத் திருப்பிக் கொடுக்குமாறு பிலாத்து அவரைக் கட்டாயப்படுத்தியபோதும் அவர் புகார் செய்யவில்லை. யார் பொறுப்பில் இருக்கிறார் என்பதை நினைவூட்டும் விதமாக, அந்த அங்கிகளைத் தன் பாதுகாப்பில் வைத்திருக்கவே அந்த ஆளுநர் விரும்பினார்; அவை சுத்திகரிக்கப்படுவதற்காக, ஒவ்வொரு பண்டிகைக்கும் ஏழு நாட்களுக்கு முன்பே அவற்றை அவரிடம் ஒப்படைத்தார்.

யோசேப்பு காய்பாஸுக்கு முன்பு, பிரதான ஆசாரியர்கள் ரோமின் கைப்பாவைகளாக இருந்தனர்; கீழ்ப்படியாமைச் செயல்களுக்காக எளிதில் மாற்றப்படக்கூடியவர்களாக இருந்தனர். ஆனால், சதுக்கேயரான காய்பாஸ், அதிகாரத்தில் நீடிப்பதற்காக ஒரு எளிய, ஆனால் புத்திசாலித்தனமான சூத்திரத்தை உருவாக்கியிருந்தார்: ரோமின் விவகாரங்களில் தலையிடாமல் இருப்பது.

காய்பாஸ், பிலாத்து தனது பதவியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள உதவினார், அதற்குப் பதிலாக, பிலாத்து அவரது அதிகாரத்தை அதிகரிக்க உதவினார்.

இரு மனிதர்களும் தங்களின் வசதிக்கேற்ற உறவைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். ஆகவே, காய்பாஸின் நான்கு முன்னோடிகள் பிரதான ஆசாரியராக ஓராண்டு மட்டுமே பணியாற்றி பின்னர் நீக்கப்பட்ட நிலையில், அவர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பதவியில் இருந்தார் – மேலும் அவரது வேகம் குறைவதற்கான எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை. மேலும், அவர் பதவியில் இருந்த ஒவ்வொரு ஆண்டும், பிரதான ஆசாரியருக்கும் உழைக்கும் வர்க்க யூதர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளி இன்னும் விரிவடைந்தபோதிலும், ரோமுக்கும் ஆலயத்திற்கும் இடையிலான பிணைப்பு வலுப்பெற்றது. என்னவொரு ஜோடி!

பிலாத்துவும் காய்பாஸும் வேறுபட்டிருந்ததை விட ஒத்திருந்தது ஒரு சாதகமான அம்சமாக அமைந்தது. பிலாத்து, ரோமானியர்களின் செல்வந்த குதிரையேற்ற வர்க்கத்தில் பிறந்தார், காய்பாஸ் பல நூற்றாண்டுகளாக செல்வந்த ஆலய ஆசாரியர்களாக இருந்த பரம்பரையில் பிறந்தார். இருவருமே நடுத்தர வயதினராகவும் திருமணமானவர்களாகவும் இருந்தனர். ஒரு நீண்ட நாளின் முடிவில், இறக்குமதி செய்யப்பட்ட திராட்சை மதுவை அருந்துவதை அவர்கள் இருவரும் விரும்பியிருக்கலாம். பிலாத்து செசரியாவை விட்டு எருசலேமுக்கு பயணம் செய்தபோது, ​​அவர்கள் இருவரும் வசதியான மேல் நகரத்தில், அடிமைகளைக் கொண்ட அரண்மனைகளில் வெறும் நூறு கெஜம் தொலைவில் வசித்தனர். மேலும், அவர்கள் இருவரும் முற்றிலும் மாறுபட்ட தெய்வங்களை வணங்கியபோதிலும், தங்களை மதப்பற்றுள்ளவர்களாகவே கருதினர்.

பிலாத்துக்கோ அல்லது காய்பாவுக்கோ சற்றும் தேவைப்படாத ஒரு விஷயம், கவனமாக அமைக்கப்பட்ட அதிகாரச் சமநிலையைக் குலைக்க ஒரு துரோகியான ரபிதான். இதனால்தான் காய்பாவும் மகா சனகெத்ரின் உறுப்பினர்களும் இயேசுவைக் கைது செய்து, எந்த வழியிலாவது அவரைக் குற்றவாளியாக்கத் திட்டமிட்டனர்.

பரிசேயர்கள் தங்கள் விசாரணையின் இரண்டாம் கட்டத்தை முடித்து, மகா சனகெத்ரினுக்கு அறிக்கை சமர்ப்பித்திருந்தனர். வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டு, இயேசு குற்றவாளி எனக் கண்டறியப்பட்டார். மேலும், அவருக்கு மரண தண்டனையும் விதிக்கப்பட்டது. அடுத்த கட்டமாக, அந்த குற்றவாளியை பொன்டியு பிலாத்துவிடம் அனுப்பி, அவர் யேசுவாவின் மரணதண்டனைக்கு உத்தரவிடுவாரா என்று பார்க்க வேண்டும். இது ஒரு சாதாரண காரியமாக இருக்காது.¹⁵³²

காலை சுமார் 5:30 மணியளவில், தாவீதின் பரிசுத்த நகரத்திற்கு வெளியே ரோமானியரின் அனுமதியுடன் மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்படுவதற்காக, தேவகுமாரன் “மறுதலிப்பின் வாசல்” வழியாக வெளியே அழைத்துச் செல்லப்பட்டார் (மாற்கு 15:1).1533  மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் பின்புறத்தில் உள்ள மேற்குச் சுவரில் “மறுதலிப்பின் வாசல்” அமைந்திருந்தது தற்செயலானதல்ல. இஸ்ரவேல் கிறிஸ்துவை நிராகரித்தது, ஆனால் அவருடைய மிகப்பெரிய வேதனை அதே நாளில் சிலுவையில் கடைசி மூன்று மணி நேரத்தில் நிகழவிருந்தது. அங்கே, நித்திய காலத்திலேயே முதல் மற்றும் ஒரே முறையாக, நாம் அவரில் தேவனுடைய நீதியாகும்படிக்கு, இயேசு நமக்காகப் பாவமானபோது, ​​பிதாவாகிய தேவன் திரித்துவத்தின் இரண்டாம் நபரைப் புறக்கணிக்க வேண்டியிருந்தது (இரண்டாம் கொரிந்தியர் 5:21 மற்றும் முதலாம் பேதுரு 2:24).

இன்று, முன்னாள் நிராகரிப்பு வாயில் பகுதியில், அழுகைச் சுவர் உள்ளது. இது கோவிலின் வெளிப்புற சுவரின் எச்சம். முன்னாள் நிராகரிப்பு வாயிலுக்குப் பிறகு முதல் வளைவுப்பாதை வில்சனின் ஆர்ச் ஆகும். ஆண்கள் அங்கேயும் தெற்கே திறந்த வெளியிலும், பெண்கள் பிரிவின் தடை வரை பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள். சுமார் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு யூதத் தலைமையால் கோவிலில் இருந்து மெஷியாக் தூக்கி எறியப்பட்ட இடத்தில், யூத மக்கள் அமைதியின்மை மற்றும் இன்று உலகின் விரோத நாடுகளின் அடக்குமுறையைக் கண்டு புலம்புவது அங்கு சரியாக இருந்தது என்பது முரண்பாடானதல்லவா?¹⁵³⁴

2023 அக்டோபரில், போர் தொடங்குவதற்குச் சற்று முன்பு, சுக்கோத் பண்டிகையின் போது ஜெருசலேமுக்குச் சென்றிருந்தேன். அப்போது நான் வில்சன் வளைவுக்குள் சென்றேன். அங்கு, ஆர்த்தடாக்ஸ் மற்றும் ஹசிடிக் ஆண்கள் வில்சன் வளைவின் உள்ளே புலம்பல் சுவருக்கு எதிராகப் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டிருந்தபோது, ​​ஆயிரக்கணக்கான வாய்மொழிச் சட்டத் தொகுதிகள் (Ei – The Oral Law பார்க்கவும்) படிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன். இந்தத் தனித்துவமான காட்சியைக் காண இங்கே சொடுக்கவும்.

கதைக்குத் திரும்புவோம், காய்பாவும் அவனது சிறிய சதுக்கேயர் குழுவும் புத்திசாலிகளாக இருந்தனர். நசரேயனுக்கு மரண தண்டனையை உறுதி செய்ய பிலாத்துவை சம்மதிக்க வைப்பதற்கான சிறந்த வாய்ப்பு, அவனை ஒரு மத சக்தியாகக் குறைத்துக் காட்டுவதில்தான் உள்ளது என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். அவர்கள் அவனை கலிலேயாவிலிருந்து வந்த ஒரு சிறிய, மலிவான மத மோசடிக்காரனாகக் காட்ட வேண்டியிருந்தது. இந்த மனிதனுக்குப் பெரும் ஆதரவு உள்ளது என்று பிலாத்து யூகித்தால், எல்லாம் வீணாகிவிடும். ஏனென்றால், அந்த ஆளுநர் உடனடியாக ஒரு யூதக் குழுவை மற்றொரு குழுவிற்கு எதிராகத் தூண்டிவிடத் தொடங்கிவிடுவார். அவரால் யூதர்களைப் பிரிக்க முடிந்தால், விரைவில் அவர்களை ஒருவருக்கொருவர் கழுத்தறுக்கச் செய்துவிடுவார். ஒடுக்குபவரின் பார்வையில், இது ஒரு சிறந்த சூழ்நிலையாக இருக்கும்.

இவ்வாறு, இந்த விஷயத்தில் ஏற்படும் எந்தவொரு பிளவும் மக்களை ஆலயத்திற்கு எதிராகத் திருப்பிவிடும் என்று நினைப்பது காய்பாவைக் கவலையடையச் செய்தது. அத்தகைய சண்டையில், மேலும் மேலும் மக்கள் கர்த்தரிடம் திரும்புவார்கள், ஏனென்றால் அவரால் அற்புதங்களைச் செய்ய முடியும், ஆனால் ஆசாரியர்களால் முடியாது. காலப்போக்கில், பரிசுத்த ஆலயம் எகிப்தின் பிரமிடுகளைப் போல ஒரு பெரிய கல்லறையாக மாறிவிடும். இல்லை, இதைச் செய்தே ஆக வேண்டும்!

அவர்கள் இயேசுவை யாருக்கும் தெரியாமல் தேவாலய மலையிலிருந்து வெளியே கொண்டு செல்ல வேண்டியிருந்தது. காலை 9:00 மணிக்கு நடக்கவிருந்த ஹகிகா காணிக்கையை எதிர்பார்த்து, வெளிப் பிரகாரத்தில் ஏற்கனவே சுமார் முப்பது ஆயிரம் பேர் கூடியிருந்தனர். நசரேயன் பிலாத்துவின் தலைமையகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தால், அங்கே ஒரு கலவரம் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும். எனவே, அவர்கள் அந்தக் குற்றவாளியை அரச பீடத்தின் மேற்கு முனைக்கு, தேவாலய மலையின் மேற்குச் சுவருக்குப் பின்னால் உள்ள தீரோபோயன் பள்ளத்தாக்கு வழியாக, பிரட்டோரியத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு செல்வதற்கு, அவர்கள் மேல் நகரத்தில் இருந்த ஏரோது அந்திப்பாவின் அரண்மனையைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. கொண்டாட்டத்திற்காக மக்கள் இன்னும் தேவாலய மலையை நோக்கிப் படையெடுத்து வந்துகொண்டிருந்தனர். ஒருவேளை அவர் அடையாளம் காணப்பட்டால் என்ன செய்வது?

அவர்கள் எந்த ஆபத்தையும் எடுக்க விரும்பவில்லை. பிலாத்துவின் முன்னிலையில் இயேசுவுக்கு எதிராகக் கூச்சலிடுவதற்கு ஒரு கூட்டத்தை உடன் அழைத்து வந்தால் அது உதவியாக இருக்கும் என்று சதுக்கேயர்களில் ஒருவன் யோசனை கூறினான். அந்தச் சிறிய குழுவினர் இந்த யோசனையின் எளிமையைக் கண்டு வியந்தனர். யாரை அவர்கள் வரவழைக்க முடியும்? தேவாலயக் காவலர்களின் சேவையைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று ஒருவன் யோசனை கூறினான். தேவாலயத்தில் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைச் சம்பாதிப்பவர்கள் அதன் பாதுகாப்பிற்காக உழைக்க வேண்டும். அவர்கள் எதை நம்பினார்கள் என்பது ஒரு பொருட்டல்ல; லாசரு மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார் என்ற பொய்யை அவர்கள் நம்பினாலும் கூட, தங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டதை அவர்கள் செய்வார்கள்.

ஆகையால், ஏராளமான ஆலயக் காவலர்களை உடன் அழைத்துச் செல்லவும், அவர்கள் தங்கள் சாதாரண உடைகளை அணிந்துகொள்ளவும், மேலும் பல லேவியர்களைக் கொண்டு அவர்களை வழிநடத்தவும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. மேற்கு மதில் சுவரின் வெளிப்புறத்தில் இருந்த பிலாத்துவின் தலைமையகத்திற்குச் செல்லும் ஊர்வலத்தில், அவர்கள் கைதியைச் சுற்றி நெருக்கமாக சூழ்ந்துகொள்வார்கள். இதனால், எருசலேமில் இருந்த அவனது ஆதரவாளர்கள் அவனருகில் செல்லவோ, அல்லது கைதி யார் என்பதைக் கூட பார்க்கவோ முடியாது. பின்னர், பிரட்டோரியத்தில், மாறுவேடமிட்ட ஆலயக் காவலர்கள், இரட்டை வளைவுகளின் நுழைவாயிலிலிருந்து ஆரவாரத்தை வழிநடத்தும் ஆசாரியர்களிடமிருந்து குறிப்புகளைப் பெறுவார்கள்.

அவர்கள் அந்தக் குற்றவாளியைச் சாலையின் நடுவில் இருந்த பிலாத்துவின் தலைமையகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். எல்லா நேரங்களிலும், கடவுளை நிந்தித்ததாகக் கூறப்படும் நபர் தெய்வநிந்தனை செய்ததாகக் கருதப்பட்ட அவனுக்கு முன்னும், இருபுறமும், பின்னாலும் ஏராளமான மக்கள் இருந்தனர். அதிகாலை மங்கலில் இந்தச் சாலைகளில் சாதாரணமாக நடந்து செல்பவர்களால், ஒரு கைதி எங்காவது அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாரா, அல்லது அன்று காலை பின்னர் நடைபெறவிருந்த ஹகிகா காணிக்கையைக் கொண்டாடுவதற்காக, வழிபாட்டாளர்கள் குழு ஒன்று சாலமன் மண்டபத்தைச் சுற்றி வந்து கோவில் மலைக்குள் நுழையப் போகிறதா என்பதைச் சொல்லிவிட முடியாது.

ராபின்சனின் வளைவிலிருந்து (இடதுபுறம்) நேரடியாகப் புறப்பட்டு, காயாபாஸ் பிரட்டோரியத்திற்கு முதலில் வந்து சேர்ந்தார். அன்றைய காலைப் போலவே, பிரதான ஆசாரியர் இரட்டை வளைவுகளின் கீழ் நின்று, ஒரு புறஜாதி தூதனை உள்ளே அனுப்பினார். அந்தத் தூதன், மகா சன்ஹெட்ரின் தனது முழு ஞானத்தோடு, யூதர்களின் அரசன் என்று பாசாங்கு செய்து மக்களை ஏமாற்றிய நாசரேத்தின் இயேசு என்பவனை தெய்வநிந்தனைக் குற்றவாளி என்று கண்டறிந்துள்ளதாகத் தெரிவித்தான். அந்த மனிதன் கைது செய்யப்பட்டு, தோராவின் கீழ் விசாரிக்கப்பட்டு, மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருந்தான். பேரரசரின் மாட்சிமைக்குரிய ஆளுநரான திபேரியஸுக்கு விருப்பமிருந்தால், பொன்டியு பிலாத்துவாகிய அவர் இந்தத் தீர்ப்பை அங்கீகரித்து, அவர்களின் ஓய்வுநாளான சூரியன் மறைவதற்குள், அதாவது அன்றைய தினம் அது நிறைவேற்றப்படுவதை உறுதிசெய்ய வேண்டும் என்று மகா சன்ஹெட்ரின் கேட்டுக்கொண்டது. அந்தத் தூதன் முற்றத்தின் நடைபாதையைக் கடந்து, பிரட்டோரியத்தின் அறைகளுக்குச் செல்லும் அடுக்கடுக்கான கல் படிகளில் ஏறி, ஆளுநரின் முன்னிலைக்கு வந்தான். அது எந்தக் கருத்தும் இன்றி வாசிக்கப்பட்டது, மேலும் பிரதான ஆசாரியரைக் காத்திருக்குமாறு சொல்லும்படி அந்தத் தூதனிடம் கூறப்பட்டது.

இது ஒரு முரட்டுத்தனமான தொடக்க நகர்வாக இருந்தது, ஆனால் காய்பாஸ் இதை எதிர்பார்த்திருந்தார். அவர் மற்ற சதுக்கேயர்கள் மற்றும் பரிசேயர்களுடன் வளைவுகளுக்குக் கீழே நின்று, வெறுக்கப்பட்ட ரோமானியக் காவலர்கள் தங்கள் நிலைகளில் அங்கும் இங்கும் நடமாடுவதைப் பார்த்தார். என்றாவது ஒருநாள், யெகோவாவின் உதவியால் ADONAI, பரிசுத்த நகரம் இந்தத் தீட்டுப்படுத்துபவர்கள் அனைவரிடமிருந்தும் விடுபடும் என்று அவர் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டார். பிரதான ஆசாரியன் பெருமூச்சு விட்டான். மேசியா மட்டும் வந்தால் போதும். அவர் அவர்களைத் துரத்திவிடுவார்! வளைவுகளுக்கு வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த சதுக்கேயர்களில் ஒருவன், இயேசுவைத் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு ஒரு குழு தெருவில் வருவதாகச் சொன்னான். ஏறக்குறைய அதே நேரத்தில், பிலாத்து தனக்குப் பின்னால் ஒரு அதிகாரிகளின் குழுவுடன் மேல்மாடத்தில் வெளியே வந்தார்.¹⁵³⁵ அது காலை சுமார் 6:00 மணி.

அழுத பாறை
மத்தேயு 26:58, 69-75; மாற்கு 14:54, 66-72; லூக்கா 22:54b-62; யோவான் 18:15-18 மற்றும் 25-27
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை சுமார் 3:30 மணியளவில்

அழுத கற்பாறை: பேதுரு பிரதான ஆசாரியனின் வீடு வரை இயேசுவைப் பின்தொடரும் அளவுக்குத் தைரியமாக இருந்தார். பேதுருவும் யோவானும் என்ன செய்ய விரும்பினார்கள் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? கேபா இப்போது ஏன் இயேசுவைத் துறக்கிறான் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? என்ன நடந்தது என்பதை பேதுரு எப்போது உணர்ந்தார்? ஏன் அப்போது? ஏன் அழுதார்?

சிந்திக்கவும்: பேதுருவின் கதை உங்களை எவ்வாறு தாழ்மையடையச் செய்கிறது மற்றும் ஊக்கப்படுத்துகிறது? நீங்கள் எப்போது பேதுருவைப் போல உணர்ந்திருக்கிறீர்கள்? உண்மைகளைப் பொருட்படுத்தாத அளவுக்கு மனத்தில் உறுதியாக இருந்த ஒருவருடன் நீங்கள் எப்போது பழகியிருக்கிறீர்கள்? அது உங்கள் விசுவாசத்துடன் தொடர்புடையதாக இருக்கும்போது அதை நீங்கள் எவ்வாறு கையாளுகிறீர்கள்? உங்கள் வாழ்க்கையில் தோல்வியையும் குற்றவுணர்வையும் உங்களுக்கு நினைவூட்டும் “சேவல்” எது? நீங்கள் எப்படி மீண்டு வந்தீர்கள்?

இரவுக் காற்று இப்போது மிகவும் குளிராக இருந்தது. மேற்கிலிருந்து ஈரமான காற்று வீசியது, காவலர்கள் தங்கள் அங்கிகளைத் தோளில் சுமந்துகொண்டு, ஒரு திறந்த நெருப்பை மூட்டினார்கள். அவர்கள் காய்பாவின் முற்றத்தில் பதுங்கியிருந்தார்கள், கரித்துண்டுகளின் ஒளி அவர்களின் முகங்களில் சுருக்கமான, செந்நிறத் தீப்பொறிகளைப் பூசியது. பின்னர், இயேசுவைக் கைது செய்தவர்கள் அவரைக் கூட்டிக்கொண்டுபோய், பிரதான ஆசாரியனாகிய காய்பாவின் இல்லத்திற்குள் கொண்டு சென்றார்கள். அங்கே சதுக்கேயர்கள், பரிசேயர்கள், மற்றும் தோரா போதகர்கள் அனைவரும் கூடிவந்தார்கள் (மத் 26:57; மாற் 14:53; லூக் 22:54அ). பிரதான ஆசாரியனின் வீட்டின் மேல்மாடியில் விசாரணை நடந்துகொண்டிருந்தபோது, ​​நமது கவனம் இப்போது கயாபா என்ற பெயருடைய மற்றொரு முக்கியமான நபரின் பக்கம் திரும்புகிறது; அந்தத் துயரமான பஸ்கா பண்டிகையின் அதிகாலைப் பொழுதில் அவர் இருந்தார். கேபா (காய்பாஸ் என்ற அதே மூலச்சொல்), இன்னும் முற்றத்தில் வெளியே அமர்ந்திருந்தார்.¹⁵²³

இயேசு சிறைபிடிக்கப்பட்டபோது, ​​சீமோன் பேதுருவும் யோவானும் அவரைத் தூரத்திலே முற்றத்தின் வாசல் வரை பின்தொடர்ந்தார்கள் (மத்தேயு 26:58). அவர்கள் கொள்ளையடிக்கும் கூட்டத்திற்குப் பின்னால் வந்திருந்தார்கள், மேலும் அவர்கள் இருவரும் தங்கள் ஆண்டவர் வாசலுக்குள் மறைந்துபோவதைக் கண்டிருந்தார்கள். தாங்கள் அவரைப் பின்தொடர வேண்டுமா என்று அவர்கள் விவாதித்தார்கள். பிரதான ஆசாரியனுக்கு யோவானைத் தெரிந்திருந்ததால், அவன் இயேசுவுடன் பிரதான ஆசாரியனின் முற்றத்திற்குள் சென்றான், ஆனால் பேதுரு வாசலுக்கு வெளியே காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. இயேசு காய்பாஸின் வீட்டில் இருந்தபோது, ​​அந்த இளம் அப்போஸ்தலன் வேலைக்காரனின் வாசலைத் தட்டினான்.

யோவான் அங்கே பணியில் இருந்த ஒரு பணிப்பெண்ணிடம் பேசினான். அவள் வாசலைச் சிறிதளவு திறந்து, தன் கையில் ஒரு விளக்கை ஏந்தியபடி யோவானின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவள் அவனை வாழ்த்தினாள், அவனும் அவளை வாழ்த்தினான். பிரதான ஆசாரியனுக்கு யோவானையும் அவன் குடும்பத்தையும் நன்கு தெரிந்திருந்ததால், அவன் கேள்வியின்றி உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டான். அந்த இளம் அப்போஸ்தலன், சில பயனுள்ள தகவல்களைச் சேகரிக்கும் முயற்சியில் முற்றத்தைச் சுற்றித் திரிந்தான், பின்னர் மற்றவர்களுடன் நெருப்பின் அருகே பதுங்கினான்.

தன் மீது எந்த சந்தேகமும் இல்லை என்று யோவான் உறுதியாக அறிந்ததும், அவன் எழுந்து அதே பணிப்பெண்ணிடம் பேசி, தன் நண்பன் ஒருவன் வாசலுக்கு வெளியே இருப்பதாகச் சொன்னான். யோவான் தன் நண்பனுக்காகப் பரிந்து பேசுவதாகக் கூற, அவள் பேதுருவை உள்ளே அழைத்து வந்தாள் (லூக்கா 22:54b; யோவான் 18:15-16). அவள் தன் விளக்கை அணைத்து, அகன்ற மார்பும் அடர்ந்த கருமையான முடியும் தாடியும் கொண்ட ஒரு மனிதனைக் கண்டாள்.

முதல் மறுப்பு எளிமையானதாக இருந்தது: குளிராக இருந்ததால், சீமோன் பேதுரு முற்றத்தில் பணியில் இருந்த வேலைக்காரர்கள் மற்றும் காவலர்களுடன் நெருப்பின் அருகே அமர்ந்து குளிர்காய்ந்து கொண்டிருந்தார். எங்கோ, ஒரு சேவல் அவருடைய இறகுகளைச் சிலிர்த்தது. அந்த வேலைக்காரப் பெண், அவர் அங்கே நெருப்பின் வெளிச்சத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டாள். அவள் அவரை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, “இந்த மனிதன் அந்த நசரேயனுடன் இருந்தான். கேபா மிகவும் பயந்திருந்ததால், தன்னை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க முயன்றான். அவன் தன் எஜமானின் கதியை அறிய விரும்பினான், ஆனால் அவர்கள் அனைவருக்கும் முன்பாக அதை மறுத்துவிட்டான்” என்றாள். பேதுரு சற்றுத் தயங்கினார். அவர் கடினமாக விழுங்கி, கோபத்துடன் அந்தப் பெண்ணை முறைத்துப் பார்த்தார். “நீ என்ன பேசுகிறாய் என்று எனக்குத் தெரியாது, புரியவும் இல்லை” என்று அவர் கர்ஜித்தார்; எந்தக் குற்றச்சாட்டுகளும் அப்போதே முடிந்துவிடும் என்று அவர் வெளிப்படையாக நம்பினார் (மத்தேயு 26:69-70; மாற்கு 14:54, 66-68; லூக்கா 22:55-57; யோவான் 18:17-18).

இரண்டாவது மறுப்பு ஒரு சத்தியத்துடன் வந்தது: சீமோன் பேதுரு குளிர்காய்ந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​அந்த வேலைக்காரி அவரை நெருப்பின் வெளிச்சத்தில் அங்கே அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டாள். அவள் அவரை மீண்டும் ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்து, “இந்த மனிதன் அவர்களில் ஒருவன்” என்றாள். ஆனால் அவர் அதை மீண்டும் ஒரு சத்தியத்தின் பொருளில் மறுத்தார்: எனக்கு அந்த மனிதனைத் தெரியாது (மத்தேயு 26:71-72; மாற்கு 14:69-70அ; லூக்கா 22:58; யோவான் 18:25). ஆனால், அவர் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளை நிறுத்த ஒரு சத்தியம் கூட போதுமானதாக இல்லை.

மகா சனகெத்ரின் சபையின் அங்கத்தினர்கள் வந்துகொண்டிருந்தனர்; அவர்கள் முற்றத்தைக் கடந்து நடந்து செல்லும்போது, ​​சுற்றிலும் ஒரு கணம் பார்த்தனர். அவர்களில் சிலர் வயதானவர்களாகத் தெரிந்தனர்; சிலர் இளைஞர்களைப் போலத் தோன்றினர். பெரும்பாலானோர் தூக்கமின்மையால் எரிச்சலடைந்தவர்களாகக் காணப்பட்டனர். அவர்கள், நியாயாதிபதிகளுக்கு ஏற்றவாறு தங்கள் கைகளால் தங்கள் கம்பீரமான அங்கிகளின் இரு பக்கங்களையும் கழுத்தருகே பற்றிக்கொண்டு, கண்ணியத்துடன் பிரதான ஆசாரியனின் படிக்கட்டுகளை நோக்கி நடந்து, பின்னர் படிக்கட்டுகளில் ஏறி உள்ளே சென்றனர்.

சனகெத்ரின் சட்டம் எண் 4-இன்படி, காலைப் பலிக்கு முன்பு எந்த விசாரணையும் நடத்தப்படக்கூடாது என்று கூறப்பட்டிருந்தது. மேலும், காலை 9 மணி ஹகீகா பலிக்குப் பிறகு காய்பாஸ் விசாரணையை ஒத்திப்போடுவார் என்று சிலர் நினைத்தனர். இருப்பினும், அது இப்போது நடத்தப்பட்டாலும் சரி, பின்னர் நடத்தப்பட்டாலும் சரி – யாரும் பிரதான ஆசாரியனை எதிர்க்கப் போவதில்லை, ஏனெனில் இந்த விஷயத்தில், அஞ்சத்தக்க பரிசேயர்கள் கூட அவனது கூட்டாளிகளாக இருந்தனர். அது இன்னும் பல மணிநேரங்கள் தள்ளி இருந்தால், சனகெத்ரின் சட்டத்தை யார் நிலைநிறுத்தி, “காத்திருங்கள்!” என்று கூக்குரலிட்டுக்கொண்டு இயேசுவின் பக்கத்தில் நிற்கப் போகிறார்கள்? யாரும் இல்லை. நெருப்பைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்கள் ஒரு சலசலப்பைக் கேட்டு, காய்பாஸின் வீட்டை நோக்கிப் பார்த்தபடி நின்றார்கள். கோயில் காவலர்கள் விளக்குகளுடன் படிகளில் இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தனர், அவர்களுக்கு நடுவில் யேசுவா இருந்தார்.

மூன்றாவது மறுப்பு சாபங்களுடன் வந்தது: சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அங்கே நின்றிருந்தவர்களில் ஒருவன் கேஃபாவிடம் சென்று, “நிச்சயமாக நீ அவர்களில் ஒருவன்; நீ ஒரு கலிலேயன், உன் உச்சரிப்பு உன்னைக் காட்டிக் கொடுக்கிறது” என்றான். எபிரேய தொண்டையொலிகளைச் சரியாக உச்சரிக்க கலிலேயர்களுக்கு இருந்த இயலாமை, எருசலேமில் வசித்த உள்ளூர் யூதர்களுக்கும் வடக்கிலிருந்து வருகை தந்தவர்களுக்கும் இடையே கலாச்சார வேறுபாடுகள் இருந்ததைக் காட்டியது. இந்த இரண்டு யூதக் குழுக்களுக்கும் சில மதச் சடங்குகளில் மட்டுமல்ல, அவர்களின் வட்டார மொழிகளிலும் கூட வேறுபாடுகள் இருந்தன என்பது அறியப்பட்டது (டிராக்டேட் எருவின் 53a). இது அநேகமாக, தெற்கு உச்சரிப்புடன் இருக்கும் ஒரு லூசியானா யூதர், வடகிழக்கு உச்சரிப்புடன் இருக்கும் ஒரு பாஸ்டன் யூதரைச் சந்திப்பதற்கு ஒப்பாக இருந்தது.¹⁵²⁴

மீண்டும், பிரதான ஆசாரியனின் ஊழியர்களில் ஒருவனும், பேதுரு காதை வெட்டிய மனிதனின் உறவினனுமானவன், அவரைச் சவால் செய்து, “தோட்டத்தில் நசரேயனுடன் உம்மை நான் பார்க்கவில்லையா?” (யோகனான் 18:26) என்றான். அப்பொழுது பேதுரு, தான் உண்மையைப் பேசவில்லை என்றால், தனக்குத்தானே சாபங்களை இட்டுக்கொள்ளத் தொடங்கினான், மேலும் அவன் அவர்களுக்குச் சத்தியம் செய்தான்: “நீங்கள் என்ன பேசுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது. அந்த மனிதனை எனக்குத் தெரியாது” (மத்தித்யா 26:73-74; மாற்கு 14:70b-71; லூக்கா 22:59-60a; யோகனான் 18:27a)! என்று ஆணையிட்டான்! யூதர்கள் தங்களைத் தாங்களே சாபத்திற்கு உள்ளாக்கும் பழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர் (அப். 23:12-15). ரபி சவுல், வேறுபட்ட நற்செய்தியைப் பிரசங்கித்தவர்கள் மீது ஒரு தெய்வீக சாபத்தை இட்டார். ஆனால், நாங்களோ அல்லது பரலோகத்திலிருந்து வரும் ஒரு தேவதூதனோ, நாங்கள் உங்களுக்குப் பிரசங்கித்த நற்செய்தியைத் தவிர வேறு ஒரு நற்செய்தியைப் பிரசங்கித்தால், அவர்கள் தேவனுடைய சாபத்திற்கு ஆளாகட்டும் (கலாத்தியர் 1:8-9). எபிரேயர் 3:11-ல் தேவன் ஆணையிடுகிறார், அதாவது தம்மையே ஒரு சத்தியத்திற்கு உட்படுத்துகிறார் என்று சொல்லப்படும் அதே வார்த்தைதான் ‘ஆணையிடுதல்’ என்பதும் ஆகும். இதன் விளைவாக, பேதுரு தான் உண்மையைப் பேசவில்லை என்றால், ஒரு தெய்வீக சாபத்திற்கு ஆளாகியிருப்பதாகத் தன்னை அறிவித்துக்கொண்டார். ‘ஆணையிடுதல்’ மற்றும் ‘சாபம்’ ஆகிய வார்த்தைகள் பொதுவாக ஒருவர் தகாத வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார் என்று எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. ஆனால் இங்குள்ள கிரேக்க மூல உரை, கேபா அந்தத் தவறைச் செய்யவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது.¹⁵²⁵

உடனே, எங்கோ தொலைவில், சேவல் ஒன்று தன்னை நீட்டி இறக்கைகளை அசைத்து கூவியது. முறையாகக் குற்றம் சாட்டப்படுவதற்காக ராயல் ஸ்டோவுக்குச் செல்லும் வழியில் காவலர்கள் தங்கள் கைதியுடன் சிறிய தீயைக் கடந்து சென்றனர். இயேசு, நடுவில் திரும்பி, பேதுருவை நேராகப் பார்த்தார். தலைமை அப்போஸ்தலன் சங்கிலியால் துன்பப்படும் வேலைக்காரனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், மேலும் அவர் அழைத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்தார்.

அப்பொழுது, இயேசு தன்னிடம் சொன்ன வார்த்தையை பேதுரு நினைவுகூர்ந்தார்: சேவல் இரண்டு முறை கூவுவதற்கு முன்பாக, நீ என்னை மூன்று முறை மறுதலிப்பாய். உடனே அவன் வெளியே போய், தன் இரு கைகளாலும் முகத்தை மூடிக்கொண்டு, மனமுடைந்து, கண்ணீர்விட்டு அழுது, அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடிப்போய் மனமுடைந்து அழுதான் (மத்தேயு 26:75; மாற்கு 14:72; லூக்கா 22:60b-62; யோவான் 18:27b). ‘மனமுடைந்து அழுதான்’ என்பது இறந்தகாலத்தில் உள்ளது, அதாவது அவன் தொடர்ந்து அழுதுகொண்டே இருந்தான். அவனுடைய அழுகை அவனுடைய துக்கத்தை மட்டுமல்ல, அவனுடைய மனந்திரும்புதலையும் சுட்டிக்காட்டியது. அடுத்த சில நாட்கள் கேபாவுக்கு மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது… சொல்லப்போனால், நொறுக்குவது போல இருந்தது. ஆனால் அவனுடைய விசுவாசமும், மேசியானிய இயக்கத்தில் அவனுடைய தலைமைத்துவமும் விரைவில் மீட்டெடுக்கப்படும் (காண்க: Mn – இயேசு பேதுருவை மீண்டும் நிலைநிறுத்துகிறார்).

கூடியிருந்த சன்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்கள் காய்பாவின் வீட்டின் மேல் மாடியிலிருந்து வரிசையாக வெளியேறினர். அவர்கள் ஒரு முறையான வாக்கெடுப்பிற்காக அரச மண்டபத்தில் சந்திக்கவிருந்தனர். நள்ளிரவில் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பப்பட்டதால், அவர்களில் சிலர் முதலில் வீட்டிற்குச் சென்று முறையாக உடை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று உணர்ந்தனர். பின்னர் அவர்கள் நிலவொளியில் கோவில் மலைக்குச் சிரமப்பட்டு ஏறிச் செல்வார்கள். அதன்பிறகு அரச மண்டபத்தின் இரண்டாம் தளத்திற்குச் செல்வார்கள்.

நம் வாழ்வில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் நாம் அனைவரும் பேதுருவுடன் நம்மை ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியும். நம் அனைவருக்கும் சந்தேகம் மற்றும் ஏமாற்றத்தின் தருணங்கள் இருந்திருக்கின்றன. எனவே, வழிதவறிய தம்முடைய பிள்ளைகளில் ஒருவரிடம் மேசியா காட்டிய இரக்கத்தையும் அன்பையும் காண்பது உண்மையிலேயே ஊக்கமளிக்கிறது. கிறிஸ்துவுக்குப் பெரும் தேவை ஏற்பட்ட நேரத்தில் நான் அவருடன் நின்றிருப்பேனா? நான் அப்படி நினைக்க விரும்புகிறேன் – நாம் அனைவரும் நின்றிருப்போம். ஆனால் சில சமயங்களில் நமது வீழ்ச்சியடைந்த சுபாவம் நமது நல்ல நோக்கங்களுக்குத் தடையாக அமைந்து, நமது ஒளிவட்டம் நழுவிவிடுகிறது. ஆயினும், நாம் அவரை மிக மோசமாகத் தோல்வியடையச் செய்யும்போதும், நம்மீது கடவுளின் மாபெரும் அன்பு மாறாமல் நிலைத்திருக்கிறது என்பதை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும். உண்மையான கேள்வி என்னவென்றால், “இயேசுவுடனான நமது உறவில் நாம் எங்கே இருக்கிறோம்?” என்பதுதான். இந்நாள் வரையிலும் அவருடைய கரம் நம்மை நோக்கி நீட்டப்படுகிறது.¹⁵²⁶

யோகானானும் முற்றத்தில் இருந்தார். கேபா தன் மனவருத்தத்தில் மூழ்கித் தவிக்கச் சென்றபோது, ​​யூத உச்ச நீதிமன்றம் என்ன தீர்ப்பளிக்கும் என்பதை அறிய யோவான் அங்கேயே தங்கிவிட்டார். அற்புதங்களைச் செய்யும் அந்த ரபி தெய்வநிந்தனைக் குற்றவாளி என்றும், அவர் மரண தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்பட வேண்டும் என்பதே தீர்ப்பு என்றும் செய்தி வந்தபோது, ​​இயேசு நேசித்த அந்த அப்போஸ்தலன், அவரை இன்னொரு முறை பார்ப்பதற்காக நீண்ட நேரம் காத்திருந்தார். தன் நண்பர் காயங்களோடும், அழுக்கோடும், முகத்தில் எச்சில் வழிந்தோடியபடியும் முற்றத்திற்குக் கீழே அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது, ​​இளம் யோவான் கண்ணீருக்கு அருகில் இருந்தார். பிறகு யோவான் அங்கிருந்து புறப்பட்டார். செய்ய வேண்டிய பணிகள் அதிகமாக இருந்ததால், அவருடைய இளம் கால்களுக்கு இறக்கைகள் தேவைப்பட்டன. இயேசுவை விசுவாசித்தவர்களிடையே அந்தத் துயரச் செய்தியைப் பரப்ப வேண்டியிருந்தது. மேலும், வருந்தத்தக்க வகையில், கர்த்தருடைய தாயான மிரியாமிடம் அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல பெத்தானியாவுக்கு ஓட வேண்டியிருந்தது.¹⁵²⁷

அழுத பாறை
மத்தேயு 26:58, 69-75; மாற்கு 14:54, 66-72;
லூக்கா 22:54b-62; யோவான் 18:15-18 மற்றும் 25-27
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை சுமார் 3:30 மணியளவில்

அழுத கற்பாறை: பேதுரு பிரதான ஆசாரியனின் வீடு வரை இயேசுவைப் பின்தொடரும் அளவுக்குத் தைரியமாக இருந்தார். பேதுருவும் யோவானும் என்ன செய்ய விரும்பினார்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்? கேபா இப்போது இயேசுவைத் துறக்கக் காரணம் என்ன என்று நினைக்கிறீர்கள்? என்ன நடந்தது என்பதை பேதுரு எப்போது உணர்ந்தார்? ஏன் அப்போது? ஏன் அழுதார்?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: பேதுருவின் கதை உங்களை எவ்வாறு பணிவுடனும் ஊக்கத்துடனும் இருக்கச் செய்கிறது? நீங்கள் எப்போது பேதுருவைப் போல உணர்ந்திருக்கிறீர்கள்? உண்மைகளைப் பொருட்படுத்தாத அளவுக்கு உறுதியான மனமுடைய ஒருவருடன் நீங்கள் எப்போது பழகியிருக்கிறீர்கள்? அது உங்கள் விசுவாசத்துடன் தொடர்புடையதாக இருக்கும்போது, ​​அதை நீங்கள் எவ்வாறு கையாளுகிறீர்கள்? உங்கள் வாழ்வில் தோல்வியையும் குற்றவுணர்வையும் உங்களுக்கு நினைவூட்டும் “சேவல்” எது? நீங்கள் எப்படி மீண்டு வந்தீர்கள்?

இரவுக் காற்று இப்போது மிகவும் குளிராக இருந்தது. மேற்கிலிருந்து ஈரக்காற்று வீசியது, காவலர்கள் தங்கள் அங்கிகளைத் தோளில் சுமந்துகொண்டு, ஒரு திறந்த நெருப்பை மூட்டினார்கள். அவர்கள் காய்பாவின் முற்றத்தில் பதுங்கியிருந்தனர், கங்குகளின் சுடர் அவர்களின் முகங்களில் சுருக்கமான, செந்நிறத் தீப்பொறிகளைப் பூசியது. பின்னர், இயேசுவைக் கைது செய்தவர்கள் அவரை வெளியே அழைத்துச் சென்று பிரதான ஆசாரியனாகிய காய்பாவின் இல்லத்திற்குள் கொண்டு சென்றனர். அங்கே சதுக்கேயர்கள், பரிசேயர்கள் மற்றும் தோரா போதகர்கள் அனைவரும் கூடிவந்தனர் (மத் 26:57; மாற் 14:53; லூக் 22:54அ). பிரதான ஆசாரியனின் வீட்டின் மேல் மாடியில் விசாரணை நடந்துகொண்டிருந்தபோது, ​​நமது கவனம் இப்போது காய்பா என்ற பெயருடைய மற்றொரு முக்கியமான நபரின் பக்கம் திரும்புகிறது, அந்த விதிவசமான பஸ்கா அதிகாலையில். கேபா (காய்பாவின் அதே மூலச்சொல்), இன்னும் முற்றத்தில் வெளியே அமர்ந்திருந்தான்.¹⁵²³

இயேசு சிறைபிடிக்கப்பட்டபோது, ​​சீமோன் பேதுருவும் யோவானும் அவரைத் தூரத்திலே முற்றத்தின் வாசல் வரை பின்தொடர்ந்தார்கள் (மத்தேயு 26:58). அவர்கள் கொள்ளையடிக்கும் கூட்டத்திற்குப் பின்னால் வந்திருந்தார்கள்; தங்கள் ஆண்டவர் வாசலுக்குள் மறைந்துபோவதை அவர்கள் இருவரும் கண்டிருந்தார்கள். தாங்கள் அவரைப் பின்தொடரலாமா வேண்டாமா என்று அவர்கள் விவாதித்தார்கள். பிரதான ஆசாரியனுக்கு யோவானைத் தெரிந்திருந்ததால், அவன் இயேசுவுடன் பிரதான ஆசாரியனின் முற்றத்திற்குள் சென்றான்; ஆனால் பேதுருவோ வாசலுக்கு வெளியே காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. இயேசு காய்பாவின் வீட்டில் இருந்தபோது, ​​அந்த இளம் அப்போஸ்தலன் வேலைக்காரனின் வாசலைத் தட்டினான்.

யோவான் அங்கே பணியில் இருந்த ஒரு பணிப்பெண்ணிடம் பேசினான். அவள் வாசலைச் சிறிதளவு திறந்து, தன் கையில் ஒரு விளக்கை ஏந்தியபடி யோவானின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவள் அவனை வாழ்த்தினாள், அவனும் அவளை வாழ்த்தினான். பிரதான ஆசாரியனுக்கு யோவானையும் அவன் குடும்பத்தையும் நன்கு தெரிந்திருந்ததால், அவன் கேள்வியின்றி உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டான். அந்த இளம் அப்போஸ்தலன், சில பயனுள்ள தகவல்களைத் திரட்ட முயன்றபடி முற்றத்தைச் சுற்றித் திரிந்தான், பின்னர் மற்றவர்களுடன் நெருப்பின் அருகே பதுங்கினான்.

யோவான் தன்மீது எந்த சந்தேகமும் இல்லை என்று உறுதியானதும், எழுந்து அதே பணிப்பெண்ணிடம் தன் நண்பன் ஒருவன் வாசலுக்கு வெளியே இருப்பதாகச் சொன்னான். யோவானான் தன் நண்பனுக்காகப் பரிந்து பேசுவதாகச் சொன்னான், அவள் பேதுருவை உள்ளே அழைத்து வந்தாள் (லூக்கா 22:54b; யோவான் 18:15-16). அவள் தன் விளக்கை அணைத்தபோது, ​​அகன்ற மார்பும் அடர்ந்த கருமையான முடியும் தாடியும் கொண்ட ஒரு மனிதனைக் கண்டாள்.

முதல் மறுப்பு எளிமையானதாக இருந்தது: குளிராக இருந்ததால், சீமோன் பேதுரு முற்றத்தில் பணியில் இருந்த வேலையாட்கள் மற்றும் காவலர்களுடன் நெருப்பின் அருகே அமர்ந்து முற்றத்தில்  குளிர்காய்ந்து கொண்டிருந்தார். எங்கோ, ஒரு சேவல் தன் இறகுகளைச் சிலிர்த்தது. அந்த வேலையாள், அவர் அங்கே நெருப்பின் வெளிச்சத்தில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தாள். அவள் அவரை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, “இந்த மனிதர் அந்த நசரேயனுடன் இருந்தார்” என்றாள்.கேபா மிகவும் பயந்திருந்ததால், தன்னை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்க முயன்றான். அவன் தன் எஜமானரின் கதியை அறிய விரும்பினான், ஆனால் அவர்கள் அனைவருக்கும் முன்பாக அதை மறுத்தான். பேதுரு சற்று நிறுத்தினான். அவன் கடினமாக விழுங்கி, ஆத்திரத்துடன் அந்தப் பெண்ணை முறைத்துப் பார்த்தான். “நீ என்ன பேசுகிறாய் என்று எனக்குத் தெரியவும் இல்லை, புரியவும் இல்லை,” என்று அவன் கர்ஜித்தான்; எந்தவொரு குற்றச்சாட்டுகளும் அப்போதே முடிந்துவிடும் என்று அவன் வெளிப்படையாக நம்பினான்

மகா சன்ஹெட்ரினின் உறுப்பினர்கள் வந்துகொண்டிருந்தனர்; அவர்கள் முற்றத்தைக் கடந்து நடந்து செல்லும்போது, ​​சுற்றிலும் சுருக்கமாகப் பார்த்தனர். அவர்களில் சிலர் வயதானவர்களாகத் தெரிந்தனர்; சிலர் இளைஞர்களைப் போலத் தோன்றினர். பெரும்பாலானோர் தூக்கமின்மையால் எரிச்சலடைந்தவர்களாகக் காணப்பட்டனர். நீதிபதிகளுக்கு ஏற்றவாறு, தங்கள் கம்பீரமான அங்கிகளின் இரு பக்கங்களையும் கழுத்தருகே கைகளால் பற்றிக்கொண்டபடி, அவர்கள் கண்ணியத்துடன் பிரதான ஆசாரியரின் படிக்கட்டுகளை நோக்கி நடந்து, பின்னர் படிக்கட்டுகளில் ஏறி உள்ளே சென்றனர்.

சன்ஹெட்ரின் சட்டம் எண் 4, காலைப் பலிக்கு முன் எந்த விசாரணையும் இருக்கக்கூடாது என்று கூறியது. மேலும், காலை 9 மணி ஹகீகா பலிக்குப் பிறகு காய்பாஸ் விசாரணையை ஒத்திப்போடுவார் என்று சிலர் நினைத்தார்கள். இருப்பினும், அது இப்போது நடத்தப்பட்டாலும் சரி, பின்னர் நடத்தப்பட்டாலும் சரி – யாரும் பிரதான ஆசாரியனை எதிர்க்கப் போவதில்லை. ஏனென்றால், இந்த விஷயத்தில், அஞ்சத்தக்க பரிசேயர்கள் கூட அவனுடைய கூட்டாளிகளாக இருந்தனர். அது இன்னும் பல மணிநேரங்கள் தள்ளி இருந்தால், சன்ஹெட்ரின் சட்டத்தை யார் நிலைநிறுத்தி, “காத்திருங்கள்!” என்று கூக்குரலிட்டு இயேசுவின் பக்கத்தில் நிற்கப் போகிறார்கள்? யாரும் இல்லை. நெருப்பைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்கள் ஒரு சலசலப்பைக் கேட்டு, காய்பாஸின் வீட்டை நோக்கிப் பார்த்தபடி நின்றார்கள். ஆலயக் காவலர்கள் விளக்குகளுடன் படிகளில் இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தார்கள், அவர்களுக்கு நடுவில் இயேசு இருந்தார்.

மூன்றாவது மறுப்பு சாபங்களுடன் வந்தது: சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அங்கே நின்றிருந்தவர்களில் ஒருவன் கேஃபாவிடம் சென்று, “நிச்சயமாக நீ அவர்களில் ஒருவன்; நீ ஒரு கலிலேயன், உன் உச்சரிப்பு உன்னைக் காட்டிக் கொடுக்கிறது” என்றான். எபிரேய தொண்டையொலிகளைச் சரியாக உச்சரிக்க கலிலேயர்களுக்கு இருந்த இயலாமை, எருசலேமில் வசித்த உள்ளூர் யூதர்களுக்கும் வடக்கிலிருந்து வருகை தந்தவர்களுக்கும் இடையே கலாச்சார வேறுபாடுகள் இருந்ததைக் காட்டியது. இந்த இரண்டு யூதக் குழுக்களுக்கும் சில மதச் சடங்குகளில் மட்டுமல்ல, அவர்களின் வட்டார மொழிகளிலும் கூட வேறுபாடுகள் இருந்தன என்பது அறியப்பட்டது (டிராக்டேட் எருவின் 53a). இது அநேகமாக, தெற்கு உச்சரிப்புடன் இருக்கும் ஒரு லூசியானா யூதர், வடகிழக்கு உச்சரிப்புடன் இருக்கும் ஒரு பாஸ்டன் யூதரைச் சந்திப்பதற்கு ஒப்பாக இருந்தது.¹⁵²⁴

மீண்டும், பிரதான ஆசாரியனின் ஊழியர்களில் ஒருவனும், பேதுரு காதை வெட்டிய மனிதனின் உறவினனுமானவன், அவரைச் சவால் செய்து, “தோட்டத்தில் நசரேயனுடன் உம்மை நான் பார்க்கவில்லையா?” (யோவான் 18:26) என்றான். அப்பொழுது பேதுரு, தான் உண்மையைப் பேசவில்லை என்றால், தனக்குத்தானே சாபங்களை இட்டுக்கொள்ளத் தொடங்கினான், மேலும் அவன் அவர்களிடம், “நீங்கள் என்ன பேசுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது. அந்த மனிதனை எனக்குத் தெரியாது” (மத்தேயு 26:73-74; மாற்கு 14:70b-71; லூக்கா 22:59-60a; யோவான் 18:27a) என்று ஆணையிட்டான்! யூதர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே சாபமிட்டுக்கொள்ளும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர் (அப்போஸ்தலர் 23:12-15).வேறு நற்செய்தியைப் பிரசங்கித்தவர்கள் மீது ரபி ஷாவுல் ஒரு தெய்வீக சாபத்தை இறக்கினார். ஆனால், நாங்கள் உங்களுக்குப் பிரசங்கித்த நற்செய்தியைத் தவிர வேறு ஒரு நற்செய்தியை நாங்களோ அல்லது பரலோகத்திலிருந்து வரும் ஒரு தேவதூதனோ பிரசங்கித்தால், அவர்கள் தேவனுடைய சாபத்திற்கு ஆளாகட்டும் (கலாத்தியர் 1:8-9). சத்தியம் செய்வதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் அதே வார்த்தைதான் எபிரேயர் 3:11-லும் காணப்படுகிறது, அங்கு தேவன் சத்தியம் செய்வதாக, அதாவது, தம்மைத் தாமே ஒரு பிரமாணத்திற்கு உட்படுத்துவதாகக் கூறப்படுகிறது. இதன் விளைவாக, பேதுரு தான் உண்மையைப் பேசவில்லை என்றால், ஒரு தெய்வீக சாபத்திற்கு ஆளாவதாகத் தன்னை அறிவித்துக் கொண்டார். சத்தியம் மற்றும் சாபம் ஆகிய வார்த்தைகள் பொதுவாக ஒருவர் தகாத வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவதைக் குறிப்பதாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. ஆனால் இங்குள்ள கிரேக்க உரை, கேபா அந்தத் தவறைச் செய்யவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது.¹⁵²⁵

உடனே, வெகு தொலைவில் எங்கோ, ஒரு சேவல் தன் உடலை நீட்டி, இறக்கைகளை அசைத்து கூவியது. காவலர்கள், தங்கள் கைதியுடன் முறைப்படி குற்றம் சாட்டப்படுவதற்காக அரச பீடத்திற்குச் செல்லும் வழியில், அந்தச் சிறிய நெருப்பைக் கடந்து சென்றனர். நடுவில் இருந்த இயேசு, திரும்பி நேராக பேதுருவைப் பார்த்தார். அந்தத் தலைமை அப்போஸ்தலர், சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டிருந்த துன்புறும் ஊழியரை உணர்ச்சியற்று உற்றுப் பார்த்தார், மேலும் அவர் அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது அவருடைய முதுகைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

காய்பாவின் வீட்டின் மேல் மாடியில் சன்ஹெட்ரின் சபைக்கு முன்பாக இயேசு
மத்தேயு 26:57, 59-68; மாற்கு 14:53, 55-65; லூக்கா 22:54அ, 63-65
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை சுமார் 2:30 மணியளவில்

சன்ஹெட்ரின் முன் இயேசு: ஆழமாகச் சிந்தியுங்கள்: இயேசு ஏன் பிரதான ஆசாரியனின் வீட்டிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்? காய்பாவின் தந்திரம் என்ன? ஏன் இரண்டு சாட்சிகள்? மேசியா தம்மைத் தாமே தற்காத்துக் கொண்டதில் என்ன விசேஷம் இருந்தது? இந்த நடவடிக்கைகளைப் பற்றிய அவருடைய பார்வையை இது என்ன சொல்கிறது? தூஷணம் என்றால் என்ன? சன்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்கள் இயேசு இதில் குற்றவாளி என்று ஏன் நினைத்தார்கள்? அவர்கள் ஏன் தங்கள் தரப்பை வலியுறுத்தவில்லை?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: எதுவும் பேசாமல் இருப்பது, தவறு செய்பவர்கள் தங்கள் தீய வழிகளில் சவால் செய்யப்படாமல் செல்ல அனுமதிக்கக்கூடும். நீங்கள் தவறாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறீர்களா? வாதிடுவது வீண் என்று நீங்கள் உணர்ந்தால், அல்லது உங்கள் பெருமை காயப்பட்டிருந்தால், கிறிஸ்துவைப் போல உங்களால் எதுவும் பேசாமல் இருக்க முடியுமா? அல்லது, தவறு செய்பவர்கள் மீது நீங்கள் அக்கறை கொண்டு, நீதி நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்று விரும்பினால், உங்களால் குரல் கொடுக்க முடியுமா?

சாராம்சத்தில், இரண்டு விசாரணைகள் இருந்தன; ஒன்று சன்ஹெட்ரினால் நடத்தப்பட்டது (இணைப்பைக் காண Lg – The GreatSanhedrin என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்), மற்றொன்று ரோமானியர்களால் நடத்தப்பட்டது. யூதர்களின் விசாரணைக்கு யூதாஸ் தேவைப்படவில்லை, ரோமானியர்களின் விசாரணைக்கு மட்டுமே தேவைப்பட்டார். யூத சமூகத்தின் மத விவகாரங்கள் மீது யூதர்களுக்கு அதிகாரம் இருந்தது. அதன் காரணமாக, மரண தண்டனை என்ற ஒரு முக்கிய விதிவிலக்குடன், குற்றம் செய்த எவருக்கும் தகுந்த தண்டனையை அவர்களால் விதிக்க முடிந்தது. ரோமானியர்கள் பொதுவாகத் தங்கள் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த, வெற்றி கொள்ளப்பட்ட சமூகங்களின் முடிவுகளை மதித்தார்கள் என்று அறியப்பட்டாலும், மரண தண்டனை தொடர்பான குற்றங்களை அவர்கள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக் கொண்டனர். யூதர்களின் மரண தண்டனை கல்லெறிந்து கொல்லுதல் மூலம் நிறைவேற்றப்பட்டது; ஆனால் ரோமானியர்களோ, தங்கள் இறுதித் தண்டனையை நிறைவேற்றுவதற்கான ஒரு வழியாகச் சிலுவையில் அறைந்து கொல்லும் முறையைச் செம்மைப்படுத்தினர்.

ரோமானியப் பேரரசில் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவரைக் கொல்வதற்கான மிகவும் பொதுவான முறைகள்: தூக்கிலிடுதல், உயிருடன் எரித்தல், தலை துண்டித்தல், தேள்கள் நிறைந்த ஒரு பைக்குள் வைத்து நீரில் மூழ்கடித்துக் கொல்லுதல், மற்றும் சிலுவையில் அறைதல். முதல் நான்கு முறைகளும் எவ்வளவு கொடூரமானவையாக இருந்தபோதிலும், கடைசி முறையே அனைத்திலும் மிக மோசமானதாகக் கருதப்பட்டது. ஆகவே, ரோமானியப் பேரரசு முழுவதும், ஏரோது அந்திபாஸ் போன்ற ஒரு டெட்ரார்க்கால்கூட சிலுவையில் அறைதல் நடைமுறையில் இருந்தபோதிலும், அது மிகவும் கொடூரமான மரணமாக இருந்ததால், ஒரு ரோமானியக் குடிமகனை அத்தகைய முறையில் மரணதண்டனை நிறைவேற்றுவது தடைசெய்யப்பட்டது.¹⁵¹⁸

யாக்கோபு தன் மரணப்படுக்கையில், “அதற்குரிய கீழ்ப்படிதலுக்குரியவர் வரும்வரை, செங்கோல் யூதாவைவிட்டும், ஆளுகையின் கோல் அவன் பாதங்களுக்கு நடுவிலிருந்து நீங்காமலும் இருக்கும்; புறஜாதியார் கீழ்ப்படியும் அவரே அவர்” (ஆதியாகமம் 49:10) என்று தீர்க்கதரிசனம் உரைத்திருந்தார். ஆகவே, இயேசு பிறந்த அதே காலகட்டத்தில், ரோமானியர்கள் யூதாவிடமிருந்து மரணதண்டனையின் கட்டுப்பாட்டையும், அதாவது ஆளும் அதிகாரத்தையும் கைப்பற்றியதில் நமக்கு எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை (ஆதியாகமம் Lg விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் – அதற்குரியவர் வரும்வரை, செங்கோல் யூதாவைவிட்டு நீங்காமலும் இருக்கும்) – [புறஜாதி தேசங்கள்] கீழ்ப்படிய விரும்பும் அவரே.

அன்னாவின் இல்லத்திலிருந்து, இயேசு பக்கத்து வீடான காய்பாவின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். பிரதான ஆசாரியனின் வீட்டின் மேல் மாடியில் அந்தப் போலி விசாரணை நடைபெற்றது. அங்கே, சதுக்கேயர்கள், பரிசேயர்கள், மற்றும் தோரா போதகர்கள் அனைவரும் கூடிவந்தனர் (மத்தேயு 26:57; மாற்கு 14:53; லூக்கா 22:54அ). விசாரணைகள் சம்பந்தமாக மகா சனகெத்ரினில் 21 விதிகள் இருந்தன. இயேசுவைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற தங்கள் வைராக்கியத்தில், அவர்கள் நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளில் அவை அனைத்தையும் மீறினர். வெளியே இன்னும் இருட்டாக இருந்ததால், காலை 9:00 மணிக்கு முன்பாக விசாரணைகள் இருக்கக்கூடாது என்று கூறிய விதி எண் 4-ஐயும், இரகசிய விசாரணைகள் இருக்கக்கூடாது, பகிரங்கமானவை மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று கூறிய விதி எண் 5-ஐயும் அவர்கள் மீறினர் (காண்க: Lh – விசாரணைகள் சம்பந்தமான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்).

சதுசேயர்களும் முழு சனகெத்ரினும் இயேசுவைக் கொலை செய்வதற்காக அவருக்கு எதிராகப் பொய்ச் சான்றுகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் அவர்களால் எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பல பொய்ச் சாட்சிகள் அவருக்கு எதிராகச் சாட்சியளித்தபோதிலும், அவர்களுடைய கூற்றுகள் முக்கிய விவரங்களில் ஒத்துப்போகவில்லை (மத்தேயு 26:59-60அ; மாற்கு 14:55-56). வினைச்சொற்கள் முழுமையற்றவையாக இருந்தன, இது தண்டனைக்கு வழிவகுக்கும் சாட்சியத்தைக் கொண்டுவர மீண்டும் மீண்டும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டதைக் காட்டுகிறது. எனவே இது சன்ஹெட்ரின் விதி எண் 9-ஐ மீறியது; அந்த விதியின்படி, தண்டனைக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகள் இருக்க வேண்டும், மேலும் அவர்களின் சாட்சியம் ஒவ்வொரு விவரத்திலும் ஒத்துப்போக வேண்டும்; மேலும், பாதுகாப்புத் தரப்பு முதலில் பேச வேண்டும், அதன் பிறகுதான் குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறிய விதி எண் 7-ஐயும் மீறியது (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சன்ஹெட்ரினின் சட்டங்கள்).

தேவ ஆட்டுக்குட்டி மௌனமாக நின்றார். அவருடைய உயிருக்கு எதிராகத் தீவிரமாகச் சதி செய்த யூதர்கள் மிகக் குறைவாகவும், அவரே மேசியா என்று நம்பிய யூதர்கள் மிக அதிகமாகவும் இருந்ததைக் கண்டபோது, ​​அது அவருக்கே முரண்பாடாகத் தோன்றியிருக்க வேண்டும். ஆனாலும், முதல் குழுவினரால் அவருக்கு எதிராக ஒரு வழக்கைக் கூட நிரூபிக்க முடியவில்லை, ஆனால் இரண்டாவது குழுவினரோ அவரைக் காப்பாற்ற ஒரு விரலைக்கூட அசைக்கவில்லை!

ஒவ்வொருவராக, பொய்ச் சாட்சிகள் அவருக்கு எதிராகச் சாட்சியமளிக்க வந்தனர். இருப்பினும், இறுதியில், இரண்டு பேர் (தோராவின் கீழ் ஒரு தண்டனையைப் பெறுவதற்குத் தேவையான எண்ணிக்கை) ஒரு சர்ச்சைக்குரிய கூற்றுடன் முன்வந்தனர். அவர்கள் சன்ஹெட்ரின் முன்பாக நின்று, இயேசுவைப் பற்றி வெட்கமின்றிப் பொய் சொன்னார்கள்; அவர் சொன்னதாகவோ அல்லது செய்ததாகவோ கூறப்படும் விஷயங்களைப் பற்றிக் கதைகளைக் கட்டவிழ்த்து விட்டார்கள். அவர்களின் கூற்றுப்படி, இந்த மனிதன் சொல்வதை அவர்கள் கேட்டனர்: “என்னால் தேவனுடைய ஆலயத்தை மூன்று நாட்களில் இடித்து மீண்டும் கட்ட முடியும்” (மத் 26:60b-61; மாற் 14:57-58). ஆகவே, அவர் ஆலயத்தை அழிக்கப் போகிறார் என்பது அவருக்கு எதிரான பொய்க் குற்றச்சாட்டுகளில் ஒன்றாகும் (மாற்கு 13:2; லூக்கா 19:43-44; யோவான் 2:19-21). வெளிப்படையாக, அவர்களுடைய கூற்றுகள் சூழலிலிருந்து பிரித்து எடுக்கப்பட்டன. நிச்சயமாக இயேசு அப்படி ஒரு பகிரங்க அறிக்கையை வெளியிட்டார். ஆனால் அவர், தமது சொந்த மரணம் மற்றும் மூன்றாம் நாளில் நிகழவிருக்கும் உயிர்த்தெழுதலைக் குறிப்பிடும் ஒரு உருவகத்தையே கூறிக்கொண்டிருந்தார் (யோவான் 2:19). மேலும், இரண்டு சாட்சிகளின் (உபாகமம் 19:15) நேர்மையையும் கேள்விக்குட்படுத்தலாம், ஏனெனில் அவர்கள் கிறிஸ்துவை ‘இந்த மனிதன்’ என்று குறிப்பிட்டனர்; ஒருவரின் பெயரைக் குறிப்பிடுவதைக் கூடத் தவிர்க்க விரும்பும்போது, ​​இது வெளிப்படையாகவே ஒரு இழிவான பட்டப்பெயராகும்.¹⁵¹⁹ ஆயினும்கூட, அப்போதும் கூட அவர்களுடைய சாட்சியம் ஒத்துப்போகவில்லை (மாற்கு 14:59).

அப்படியிருந்தும், அந்தக் கூற்று தெய்வநிந்தனை அல்ல, அது ஒரு மரண தண்டனைக்குரிய குற்றமும் அல்ல. பரிசேயர்கள், தோராவின் அன்றாட விளக்கங்களில், இதைவிட மிக மோசமான மிகைப்படுத்தல்களைச் செய்யும் போக்கைக் கொண்டிருந்தனர். பிரதான ஆசாரியரைத் தவிர, அறையில் இருந்த ஒவ்வொருவரும், கைதிக்கு எதிரான குறிப்பிட்ட குற்றச்சாட்டு முக்கியமற்றது என்பதை மறந்ததாகத் தோன்றியது. ரோமானிய ஆளுநரின் பார்வையில் அவரைக் குற்றவாளியாக்கும் அந்தக் குற்றச்சாட்டை உறுதிப்படுத்துவதே முதன்மையான கவலையாக இருந்தது. இயேசு ரோமுக்கு ஒரு அரசியல் அச்சுறுத்தல் என்று அவர்கள் பிலாத்துவிடம் வாதிட வேண்டியிருந்தது. அவர் தன்னை ஒரு ராஜா என்று உரிமை கோரியதால், அது ஒரு புதிய ராஜ்யத்தைக் குறிக்கும். வேறு சான்றுகள் இல்லாத நிலையில், அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.

காய்பாஸ் மாட்டிக்கொண்டார். அவரால் கைதியின் குற்றத்தை நிரூபிக்க முடியவில்லை, மேலும் பாரபட்சமற்ற நீதிபதிகளைத் தண்டனைக்கு வாக்களிக்குமாறு கேட்கவும் முடியவில்லை. நீதிபதிகளில் பெரும்பான்மையானவர்கள், குழப்பம் விளைவிக்கும் அந்த ரபியை வெறுத்திருக்கவும், மக்கள் கூட்டத்தின் எதிர்வினையைக் கண்டு அஞ்சியிருக்கவும் வாய்ப்பிருந்தது. அவர்கள் இயேசுவைக் குற்றவாளியாக்க விரும்பினர், மேலும் அவர் ஆலயத்தில் ஏற்படுத்தியதாக அவர்கள் நம்பிய குழப்பத்திற்காக அவர் மரண தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டும் என்றும் விரும்பினர். ஆனால் முதலில், அவர் தேவனுடைய குமாரன் என்பதை அவருடைய வாயிலிருந்தே கேட்க விரும்பினர்.

அந்த முறையான குற்றச்சாட்டுடன், பிரதான ஆசாரியன் மேசியாவுக்கும் அவரைக் குற்றம் சாட்டியவர்களுக்கும் முன்பாக எழுந்து நின்று, அவரைக் குறுக்கு விசாரணை செய்தான். காய்பா இயேசுவிடம், “நீர் பதில் சொல்லப் போவதில்லையா?” என்றான். அந்தச் சிறைக்கைதி அவனைப் பார்த்து ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இந்த மனிதர்கள் உமக்கு எதிராகக் கொண்டுவரும் இந்தச் சாட்சி என்ன?” (மத் 26:62; மாற் 14:60)? குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தனக்கு எதிராகத் தானே சாட்சி சொல்ல அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்ற 10-ஆம் விதியை இது மீறியது (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்). இது, தன்னிடம் ஆதாரம் இல்லாததை வீண் ஆர்ப்பாட்டத்தால் ஈடுசெய்ய முயன்ற, எரிச்சலும் குழப்பமும் அடைந்த ஒரு மனிதனின் செயல். கிறிஸ்துவின் கைகள் அவருடைய முதுகுக்குப் பின்னால் கட்டப்பட்டிருந்தன, அவருடைய பாதங்கள் சற்று அகலமாகப் பரப்பப்பட்டிருந்தன. சனகெத்ரினின் சில உறுப்பினர்கள் அவரை உன்னிப்பாக ஆராய்ந்தனர். ஆனால், முழு மனதுடன், இத்தனை மக்களைக் கவர்ந்திழுத்த அவரிடம் அப்படி என்ன இருந்தது என்பதை அவர்களால் காண முடியவில்லை (ஏசாயா 53:2b). இயேசு மௌனமாக இருந்து, எந்தப் பதிலும் அளிக்காதது அங்கிருந்த அனைவருக்கும் ஆச்சரியமளித்திருக்கும் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை (மத்தேயு 26:63அ; மாற்கு 14:61அ). ‘மௌனம்’ என்ற வினைச்சொல் இறந்தகாலத்தில் உள்ளது, அதாவது அவர் தொடர்ந்து தமது மௌனத்தைக் காத்துக்கொண்டார். இது ஏசாயாவின் வார்த்தைகளையும் நிறைவேற்றியது: அவர் ஒடுக்கப்பட்டு, துன்புறுத்தப்பட்டார், ஆனாலும் அவர் தமது வாயைத் திறக்கவில்லை; அவர் கொல்லப்படுவதற்காக ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போலக் கொண்டு செல்லப்பட்டார் (ஏசாயா 53:7).

பிரதான ஆசாரியன் இன்னும் நின்றுகொண்டிருந்தான். இயேசு மௌனமாக இருந்தவரை, மகா சனகெத்ரின் அவரைக் குற்றமற்றவர் என்று விடுவிக்க வேண்டியிருந்தது. விரக்தியுடனும், கிட்டத்தட்ட மன்றாடும் நிலையிலும், பிரதான ஆசாரியன் சத்தமிட்டான், “ஜீவனுள்ள தேவன் பேரில் ஆணையிட்டு உனக்குக் கட்டளையிடுகிறேன்: நீர் மேசியாவா, தேவனுடைய குமாரனா என்று எங்களுக்குச் சொல்லும்” (மத்தேயு 26:63b; மாற்கு 14:61b). அந்த அறையில் இருந்த ஒவ்வொருவரும் பதில் அறிய விரும்பிய ஒரே கேள்வி அதுதான். உண்மையில், எருசலேம் முழுவதும் பதில் அறிய விரும்பிய ஒரே கேள்வி அதுதான். இது ஓரளவு முரண்பாடாக இருந்தது, ஏனென்றால் ஜீவனுள்ள தேவன் அவருக்கு முன்பாக நின்றுகொண்டிருந்தார்! ஆனால் விதி 12-இன் படி, குற்றச்சாட்டுகள் நீதிபதிகளிடமிருந்து தொடங்க முடியாது, அவர்களிடம் கொண்டுவரப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளை மட்டுமே அவர்களால் விசாரிக்க முடியும் (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்).

ஆனால் இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்க மறுப்பது, அவருடைய தெய்வீகத்தை மறுப்பதற்குச் சமமாகும். எனவே, இயேசு திகைத்துப்போன அந்தச் சதுக்கேயனுக்குப் பதிலளித்தார்: இந்த வார்த்தைகள் உன்னுடையவையே (மத்தேயு 26:64a CJB). கர்த்தர் எப்போதும் சரியான நேரத்தில் சரியான காரியங்களைச் சொல்கிறார், ஆனால் இங்கே அவர் தம்முடைய வார்த்தைகளை அல்ல, தம்மை குற்றம் சாட்டியவரின் வார்த்தைகளையே கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். இது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தது, ஏனென்றால் ஒரு நபர் தனது சொந்த வார்த்தைகளின் அடிப்படையில் தண்டிக்கப்பட முடியாது என்று விதி எண் 14 கூறியது (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்). இயேசு உண்மையிலேயே, “காய்பாவே, மேசியாவைப் பற்றிய உன் கருத்து எதுவாக இருந்தாலும் – நானே அவர்” (மாற்கு 14:62அ) என்று சொல்வது போல இருந்தது. அவ்வாறே, அவர் தம்முடைய குமாரனாகிய யெகோவாவுடன் ஒரு தனித்துவமான உறவைக் கொண்டிருந்தார் (சங்கீதம் 2; நீதிமொழிகள் 30).

ஆனால், எந்தத் தவறான புரிதலும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள, கர்த்தர் மேலும் சில விவரங்களைச் சேர்த்தார்: நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், ஒரு நாள் நீங்கள் மானிட குமாரன் வல்லமையுள்ளவரின் (அல்லது ஹக்வூரா, இது கடவுளின் உண்மையான பெயருக்குப் பொதுவான மாற்றாகும்) வலது பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பதையும், வானத்தின் மேகங்கள் மீது வருவதையும் காண்பீர்கள் (மத்தேயு 26:64ஆ; மாற்கு 14:62ஆ). படித்த ரபீக்களுக்கும் ஆசாரியர்களுக்கும், ‘மனுஷகுமாரன்’ என்ற மேசியானிய வார்த்தை, மேசியாவின் தோற்றத்தைப் பற்றிய ஒரு தெளிவான சித்திரத்தை மனதில் எழுப்பியிருக்கும். சங்கீதம் 110:1-ல், மேசியா மேன்மைக்குரிய இடத்தில் அமரும்படி அழைக்கப்படுகிறார். தானியேல், வானத்து மேகங்களில் கிறிஸ்து வருவதைப் பற்றிய தனது தரிசனத்தைக் குறித்துப் பேசினார் (தானியேல் 7:13). இயேசுவாவை நியாயந்தீர்க்க நின்றவர்கள் அந்த வசனங்களை மிக நன்றாக அறிந்திருந்தனர். எனவே, நாசரேத்தைச் சேர்ந்த அந்தத் தனித்துவமான ரபீ, வெறும் ஒரு நல்ல ரபீ அல்லது ஒரு தீர்க்கதரிசி என்பதை விட மேலானவர் என்று உரிமை கோருகிறார் என்பது மிகவும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. இல்லை, அவர் இஸ்ரவேலின் தேவனால் அனுப்பப்பட்ட தனித்துவமான மேசியா என்று உரிமை கோரினார்.

காயாபாஸ் எவ்வளவு நிம்மதி அடைந்திருப்பார்! மற்ற அனைத்தும் தோல்வியடைந்த நிலையில், அந்தத் துரோக ரபீ தன்னைத்தானே குற்றவாளியாக்கிக் கொண்டார்! அவர், ஒருவேளை பிரதான ஆசாரியர் விரும்பியபடி இல்லாவிட்டாலும், நடைமுறையில் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டார். விதி 10-இன் படி, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தனக்கு எதிராகத் தானே சாட்சியமளிக்க அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்று கூறப்பட்டிருந்தாலும், பயனற்ற சாட்சிகளுக்கு மேலும் தேவை இருக்கவில்லை; கைதியின் சொந்த வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகளே போதுமானதாக இருந்தது: அந்த வார்த்தைகள் உன்னுடையவையே. இஸ்ரவேலைக் காப்பாற்றுவதற்காக யெகோவாவால் அனுப்பப்பட்டதாக இயேசு கூறிய அந்த அறிவிப்பிற்கு மகா சனகெத்ரின் சபை முழுவதுமே சாட்சியாக இருந்தது.

இயேசு உண்மையில் தன்னைக் கடவுள் என்று கூறினாரா என்பதில் இன்று சில குழப்பங்கள் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. ஆனால் சனகெத்ரினில் இருந்தவர்கள் அவ்வளவு குழப்பமடையவில்லை. மேசியா, தாம் உண்மையில் தேவனுடைய குமாரனாகிய யேசுவா பென் தாவீது என்று அறிவித்தார். இது அவர்களுடைய கேள்விக்குப் பதிலளித்தது மட்டுமல்லாமல், தங்கள் வழக்கை ரோமானிய அதிகாரிகளிடம் கொண்டு செல்ல ஒரு சரியான வாய்ப்பையும் அவர்களுக்கு வழங்கியது. மேசியா என்ற கூற்று யூத சமூகத்திற்குள் ஒரு வெடிக்கும் சக்தியாக இருந்திருந்தால், அது எப்போதும் ஒரு அரசியல் எழுச்சிக்கு அஞ்சிய ரோமானியத் தலைமைக்கு அணு ஆயுதமாக இருந்தது.¹⁵²⁰

பின்னர், கிறிஸ்துவின் பதிலின் உண்மையைக் கேட்டவுடன், பிரதான ஆசாரியன் தன் ஆடைகளைக் கிழித்துக்கொண்டான். ஆடைகளைக் கிழிப்பது என்பது துக்கத்தின் அல்லது துயரத்தின் ஒரு பழைய அடையாளமாகும், இது ஆதியாகமம் 37:29. முதன்முதலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சன்ஹெட்ரின் விதிகளின்படி, பிரதான ஆசாரியன் தன் ஆடைகளைக் கிழிக்கக் கூடாது என்று 11-ஆம் விதி குறிப்பாகக் கூறியது (லேவியராகமம் 10:6 மற்றும் 21:10). நீதியை நிலைநாட்டும் அதே வேளையில், நடுநிலையான ஒரு சூழலைப் பேணுவதே இதற்கான காரணமாக இருந்தது. ஒரு மனிதனின் உயிரே ஆபத்தில் இருந்ததால், அத்தகைய சட்ட விசாரணையில் இந்த நடத்தை உண்மையிலேயே மன்னிக்க முடியாததாக இருந்தது. அடிப்படையில், பிரதான ஆசாரியன் தன் நிதானத்தை முற்றிலும் இழந்துவிட்டான்.

பின்னர் காய்பாஸ் தமது உத்தியோகபூர்வ தீர்ப்பை வழங்கி, இஸ்ரவேல் மக்கள் அனைவரும் கேட்கும்படி உரத்த குரலில் இவ்வாறு கூக்குரலிட்டார்: “அவன் தேவநிந்தனை பேசினான்! நமக்கு இன்னும் சாட்சிகள் எதற்கு? இதோ, இப்போது நீங்கள் தேவநிந்தனையைக் கேட்டீர்கள்” (மத்தேயு 26:65; மாற்கு 14:63-64அ). இது, மரண தண்டனை வழக்குகளில், விசாரணையும் குற்றத் தீர்ப்பும் ஒரே நேரத்தில் நடைபெறக்கூடாது என்றும், அவற்றுக்கு இடையில் குறைந்தபட்சம் இருபத்தி நான்கு மணிநேரமாவது இடைவெளி இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறிய விதி 16-ஐ மீறியது. மேலும், விதி 13-இன்படி, ஒருவன் தேவனுடைய நாமத்தையே உச்சரித்தால் மட்டுமே தேவநிந்தனைக் குற்றச்சாட்டு செல்லுபடியாகும் (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்), ஆனால் இயேசு ஒருபோதும் அவ்வாறு செய்யவில்லை.

அந்தத் தருணத்தைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்திக்கொண்டு, காய்பாஸ் கூடியிருந்த சபையாரிடம், “நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். பின்னர் எழுத்தர்கள், அநேகமாக மூத்த உறுப்பினர்களிடமிருந்து தொடங்கி, வருகைப் பதிவை எடுக்க ஆரம்பித்தனர். ஒவ்வொருவராக எழுந்து நின்று, “அவன் மரண தண்டனைக்குத் தகுதியானவன்” என்று சொன்னார்கள் (மத்தேயு 26:66; மாற்கு 14:64b).

தேவ ஆட்டுக்குட்டி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அது அதிகாலை சுமார் 3:30 மணியாக இருந்தது. அப்பொழுது, அந்தப் போலிக்கு முறைப்படி தண்டனை வழங்குவதற்காக, ஒரு மணி நேரத்தில் அரச பலிபீடத்தில் அவர்கள் கூடும் வரை எழுபது பேரும் இடைவேளையில் நிற்க வேண்டும் என்று காய்பாஸ் அறிவித்தபோது, ​​நீதிபதிகள் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தனர்.

சிலர் சமாதானப் இளவரசர் சென்று அவர் முகத்தில் துப்பினர். அவரைச் சூழ்ந்திருந்த கூட்டத்தில் இருந்த மற்றவர்கள், தங்கள் முஷ்டிகளை இறுக்கி அவரை அடித்தனர். சில அடிகள் வலியால் அவரைக் குனிய வைத்தபோதிலும், அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. இந்த நேரத்தில், நிலைமை மேலும் மோசமடைந்தது. காய்பாஸ் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்ததால், அவர் முன்னிலையில் இருந்த ஆலயக் காவலர்களும் அவ்வாறே செய்தனர். அடுத்து இயேசு கிறிஸ்து அனுபவித்தது, யூத சிவில் சட்டத்தின் கீழ் இருந்த மிகப்பெரிய அவமானங்களில் சிலவாகும். யேசுவா தன்னிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்காததால் ஆலயக் காவலர்கள் மேலும் விரக்தியடைந்தனர். அது மரியாதைக் குறைவைக் காட்டியது. எனவே அவர்கள் தங்கள் சொந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டனர். பின்னர், இயேசுவைக் காவலில் வைத்திருந்த சில மனிதர்கள் அவரைப் பரிகசிக்கவும் அடிக்கவும் தொடங்கினர் (லூக்கா 22:63). இதுவே முதல் பரிகசிப்பு. மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவரை அதற்கு முன்பாகச் சாட்டையடி கொடுக்கவோ அடிக்கவோ கூடாது என்று கூறும் விதி 21-ஐ இது மீறியது (காண்க: Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்). பதில்கள் எதுவும் வராதபோது, ​​அவர்கள் அவரை அறைந்து தங்கள் கேள்விகளை மீண்டும் கேட்டனர். அவர்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராக அவருக்கு முன்பாக நின்றார்கள்; வலிமிகுந்த அந்த அறைதல்கள் அவரது தலையை இடப்புறமாகவும், பின்னர் மீண்டும் வலப்புறமாகவும் சுழற்றின.

அந்த மனிதர்கள் அந்த விளையாட்டை ரசிக்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் அறைவதிலிருந்து முன்னேறி, தலை, மார்பு மற்றும் வயிற்றில் பலமாக குத்தத் தொடங்கினார்கள். துன்புறும் ஊழியர் குனிந்தபோது, ​​அவர்கள் அவர் முகத்தில் அடித்து அவரை மீண்டும் நிமிர்த்திவிட்டார்கள். அவர்கள் அவருக்கு அருகில் நின்று அவர் முகத்தில் துப்பினார்கள், மேலும் தங்கள் உமிழ்நீர் அவர் கன்னங்களில் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள்.

பின்னர், அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவனுக்கு மிகவும் வேடிக்கையான ஒரு யோசனை தோன்றியது. அவன் ஒரு துணியைக் கண்டுபிடித்து இயேசுவின் கண்களைக் கட்டினான். பின்னர், ஆலயக் காவலர்கள் அவரைச் சுற்றி நடனமாடி, தங்கள் முஷ்டிகளால் அவரை அடித்தார்கள், மற்றவர்களோ அவரை அறைந்து, “மேசியாவே, எங்களுக்குத் தீர்க்கதரிசனம் உரையும்! உம்மை அடித்தது யார்?” என்று கேட்டார்கள். மேலும் அவர்கள் அவரை கொடூரமான பெயர்களாலும், ஆபாசமான பெயர்களாலும் திட்டினார்கள். பின்னர் அவர்கள் அவரை மீண்டும் அடித்தார்கள் (மத்தேயு 26:67-68; மாற்கு 14:65; லூக்கா 22:64-65). தூஷணம் பேசிய குற்றத்திற்காகக் கைதியாகக் கண்டறியப்பட்டவர், தங்கள் வக்கிர இன்பங்களுக்கு ஒரு தகுதியான இரையாக இருப்பார் என்பதை அவர்கள் அனைவரும் அறிந்திருந்தார்கள். மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்படும் நேரத்தில் அவர் சுயநினைவுடன் இருக்கும் வரை யாரும் கண்டிக்கப்பட மாட்டார்கள். இயேசுவின் உடலில் இரத்தமும் காயங்களும் இருந்தன. அவரது முகம் வீங்கியிருந்தது. எனவே, காவலர்கள் சிறிது தண்ணீர் கொண்டுவந்து, அவரது முகத்தைத் துடைக்க அவரது கண் கட்டைப் பயன்படுத்தினர். அவர் ஆலயத்திற்குச் செல்லவிருந்ததால், காலை ஆராதனை செய்பவர்களின் பரிதாபத்தை அவர் தூண்டுவதை அவர்கள் விரும்பவில்லை.

காய்பாவின் வீட்டில், சன்ஹெட்ரின் சபையினர் வரிசையாக வெளியேறி ஆலய வளாகத்தை நோக்கிச் சென்றனர். அவர்கள் முற்றத்திலிருந்து வெளியே நடந்தபோது, ​​சிலர், தங்கள் பெரிய அங்கிகளையும் கூர்மையான தொப்பிகளையும் அணிந்துகொண்டு, மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட அந்த மனிதனைப் பார்க்க நின்றனர். மற்றவர்களோ அவ்வாறு செய்யவில்லை. தூதர்கள் உள்ளேயும் வெளியேயும் ஓடிக்கொண்டும், முக்கியப் பிரமுகர்கள் திண்ணையில் நின்றுகொண்டும் இருந்ததால் அது ஒரு பரபரப்பான வீடாக இருந்தது, ஆனாலும் அது ஒரு மகிழ்ச்சியான வீடாகவே இருந்தது. தாங்கள் செய்த காரியத்தில் அவர்கள் பரவசமடைந்திருந்தனர்.

சன்ஹெட்ரின் சபையினர் அந்தப் போலி மேசியாவைப் பொறிக்குள் சிக்க வைத்திருந்தனர்; அதுமட்டுமல்லாமல், அவர் செய்த தெய்வநிந்தனையை அவரே ஒப்புக்கொள்ளும்படி அவரையே தூண்டிவிட்டனர். எல்லோர் முன்னிலையிலும் தன்னை மெசியா என்று குறிப்பிடுவதற்கு அவனுக்குத் துணிச்சல் இருந்தது! அவன் ஏற்கனவே தெய்வநிந்தனைக் குற்றவாளி எனக் கண்டறியப்பட்டிருந்தான். இப்போது அவர்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், பகல் வெளிச்சத்தில் அவனுக்குத் தண்டனை வழங்குவதுதான், அதனுடன் வேலையும் முடிந்துவிடும். நசரேயன் மெசியாவாக இருப்பதற்கான சாத்தியக்கூறு குறித்து சிறிதளவு ஐயம் கொண்ட எந்தவொரு உறுப்பினரும், முற்றத்தின் மூலைக்குச் சென்று அவனைப் பார்த்தால் மட்டும் போதும். அவன் கடவுளைப் போல இல்லை. அவன் மனிதனைப் போல இருந்தான், தற்போது, ​​மனிதனின் ஒரு மோசமான மாதிரியாக இருந்தான். அவனது முகம் சிராய்த்து, புண்ணாகி, வீங்கியிருந்தது, அதனால் அவனது கன்ன எலும்புகளில் ஊதா நிறத் தழும்புகள் பதிந்திருந்தன, மேலும் அவனது இரு கண்களும் வீங்கியிருந்தன. அவனது கைகள் விலங்குகளில் நடுங்கின, அவன் ஒரு வயோதிகரைப் போல கூன் விழுந்திருந்தான். அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவரா? வாய்ப்பே இல்லை.¹⁵²¹

காய்பாவின் வீட்டிற்கு வெளியே காத்திருந்தவர்களில் யூதாசும் ஒருவன். அந்தத் துரோகிக்கு அவனது வேலைக்காகப் பணம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது, ஆனால் எஜமானுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை அவன் அறிய விரும்பினான். அவன் காத்திருந்தான்… இயேசு வெளியே வந்தபோது, ​​யூதாஸ் தான் கண்ட காட்சியால் மனம் நொந்து போனான். அவன் அதிர்ச்சியடைந்தான், குற்றவுணர்ச்சி அலை அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டது. இயேசு மெஷியாக் என்பதை அவன் நம்பவில்லை, ஆனால் உலகிலேயே மிகவும் சாந்தமான மனிதர் இவர்தான் என்று தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து அவன் அறிந்திருந்தான்.

அந்த இராணுவப் பிரிவு, தங்கள் கைதியை இழுத்துக்கொண்டு அவனைக் கடந்து சென்றது. இயேசு தடுமாறியபோது, ​​ஆலயக் காவலர்கள் அவரைத் தள்ளி உதைப்பதை யூதாஸ் பார்த்தான். அந்தச் சிறிய மனிதனின் துக்கம் திகிலாக மாறியது. இது நடப்பதை தான் விரும்பவில்லை என்று அவன் தனக்குத்தானே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டான். ஒருவேளை இயேசு தண்டனைக்குத் தகுதியானவராக இருக்கலாம். ஆம், ஒருவேளை கலிலேயாவுக்கோ அல்லது அதற்கும் மேலான இடத்திற்கோ நாடுகடத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் இதுவல்ல.¹⁵²²

அன்னா இயேசுவிடம் கேள்விகள் கேட்கிறார்
யோவான் 18:12b-14 மற்றும் 19-24
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை சுமார் 2:00 மணியளவில்

அந்தப் படைப்பிரிவு எருசலேமின் மதில்களுக்குள் நுழைந்ததும், படைத்தலைவர் ஊர்வலத்தை நிறுத்தி, ஆலயக் காவலர்களிடம் மேலும் உதவி தேவையா என்று கேட்டார். அவர்கள், “இல்லை” என்றனர். கைதியைத் தாங்கள் பொறுப்பேற்றுக் கொள்வதாகக் கூறினர். பின்னர், இயேசுவைக் கைது செய்தவர்கள் அவரை அழைத்துச் சென்று பிரதான ஆசாரியனாகிய காய்பாவின் வீட்டிற்குள் கொண்டு சென்றனர். ரோமானியர்கள் அந்தோணியா கோட்டைக்குள் பின்வாங்கி, தாங்கள் ஏன் முதலில் தேவைப்பட்டோம் என்றும், உண்மையில், யூதர்களுக்குத் தங்களில் 500 பேர் ஏன் தேவைப்பட்டனர் என்றும் வியந்தனர்.

ஊர்வலம் மீண்டும் தொடங்கியது. அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த அதிகாலை நேரத்தில் எருசலேமின் வடமேற்குப் பகுதியில் மிகச் சிலரே நடமாடிக் கொண்டிருந்தனர். இருந்த சிலரும், விளக்குகள், தீப்பந்தங்கள், ஆரவாரமான ஊர்வல வரிசை மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் நடுவில் இருந்த தனித்த கைதி ஆகியவற்றை உற்றுப் பார்க்க நின்றனர். ஆனால், மேசியாவுக்காக எந்த ஆர்ப்பாட்டங்களும் இல்லை. அவரை விடுவிக்கக் கோரி எந்தக் கூக்குரலும் இல்லை. உண்மையில், இதுவரை, யாரும் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டதாகத் தெரியவில்லை.

ஆசாரியர்களும் மற்றவர்களும், நீண்ட வழியில் திரும்பி வந்ததற்காகத் தங்களுக்குள் பாராட்டிக் கொண்டனர். அது அவர்களின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றியிருந்தது. அந்த நேரத்தில், ஆலயம் நசரேயனைப் பின்பற்றுபவர்களால் நிறைந்திருக்கக்கூடும். மேலும், அந்தக் கைதியைக் கட்டிக்கொண்டு கிழக்கு வாசல் வழியாகப் புறஜாதியாரின் முற்றத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருந்தால், அவர்கள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்திருக்கலாம், அல்லது ஆலயக் காவலர்களுடன் சண்டையிட்டிருக்கவும் கூடும். அப்போது ஒரு கலவரம் வெடித்திருக்கும்; பிலாத்து தன் வீரர்களை அனுப்பும்போதுதான் அது முடிவுக்கு வந்திருக்கும்.

காய்பா மற்றும் அன்னாவின் மாளிகைகளை நோக்கிச் சென்றபோது, ​​சதுக்கேயர்களும் பரிசேயர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அந்தப் பணி முடிவுக்கு வந்துகொண்டிருந்தது. ஒலிவத் தோட்டத்தில் சிறிது நேரம், ஒவ்வொருவரும் இரகசியமாகக் கவலைப்பட்டதாக ஒருவருக்கொருவர் ஒப்புக்கொள்ள அவர்கள் தயங்கவில்லை. இந்த மனிதன் சாதித்த அற்புதங்களைப் பற்றிய செய்திகளைக் கேட்டிருந்ததால், அவர்களுக்குள் ஒருவித அச்சம் இருந்தது. அவன் ஒரு சாதாரண நசரேயனாக இருப்பான் என்று யார் எதிர்பார்த்திருப்பார்கள்? சன்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்கள் வெட்கப்பட வேண்டிய விஷயம் ஏதேனும் இருந்ததென்றால், அந்தப் பணியைச் செய்ய இவ்வளவு பெரிய குழுவைத் தங்களுடன் அழைத்துச் சென்றதுதான். ஒரு தடியை வைத்திருந்த ஒருவன் இயேசுவின் தோழர்களை ஓட வைத்திருக்க முடியும். மேலும், அந்த கலிலேயன் வன்முறையை நம்பாததால், எந்தப் போராட்டமும் இன்றி அவனைக் கட்டி அழைத்துச் சென்றிருக்க முடியும்.

அந்தக் குழு, அன்னா மற்றும் காய்பாவின் அருகருகே இருந்த வீடுகளுக்கு முன்னால் இருந்த பெரிய இரட்டை முற்றத்திற்கு வந்து சேர்ந்தது. உள்ளே இருந்த வேலையாட்கள் வாயில்களைத் திறந்தபோது, ​​பல மகிழ்ச்சியான வார்த்தைகள் பரிமாறப்பட்டன. வழக்கமாக, அவர்கள் வேலையாட்களின் கதவு வழியாக நுழைந்திருப்பார்கள், ஆனால் வெற்றி பெற்ற அந்தக் கூட்டத்திற்கு அது மிகவும் சிறியதாக இருந்தது. அவர்கள் உள்ளே புகுந்து, பலியானவனைத் தங்களுக்கு முன்னால் தள்ளிக்கொண்டு சென்றனர். உடனடியாக மேலும் பல விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டன, ஏனெனில் அந்த மனிதனை நன்றாகப் பார்க்க விரும்பிய, மதத்தைச் சேர்ந்த ஒரு முக்கிய பிரமுகர்கள் குழு அந்த வளாகத்தில் இருந்தது. அவசரமாக அழைக்கப்பட்ட மகா சனகெத்ரின் உறுப்பினர்கள், காய்பாவின் வீட்டிலிருந்து ஓடி வந்தனர்; முற்றத்தில் தங்கள் கால்கள் வேகமாக ஓடும்போது, ​​தங்கள் வெண்ணிற அங்கிகளைக் கல் தரையிலிருந்து விலக்கிப் பிடித்திருந்தனர்.

வீட்டுப் பெண்களில் சிலர் வெளியே வந்து, தங்கள் ஆண்கள் அடிக்கடி விவாதித்த அந்தக் கைதியைப் பார்ப்பதற்காக மேல்மாடத்தின் நிழலில் நின்றனர். சிறைப்பிடித்தவர்களில் சிலர், அந்தத் தெய்வநிந்தனை செய்தவன் இப்போதும் தன் வீட்டின் முன் காவலில் நின்று கொண்டிருக்கிறான் என்று அன்னாஸிடம் சொல்ல ஓடினார்கள். காய்பாஸ் மெதுவாகப் படிகளில் இறங்கி வந்தார். இப்போது, ​​முடிவு கண்ணுக்கு எட்டிய தூரத்தில் இருந்ததால், அவருக்குப் பொறுமை இருந்தது. நசரேயனை எதிர்கொள்வதில் அவருக்கு முதல் ஆர்வம் இருக்கவில்லை; மாறாக, கைது எவ்வாறு நிறைவேற்றப்பட்டது, ரோமானியர்களின் மனப்பான்மை எப்படி இருக்கும், அவருடைய ஆதரவாளர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள், யூதர்களின் உச்ச நீதிமன்றமான மகா சன்ஹெட்ரினின் விருப்பத்திற்கு எதிராக ஏதேனும் மக்கள் கிளர்ச்சி நடந்ததா என்பது குறித்துத் தன் ஆட்களிடமிருந்து அறிக்கைகளைப் பெறுவதிலேயே அவரது ஆர்வம் இருந்தது (இணைப்பைக் காண Lg – மகா சன்ஹெட்ரினின் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்).

பிரதான ஆசாரியர் அந்த அறிக்கைகளைக் கேட்டார். அவை அனைத்தும் நல்லவையாக இருந்தன. அந்த விஷயம் இரகசியமாகக் கையாளப்பட்டிருந்தது, மேலும் என்ன நடந்தது என்பது பற்றி பரிசுத்த நகரத்திற்குத் தெரியவே இல்லை. காய்பாஸ் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர் கடவுளுக்காகவும் ஆலயத்திற்காகவும் ஒரு நல்ல அடியை அடித்திருந்தார். யூதேயாவின் உடலில் ஒரு புண் புரையோடிப் போயிருந்தது… மேலும், காய்பாஸ் ஆகிய அவர், அந்த இரத்தப்போக்கை நிறுத்தியிருந்தார். அவர் தனது பட்டுப்போன்ற தாடியை வருடிக்கொண்டு, அந்தப் போலி மேசியாவை அடுத்த அறையில் உள்ள அனனியாவிடம் கொண்டு செல்லும்படி கட்டளையிட்டார்; அனனியா என்பது அவருடைய மாமனாரான அன்னாஸின் எபிரேயப் பெயராகும்.

இது ஒரு ராஜதந்திரமான நடவடிக்கையாக இருந்தது. காய்பாஸால் காத்திருக்க முடிந்தது. கைதியின் முகத்தை அன்னாஸ் முதலில் பார்க்கவும், முதல் விசாரணையை நடத்தவும் அனுமதிப்பது முறையாக இருந்தது. மேலும், தன் மாமனார் என்ன செய்வார் என்பது காய்பாஸுக்குத் தெரிந்திருந்தது; அவர் கைதியை உடனடியாகப் பொறுப்புள்ள பிரதான ஆசாரியரிடமும், விசாரணைக்காக மகா சனகெத்ரினிடமும் திருப்பி அனுப்பும்படி கட்டளையிடுவார்.¹⁵¹⁶

பின்பு அவர்கள் இயேசுவைக் கட்டி, முதலில் அவரை அன்னாவிடம் கொண்டு வந்தார்கள். அன்னா, அந்த வருடத்தின் பிரதான ஆசாரியனாகிய காய்பாவின் மாமனார் ஆவார் (யோவான் 18:12b-13). அவர் சிறியவராகவும், மென்மையானவராகவும், நுணுக்கமானவராகவும், துல்லியமானவராகவும் இருந்தார். இயேசுவுக்குப் பதினொரு வயதாக இருந்தபோது, ​​சிரியா முழுவதற்குமான ரோமானிய ஆளுநராகத் தனது இரண்டாவது பதவிக்காலத்தைத் தொடங்கியிருந்த பப்ளியு சுல்பீசியஸ் குயிரினஸ், அன்னாவைப் பிரதான ஆசாரியராக நியமித்திருந்தார். இவ்வாறு, அன்னா செல்வந்தரானார்; தன் நாட்டின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் செல்வாக்கு மிக்கவரானார். அவர் ஒரு சிறந்த சூழ்ச்சிக்காரராக இருந்தார், அவரை விட அதிக அதிகாரப் பதவிகளில் இருந்தவர்கள் அவருக்குப் பயந்தனர்.

அன்னாவின் வீடு, எசேனியர் பகுதியில் காய்பாவின் வீட்டிற்கு அடுத்ததாக இருந்தது. அது ஒரு குன்றின் சரிவில் கட்டப்பட்டிருந்தது, மேலும் அதன் பிரதான வசிப்பிடத்திற்குக் கீழே, முன்புறம் ஒரு திண்ணையுடன் கூடிய கீழ்த்தளம் இருந்தது. கைதி தன் வீட்டிற்குள் இருப்பதை அவர் விரும்பவில்லை, எனவே அவர் திண்ணைக்கு வெளியே வந்து, நசரேயனைத் தன்னிடம் கொண்டு வருமாறு கட்டளையிட்டார். அவர் கி.பி. 7 முதல் 14 வரை பிரதான ஆசாரியராக இருந்தார். யூதர்களின் பார்வையில், பிரதான ஆசாரியர் தனது பதவியை வாழ்நாள் முழுவதும் வகித்தார். ஆனால், பேரரசர் திபேரியஸின் கீழ் யூதேயாவின் ரோமானிய ஆளுநராக இருந்த வலேரியஸ் கிராட்டஸ், அன்னாஸைப் பதவியிலிருந்து நீக்கிவிட்டு, அவருக்குப் பதிலாக ஃபாபியின் மகன் இஸ்மாயீலையும், பின்னர் அரியானஸின் மகன் எலேயாசரையும், பின்னர் காமித்தின் மகன் சீமோனையும், இறுதியாக யோசேப்பு காய்பாஸையும் நியமித்தார்.

ஆணையர் அன்னாஸைப் பதவியிலிருந்து நீக்கியிருந்தாலும், அவர் ஆலயத்தின் காரியங்களை ஒரு தனியார் தொழிலாகவே வைத்திருந்தார். மேலும், அவருக்குப் பணம் செலுத்தாமல் யாரும் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியையோ, ஒரு புறாவையோ, அல்லது ஒரு காளையையோ கூட பலியாக வாங்கவில்லை. எனவே, அன்னாஸ் தனது மருமகனான காய்பாஸ் மூலம் பிரதான ஆசாரியராகத் திரைக்குப் பின்னால் தனது கட்டுப்பாட்டைத் தக்க வைத்துக் கொண்டார். ஆனால் ரோமானியர்களின் பார்வையில் காய்பாஸே பிரதான ஆசாரியராக இருந்தார். விசாரணைகள் தொடர்பாக மகா சனகெத்ரினில் 21 விதிகள் இருந்தன. இயேசுவைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற அவர்களின் வெறியில், அவர்கள் நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளில் அந்த விதிகள் அனைத்தையும் மீறினர். அவர்கள் நள்ளிரவில் இயேசுவாவை அன்னாஸின் வீட்டிற்குக் கொண்டு வந்ததால், சன்ஹெட்ரின் விசாரணைகள் ஆலய வளாகத்தில் உள்ள நியாயத்தீர்ப்பு மண்டபத்தில் மட்டுமே நடத்தப்பட வேண்டும் என்று கூறும் விதி எண் 6-ஐ மீறினார்கள் (காண்க: Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சன்ஹெட்ரினின் சட்டங்கள்).

இதற்கிடையில், சதுக்கேயர்களின் வயதான, கம்பீரமான தலைவரான அன்னாஸ், அந்த முரட்டு ரபியிடம் அவருடைய சீடர்களையும் அவருடைய போதனையையும் பற்றிக் கேள்வி எழுப்பினார் (யோவான் 18:19). மத அதிகாரிகள் இறுதியாக, கலிலேயாவிலிருந்து இந்தத் தொந்தரவுக்காரனை அகற்றும் தங்கள் இலக்கை அடைவதற்கு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், சூரியன் மறைந்த பிறகு குற்றவியல் நடவடிக்கைகளின் எந்த நடவடிக்கைகளும் இருக்கக்கூடாது என்பதால், இது விதி எண் 2-ஐ மீறியது (காண்க: Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சன்ஹெட்ரினின் சட்டங்கள்). காவலர்கள் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவரை அன்னாஸிடம் தள்ளியும் இழுத்தும் சென்றனர்; அவர்கள் அந்தக் கைதியை வெறுத்ததால் அல்ல, மாறாக, திரைக்குப் பின்னால் உண்மையான அதிகாரத்தில் இருந்த அன்னாஸின் முன் தங்கள் வைராக்கியத்தைக் காட்ட விரும்பியதால்தான். இயேசு விரைந்து வராதபோது, ​​அவர்கள் அவரை உதைத்தார்கள்.

அந்த முதியவர் அமர்ந்து அந்த இளம் கைதியை உற்று நோக்கினார். அவன் மனதில் என்ன எண்ணங்கள் ஓடின, அல்லது அவன் உதடுகளிலிருந்து என்ன கேள்விகள் வெளிவந்தன என்பது யாருக்கும் உறுதியாகத் தெரியாது. அவன் அமர்ந்து பார்த்தான்; ஒரு சாதாரண இளைஞனை உலகின் இரட்சகராகக் காட்டிக்கொள்ளத் தூண்டியது எது என்று அவன் சும்மா யோசித்திருக்கலாம். இந்த மனிதன் ஒரு மனநோயாளி போல் தோன்றவில்லை. ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக வந்துகொண்டிருந்த அறிக்கைகள் இதற்கு நேர்மாறாகவே காட்டின. அந்த நசரேயன் புத்திசாலியாகத் தோன்றினான்; அவன் தோராவில் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றிருந்தான் என்று கூறப்பட்டது, ஆனாலும் அவன் எந்த ரபினிக்கல் பள்ளியைப் பின்பற்றினான் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அவன் ஒரு திடமான தச்சனாக இருந்தான்; மேலும் ஆடம்பரத்திற்கோ அல்லது தீய பழக்கங்களுக்கோ ஆட்படாதவனாக இருந்தான். அப்படியானால் ஏன்?

அன்னாஸ் நீண்ட நேரம் உற்றுப் பார்த்தான். அவன் இந்த மனிதனை விசாரிக்கப் போவதில்லை. காய்பாஸ் அதைச் செய்யட்டும். சன்ஹெட்ரினின் சட்டங்களின்படி, ஒரு மரண தண்டனை வழக்கை விசாரிக்க மகா சன்ஹெட்ரினின் இருபத்தி மூன்று உறுப்பினர்களுக்குக் குறையாமல் இருக்க வேண்டும், மேலும் இந்த நேரத்திற்குள், தன் மருமகன் விழித்துக்கொண்டு மற்ற உறுப்பினர்களை அழைத்திருப்பான் என்று அந்த முதியவர் உறுதியாக நம்பினார். இருப்பினும், ஒரு மனிதன் ஏன் மேசியாவாகத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பினான் என்று விசாரிப்பது சுவாரஸ்யமாக இருந்தது, ஏனெனில் அவர் விரைவிலோ அல்லது பின்னரோ ஆலயத்தால் சவால் செய்யப்படுவார் என்பதை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும். உண்மையில், ஆலயத்தால் சவால் செய்யப்படுவதற்கான வாய்ப்புகளின் விகிதம், மேசியா என்று அழைக்கப்படுபவரின் வெற்றிக்கு நேரடி விகிதாசாரத்தில் இருந்தது. மேலும் இவர் மிகவும் வெற்றிகரமானவராக இருந்தார். ஆனால் அப்படியிருந்தும், அவர் அன்னாவின் பணமாற்றுவோரின் மேசைகளை உதைத்துத் தள்ளி, அன்னாவின் மிருகச் சந்தையைக் கண்டிக்காமல் இருந்திருந்தால், அவர் சவாலிலிருந்தும் தெய்வநிந்தனைக் குற்றச்சாட்டிலிருந்தும் தப்பித்திருக்கலாம் (காண்க: Bs – பண்டிகையின்போது இயேசு ஆலயத்தை முதன்முதலில் சுத்திகரித்தது).¹⁵¹⁷

ஐம்பதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த அன்னாஸின் முழு வாழ்க்கையும் செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும் பெறுவதைச் சுற்றியே சுழன்றது. அவர் அநேகமாக அந்த மதத்துரோகியான ரபியிடம், வாய்மொழிச் சட்டத்தை ஏன் நம்பவில்லை என்று கேட்டிருப்பார் (பார்க்க: Ei – வாய்மொழிச் சட்டம்). அவருடைய சீடர்கள் யார்? எத்தனை பேர்? யேசுவாவைப் போன்ற மனிதர்கள் அவருக்கு முன்பாகத் தாழ்ந்து விழுந்து, இரக்கத்திற்காக மன்றாடுவது அவருக்குப் பழக்கமாக இருந்தது. ஆனால் இயேசு அப்படிச் செய்யவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர் இந்த உலகத் தலைவரை உறுதியாகப் பார்த்துப் பதிலளித்தார்: நான் உலகிற்கு வெளிப்படையாகப் பேசியிருக்கிறேன். நான் எப்போதும் ஜெப ஆலயங்களிலோ அல்லது யூதர்கள் அனைவரும் கூடிவரும் ஆலயத்திலோ போதித்தேன். நான் இரகசியமாக எதுவும் சொல்லவில்லை. ஏன் என்னைக் கேள்வி கேட்கிறீர்கள்? விசாரணைகள் தொடர்பான சன்ஹெட்ரினின் விதிகளின்படி, சாட்சிகள் மற்றும் உறுதிப்படுத்துபவர்களைத் தவிர வேறு யாரிடமிருந்தும் சாட்சியத்தைக் கேட்பது அவர்களின் விதிகளுக்கு எதிரானது என்பதை யேசுவாவும் அன்னாஸும் அறிந்திருந்தனர். மேலும், அவர்களின் விதிகளின்படி, எந்தக் கைதியும் ஆரம்பகட்ட விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியதில்லை. என் வார்த்தைகளைக் கேட்டவர்களிடம் கேளுங்கள். நான் சொன்னதை அவர்கள் நிச்சயமாக அறிந்திருப்பார்கள் (யோவான் 18:20-21).

ஆனால் இயேசு இதைச் சொன்னபோது, ​​அருகிலிருந்த அதிகாரிகளில் ஒருவன் அவரை முகத்தில் அடித்தான் (யோவான் 18:22). இது, நீதிபதிகள் கனிவாகவும் மனிதாபிமானத்துடனும் இருக்க வேண்டும் என்று கூறும் 20-ஆம் விதியை மீறியது (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சனகெத்ரினின் சட்டங்கள்). “பிரதான ஆசாரியனுக்கு இப்படித்தான் பதில் சொல்கிறாயா?” என்று அவன் கேட்டான். அந்த அடியின் விளைவுகளை நீக்குவதற்காக பரிசுத்தர் தம் தலையை அசைத்தார்: “நான் தவறாக ஏதாவது சொல்லியிருந்தால், எது தவறு என்று சாட்சி கூறுங்கள்,” என்று இயேசு பதிலளித்தார். “ஆனால் நான் உண்மையைப் பேசியிருந்தால், ஏன் என்னை அடித்தாய்?” பின்பு அன்னாஸ் எழுந்து, இன்னும் கட்டப்பட்டிருந்த இயேசுவை, தன் மருமகனான பிரதான ஆசாரியனிடம் திருப்பி அனுப்பினான் (யோவான் 18:23-24). மக்களுக்காக ஒருவன் மரித்தால் நல்லது என்று யூதர்களுக்கு ஆலோசனை கூறியவர் காய்பாஸ்தான் (யோவான் 18:14). முடிவு தொடங்கிவிட்டது.

விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சன்ஹெட்ரினின் சட்டங்கள்

(1) இலஞ்சத்தால் செய்யப்படும் எந்தக் கைது நடவடிக்கையும் இருக்கக்கூடாது,

(2) சூரியன் மறைந்த பிறகு குற்றவியல் நடவடிக்கைகளின் எந்த நடவடிக்கைகளும் இருக்கக்கூடாது,

(3) சன்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்கள் கைது நடவடிக்கையில் பங்கேற்க அனுமதிக்கப்படவில்லை,

(4) காலை பலிக்கு முன் எந்த விசாரணைகளும் இருக்கக்கூடாது,

(5) இரகசிய விசாரணைகள் இருக்கக்கூடாது, பகிரங்க விசாரணைகள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்,

(6) சன்ஹெட்ரின் விசாரணைகள் ஆலயத்தில் உள்ள நியாயத்தீர்ப்பு மண்டபத்தில் மட்டுமே நடத்தப்பட வேண்டும்,

(7) முதலில் எதிர் தரப்பு வாதிடும், பின்னர் குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படும்,

(8) அனைவரும் விடுதலைக்கு ஆதரவாக வாதிடலாம், ஆனால் அனைவரும் தண்டனைக்கு ஆதரவாக வாதிட முடியாது,

(9) தண்டனை வழங்க இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகள் இருக்க வேண்டும், மேலும் அவர்களின் சாட்சியம் ஒவ்வொரு விவரத்திலும் ஒத்துப்போக வேண்டும்,

(10) குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தனக்கு எதிராக சாட்சியம் அளிக்க அனுமதிக்கப்படக்கூடாது,

(11) பிரதான ஆசாரியர் தனது ஆடைகளைக் கிழிக்க தடை விதிக்கப்பட்டது,

(12) குற்றச்சாட்டுகள் நீதிபதிகளிடமிருந்து தொடங்கக்கூடாது, அவர்கள் விசாரிக்க மட்டுமே முடியும். குற்றச்சாட்டுகள்,

(13) ஒருவன் கடவுளின் பெயரைத் தானே உச்சரித்தால் மட்டுமே தெய்வநிந்தனைக் குற்றச்சாட்டு செல்லுபடியாகும்,

(14) ஒருவன் தன் சொந்த வார்த்தைகளின் அடிப்படையில் தண்டிக்கப்பட முடியாது,

(15) தீர்ப்பு இரவில் அறிவிக்கப்பட முடியாது, பகலில் மட்டுமே,

(16) மரண தண்டனை வழக்குகளில், விசாரணையும் குற்றத் தீர்ப்பும் ஒரே நேரத்தில் நடைபெற முடியாது, ஆனால் அவற்றுக்கு இடையே குறைந்தது இருபத்தி நான்கு மணிநேரமாவது இடைவெளி இருக்க வேண்டும்,

(17) மரண தண்டனைக்கான வாக்கெடுப்பு, பெரியவர்கள் இளைஞர்களைப் பாதிக்காதபடி, இளையவர்களிடமிருந்து தொடங்கி தனித்தனியாக எண்ணப்பட வேண்டும்,

(18) 71 பேரும் சதித்திட்டம் தீட்டாமல் ஒருமனதாக உடன்பட முடியாததால், குற்றவாளி என்ற ஒருமித்த முடிவு நிரபராதி என்பதைக் காட்டியது,

(19) குற்றத் தீர்ப்புக்குப் பிறகு மூன்று நாட்கள் கழித்து மட்டுமே தண்டனை அறிவிக்கப்பட முடியும்,

(20) நீதிபதிகள் கனிவாகவும் மனிதாபிமானத்துடனும் இருக்க வேண்டும்,

(21) மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவன் அதற்கு முன்பாகச் சாட்டையடி கொடுக்கப்படவோ அல்லது அடிக்கப்படவோ கூடாது (சன்ஹெட்ரின் பிரிவு). இவ்வாறு, தமது ஒடுக்குதலையும் துன்பத்தையும் மீறி, இயேசு அதை எதிர்த்துப் போராடவில்லை; மாறாக, அவர் தம்மையே மனமுவந்து அதற்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்.¹⁵¹⁵

மாபெரும் சன்ஹெட்ரின்

மோசே தேசத்தை வழிநடத்துவதற்கு உதவுவதற்காக, வனாந்தரத்தில் யெகோவாவால் எழுபது மூப்பர்கள் கொண்ட ஒரு குழு முதலில் நியமிக்கப்பட்டது (எண்ணாகமம் Bt – யெகோவாவின் பதில்: ஆவிக்குரிய தலைமைத்துவம் காண்க). மேசியாவின் காலத்திற்கு சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, அது சட்டமியற்றும் அமைப்பாக இருந்ததோடு, பாலஸ்தீனத்தின் உச்ச நீதிமன்றமாகவும் மாறியிருந்தது. அது பரிசேயர்கள், தோரா ஆசிரியர்கள் மற்றும் சதுக்கேயர்கள் – பாலஸ்தீனத்தின் மிகச்சிறந்த அறிவாளிகளைக் கொண்டிருந்தது. மக்கள் அதை மகா சன்ஹெட்ரின் என்று அழைத்தனர், ஆனால் சீயோனின் சராசரி குடிமகன் அதன் ஆலோசனைக் கூட்டத்தை ஒருபோதும் கண்டதில்லை.

சன்ஹெட்ரின்களில் இரண்டு வகைகள் இருந்தன; சிறிய சன்ஹெட்ரின்கள் மற்றும் மகா சன்ஹெட்ரின். 23 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட சிறிய சன்ஹெட்ரின்கள், அனைத்து பெரிய யூத நகரங்களிலும் காணப்பட்டன, மேலும் அவை 71 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட மகா சன்ஹெட்ரினிலிருந்து வேறுபட்டிருந்தன. எருசலேமில் ஒரு சிறிய சன்ஹெட்ரின் இருந்தது, அது தேவாலய மலையின் தெற்கு நுழைவாயிலில் உள்ள ஓபேல் முகட்டில் அமைந்திருந்தது. தல்மூதிய சன்ஹெட்ரின் நூலில் உள்ள தோசெஃப்தா II, 6-ஆம் பகுதியில், ரபி கமாலியேல் மூத்தவர்களுடன் சேர்ந்து “கோவில் மலையின் படிகளில்” அமர்ந்திருந்ததைப் பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும், சன்ஹெட்ரின் 88a நூலில், “கோவில் மலையின் நுழைவாயிலில்” 23 பேர் கொண்ட ஒரு அவை இருந்ததாகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.¹⁵⁰⁷

நற்செய்திகளில், மகா சன்ஹெட்ரின் வெவ்வேறு விதங்களில் குறிப்பிடப்படுகிறது: பிரதான ஆசாரியர்கள், மூப்பர்கள், மற்றும் முழு சங்கமும் (மத்தேயு 26:59); பிரதான ஆசாரியர்கள், மூப்பர்கள், வேத போதகர்கள் மற்றும் முழு சன்ஹெட்ரின் (மாற்கு 15:1); பிரதான ஆசாரியர்களும் பரிசேயர்களும் ஒரு சங்கத்தைக் கூட்டினார்கள் (யோவான் 11:47 NASB); மற்றும் அது எழுபத்தொரு [நியாயாதிபதிகள்] உறுப்பினர்களைக் கொண்டிருந்தது. பிரதான ஆசாரியர் தலைவரைப் போல செயல்பட்டார் (மத்தேயு 26:57; அப்போஸ்தலர் 5:17, 24:1). சில சமயங்களில் இறப்புகளால் அதன் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை குறைக்கப்பட்டது, ஆனால் சபை முழுமையாக இருந்தபோது அது சிறந்த சமநிலையில் இருந்தது. ரபீக்கள் தங்கள் ஆளும் குழு மோசே மற்றும் அவரது எழுபது மூப்பர்களிடமிருந்து தோன்றியதாகக் கூறினாலும் (உபாகமம் 27:1), இயேசுவின் காலத்தில் மகா சன்ஹெட்ரினின் உண்மையான விதைகள் எஸ்ரா மற்றும் நெகேமியாவின் காலத்தில் விதைக்கப்பட்டன. கிறிஸ்து பிறந்த காலத்தில், மகா சன்ஹெட்ரின் யூதர்களின் உச்ச நீதிமன்றமாகச் செயல்பட்டு, சிறிய சன்ஹெட்ரின்களால் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட வழக்குகளுக்கு எதிரான மேல்முறையீடுகளை ஏற்றுக்கொண்டது (மாற்கு 14:55).

அரசியல் ரீதியாக, சன்ஹெட்ரின், மோசேயின் ஐந்து புத்தகங்களை நம்பிய சதுக்கேயர்களுக்கும், வாய்மொழி சட்டத்தை நம்பிய பரிசேயர்களுக்கும் இடையில் ஒரு சமநிலையைப் பேணி வந்தது (இணைப்பைக் காண, ‘Ei – வாய்மொழி சட்டம்‘ என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்). வாய்மொழி சட்டத்தின் ஆதரவாளர்களாக, பரிசேயர்கள் அதிக சத்தமிடுபவர்களாகவும், அதிகம் பேசக்கூடியவர்களாகவும் இருந்தனர்; மேலும் அவர்களின் பொது நடத்தை சதுக்கேயர்களின் நடத்தையை விட மிகவும் புனிதமானதாகக் கருதப்பட்டது. வாய்மொழி சட்டம் யூதா முழுவதற்குமான சட்டமாக மாறாவிட்டால், யூத மதம் அழிந்துவிடும் என்று அவர்கள் கூச்சலிட்டனர். உண்மையில், பரிசேயர்கள் எழுதப்பட்ட சட்டத்தை விட வாய்மொழி சட்டத்தை சற்றே உயர்ந்ததாகக் கருதினர். ரபிக்கள், “தோராவைப் படிப்பவன் ஒரு நல்ல காரியத்தைச் செய்கிறான்; ஆனால் வாய்மொழி சட்டத்தைப் படிப்பவன் அதைவிட ஒரு சிறந்த காரியத்தைச் செய்கிறான்” என்று போதித்தனர்.

இந்த அரசியல் சமநிலை இருந்தபோதிலும், காய்பாஸ் பிரதான ஆசாரியராக இருந்தபோது, ​​பரிசேயர்களே சில அம்சங்களில் சன்ஹெட்ரினின் வலிமையான மனிதர்களாக இருந்தனர். அவர் ஒரு சதுக்கேயர், மேலும் அவர் தனது அதிகாரத்தை மற்றொரு சதுக்கேயரான அன்னாஸிடமிருந்து பெற்றார். ஆனால், உயர் நீதிமன்றத்தில் அடிக்கடி கேட்கப்பட்ட குரல்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி பரிசேயர்களுடையதே. அவர்களின் நிரந்தர மனப்பான்மை, சீற்றமடைந்த பக்தியாகவே இருந்தது. சதுக்கேயர்களை விட அவர்களுக்கு அதிக வாக்குகள் இல்லை – ஒருவேளை லேவி கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சதுக்கேயர் எப்போதும் பிரதான ஆசாரியராக இருந்ததால், சில வாக்குகள் குறைவாக இருந்திருக்கலாம் – ஆனால், அழிவு மற்றும் தண்டனை பற்றிய தங்கள் முன்னறிவிப்புகளால் பரிசேயர்கள் மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்திருந்தனர். உறுப்பினர் பதவி வாழ்நாள் முழுவதும் இருந்தது. சிலர், முதுமையில், ஓய்வு பெற்று விலகினர். இருப்பினும், ஏறக்குறைய அனைவரும் பதவியில் இருக்கும்போதே இறந்தனர். நமக்குத் தெரிந்தவரை, இரண்டு வகுப்பினருக்கு மட்டுமே கோட்பாட்டளவில் உறுப்பினர் பதவியிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டது: முறையற்ற பிள்ளைகள் மற்றும் யூத மதத்திற்கு மாறியவர்கள்.¹⁵⁰⁸

நீதிமன்றத்தின் கவனத்தை ஈர்க்க வேண்டிய அலுவல்களின் அளவைப் பொறுத்து, அவர்களின் கூட்டங்கள் ஒழுங்கற்றதாக இருந்தன. கி.பி. 30 முதல், மகா சன்ஹெட்ரின் அரச மேடையின் கிழக்கு முனையில், அரைவட்ட இருக்கை அமைப்பைக் கொண்ட ஒரு அறையில் கூடியது.

முன்னதாக, அதன் கூட்டங்கள் ஆலயத்தின் தென்மேற்குப் பக்கத்தில் உள்ள மெருகூட்டப்பட்ட கற்கள் மண்டபத்தில் நடைபெற்றன. கி.பி. 70-ல் ஆலயம் அழிக்கப்படுவதற்கு சுமார் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சன்ஹெட்ரின் [அரச ஸ்டோவாவிற்கு] குடிபெயர்ந்ததாக தல்மூத் குறிப்பிடுகிறது. இருப்பினும், இயேசுவின் விசாரணை நடந்த இரவில், அவர்கள் முதலில் பிரதான ஆசாரியனாகிய காய்பாவின் [அரண்மனையில்] கூடினர் (லூக்கா 22:54அ).¹⁵⁰⁹

மக்கபேயர் கிளர்ச்சியின் (கி.மு. 167) தொடக்கத்திலிருந்து, பிரதான ஆசாரியனின் அதிகாரம் அதிகரித்தது (முதலாம் மக்கபேயர் 12:6). இருப்பினும், மகா ஏரோது மகா சன்ஹெட்ரினை கணிசமாக பலவீனப்படுத்தினார், மேலும் தனது மரணப் படுக்கையில், தனது மரண நாளில் கண்ணீர் சிந்தப்படுவதை உறுதி செய்வதற்காக சன்ஹெட்ரினின் சில உறுப்பினர்களைக் கொல்லும்படி கட்டளையிட்டார். ஆனால், அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மக்களை ஆளும் கலையில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்த ரோமானிய ஆளுநர்கள் (கி.பி. 6-41), மகா சன்ஹெட்ரினின் கௌரவத்தை உயர்த்தி, அதற்கு அதிக அதிகாரத்தை வழங்கினர் (ஜோசபஸ் ஆன்டிகுவிட்டிஸ் 20.200.251). மத விஷயங்களில் உச்ச அதிகாரத்தையும், குடிமை விவகாரங்களில் கணிசமான அதிகாரத்தையும் கொண்டிருக்க அவர்கள் சன்ஹெட்ரினை அனுமதித்தனர்.

பாலஸ்தீனத்தின் உள் விவகாரங்கள் தொடர்பான சட்டங்களை இயற்றி அமல்படுத்த மகா சன்ஹெட்ரினுக்கு ரோம் அனுமதி அளித்திருந்தது; வெளி விவகாரங்களில் சீசர் விதிகளை வகுத்தார். உள்ளூர் சட்டவியல் படி, சன்ஹெட்ரினால் யூதர்களுக்கோ அல்லது ரோமின் குடிமக்களாக இல்லாத புறவினத்தாருக்கோ கூட மரண தண்டனை விதிக்க முடிந்தது, ஆனால் அத்தகைய தண்டனை ரோமானிய ஆளுநரால் மறுஆய்வு செய்யப்பட்டு உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தது. பாலஸ்தீனத்தில் உள்ள யூதர்கள் மீது தனது முழுமையான கட்டுப்பாட்டை உறுதி செய்வதற்காக, ரோமானியர்கள் தங்கள் விருப்பப்படி அவ்வப்போது பிரதான ஆசாரியரை மாற்றுவார்கள். இருப்பினும், ரோமானியர்கள் என்ன சொன்னாலும், யூதர்கள் ஆரோனின் பரம்பரை வழித்தோன்றலையே ஒரே முறையான பிரதான ஆசாரியராகக் கருதினர். நற்செய்திகளில், ரோமானியர்கள் காய்பாஸை நியமித்திருந்தனர், ஆனால் யூதர்கள் அவருடைய மாமனாரான அன்னாஸையே முறையான பிரதான ஆசாரியராகவும், திரைக்குப் பின்னால் உள்ள உண்மையான அதிகாரமாகவும் கருதினர்.¹⁵¹⁰

குறைந்தபட்சம் கோட்பாட்டளவில், மகா சன்ஹெட்ரினின் அதிகார வரம்பு அனைத்து யூதர்களின் ஆன்மீக, அரசியல் மற்றும் சட்ட விவகாரங்கள் வரை பரவியிருந்தது. உள்ளூர் நீதிமன்றத்தின் உறுப்பினர்கள் தோராவின் ஒரு விஷயத்தில் கருத்து வேறுபாடு கொண்டால், அந்த விஷயம் கோவில் மலையின் வாயிலில் அமர்ந்திருந்த எருசலேம் நீதிமன்றத்திற்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. அந்தச் சர்ச்சை தீர்க்கப்பட முடியாவிட்டால், அது கோவில் நீதிமன்றத்தின் வாயிலில் அமர்ந்திருந்த நீதிமன்றத்திற்குச் சென்றது. அப்போதும் ஒரு தீர்வு காணப்படாவிட்டால், சன்ஹெட்ரின் அந்தச் சர்ச்சையை விசாரித்தது. அதன்பிறகு, மரண தண்டனை விதிக்கப்படும் என்ற அச்சுறுத்தலின் பேரில், உள்ளூர் நீதிபதிகள் அந்தத் தீர்ப்பைப் பின்பற்ற வேண்டும்.¹⁵¹¹

சன்ஹெட்ரின் அமர்வுகளை நிர்வகிக்கும் பல விதிகள் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகே எழுத்துப்பூர்வமாக உருவாக்கப்பட்டன, ஆனால் உறுப்பினர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்க்கும் வகையில் நீதிமன்றம் ஒரு அரைவட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தது என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும். அவர்கள் மூன்று படிநிலை வரிசைகளில் அமர்ந்திருந்தனர்; பிரதான ஆசாரியர் நடுவிலும், மூத்த உறுப்பினர்கள் மூப்பு வரிசைப்படி அவருக்கு இருபுறமும் அமர்ந்திருந்தனர்.

இரண்டு எழுத்தர்கள் நீதிமன்றத்தை நோக்கியபடி முன்னால் அமர்ந்திருந்தனர். ஒருவர் இடதுபுறத்திலும், மற்றொருவர் வலதுபுறத்திலும் நிறுத்தப்பட்டிருந்தனர். குற்றவியல் வழக்குகளில், அனைத்து சாட்சியங்களும் அளிக்கப்பட்ட பிறகு, எழுத்தர்கள் இளைய உறுப்பினர்களிடமிருந்து தொடங்கி உறுப்பினர்களின் பெயர்களை அழைப்பார்கள். இதன் மூலம், அவர்கள் மூத்தவர்களுடன் கருத்து வேறுபாடு கொண்டிருந்தால், சங்கடத்திற்கு உள்ளாக மாட்டார்கள். எழுத்தர்களில் ஒருவர் விடுதலைக்கான அனைத்து வாக்குகளையும் சேகரித்தார்; மற்றொருவர் தண்டனைக்கு ஆதரவான வாக்குகளை எண்ணினார். மகா சன்ஹெட்ரின் இருபத்தி மூன்று உறுப்பினர்கள் மட்டுமே முன்னிலையில் தீர்ப்பு வழங்க அமர முடியும்.¹⁵¹²

நீதிமன்றம் காலை 9 மணிக்கு நடைபெறும் காலைப் பலியிலிருந்து பிற்பகல் 3 மணிக்கு நடைபெறும் மாலைப் பலி வரை கூடியது. பிற்பகல் 2:30 மணிக்கு ஆட்டுக்குட்டி பலியிடப்பட்டு, அதன் துண்டுகள் பிற்பகல் 3:00 மணிக்கு வெண்கலப் பலிபீடத்தில் வைக்கப்பட்டதாக ரபிக்கள் போதிக்கின்றனர்.¹⁵¹³ பெரும்பாலான விசாரணைகள் சத்தமாகவும், மோதல் நிறைந்ததாகவும் இருந்தன. நீதிபதிகள் தங்கள் பிறை வடிவ இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர், மேலும் சபையின் மறுபுறத்தில், வாதிகளும் பிரதிவாதிகளும் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். ஒவ்வொரு சாட்சியமும் முன்வைக்கப்பட்டபோது, ​​சன்ஹெட்ரின் அதன் மீது பாய்ந்து, இருக்கைகளுக்கு அப்பால் ஆதரவாகவும் எதிராகவும் வாதிட்டது. குற்றவியல் வழக்குகளில் அனைத்து தண்டனைகளும் கடுமையாக இருந்தன. சிறைச்சாலைகளோ புகலிடங்களோ இருக்கவில்லை. நாடு கடத்துதல் என்பது ஒரு சிறிய தண்டனையாக இருந்தது. சன்ஹெட்ரின் தனக்கென சொந்த விதிகளைக் கொண்டிருந்தது (காண்க Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான பெரிய சன்ஹெட்ரினின் சட்டங்கள்). இயேசுவைப் பொறுத்தவரை, இவற்றில் மிக முக்கியமான விதி, “எழுபத்தொரு பேரும் ஆஜராகாவிட்டால், ஒரு கோத்திரம், ஒரு கள்ளத்தீர்க்கதரிசி அல்லது ஒரு பிரதான ஆசாரியர் ஆகியோர் நியாயந்தீர்க்கப்பட மாட்டார்கள்” என்பதாகும். இரட்சகர் கைது செய்யப்பட்டு விசாரிக்கப்பட்டால், அவர் ஒரு கள்ளத்தீர்க்கதரிசியாகவே விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.

ஒவ்வொரு மரண தண்டனையும், நிறைவேற்றப்படுவதற்கு முன்பு, ரோமானிய ஆளுநரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அவர் வழக்கமாக அதை கேள்வியின்றி உறுதி செய்வார். அவர் விரும்பினால், அல்லது யாராவது அவரிடம் தனிப்பட்ட முறையில் வழக்கை முறையிட்டிருந்தால், அந்த ஆளுநர் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரையும் குற்றம் சாட்டுபவர்களையும் வரவழைத்து, தனது சொந்த நீதித்துறை இருக்கையில் வழக்கை விசாரிக்கலாம். ஆனால், அவர் தீர்ப்பை மாற்றினால், தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர் விடுவிக்கப்படுவார், மேலும் பெரிய சன்ஹெட்ரின் அதிகாரமற்றதாகிவிடும். அவர் அதை உறுதி செய்தால், ஆளுநர் பெரும்பாலும் கைதியை ரோமானிய மரணதண்டனை முறையான சிலுவையில் அறையப்படுதலுக்கு உள்ளாக்கும்படி கட்டாயப்படுத்துவார்.¹⁵¹⁴

மத விசாரணை

மதரீதியான விசாரணை பல இடங்களிலும் பல கட்டங்களிலும் நடைபெற்றது. அது பிரதான ஆசாரியனாகிய காய்பாஸின் தனிப்பட்ட இல்லத்தில் தொடங்கி, அவருடைய மாமனாரான அன்னாஸின் இல்லத்திற்கு அடுத்த வீட்டிற்கு நகர்ந்து, மீண்டும் காய்பாஸின் இல்லத்திற்கே திரும்பி வந்து, இறுதியாக ஆலய வளாகத்தில் உள்ள அரச பீடத்தின் மூலையில் அமைந்திருந்த மகா சன்ஹெட்ரினின் சந்திப்பு இடத்திற்கு நகர்ந்தது. யூதத் தலைவர்களால் இயேசுவா விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டதற்குக் காரணம், அவர் தோராவை அல்ல, மாறாக வாய்மொழிச் சட்டத்தை (இணைப்பைக் காண Ei – வாய்மொழிச் சட்டம் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்) மீறியதே ஆகும். இயேசுவைக் குற்றவாளியாக்கும் செயல்பாட்டில், மகா சன்ஹெட்ரின் தாங்களாகவே விதித்துக்கொண்ட ஒவ்வொரு விதியையும் மீறியது. இந்த பாஸ்கா பண்டிகை, யோசேப்பு காய்பாஸுக்கு அந்த ஆண்டின் மிக முக்கியமான வாரமாக இருந்தது. பாஸ்கா பண்டிகைக் கொண்டாட்டம் சுமூகமாக நடைபெற வேண்டுமானால், அவர் கவனிக்க வேண்டிய கடமைகளும் நிர்வாகப் பணிகளும் அசாதாரண எண்ணிக்கையில் இருந்தன. ரோம், பொன்டியு பிலாத்துவின் கண்களின் வழியாக அவரை எப்போதும் உன்னிப்பாகக் கவனித்து வந்தது, மேலும் ஒரு கலவரம் சீசர் திபேரியஸுக்கு உகந்ததாக இருக்காது. தொந்தரவு செய்யும் ரபியை அமைதிப்படுத்துவதை விட வேறு எதுவும் அவருக்கு முக்கியமாகத் தெரியவில்லை.¹⁵⁰⁶

இயேசு காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டார்
மத்தேயு 26:47-56; மாற்கு 14:43-52;
லூக்கா 22:47-53; யோவான் 18:2-12அ
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை சுமார் 1:30 மணியளவில்

இயேசு காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டார், கைது செய்யப்பட்டார் மற்றும் கைவிடப்பட்டார். ஆழமாக ஆராயுங்கள்: ஆயுதம் ஏந்திய அந்தப் பெரிய குழு எத்தகைய மேசியாவைக் கைது செய்ய எதிர்பார்த்தது? சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த அப்போஸ்தலர்களும் ரோமானிய வீரர்களும் அடிப்படையில் ஒரே மாதிரியானவர்களா? ஏன்? ஏன் இல்லை? யூதாஸின் காட்டிக்கொடுப்பில் உள்ள முரண்நகை என்ன? பேதுரு தனது பெரிய கத்தியைப் பயன்படுத்தியதில் உள்ள முரண்நகை என்ன? முதலில் தாக்கப்பட்டு, பின்னர் குணமாக்கப்பட்ட அந்த ஊழியன், நடந்துகொண்டிருந்தவற்றைப் பற்றி எப்படி உணர்ந்திருப்பான்? யூதாஸ், கும்பல் மற்றும் சீடர்களுக்கு இயேசு அளித்த பதில், அவர் எத்தகைய மேசியா என்பதைக் காட்டுகிறது? மாற்கு 14:47 மற்றும் 50-51-ல் சீடர்களின் எதிர்வினையை நீங்கள் எவ்வாறு விளக்குகிறீர்கள்? கிறிஸ்து குடிக்க வேண்டிய பாத்திரம் எது? இங்கே யார் யாருக்குப் பயப்படுகிறார்கள்? ஏன்?

சிந்திக்கவும்: உங்களை அறிந்தவரையில், இந்தக் காட்சியில் நீங்கள் இயேசுவுடன் இருந்திருந்தால் எப்படி எதிர்வினையாற்றியிருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்? கர்த்தரை விட உங்களிடம் சிறந்த வழி இருப்பதாக எப்போது உணர்ந்திருக்கிறீர்கள்? கீழ்ப்படிதல் தொடர்பான எந்தப் பிரச்சினை இப்போது உங்களுக்குச் சவாலாக இருக்கிறது? ஒரு மேசியா எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றிய உங்கள் பார்வை, இந்தப் பகுதியில் உள்ள கிறிஸ்துவின் பார்வையுடன் எவ்வாறு ஒத்துப்போகிறது? இந்தப் பகுதியில் உங்களை மிகவும் கவர்வது எது?

இப்போது, ​​இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுத்த யூதாஸுக்கு அந்த இடம் தெரிந்திருந்தது, ஏனென்றால் அந்த மாபெரும் ரபி அடிக்கடி தம்முடைய சீடர்களுடன் அங்கே கூடியிருந்தார் (யோவான் 18:2). மூவரும் விரைவாக எழுந்து நின்றார்கள். யாக்கோபும் யோவானும் மற்றவர்களை எச்சரிப்பதற்காகச் சாலையைக் கடந்து ஓடினார்கள். பேதுரு, தகுந்தபடியே, தன் குருவின் பக்கத்திலேயே நின்றார். இந்தக் காரியங்கள் அனைத்தும் முடிந்தவுடனேயே, கெத்செமனே தோட்டம் ஒளியாலும் ஒலியாலும் நிரம்பியது; சிறிய மரங்கள், புதர்கள் மற்றும் பூக்களுக்கு மத்தியில் மனிதர்கள் நடமாடத் தொடங்கினர். குகையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த எட்டு பேரும், இளம் மார்க்கும், வடக்கே நூறு கெஜம் தொலைவில் இருந்த பெத்தானியா சாலைக்கு ஓடிப்போயிருக்கலாம், ஆனால் அவர்கள் ஒருவித மயக்க நிலையில் இருந்தார்கள். எனவே, ஓடிப்போவதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் தோட்டத்திற்கு நடந்து சென்றார்கள்; கொள்ளையர்கள் இயேசுவுக்கு என்ன செய்வார்கள் என்பதைப் பார்ப்பதற்காக அல்ல, மாறாக, இயேசு அந்தக் கொள்ளையர்களுக்கு என்ன செய்வார் என்பதைப் பார்ப்பதற்காகவே சென்றார்கள்.

அந்தக் காட்சி குழப்பமாக இருந்தது. அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே, பன்னிருவரில் ஒருவரான யூதாஸ், வாள்கள், தடிகள, தீப்பந்தங்கள் மற்றும் விளக்குகளுடன் ஆயுதம் ஏந்திய ஒரு பெரிய கூட்டத்துடன் தோப்பிற்குள் வந்தார் (மத்தேயு 26:47; மாற்கு 14:43அ; லூக்கா 22:47அ). தல்மூத்திலிருந்து ஒரு சுவாரஸ்யமான பக்கக் குறிப்பில், அன்னாஸின் வீடு (திரைக்குப் பின்னால் இருந்த பிரதான ஆசாரியர்) மிகவும் ஊழல் நிறைந்ததாக இருந்தது, ஏனெனில் அதன் உறுப்பினர்கள் “மக்களைத் தடிகளால் அடிப்பார்கள்” என்று அறியப்பட்டிருந்தனர் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது (டிராக்டேட் பெசாகிம் 57அ).¹⁴⁹⁸ யூதாஸுடன் 500 ரோமானிய வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு குழுவும், பிரதான ஆசாரியராலும், மகா சனகெத்ரினின் உறுப்பினர்களாக இருந்த பரிசேயர்களாலும் வழங்கப்பட்ட சில ஆலயக் காவலர்களும் இருந்தனர் (மாற்கு 14:43ஆ; ​​யோவான் 18:3 CJB). விசாரணைகள் தொடர்பாக மகா சனகெத்ரினில் 21 விதிகள் இருந்தன, மேலும் இயேசுவைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற தங்கள் வெறியில், நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளில் அவர்கள் அந்த விதிகள் அனைத்தையும் மீறினர். அவர்கள் மிகுந்த விரக்தியில் இருந்தனர். மேலும் அத்தகைய ஒரு காரணத்திற்காக, முடிவானது எந்த வழியையும் புனிதப்படுத்தும் என்று அவர்கள் நம்பினார்கள். யேசுவாவைக் கைது செய்த குழுவில் சன்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்களும் இருந்ததால், மகா சன்ஹெட்ரின் உறுப்பினர்கள் கைது நடவடிக்கையில் பங்கேற்க அனுமதிக்கப்படவில்லை என்று கூறிய விதி எண் 3-ஐ அவர்கள் மீறினார்கள் (இணைப்பைக் காண Lh – விசாரணைகள் தொடர்பான மகா சன்ஹெட்ரினின் சட்டங்கள் என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்).

தீப்பந்தங்களால் இயேசுவின் முகமும் உருவமும் நன்கு ஒளியூட்டப்பட்டிருந்தன. பேதுரு நடுங்கியபடி அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார். மீதமிருந்த சீடர்கள் முன்னே வந்தனர்; தோட்டம் முழுவதும் மனிதர்கள் நிறைந்திருந்தபோதிலும், மேசியாவை அணுகுவதில் யாருக்கும் அவசரம் இருப்பதாக அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லை. மனிதர்கள் தடுமாறிக்கொண்டும், ஒருவரையொருவர் கூப்பிட்டுக்கொண்டும் இருந்தனர்; அவர்களிடையே ஆலயக் காவலர்களையும் காண முடிந்தது. ஆனால், ஜீவ வார்த்தை நின்றிருந்த அந்தச் சிறிய திறந்தவெளிக்குள் முதலில் அடியெடுத்து வைக்க ஒரு தயக்கம் இருந்தது. தனக்கு என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை எல்லாம் அறிந்திருந்த இயேசு, வெளியே சென்று, மகா சனகெத்ரினின் பிரதிநிதிகளைக் குறிப்பாகப் பார்த்து, “நீங்கள் யாரை விரும்புகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். “நசரேயனாகிய இயேசு,” என்று அவர்கள் பதிலளித்தனர். “நானே அவர்,” என்றார் இயேசு கூறினார். துரோகியான யூதாஸ் அவர்களுடன் நின்றுகொண்டிருந்ததை யோவான் கவனித்தார்; இது அவர் எந்தப் பக்கம் இருந்தார் என்பதைக் காட்டியது (யோவான் 18:4-5).

இயேசு, “நானே அவர்,” என்று சொன்னபோது, ​​அவர்கள் பின்வாங்கித் தரையில் விழுந்தார்கள் (யோவான் 18:6). பின்னர், அவருடைய வார்த்தையால் மட்டுமே, ஐநூறு கடினமான ரோமானிய வீரர்கள் பின்னோக்கிப் பறந்து தரையில் விழுந்தனர். தேவனுடைய பகைவர்கள் சர்வவல்லவரின் பிரசன்னத்திற்கு முன்பாகப் பின்வாங்கினார்கள்; இது காலத்தின் முடிவில் அவர்களுடைய நிலையை முன்னறிவித்தது (ஏசாயா 45:23; ரோமர் 14:11; பிலிப்பியர் 2:10-11; வெளிப்படுத்தல் 3:9). வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், கைது நடவடிக்கையைத் தொடர அவர்களுக்கு எப்படித் துணிச்சல் வந்தது என்று எனக்குப் புரியவில்லை! இது ஒரு ஆசீர்வாதம் அல்ல, நியாயத்தீர்ப்பாகும். தேவனுடைய பிரசன்னத்தில், விசுவாசிகள் எப்போதும் முன்னோக்கி விழுந்து, அவரை வணங்குவதற்காகத் தலைவணங்குகிறார்கள்.

மீண்டும் அவர் அவர்களிடம் கேட்டார்: நீங்கள் யாரை விரும்புகிறீர்கள்? ஆலயக் காவலர்களும் அவருடன் சேர்ந்து, “நசரேயனாகிய இயேசு!” என்று சத்தமிட்டுப் பதிலளித்தனர். அவர்களுடைய குரல்கள் அடங்கிய பிறகு, இயேசு தம் அடையாளத்தை மீண்டும் அறிவித்து, “நானே அவர் என்று உங்களுக்குச் சொன்னேன்” என்றார். அவர்களுடைய காரியம் அவரோடுதான், அவர்களுடன் அல்ல. பின்னர் அவர் தமக்குப் பின்னால் இருந்த தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களைச் சுட்டிக்காட்டினார். “நீங்கள் என்னைத் தேடுகிறீர்களானால், இவர்களைப் போகவிடுங்கள்.” இயேசு மூன்று முறை “நானே” என்று கூறினார் (யாத்திராகமம் At – “நானே உங்களை நோக்கி என்னை அனுப்பியுள்ளார்”). நல்ல மேய்ப்பராக, மேசியா தம்முடைய ஆடுகளுக்காகத் தம் உயிரைக் கொடுத்தார். தம்முடைய சீடர்களை அவர் பாதுகாத்தது, பாவத்திற்கான பதிலீட்டு விலையாக அவர் செலுத்திய தொகைக்கு ஒரு சரியான எடுத்துக்காட்டாக இருந்தது. அவர் அவர்களுக்காக மட்டுமல்ல… மாறாக, அவர்களுக்குப் பதிலாக மரித்தார். பிரதான மேய்ப்பராக, அவர் தம்முடைய ஆடுகளில் ஒன்றையும் இழக்கவில்லை. யோவான் 6:39-ல் அவர் பேசிய வார்த்தைகள் நிறைவேறும்படியாக இது நிகழ்ந்தது: “நீர் எனக்குக் கொடுத்தவர்களில் ஒருவனையும் நான் இழக்கவில்லை” (யோவான் 18:7-9).

இப்போது கொள்ளையர்கள் தைரியம் கொள்ளத் தொடங்கினர். அவர்கள் முன்னேறி வந்து, நசரேயனைத் தொடத் துணியாமல் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டபோது, ​​ஏற்கெனவே பிசாசு பிடித்திருந்த யூதாஸ் தன் நண்பனைக் காட்டிக்கொடுக்கும் நேரம் வந்தது. அந்தத் துரோகி அவர்களுடன் ஒரு சைகைக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தான்: “நான் முத்தமிடுபவரே அந்த மனிதர்; அவரைக் கைது செய்து, காவலுடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள்” (மத்தேயு 26:48; மாற்கு 14:44). ஒரு ரபியை முத்தமிடுவது, ஒரு சீடன் தன்னை அவரிடம் சீடத்துவத்திற்காக அர்ப்பணிக்கும் வழியாகும். அது மரியாதையைக் காட்டும் ஒரு வழியாக இருந்தது (ரோஷ் ஹஷானா பகுதி 2:7). பாஸ்கா பண்டிகையின் பௌர்ணமி வானத்தை இன்னும் பிரகாசமாக்கியிருந்தாலும், நள்ளிரவில் அந்த நபரைத் துல்லியமாக அடையாளம் காண வேண்டியிருந்தது.¹⁴⁹⁹ தாமதிக்க நேரமில்லை.

இறுதியாக யூதாஸ் அந்தச் சிறிய திறந்தவெளிக்குள் நுழைந்தான். அவனது கண்கள் மகிழ்ச்சியான ஆச்சரியத்துடன் விரிந்தன, அவனது வாயில் ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது. அவன் தன் கைகளை அகல விரித்து, குருவிடம் விரைந்தான். உடனே இயேசுவிடம் சென்ற அந்த விசுவாச துரோகியான அப்போஸ்தலன், “ரபீ, வாழ்த்துகள்!” என்று சொல்லி, கூச்சமின்றி அவரை முத்தமிட்டான் (மத்தேயு 26:49; மாற்கு 14:45; லூக்கா 22:47b). ‘முத்தமிட்டான்’ என்ற வினைச்சொல் ‘கடாஃபிலியோ’ (kataphileo) ஆகும், அது ஒரு சாதாரண வினைச்சொல் அல்ல. அதற்கு முன்னால் ஒரு முன்னிடைச்சொல் உள்ளது, அது அந்த வினைச்சொல்லின் ஏற்கனவே உள்ள அர்த்தத்திற்கு மேலும் தீவிரத்தை அளிக்கிறது. ஆகையால், அந்த துரோகி அவருக்குக் கொடுத்தது ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான, பாசமுள்ள முத்தமாக இருந்தது. மேலும் இயேசு அவனிடம் கேட்டார்: யூதாஸே, நீ ஒரு முத்தத்தினால் மானிட குமாரனைக் காட்டிக்கொடுக்கிறாயா (லூக்கா 22:48)? யூதாஸே இயேசுவுடன் கொண்ட கடைசித் தொடர்பு ஒரு முத்தமாக இருந்தது ஒரு கசப்பான முரண். அது மரண முத்தம் – மேசியாவுக்கு அல்ல, யூதாஸேவுக்கு. அழிவுக்கு உள்ளானவன் (யோவான் 17:12) நித்திய காலத்திற்கும் இயேசுவின் வார்த்தைகள் தன் காதுகளில் ஒலிப்பதைக் கேட்க வேண்டும், கேட்பான்: யூதாஸே, நீ ஒரு முத்தத்தினால் மானிட குமாரனைக் காட்டிக்கொடுக்கிறாயா… நண்பா, நீ எதற்காக வந்தாயோ அதைச் செய்.¹⁵⁰⁰

மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது, ​​ஒரு பெரும் துயரமாகத் தோன்றுவது, உண்மையில் நித்திய மீட்புக்கான பிதாவின் திட்டத்தின் நிறைவேற்றமாகும் (யாத்திராகமம் Bz – மீட்பு குறித்த எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும்). இருப்பினும், யூதாஸ் வெறுமனே விருப்பமில்லாத ஒரு கருவியாக இருக்கவில்லை, மாறாக, தான் எடுக்கும் முடிவுகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சுயவிருப்பம் அவனுக்கு இருந்தது. ஆகையால், அவன் தன் செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்கிறான். கடவுளின் இறையாண்மையும் நமது சுயவிருப்பமும் மோதும்போது, ​​அது முரண்பாடு என்று அழைக்கப்படுகிறது – அதாவது, ஒன்றுக்கொன்று முரணாகத் தோன்றும் இரண்டு விஷயங்கள், ஆனால் இரண்டுமே உண்மையானவை (திரித்துவத்தைப் போல). சில சமயங்களில் இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளை நம்மால் புரிந்துகொள்வது கடினமாக இருக்கிறது. எனவே, பூமி முழுவதையும் நியாயந்தீர்ப்பவர் நீதியைச் செய்வார் என்று நமது மூதாதையான ஆபிரகாம் கூறிய அறிக்கையில் நாம் ஆறுதல் காண்கிறோம் (ஆதியாகமம் 18:25 CJB).

இயேசு எந்தவித எதிர்ப்பும் காட்டாமல், மனமுவந்து தம்மை ஒப்புக்கொடுப்பதை போர்வீரர்கள் கண்டபோது, ​​அவர்கள் முன்னே வந்து யேசுவாவைப் பிடித்துக்கொண்டார்கள். கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதைக் கண்டபோது, ​​“ஆண்டவரே, நாங்கள் எங்கள் கத்திகளால் சண்டையிட வேண்டுமா?” (லூக்கா 22:49) என்று கேட்டார்கள். ஆனால், அந்தக் கேள்வி கேட்கப்படுவதற்கு முன்பே, சீமோன் பேதுரு ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் இயேசுவுக்கு முன்பாக வந்து, தனது பெரிய கத்தியை (கிரேக்கம்: மச்சாயிரன்) உருவி, பிரதான ஆசாரியனின் வேலைக்காரனைத் தாக்கி, அவனுடைய வலது காதை வெட்டிப் போட்டார் (மத்தேயு 26:50-51; மாற்கு 14:46-47; லூக்கா 22:50). கேபா பிரதான ஆசாரியனின் வேலைக்காரனைக் கொல்ல முயற்சிக்கவில்லை. அவன் செய்ய நினைத்ததைச் சரியாகச் செய்தான், ஏனெனில் வாய்மொழிச் சட்டத்தின்படி (Ei – வாய்மொழிச் சட்டத்தைப் பார்க்கவும்), ஒரு காதை இழப்பது வேலைக்காரனுக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், ஆலயத்தில் சேவை செய்வதற்கும் அவனைத் தகுதியற்றவனாக்கியது. காதை வெட்டுவதற்கான அடிப்படை, அங்கிருந்த யூதர்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தது; அது தோராவிலிருந்து பெறப்பட்டது, அதில் உடல் குறைபாடுள்ள எந்த மனிதனும் ஆலய ஆசாரியர்களிடையே பணியாற்ற முடியாது என்று கூறப்பட்டுள்ளது (லேவியராகமம் Dp – குறைபாடுள்ள ஆசாரியர்கள் பற்றிய விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும்). செப்டுவஜின்ட்டின்படி, அத்தகைய குறைபாடு உள்ள ஒரு மனிதன் சுத்திகரிப்பு பலிக்கு அருகில் வர முடியாது (லேவியராகமம் Al– சுத்திகரிப்பு பலி: இரத்தத்தால் சுத்திகரிக்கப்பட்டது என்பதைக் காண்க).

கேஃபா உண்மையில் புதிதாக எதையும் செய்யவில்லை. வரலாற்றில் இது போன்ற பல சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன. உதாரணமாக, கி.மு. 40-ல், பிரதான ஆசாரியர் பதவிக்கு போட்டியிட்ட பாரசீகரான அந்திகோனஸ், தன் மாமாவான இரண்டாம் ஹிர்கானஸை அவமானப்படுத்தி, அப்பதவிக்குத் தகுதியற்றவராக்குவதற்காக, அவருடைய காதை வெட்டச் செய்தார். மகா ஏரோதுவின் ஆட்சிக்காலத்தில், இது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை நிகழ்ந்தது, மேலும் யோசேபஸ் தனது முதல் நூற்றாண்டு வரலாற்றில் இதைக் குறிப்பிடுகிறார். வாய்மொழிச் சட்டம் இந்த வழக்கத்தைப் பற்றிய விவரங்களைத் தருகிறது, உண்மையில் காதுமடல்தான் வெட்டப்பட்டது என்று கூறுகிறது.

பிரதான ஆசாரியர் மல்குஸ் என்ற பெயருடைய தன் ஊழியனை அனுப்பியிருந்தார். காய்பாவின் குடும்பமும் அப்போஸ்தலனாகிய யோவானின் குடும்பமும் ஒருவரையொருவர் அறிந்திருந்தனர், அதனால்தான் யோவானுக்கு அந்த ஊழியனின் பெயர் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் அந்த மாபெரும் வைத்தியர், “இனி இது வேண்டாம்!” என்று பதிலளித்தார். மேலும் அவர் அந்த மனிதனின் காதைத் தொட்டு அவனைக் குணப்படுத்தினார், சந்தேகமின்றி பேதுருவின் உயிரைக் காப்பாற்றினார். லூக்கா மட்டுமே இதைக் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் இந்தக் குணப்படுத்துதல் எந்தவொரு பொது அர்த்தத்திலும் கவனிக்கப்படாமல் போனது. பின்னர் இயேசு சீமோன் பேதுருவிடம், “உன் கத்தியை உள்ளே போடு” என்று கட்டளையிட்டார். மேலும், ‘மக்கைரன்’ என்ற கிரேக்க வார்த்தைக்கு ஒற்றை முனை கொண்ட ஒரு பெரிய கத்தி என்று பொருள் என்றாலும், ‘பெரிய கத்தியை உருவுகிறவர்கள் அனைவரும் பெரிய கத்தியாலேயே மரிப்பார்கள்’ என்பதை விட, ‘வாளால் வாழ்பவர்கள் அனைவரும் வாளாலேயே மரிப்பார்கள்’ என்ற பொதுவான சொற்றொடர் மிகவும் பரவலாக உள்ளது!அவருடையராஜ்யம் மனிதனின் பலத்தால் வராது, ஏனென்றால் கத்தி விசுவாசத்திற்கு மாற்றாகாது. பிதா எனக்குக் கொடுத்த கோப்பையை நான் குடிக்காமல் இருப்பேனா (மத்தேயு 26:52; லூக்கா 22:51; யோவான் 18:10-11)? அவருக்கும் அவருடைய தலைவிதிக்கும்… அதாவது சிலுவைக்கும் இடையில் எதுவும் வராது.

பின்னர், இந்த உணர்ச்சிகரமான காட்சி எல்லை மீறிப் போய்விட்டது என்று ரோமானியர்கள் முடிவு செய்தனர். படைத்தலைவர் மற்றும் யூத ஆலயக் காவலர்களுடன் கூடிய படைவீரர்கள் குழு இயேசுவாவைக் கைது செய்தது (யோவான் 18:12அ). ரோமில் உள்ள படைவீரர் பயிற்சிப் பள்ளியால் கற்பிக்கப்பட்ட சரியான முறை என்னவென்றால், பாதிக்கப்பட்டவரின் வலது மணிக்கட்டைப் பிடித்து, அவரது கையின் மூட்டுகள் தோள்பட்டைகளுக்கு இடையில் படுமாறு கையைப் பின்புறமாகத் திருகி, அதே நேரத்தில், அவரது வலது பாதத்தின் மேற்பகுதியில் குதிகாலை அழுத்திக் குத்துவதாகும். இயேசு அன்று உணரவிருந்த வேதனையின் ஆரம்பம் இதுவே.

தேவாலயக் காவலர்களில் சிலர், புறஜாதியார் முன்னிலையில் அவமானப்பட விரும்பாததால், அவருடைய மற்றொரு கையைப் பிடித்து ஆண்டவரின் முதுகுக்குப் பின்னால் வைத்து, கயிற்றை எடுத்து வந்து அவருடைய கைகளைக் கட்டினார்கள். ஒரு நீண்ட சுருக்குக் கயிறு அவருடைய கழுத்தில் மாட்டப்பட்டது. அவர் தன்னைக் கைது செய்தவர்களிடம் பொறுமையுடன் இருந்தார். இப்போது இயேசு கட்டப்பட்டிருந்ததால், சதுக்கேயர்கள் தைரியம் கொண்டு கட்டளைகளைப் பிறப்பிக்கத் தொடங்கினர்.

மற்ற அப்போஸ்தலர்களிடம் பேசுவது போல, கிறிஸ்து தமது ராஜ்யத்தை உடல் பலத்தால் பாதுகாக்க முயற்சிப்பது எவ்வளவு முட்டாள்தனம் என்பதைக் குறிப்பிட்டார். இயேசு கூறினார்: “நான் என் பிதாவை நோக்கிக் கூப்பிட முடியாதென நினைக்கிறீர்களா? அவர் உடனே பன்னிரண்டு லெஜியோன்களுக்கும் மேலான வானத்துத் தூதர்களை என் வசத்தில் வைப்பார் (மத்தேயு 26:53)?” தேவைப்படும் நேரத்தில் தேவனுடைய மக்களுக்கு உதவ தூதர்கள் இருக்கிறார்கள் (சங்கீதம் 91:11), மேலும் அவர்கள் தநாக்கில் உள்ள “வானத்தின் சகல சேனைகளும்” (1 இராஜாக்கள் 22:19 NLT) என்ற சொற்றொடரில் இராணுவ ரீதியாகக் காணப்படுகிறார்கள். தானியேல் 10:13, 20-21, 12:1 மற்றும் வெளிப்படுத்தல் 12:7-ல் மிகாவேல் தலைமையிலான தேவதூதர்களின் சேனைகளின் விஷயத்தில் இது குறிப்பாக உண்மையாகும். இங்கு ‘லெஜியன்கள்’ என்பது பெரும் எண்ணிக்கையிலான வீரர்களைக் குறிக்கும் ஒரு உருவகச் சொல்லாக இருக்கலாம் (ஒரு முழு ரோமானிய லெஜியன் 5,000 வீரர்களைக் கொண்டிருந்தது), ஆனால் இந்த ஆயுதம் ஏந்திய கும்பலுக்கு எதிரான தற்காப்புடன் தொடர்புடைய அத்தகைய ஒரு இராணுவச் சொல்லின் தேர்வு நிச்சயமாக வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டது.¹⁵⁰¹ எனவே, பேதுருவின் தன்விருப்பத்திற்கேற்ற வீரத்தின் வெளிப்பாடு, எவ்வளவு நல்ல நோக்கம் கொண்டதாக இருந்தாலும், தேவையற்றதும் அபத்தமானதும் ஆகும். கர்த்தருடைய போர்கள் அவருடைய வல்லமையால் மட்டுமே வெல்லப்படுகின்றன, மேலும் அவருடைய தெய்வீக சித்தத்திற்கும் வல்லமைக்கும் கீழ்ப்படியாமல் அவருக்காகச் செய்யப்படும் எந்தவொரு மனித முயற்சிகளும் அகந்தையானவை மற்றும் பயனற்றவை.¹⁵⁰²

ஆனால், இது இப்படித்தான் நடக்க வேண்டும் என்று சொல்லும் தநாக் (TaNaKh) எவ்வாறு நிறைவேற்றப்படும் (மத்தேயு 26:54)? பேதுரு, யேசுவாவின் கைதுக்கு வன்முறையாக எதிர்ப்பு தெரிவித்தது, கடவுள் வாக்குறுதியளித்த மீட்பின் திட்டத்தின் நிறைவேற்றத்தை எதிர்ப்பதாகவும் இருந்தது. தநாக்கின்படி… இது இந்த வழியில்தான் நிகழ வேண்டும் என்று அவர் கேஃபாவுக்கு நினைவூட்டினார். வேறு பல சந்தர்ப்பங்களிலும், தாம் பாடுபட்டு மரித்து, மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுவது அவசியம் என்று அவர் பன்னிருவரிடம் கூறியிருந்தார்.

தாவீது முன்னறிவித்தபடியே, நெருங்கிய மற்றும் நம்பகமான நண்பர் ஒருவர் மேசியாவைக் காட்டிக்கொடுப்பார் (சங்கீதம் 41:9, 55:12-14). அவர் மனிதர்களால் இகழப்பட்டு, புறக்கணிக்கப்படுவார் என்றும், வேதனையுள்ள மனிதராகவும், நோய்களை நன்கு அறிந்தவராகவும் இருப்பார் என்றும், கடவுளால் அடிக்கப்பட்டு, துன்புறுத்தப்படுவார் என்றும், நமது மீறுதல்களுக்காகக் குத்தப்படுவார் என்றும், நமது பாவங்களுக்காக நொறுக்கப்படுவார் என்றும் ஏசாயா முன்னறிவித்தார். நமக்குச் சமாதானத்தைக் கொண்டுவந்த தண்டனை அவர்மேல் விழுந்தது, அவருடைய காயங்களால் நாம் நமது பாவங்களிலிருந்து குணமடைகிறோம். கூக்குரலிடாத ஆட்டுக்குட்டியைப் போல அவர் ஒடுக்கப்பட்டு, துன்புறுத்தப்பட்டு, கொல்லப்படுவார். ஆயினும், அவரை நொறுக்கி, அவரைத் துன்பப்படச் செய்து, அவருடைய ஜீவனைப் பாவத்திற்கான பலியாக மாற்றுவதே கர்த்தருடைய சித்தமாக இருந்தது. அவர் பாடுபட்ட பின்பு, ஜீவ ஒளியைக் காண்பார் (ஏசாயா 53:3b, 4b, 5 CJB).

இந்த நேரத்தில், இயேசு கூட்டத்தை நோக்கித் திரும்பி, குற்றவுணர்வை ஏற்படுத்தும் ஒரு கேள்வியால் அவர்களுக்குச் சவால் விடுத்தார். அந்த வேளையில் இயேசு கூட்டத்தினரிடம் கூறினார்: “என்னைப் பிடிக்க வாள்களையும் தடிகளையும் கொண்டு நீங்கள் வந்திருப்பதால், நான் ஒரு கலகத்தை வழிநடத்துகிறேனா?” அவரும் அவருடைய சீடர்களும் ரோமானியர்களையோ அல்லது வேறு யாரையுமோ வன்முறையாக வீழ்த்த முற்படவில்லை. அவருடைய குரலில் ஒரு சிறு ஏளனத்துடன், அவர் தொடர்ந்தார்: “நான் ஒவ்வொரு நாளும் தேவாலயப் பிரகாரங்களில் உங்களுடன் போதித்துக் கொண்டிருந்தேன், நீங்கள் என்மேல் கை வைக்கவில்லை.” அவர்கள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சிலர் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டனர். ஆனால் பின்னர், இயேசு மென்மையாகக் கூறினார்: “தீர்க்கதரிசிகளின் எழுத்துக்கள் நிறைவேறும்படி இவையெல்லாம் நடந்திருக்கின்றன.” யூதாஸின் துரோகமும், கைது செய்யப்பட்டதன் இரகசியமும் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றங்களே. இது உங்கள் நேரம் – இருள் ஆளுகை செய்யும் நேரம் (மத்தேயு 26:55-56அ; மாற்கு 14:48-49; லூக்கா 22:52-53). மேசியாவின் துரோகத்தின் மிகச்சிறிய விவரங்கள் கூட உண்மையாகின.

அப்பொழுது, சீடர்கள் அனைவரும் அவரைக் கைவிட்டு ஓடிப்போனார்கள் (மத்தேயு 26:56b). அன்றைய மாலையில், மேசியா இதை முன்னரே முன்னறிவித்திருந்தார்: “இன்றைய இரவிலேயே என் நிமித்தம் நீங்கள் எல்லாரும் விலகிப் போவீர்கள்; ஏனெனில், ‘நான் மேய்ப்பனைத் தாக்குவேன், மந்தையின் ஆடுகள் சிதறிப்போகும்’ என்று தநாக் புத்தகத்திலேயே எழுதியிருக்கிறது” (மத்தித்யா 26:31; மாற்கு 14:27; லூக்கா 22:31-32; சகரியா 13:7). அவர்கள் இயேசுவை விட்டு விலகிச் சென்றார்கள். பேதுரு கிறிஸ்துவை மூன்று முறை மறுதலித்து, அதை ஒரு சாபத்தால் உறுதிப்படுத்தினார். இது யூதாஸின் துரோகத்திலிருந்து எவ்வாறு வேறுபட்டது?

முதலாவதாக, நோக்கத்தில் ஒரு வேறுபாடு இருந்தது. அப்போஸ்தலர்கள் பயத்தினாலும், அந்த நேரத்தின் அழுத்தத்தினாலும் ஓடிப்போனார்கள்; யூதாஸின் துரோகம் ஒரு திட்டமிட்ட துரோகச் செயலாகும். சீடர்கள் ஒரு பெரிய சோதனையை எதிர்கொண்டு தோல்வியடைந்தார்கள்; யூதாஸின் துரோகச் செயல், பேராசை கொண்ட இதயத்தின் விளைவாக, அவன் தேடிச் செய்த ஒன்றாகும். பின்னர் பதினொரு அப்போஸ்தலர்களும் தங்கள் பாவங்களிலிருந்து மனந்திரும்பி, கிறிஸ்துவின் மன்னிப்பைத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொண்டனர்; யூதாஸோ அவிசுவாசத்திலும் வெறுப்பிலும் உறுதியாக இருந்தான். அவன் தற்கொலை செய்துகொண்டு அதை உறுதிப்படுத்தினான். அப்போஸ்தலர்களின் மறுப்பு, இயல்பான விசுவாச நடத்தையில் ஏற்பட்ட ஒரு சறுக்கலாகும்; யூதாஸின் பாவம் முற்றிலும் சீரழிந்த ஒரு ஆத்துமாவை வெளிப்படுத்தியது.

ஒரு உண்மையான சீடனின் அடையாளம் என்பது, நாம் ஒருபோதும் பாவம் செய்வதில்லை என்பதல்ல, மாறாக நாம் பாவம் செய்யும்போது, ​​மன்னிப்பையும் சுத்திகரிப்பையும் பெறுவதற்காக இயேசு கிறிஸ்துவிடம் தவிர்க்க முடியாமல் திரும்புவதே ஆகும். போலிச் சீடனைப் போலல்லாமல், உண்மையான சீடன் ஒருபோதும் முழுமையாக விலகிச் செல்ல மாட்டான். நாம் எப்போதாவது நமது மீன்பிடி வலைகளுக்குத் திரும்பலாம், ஆனால் இறுதியான ஆய்வில் நாம் மீண்டும் ஆண்டவரிடம் ஈர்க்கப்படுகிறோம்.

யூதாஸ் ஒரு போலிச் சீடனின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அவனது பாசாங்குத்தனத்தின் குணாதிசயங்களைக் கவனமாகக் கவனியுங்கள்:

முதலாவதாக, யூதாஸ் நித்திய ஐசுவரியங்களை விட தற்காலிக ஆதாயத்தை அதிகம் விரும்பினான். அவன் மகிமை, வெற்றி மற்றும் பூமிக்குரிய பொக்கிஷங்களை விரும்பினான். இயேசுவின் பூமிக்குரிய ராஜ்யத்தில் ஒரு உயர் பதவியை அடைவதில் அவன் தன் இதயத்தை வைத்திருந்தான். அது நடக்கப்போவதில்லை என்று தோன்றியபோது, ​​யூதாஸ் ஆண்டவரைக் கட்டாயப்படுத்தி அந்தச் செயல்முறைக்கு உதவலாம் என்று நினைத்தான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் உண்மையாகவே மேசியாவாக இருந்தால், நிச்சயமாக அவர் அஞ்சத்தக்க ரோமர்களை இஸ்ரவேலிலிருந்து துரத்திவிடுவார் அல்லவா? கள்ளச் சீடர்களின் இயல்பு என்னவென்றால், அவர்கள் தாங்கள் விரும்புவதைப் பெறுவதற்காக கிறிஸ்துவுடன் இணைந்துகொள்கிறார்கள், ஆனால் அவர் அதை நிறைவேற்றுவதற்குப் பதிலாக அவர்களிடம் கோரிக்கைகளை வைக்கும்போது, ​​அவர்கள் விலகிச் செல்கிறார்கள். இந்த மக்கள், ஆரம்பத்திலிருந்தே அவர்களிடம் உண்மையான விசுவாசம் இருந்ததில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்கள் (1 யோவான் 2:19). அவர்கள் சிறிது காலம் ஆண்டவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள், ஆனால் இறுதியில் சுயநல ஆசை, பணம், கௌரவம் அல்லது அதிகாரத்திற்காகத் தங்களை விற்றுவிடுகிறார்கள்.

இரண்டாவதாக, யூதாஸ் வஞ்சகமானவன். அவனுடைய விசுவாசத்தின் வெளிப்பாடு ஒரு வேஷம் மட்டுமே. கள்ளச் சீடர்கள் நுட்பமான வஞ்சகத்தில் கைதேர்ந்தவர்கள், மற்றவர்களை முட்டாளாக்குவதில் கைதேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் கிறிஸ்துவை நேசிப்பது போல் நடிக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களுடைய முத்தங்கள் துரோகத்தின் முத்தங்கள்.

மூன்றாவதாக, யூதாஸும் மற்ற எல்லா கள்ளச் சீடர்களும் அதிலிருந்து தங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும் என்பதற்காகவே அதில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட்ட மனசாட்சி, மன அமைதி, ஒரு நல்ல பெயர் அல்லது ஆவிக்குரிய சுய திருப்தி ஆகியவற்றில் திருப்தி அடைகிறார்கள். அவர்களில் சிலர், அது வியாபாரத்திற்கு நல்லது என்பதாலோ, அல்லது அவரை நம்புவதால் ஆரோக்கியம், செல்வம் அல்லது செழிப்பு கிடைக்கும் என்று நினைப்பதாலோ இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு பானை கஞ்சிக்காகத் தன் மூத்த மகனுக்கான உரிமையை விற்ற ஏசாவைப் போல, அவர்கள் இரட்சகரை விற்றுவிடுவார்கள். யூதாஸைப் போலவே, கள்ளச் சீடர்களும் உலகத்தையும் இருளையும் நேசிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய அரைகுறை விசுவாசம் தவிர்க்க முடியாமல் கடின இருதயமுள்ள அவிசுவாசமாக மாறுகிறது.¹⁵⁰³

பாடுபடும் மேசியாவான, மெஷியாக் பென் யோசேப்பின் (காண்க: Mv – இரண்டு மேசியாக்கள் பற்றிய யூதக் கருத்து) பணியுடன் தொடர்புடைய அனைத்துத் தேவைகளையும் இயேசு நிறைவேற்றவிருந்தார். இப்போது அவர் தனியாக இருந்தார், தம் சீடர்களால் கைவிடப்பட்டிருந்தார், ஆனாலும் இஸ்ரவேல் மற்றும் புறஜாதி தேசங்களின் இரட்சிப்புக்காகத் தம்முடைய பூமிக்குரிய ஊழியத்தின் இறுதி அத்தியாயத்தை முடிக்கத் தயாராக இருந்தார்.¹⁵⁰⁴

கைதியை விசாரணைக்காக ஆலயத்திற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டுமா என்று திரிப்யூன் அறிய விரும்பினார், மேலும் தோப்பு முழுவதும் முரண்பட்ட கூக்குரல்கள் எதிரொலித்தன. உயர் பதவியில் இருந்த சதுக்கேயர்களும் பரிசேயர்களும் கலந்தாலோசித்து, இல்லை, கைதி பிரதான ஆசாரியனின் வீட்டிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட வேண்டும் என்று கூறினர். ஆலய வளாகத்தின் வழியாகத் திரும்பிச் செல்லாமல் இருப்பதே சிறந்தது என்றும் அவர்கள் கூறினர். அது ஒரு புனிதமான இடம், மேலும் இந்தத் தெய்வநிந்தனையாளனால் அது தீட்டுப்படுத்தப்படுவதை காய்பாஸ் விரும்பவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, நள்ளிரவில் ஆலய வாயில்கள் திறக்கப்பட்ட பிறகு வரும் யாத்ரீகர்களால் அது மிகவும் ஆபத்தானதாக இருக்கும். ரோமானியக் காவலர்களின் கீழ், கைகள் பின்னால் கட்டப்பட்ட நிலையில் நசரேயனை அவர்கள் கண்டால், ஒரு கலவரம் வெடிக்கக்கூடும்.

ரோமானியர்கள் அந்தக் கைதியை உற்று நோக்கினர். சாந்தமான, தீங்கற்ற ஒரு மனிதனைத் தவிர அவர்களால் வேறு எதையும் காண முடியவில்லை. அவர் அமைதியாக நின்றார், இப்போது அவருடைய தலை தாழ்ந்திருந்தது, அதனால் அவருடைய தாடி மார்பைத் தொட்டது. ஆலயக் காவலர்களில் சிலர், தொந்தரவு செய்யும் அந்த ரபியிடம் கேள்விகளைக் கேட்டனர் – பெரும்பாலும் அவருடைய தெய்வீகத் தன்மை பற்றியதாக – ஆனால் அவருடைய தலை குனிந்தபடியே இருந்தது. சுற்றிலும் பார்த்த புறஜாதியார், இந்தக் கைதியின் நண்பர்களில் சிலர், அடக்கப்பட்ட இந்த பலவீனனை விட அதிக தீய குணம் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள் என்று உறுதியாக நம்பினர்.

யாரோ ஒருவர் இயேசுவைத் தூண்ட, ஊர்வலம் தொடங்கியது. அந்தக் கும்பல் அவருக்கு முன்னாலும், பக்கவாட்டிலும், பின்னாலும் இருந்தது. இந்த முழு காரியமும் இவ்வளவு அமைதியாகவும் விரைவாகவும் முடிந்துவிட்டதில் ஆசாரியர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். யேசுவா அவர்கள் அனைவரையும் அழிக்க எந்த மந்திரத்தையும் முணுமுணுக்கவில்லை, நெருப்பையோ கந்தகத்தையோ வரவழைக்கவில்லை. இது, நிச்சயமாக, அவர் அவர்களை விட மேலான ஒரு மேசியா அல்ல என்பதை நிரூபித்தது. அவர் மேசியாவாக இருந்தால், அவர்களை அழிக்கும் சக்தி அவரிடம் இருந்தது. அவர் அந்த சக்தியைப் பயன்படுத்தவில்லை என்றால், அது அவரிடம் இல்லை; அது அவரிடம் இல்லையென்றால், அவர் கைது செய்யப்பட்ட மற்றொரு போலி மட்டுமே.

காலம் அவரைப் பிடித்துவிட்டது என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். அவர் தனது அன்பின் பிரகடனங்களுடன் கலிலேயாவிலேயே தங்கியிருந்தால், அவர் செல்வந்தராகியிருக்கலாம். ஆனால் இல்லை, அவர் தன் அதிர்ஷ்டத்தைச் சோதித்தார். அவர் எருசலேமைத் தாக்க வேண்டியிருந்தது, மேலும் எருசலேம் உண்மையான தீர்க்கதரிசிகளைக் கொல்வதில் பெயர் பெற்றது. நசரேயன் மந்திரவாதிக்கு அங்கே என்ன வாய்ப்பு இருந்தது?

அணிவகுப்பின் பின்னால் இருந்த சில காவலர்கள், அவருடைய சிறிய சீடர்கள் குழு வெகு தொலைவில் இல்லை என்பதைக் கவனித்தனர். காவலர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து கண் சிமிட்டி, அவர்களைத் துரத்துவது போல் திரும்பினர். அனைவரும் விரைவாகத் தப்பி ஓடினர், மேலும் இருளில் அவ்வளவு வேகமாக மறைந்தனர், ரோமானியர்கள் அவர்களின் வேகத்தைப் பற்றி சிரித்து கேலி செய்தனர். ஒரு வாலிபன் (இந்த விஷயத்தில் மாற்கு), ஒரு மெல்லிய ஆடையைத் தவிர வேறொன்றும் அணியாமல் இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான் (ஏனென்றால், கர்த்தரைத் தேடி வந்த கொள்ளையர்கள் அவனது தகப்பனின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது அவன் திடீரென விழித்தெழுந்தான்). படைவீரர்கள் அவரைக் கைது செய்தபோது, ​​அவன் தன் ஆடையை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, நிர்வாணமாகத் தப்பி ஓடினான் (மத்தேயு 26:56b; மாற்கு 14:50-52). எனவே, மாற்கு அந்தக் கைதுக்கு ஒரு நேரடி சாட்சியாக இருந்தார். இது ஒரு ஓவியத்தின் இருண்ட மூலையில் உள்ள ஓவியரின் முத்திரையைப் போன்றது. பண்டைய உலகில் இலக்கியத்தின் வழக்கம் இதுவாகத்தான் இருந்தது.

அந்தப் பேரணி அவர்களை கெத்செமனேயிலிருந்து பெத்தானியா சாலைக்கு அழைத்துச் சென்றது. அங்கே, அவர்கள் திரும்பி, நகரத்தின் வடக்கே இருந்த பெரிய குன்றின் மீது ஏறி, தீரோபோயோன் பள்ளத்தாக்கு வழியாகக் கீழே இறங்கி, பின்னர் தெற்கே இரண்டாம் பகுதி வழியாக மேல் நகரத்திற்குச் சென்றனர். ஏரோதுவின் அரண்மனைக்கும் பிலாத்துவின் அரண்மனைக்கும் இடையில் கடந்து, தெற்கே எசேனியப் பகுதி வரை தொடர்ந்தனர். யாரும் தங்களைக் கண்டுகொள்வதைத் தவிர்ப்பதற்காக, அவர்கள் ஆலயத்தைச் சுற்றி நீண்ட பாதையில் சென்றனர். இயேசு, தலை குனிந்தபடியே, எந்த ஏளனப் பேச்சுகளுக்கும் செவிசாய்க்காமல், கைகள் பின்னால் கட்டப்பட்டிருக்க, கழுத்தில் சுருக்குக் கயிறு லேசாக அசைந்தாட, வெறுங்காலுடன் நடந்தார்.¹⁵⁰⁵ அவர்கள் அவரைப் பிரதான ஆசாரியனாகிய யோசேப்பு காய்பாவின் வீட்டிற்குக் கொண்டு சென்றார்கள்.

எழுங்கள்! நாம் செல்வோம்! இதோ என் துரோகி வருகிறான்!
மத் 26:45-46 மற்றும் மாற் 14:41-42
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாளான வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை சுமார் 1:30 மணியளவில்

இரவுக் காற்று அசைவற்று இருந்தது. கெத்செமனே தோட்டத்தில், மரங்களின் இலைகள் அமைதியாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. முந்தைய நாள் முழுவதும், பெத்தானியா சாலையில் ஆலயத்தை நோக்கி நடந்து செல்லும் பஸ்கா யாத்திரிகர்களின் ஓசைகள் கேட்டன. ஆனால் இப்போது எல்லாம் அமைதியாக இருந்தது. இயேசு ஜெபித்துக்கொண்டிருந்த இடத்திலிருந்து நிமிர்ந்து பார்த்திருந்தால், எருசலேமின் கிழக்குப் பக்கத்தில் உள்ள பொன்வாசலை (அல்லது அழகிய வாசலை) அவர் கண்டிருப்பார். முழு நிலவு மோவாபின் மலைகளின் மீது ஒரு பெரிய ஆரஞ்சுப் பழம் போல அமர்ந்திருந்தது, ஆலயம் ஒரு நிழல் உருவம் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. கித்ரோன் வழியாகப் பாய்ந்த, கருமையாகவும் குளிராகவும் இருந்த ஓடை கூட, பென் இன்னோம் பள்ளத்தாக்கை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் அதன் வட்டமான கற்களின் மீது அமைதியாக நகர்ந்து சென்றது.

சில பரிசேயர்கள், யூத ஆலயக் காவலர்கள் மற்றும் 500 ரோமானிய வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு படைப்பிரிவு, யூதாஸின் தலைமையில் காய்பாஸ் மற்றும் அன்னாஸ் ஆகிய இருவரின் வீடுகளுக்கு அருகிலுள்ள பெரிய முற்றத்தை விட்டு வெளியேறினர். வழக்கமாக ஒரு படைப்பிரிவு என்பது 500 வீரர்களைக் கொண்டது, அல்லது 5,000 வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு ரோமானியப் படையின் பத்தில் ஒரு பங்காகும். இயேசுவும் அப்போஸ்தலர்களும் முன்பு தோட்டத்திற்குச் சென்ற அதே பாதையில் அவர்களும் பயணம் செய்தனர். அவர்கள் நேராகக் கிழக்கே கீழ் நகரத்திற்கு அணிவகுத்துச் சென்றனர், பின்னர் பள்ளத்தாக்கு வாசல் வழியாக வடக்கே சென்று, தேவாலய மலையின் தெற்குச் சுவரின் அடிவாரத்தை ஒட்டி, தேவாலயத்தின் சிகரத்தைக் கடந்து, பின்னர் கிழக்குச் சுவர் வழியாக, பொன் வாசலைக் கடந்து சென்றனர். ரோமானிய வீரர்கள் ஹுல்தா வாயில்கள் வழியாகப் பரிசுத்த பூமிக்குள் நுழைவதை காய்பாஸ் பொறுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு தடியையோ அல்லது வாளையோ வைத்திருந்தான், மேலும் சிலர் இரவைக் கிழிக்கும் ஒரு தீப்பந்தம் அல்லது கைவிளக்கையும் வைத்திருந்தனர். அந்தக் கூட்டம் சீயோனின் சுவர்களை விட்டு வெளியேறி, கித்ரோன் பள்ளத்தாக்கிற்குச் செல்லும் செங்குத்தான படிகளில் இறங்கி மறுபுறம் ஏறிச் சென்றது.

இவர்கள் நிச்சயமாகவே விசித்திரமான கூட்டாளிகளாக இருந்தனர். பரிசேயர்கள் ரோமானிய வீரர்களுடன் அணிவகுத்துச் செல்வதை யாரும் பார்த்ததில்லை (யோவான் 18:3). தனியாகச் சென்றவர்கள் புறஜாதி ரோமானியர்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மதத் தூய்மையைப் பிரகடனப்படுத்தினர். மேலும், அந்தப் படைவீரர்கள் ஆசாரியர்களான சதுக்கேயர்களுடன் ஒருபோதும் அணிவகுத்துச் சென்றதில்லை என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. அந்த ஒவ்வொரு குழுவிற்கும் மற்றொன்றை நம்பாததற்கு காரணம் இருந்தது. இருப்பினும், அவர்கள் தற்காலிக கூட்டாளிகளாக இருந்தனர், மேலும் அந்த மூன்று குழுக்களுக்கும் குற்றவாளியின் சொந்தப் பின்தொடர்பவர்களில் ஒருவரான யூதாஸ் இஸ்காரியோத் தலைமை தாங்கினார்.¹⁴⁹⁷

ரோமானியப் படைவீரர்கள் போருக்குச் செல்வது போலத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர், யூதாஸ் பிரதான ஆசாரியருடன் ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருந்தான். கலிலேயாவைச் சேர்ந்த அந்த ரபி ஒரு அச்சுறுத்தல் என்பதை அவர்கள் அனைவரும் ஒப்புக்கொண்டனர், மேலும் இந்த ஒரு முறை மட்டும், தங்கள் வேறுபாடுகளை மறந்து ஒன்றாகச் செயல்பட அவர்கள் தயாராக இருந்தனர். திரைக்குப் பின்னால் பரபரப்பான செயல்பாடுகள் நடந்தன, ஆனால் இப்போது எல்லாம் தயாராக இருந்தது. அனைத்தும் முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்டிருந்தன.

அது ஒரு எளிய திட்டம். அங்கு இருந்த யாருக்கும் மற்ற அப்போஸ்தலர்களைப் பற்றிக் கவலை இல்லை. அவர்கள் அனைவருக்கும் பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்த இயேசுவை மட்டுமே அவர்கள் விரும்பினர். படைவீரர்கள் குழு பள்ளத்தாக்கிற்குள் அணிவகுத்துச் சென்றது, அவர்கள் அடிவாரத்தை நெருங்கியபோது, ​​யூதாஸ் சன்ஹெட்ரினின் பிரதிநிதிகளையும், ஆலயக் காவலர்களின் தலைவனையும், ரோமானியக் கப்பம் கட்டுபவர்களையும் தனியாக இழுத்துச் சென்றான். அவனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. அவர்கள் கெத்செமனேவை அடைந்ததும், ஒரு முத்தத்தின் மூலம் குற்றவாளியை அடையாளம் காட்டுவான். “நான் முத்தமிடுபவனே அந்த மனிதன், அவனைக் கைது செய்து அழைத்துச் செல்லுங்கள்” என்றான் யூதாஸ் (மத்தேயு 26:48; மாற்கு 14:44).

கெத்செமனே தோட்டத்தில், மேசியா எழுந்து நின்றார். அவருடைய முகம் மீண்டும் அமைதியாகவும் கண்ணியமாகவும் இருந்தது. பின்னர் அவர் மூன்றாம் முறையாக பேதுரு, யாக்கோபு மற்றும் யோவான் ஆகியோரிடம் திரும்பி வந்து, அவர்களிடம் கூறினார்: நீங்கள் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டும் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டும் இருக்கிறீர்களா? ஒலிவ மரங்களின் ஊடாக, கித்ரோன் பள்ளத்தாக்கின் மறுபுறத்திலிருந்து தீப்பந்தங்களுடன் ஒரு வரிசை மனிதர்கள் நெருங்கி வருவதை அவரால் காண முடிந்தது. அவர்கள் நெருங்கி வந்தபோது, ​​அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவரால் உலோகக் கேடயங்கள் மற்றும் வாள்களின் சத்தத்தையும், பல குரல்களின் முணுமுணுப்பையும் கேட்க முடிந்தது. இயேசுவா-மேஷியாக் தூங்கிக்கொண்டிருந்த தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: இதோ, நேரம் வந்துவிட்டது, மனிதகுமாரன் பாவிகளின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்படுகிறார். எழுந்திருங்கள்! நாம் போவோம்! இதோ என் துரோகி வருகிறான் (மத்தேயு 26:45-46; மாற்கு 14:41b-42)! பின்னர் அவர் அவர்களைச் சந்திக்க வெளியே சென்றார். அவருடைய கண்களைத் தவிர வேறு எவராலும் எதிர்பார்க்கப்படாத பாத்திரம் கீழே இறங்கியது. அவர் அதைத் தம் பிதாவிடமிருந்து மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டார். இந்தப் பாத்திரத்தைக் கொண்டு, தாம் பிறந்த நோக்கத்தை, தனியாக, முடித்துவிடுவார் என்பதை இயேசுவா புரிந்துகொண்டார். ஆகையால், கெத்செமனே தோட்டத்தில், தேவகுமாரன் தம்மைக் காட்டிக்கொடுத்தவனின் உதடுகளிலிருந்து ஒரு முத்தத்திற்காகக் காத்திருந்தார்.

அரசர் மேசியாவின் நிராகரிப்பு

இது சாத்தானின் நேரமாக இருந்தது. தோட்டத்தில் தம்மைக் கைது செய்ய வந்தவர்களிடம் நம் இரட்சகர், “இது உங்கள் நேரம், இருளின் வல்லமையும் இதுவே” என்றார் (லூக்கா 22:53 KJV). பாவம் உலகத்தில் பிரவேசித்த நாளில், சாத்தானுக்கும் ஸ்திரீக்கும் இடையிலும், விரோதியின் வித்துக்கும் அவளுடைய வித்துக்கும் இடையிலும் பகைமையையோ அல்லது வெறுப்பையோ ஏற்படுத்துவதாக ஆண்டவர் அறிவித்தார். ஆத்துமாக்களை அழிப்பவர் சிலுவையில் மேசியாவின் குதிகாலைத் தாக்குவார் (ஏசாயா 53:5). குதிகாலில் கடிபடுவது மிகவும் வேதனையானது, ஆனால் அது மரணத்தை விளைவிப்பதில்லை. இங்குள்ள உருவக மொழி, மத்திய கிழக்கில் பாம்புகள் கொல்லப்படும் முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதன் தலையின் மீது மிதித்து அதை நசுக்க வேண்டும். இங்கு வெளிப்படுத்தப்படும் சித்திரம் என்னவென்றால், மேசியாவின் குதிகால் சோதனையாளனின் தலையின் மீது இறங்குகிறது. ஆனால், சாத்தானால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சர்ப்பம் மேல்நோக்கிப் பாய்ந்து கர்த்தரின் குதிகாலைக் கடிக்கிறது, இது வலியை ஏற்படுத்துகிறது, ஆனால் நிரந்தரமான உயிர் இழப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை. இதற்கிடையில், அந்த குதிகால் தொடர்ந்து இறங்கி, வஞ்சகனின் தலையை நசுக்குகிறது. இந்த வசனத்தில் உள்ள மாபெரும் வாக்குறுதியானது, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் இறுதி வருகையையும் வெற்றியையும் வாக்குறுதியளிக்கும் முதல் நற்செய்தி அல்லது புரோட்டெவாஞ்சலியம் என்று நீண்ட காலமாக அறியப்படுகிறது.

பரிசுத்தமானவர் மாம்சத்தில் பிறந்தபோது அந்தப் பகைமை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றித் தெளிவாக இருந்தது, ஏனெனில் நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது: பிரசவிக்கவிருந்த ஸ்திரீக்கு (இஸ்ரவேலுக்கு) முன்பாக வலுசர்ப்பம் நின்றது; அது பிறந்தவுடனேயே அவளுடைய பிள்ளையாகிய மேசியாவைப் பட்சிக்கும்படிக்கு அப்படிச் செய்தது (வெளிப்படுத்தல் 12:4b). கிறிஸ்துவைப் பட்சிக்கும் இந்த முயற்சி பெத்லகேமின் குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டதில் காணப்பட்டது (மத்தேயு 2:16-18).கிறிஸ்துவை அவருடைய உரிய காலத்திற்கு (பஸ்கா பண்டிகைக்கு) முன்பும், தவறான வழியிலும் (சிலுவையில் அறைவதற்குப் பதிலாகக் கல்லெறிதல்) அழிக்க எதிரி மேற்கொண்ட முயற்சி, அவருடைய வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்ந்தது.¹⁴⁹⁵  இருப்பினும், சாத்தான் தோற்றுப் போனாள், ஏனென்றால் அவள் ஒரு மகனைப் பெற்றெடுத்தாள் (ஏசாயா 66:7), அந்த ஆண் குழந்தை, யெகோவாவாக (சங்கீதம் 2:8-9) உலகின் எல்லா தேசங்களையும் இரும்பு செங்கோலுடன் ஆள நியமிக்கப்பட்டிருந்தது. மேலும் அவளுடைய குழந்தை எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது, அல்லது கர்த்தரிடமும் அவருடைய சிம்மாசனத்திற்கும் ஏறிச் செல்லப்பட்டது (வெளிப்படுத்தல் 12:5), அங்கு அவர் தற்போது பிதாவாகிய தேவனுடைய வலது பக்கத்தில் அமர்ந்து, தம்முடைய பரிசுத்தவான்களுக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார் (ரோமர் 8:34).

யுகங்களின் இந்த ஆவிக்குரிய யுத்தம் முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது. இயேசு, உலகம் தோற்றுவிக்கப்படுவதற்கு முன்பே அடிக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டி ஆவார் (வெளிப்படுத்தல் 13:8 ESV). எனவே, அவர் நிராகரிக்கப்பட்டது அனைத்தும் தேவனுடைய திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தது. இந்தக் கட்டம் வரை யெகோவா சாத்தானின் சூழ்ச்சியை முறியடித்திருந்தார் (இணைப்பைக் காண கிளிக் செய்யவும் Aw – பெத்லகேமில் இரண்டு வயது மற்றும் அதற்குக் குறைவான வயதுடைய எல்லா சிறுவர்களையும் கொல்லும்படி ஏரோது கட்டளையிட்டான்). ஆனால் இப்போது பிதா அதை மேலும் தடுக்கவில்லை. சர்ப்பம் இரட்சகரின் குதிகாலைத் தாக்கும் நேரம் வந்திருந்தது.

ஒருவேளை, வேதத்தில் கடவுளின் இறையாண்மைக்கு இதைவிடத் தெளிவான சான்று வேறு எங்கும் இல்லை. அன்று பிரட்டோரியத்தில் பொன்டியு பிலாத்து கிறிஸ்துவை நடத்திய விதத்தை விட. முதலாவதாக, பிலாத்து குறைந்தது ஏழு முறை அவருடைய குற்றமற்ற தன்மையை அறிவித்தார் (யோவான் 18:31அ; லூக்கா 23:4, 23:14 மற்றும் 15; யோவான் 19:4; லூக்கா 23:22 மற்றும் யோவான் 19:6).

இரண்டாவதாக, பிலாத்து இயேசுவை விடுவிக்க விரும்பினார் (லூக்கா 23:20); நான் அவரைப் போகவிடுவேன் (லூக்கா 23:22); பிலாத்து இயேசுவை விடுவிக்க முயன்றார் (யோவான் 19:12); பிலாத்து அவரைப் போகவிட முடிவு செய்தது (அப் 3:13), இவ்விஷயத்தில் கடவுளின் இறையாண்மைக்கு எல்லாமுமே சான்றாக அமைகின்றன.

மூன்றாவதாக, பிலாத்துவின் சொந்த மனைவியே அவருக்குத் தண்டனை விதிக்க வேண்டாம் என்று அவரை வற்புறுத்தினாள் (மத்தேயு 27:19).

நான்காவதாக, அவர் யூதர்களிடம், “நீங்களே அவரைக் கொண்டுபோய், உங்கள் சொந்த சட்டத்தின்படி அவருக்குத் தீர்ப்பு கொடுங்கள்” (யோவான் 18:31) என்று கூறியபோது, ​​மேசியாவின் விடுதலையை ஏற்படுத்த உண்மையில் முயன்றார். அவர் அவரை ஏரோது அந்திப்பாவிடம் அனுப்பினார், ஆனால் கிறிஸ்து அவரிடமே திரும்ப அனுப்பப்பட்டார் (லூக்கா 23:7); மேலும், இயேசுவுக்குப் பதிலாக பரபாஸைத் தண்டிக்கச் செய்யும்படி யூதர்களை அவர் வற்புறுத்த முயன்றார் (யோவான் 18:39-40). ஆயினும், இவை அனைத்தையும் மீறி, பிலாத்து இறுதியில் தேவ ஆட்டுக்குட்டியானவருக்குச் சிலுவையில் அறையப்படத் தண்டனை விதித்தார்!¹⁴⁹⁶

அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர் பிறந்த கணத்திலிருந்தே… அந்தப் பெரிய வலுசர்ப்பம் அவரைக் கொல்ல விரும்பியது. சிலுவையில், அந்தப் பொல்லாதவனின் திட்டங்கள் நிறைவேறியது போல் தோன்றியது. ஆனால் யோசேப்பு தன் சகோதரர்களிடம் சொன்னது போல: நீங்கள் எனக்குத் தீங்கு செய்ய நினைத்தீர்கள், ஆனால் தேவன் அதை நன்மைக்காகவே நினைத்தார்; இப்போது நடப்பது போல, அநேக உயிர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காகவே அது செய்யப்பட்டது (ஆதி 50:20).

கெத்செமனே தோட்டம்
மத் 26:36-44; மாற்கு 14:32-40; லூக் 22:39-46; யோவான் 18:1
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் தேதி வெள்ளிக்கிழமை நள்ளிரவு

கெத்செமனே தோட்டம் ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள்: இயேசு ஏன் பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரைத் தம்முடன் ஜெபிக்க அழைத்துச் சென்றார்? தல்மீதிம்கள் ஏன் யேசுவாவின் அவசர உணர்வைப் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை? மேசியா எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக எதை விரும்பினார்? ஆனாலும், அவர் எப்படி ஜெபித்தார்? அவர் வியர்த்ததில் அசாதாரணமானது என்ன? அதன் அர்த்தம் என்ன? அவர் தனியாக ஜெபித்த மற்ற நேரங்கள் எவை? நமது ஜெபங்களுக்கு இயேசு இங்கே என்ன முன்மாதிரியை அளிக்கிறார்? கிறிஸ்து ஜெபத்திற்கு என்ன தடைகளை எதிர்கொள்கிறார்?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: உங்கள் கெத்செமனே எப்படி இருந்தது? நீங்கள் உண்மையிலேயே தேவனுடன் போராடிய இடம் எது? பிரச்சினை என்னவாக இருந்தது? நீங்கள் யாருக்காகவும் எதற்காகவும் ஜெபிக்கிறீர்கள் என்பதை எது தீர்மானிக்கிறது? “உமது சித்தம் நிறைவேறட்டும்” என்று நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது அதன் அர்த்தம் என்ன? இந்த வாரம் நீங்கள் ஜெபிக்கும் விதத்தை கெத்செமனே கதை எவ்வாறு மாற்றும்? துன்ப காலங்களில் உங்களுக்குத் துணையாக நிற்கும் நண்பர்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்? இயேசுவின் ஜெபத்தில் உங்களைக் கவர்ந்தது எது?

பின்பு இயேசு வழக்கம்போலத் தம் சீடர்களுடன், குளிர்காலத்தில் கித்ரோன் பள்ளத்தாக்கின் வழியே ஓடும் ஓடையைக் கடந்து, ஒலிவ மலையின் அடிவாரத்தில் உள்ள கெத்செமனே என்னும் இடத்திற்குச் சென்றார் (லூக்கா 22:39; யோவான் 18:1 CJB). அந்தக் குழு முன்னேறிச் சென்றபோது, ​​அப்போஸ்தலர்கள் எலும்பு வரை களைத்துப்போயிருந்தார்கள். அது ஒரு நீண்ட நாளாக இருந்தது. அவர்கள் பெத்தானியாவில் விடியற்காலையிலேயே எழுந்திருந்தார்கள்; அங்கேதான் இயேசு தம் தாயை மரியாள் மற்றும் மார்த்தாள் ஆகியோரின் பொறுப்பில் விட்டுச் சென்றிருந்தார். நள்ளிரவு நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது; பதினொரு சீடர்களின் கண்கள் கனத்திருந்தன, அவர்களின் கால்கள் மெதுவாக நடந்தன. அதுமட்டுமல்ல, யேசுவா மிகவும் அதிகமாகப் பேசியிருந்ததால், நினைவுகூர்தலால் அவர்களின் மூளை வலித்தது. ஆனாலும் அவர்கள் குறை கூறவில்லை, ஏனென்றால் ஏதோ வித்தியாசமாக இருப்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். போதகரின் போதனையில் ஒரு அவசரம் இருந்தது.

அவர்கள், எருசலேமை ஒலிவ மலையிலிருந்து பிரிக்கும் பள்ளத்தாக்கின் அடிவாரத்தில் உள்ள சிறிய ஒலிவ ஆலையிலிருந்தும் தோட்டத்திலிருந்தும் இருநூறு கெஜம் தொலைவில் இருந்தார்கள். அவர்கள் அந்த ஓடையைக் கடந்ததிலிருந்து, சிறிது காலமாகத் தாவீதின் நகரத்திலிருந்து விலகிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். ஒலிவ மலையின் அடிவாரத்தில், மதிலும் ஆலயமும் மேற்கே கால் மைல் தொலைவில் இருந்தன.

எரிக்கோ செல்லும் நெடுஞ்சாலையின் சந்திப்புக்கு அருகில் இருந்த சிறிய சாலையிலிருந்து அவர்கள் விலகிச் சென்றனர். அங்கே, அப்போஸ்தலர்கள் சிறிய ஒலிவ மரங்களுக்கு நடுவே கடினமாக நடந்து சென்றனர். நிலவொளியில், தோட்டத்திற்கு அருகில், பழைய ஒலிவ எண்ணெயின் மணம் நிறைந்த ஒரு சிறிய கல் குகையை அவர்கள் கண்டனர். அப்போஸ்தலர்களில் சிலர் அமர்ந்தனர், மற்றவர்களோ குகையின் சுவரில் சாய்ந்து கொண்டனர். அது ஒரு அமைதியான ஓய்விடமாக இருந்தது; அங்கே சீடர்கள் மட்டுமல்ல, ஒருவேளை மற்றவர்களும் வெவ்வேறு காலங்களில் குருவைச் சந்தித்திருக்கலாம். அவ்வாறாக, யூதாஸ் அந்த ஓய்விடத்தைப் பற்றி அறிந்திருந்தான். நசரேயனும் அவருடைய சிறிய கூட்டமும் மேல் அறையில் இல்லை என்பதை அவர்கள் கண்டறிந்தபோது, ​​அந்தத் துரோகி ஆயுதமேந்திய குழுவை அங்கே வழிநடத்திச் சென்றான்.

அந்த நடைப்பயணம் முடிந்தது. பிரசங்கத்திற்கு ஒரு முடிவு… அற்புதங்களுக்கு ஒரு முடிவு… அவருடைய சீடர்களுக்கான போதனைக்கும் ஒரு முடிவு ஏற்பட்டது. பலமுறை சொல்லப்படாத, செய்யப்படாத காரியம் என்பதே இல்லை – சிலவற்றை வலியுறுத்துவதற்காக மீண்டும் மீண்டும் சொல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் தம்மையே மேஷியாக்காக அர்ப்பணித்திருந்தார், ஆனால் இஸ்ரவேல் அவரை நிராகரித்தது. அது ஒரு நியாயமான முன்மொழிவுதான். ஆனால், அவர் பிசாசு பிடித்தவர் என்று சன்ஹெட்ரின் கூறியதால், சிலுவைக்கான பாதை மட்டுமே அவருக்குத் திறந்திருந்தது. மேலும், தாம் ஒரு மனிதனாகப் பிறந்து வாழவும், ஒரு மனிதனாக மரிக்கவும் சம்மதிப்பதாகப் பிதாவிடம் சொன்னபோதே அவர் அறிந்திருந்தபடி, அந்தச் சோதனையின் தருணம் மெதுவாகவும் திகிலூட்டுவதாகவும் இருக்கும். ஒரு சிறு துளி வலியிலிருந்தோ, ஒரு சிறு துளி அவமானத்திலிருந்தோ, அல்லது வரவிருந்த சொல்லொணா காரியங்களை எதிர்பார்த்திருக்கும் திகிலிலிருந்தோ கூட பிதாவாகிய தேவனால் அவரைக் காப்பாற்ற முடியாது.

அவர்களில் எட்டு பேரிடம் அவர் சொன்னார்: நான் அங்கே போய் ஜெபம் பண்ணும் வரை நீங்கள் இங்கே உட்கார்ந்திருங்கள் (மத்தேயு 26:36; மாற்கு 14:32). தம்முடைய முழு மனிதத்தன்மையோடும் காணப்பட்ட இயேசுவுக்கு, அவர் மரணத்தை எதிர்கொண்டபோது, ​​அவருடன் இருந்து அவரை ஆதரிக்கவும் அவருடைய நண்பர்கள் தேவைப்பட்டார்கள். பின்பு கிறிஸ்து, செபதேயுவின் இரண்டு மகன்களான பேதுரு, யாக்கோபு மற்றும் யோவான் ஆகியோரைத் தம்முடன் அழைத்துச் சென்றார். நம் இரட்சகர் விசேஷ நம்பிக்கை வைத்திருந்த இந்த மூவரும், அவருடன் குகையிலிருந்து வெளியே நடந்து, தேவாலயத்திலிருந்து கித்ரோன் வரையிலும், ஒலிவ மலையின் உச்சி வரையிலும் நீண்டு கிடந்த சாம்பல் நிறப் படிகள் கொண்ட சிறிய சாலையைக் கடந்தனர். அவர்கள் படிகளைக் கடந்து, அந்தச் சிறிய ஒலிவத் தோட்டத்தின் நிழலுக்குள் நடந்தனர்.

மூவரும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். மானிட மகன் மரங்களின் கீழ் நின்றார். நிலவொளியின் ஒரு பகுதியை மறைத்திருந்த இலைகளின் அமைப்பில், அவர் மிகுந்த மனக்கலக்கத்துடனும் கலக்கத்துடனும் இருந்ததை அவர்களால் காண முடிந்தது (மத்தேயு 26:37; மாற்கு 14:33). அவருடைய கைகள் நடுங்கின. அவருடைய முகத்தோற்றம் நீல நிறம் கலந்த சாம்பல் நிறமாகத் தோன்றியது. அவருடைய வாய் தொய்ந்திருந்தது. மற்றவர்களால் காண முடியாத ஒரு தரிசனத்துடன் அவருடைய கண்கள் பெரிதாக இருந்தன. பெசாக்கா இரவின் அந்த இருண்ட வேளைகளில், துன்புறும் ஊழியர் ஜெபத்திற்காக அந்த விசேஷித்த இடத்திற்கு வந்தார்.

இயேசு பூமியில் வாழ்ந்த காலத்தில், மரணத்திலிருந்து தன்னை விடுவிக்க வல்லமையுள்ளவரிடம், உரத்த குரலில் கூக்குரலிட்டு, கண்ணீர் சிந்தி, ஜெபங்களையும் விண்ணப்பங்களையும் ஏறெடுத்தார் (எபிரேயர் 5:7அ CJB). என்னவொரு சித்திரம். வேதனையில் இயேசு. பயத்தின் மேடையில் மேசியா. கிறிஸ்து புனிதத்தன்மையால் அல்ல, மனிதத்தன்மையால் போர்த்தப்பட்டிருக்கிறார். அடுத்த முறை மூடுபனி உங்களைச் சூழ்ந்துகொள்ளும்போது, ​​தோட்டத்தில் இருந்த ஆண்டவரை நினைவுகூர்வது உங்களுக்கு நன்மை பயக்கும். அடுத்த முறை, உங்களை யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை என்று உங்கள் சுயபச்சாதாபம் உங்களை நம்பவைக்கும்போது, ​​கெத்செமனேக்குச் சென்று வாருங்கள். அடுத்த முறை, இவ்வுலகில் பெருகிவரும் வேதனையை தேவன் உண்மையிலேயே காண்கிறாரா என்று நீங்கள் வியக்கும்போது, ​​முறுக்கப்பட்ட ஒலிவ மரங்களுக்கு மத்தியில் அவர் மன்றாடுவதைக் கேளுங்கள்.¹⁴⁸⁷

பின்பு அவர் அவர்களிடம், “மரணமளவுக்கு என் ஆத்துமா மிகுந்த துக்கத்தால் நிறைந்திருக்கிறது” என்றார் (மத்தேயு 26:38அ; மாற்கு 14:34அ). பேதுருவும், யாக்கோபும், யோவானும் உதவ முயன்றனர். அவர்கள் ஆறுதல்படுத்த விரும்பினர். ஆனால் மேசியா வெறுமனே தலையை அசைத்தார். அவர் மனிதகுலத்தின் உதவிக்கு அப்பாற்பட்டவராக இருந்தார், ஏனெனில் அவருடைய தெய்வீகத்தை விட அவருடைய மனிதத்தன்மையே அதிகமாக வலியுறுத்தப்பட்டது. ஒரு மனிதனாக, அவரால் துன்பத்தின் முழுமையையும் தாங்கிக்கொள்ள முடிந்தது. மேலும், ஒரு மனிதனாக, நசரேயனுக்கு மற்ற எல்லா மனிதர்களைப் போலவே நரம்பு மண்டலம் இருந்தது மட்டுமல்லாமல், மிகுந்த மகிழ்ச்சிக்கான உணர்ச்சித் திறனும், பெரும் உணர்திறனும் இருந்தன. அதுமட்டுமின்றி, தேவனுடைய குமாரனாக, விரைவில் வரவிருப்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார்.¹⁴⁸⁸

தமது பெரும் சோதனையின் காரணமாக, இயேசு, தமது நெருங்கிய வட்டத்தினர் இங்கே தங்கி, என்னுடன் விழித்திருக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார் (யோவான் 26:38b; மாற்கு 14:34b). அவர் சென்றடைந்தார். ஓ, அவர் எப்படிச் சென்றடைந்தார்! ஆனால், அவருடைய அந்த விரிந்த, தாகம் கொண்ட தொடுதல் நிறைவேறாமல் போனது. அவர் விரும்பிய ஒரே பரிசு, தமது உண்மையுள்ள நோக்கத்தை நிறைவேற்றும்போது, ​​தமது நண்பர்கள் தம்முடன் நிற்பதைக் காண்பதே. கிறிஸ்து முழுமையான தேவனாகவும் முழுமையான மனிதனாகவும் இருந்தார்: இரட்சிப்பதற்குப் போதுமான தேவனாகவும், தமது பணியின் தனிமையை உணர்வதற்குப் போதுமான மனிதனாகவும் இருந்தார். தமது மகிழ்ச்சியாக இருந்தவர்களின் ஆதரவைத் தேடி அவர் புறப்பட்டார். அவர், “என்னுடன் இந்தப் பாரத்தைச் சுமப்பவர் யார்?” என்று கேட்பது போல இருந்தது. அந்த இடத்தை அடைந்ததும், அவர் அவர்களிடம்: “சோதனையில் விழாதபடிக்கு ஜெபம் பண்ணுங்கள்” என்றார் (லூக்கா 22:40). இந்த மூவரும், அவருடைய மற்ற அப்போஸ்தலர்களும் விரைவில் ரோமானியர்களின் அடக்குமுறையையும், மகா சன்ஹெட்ரினையும் முழுமையாக எதிர்கொள்ளப் போகிறார்கள் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். தனித்தனியாக, அவர்கள் அஞ்சத்தக்கவர்களாக இருந்தனர். ஆனால் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால், அவர்கள் கொடியவர்களாக இருப்பார்கள்.

அந்தச் சமயத்தில்தான், இளம் மாற்கு (சுமார் பதினேழு வயது) தோட்டத்திற்குள் ஓடிவந்தான். அவன் மூச்சிரைக்க, இரவு உடையில் இருந்தான். அவன் குகை இருந்த சாலையோரம் சென்று, உறங்கிக்கொண்டிருந்த எட்டு பேரிடம் பரபரப்புடன், தன் தந்தையின் வீட்டில் ஒரு திடீர்த் தாக்குதல் நடந்ததாகவும், ரோமானியப் படைவீரர்கள், ஆலயக் காவலர்கள் மற்றும் மகா சன்ஹெட்ரினின் சில உறுப்பினர்கள் தலைமையில், தீப்பந்தங்கள் மற்றும் தடிகளுடன் ஆயுதம் ஏந்திய ஒரு பெரும் கும்பல், குருவைத் தேடி அந்த இடத்தைச் சோதனையிட்டதாகவும் கூறினான். அவர் எங்கே சென்றார் என்பதை அறிய அவர்கள் கோரினர்.

ரோமானியத் தளபதியும் சன்ஹெட்ரினின் சில உறுப்பினர்களும் அவனுடைய தந்தையிடம் விசாரித்த பின்னர், அவர்கள் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டனர். அவர்களில் சிலர் தாங்கள் ஆலயத்திற்குச் செல்வதாகக் கூறினர். இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும், எட்டு அப்போஸ்தலர்களில் ஒருவன் இயேசுவிடம் சொல்வதற்காகச் சாலையைக் கடந்து விரைந்து சென்றான். ஆனால், அவரைக் காணாததால், காத்திருந்த பேதுருவிடமும் மற்ற இரண்டு அப்போஸ்தலர்களிடமும் அந்தச் செய்தியை மெல்லிய குரலில் தெரிவித்தான். செய்தியைக் கொண்டு வந்த சிறுவனைத் தவிர, வேறு யாரும் பதற்றமடைந்ததாகத் தெரியவில்லை. மார்க்கின் வீட்டின் மீதான தாக்குதல் தோல்வியடைந்துவிட்டால், அதோடு எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று அந்த சீடர்கள் நினைத்ததாகத் தெரிகிறது.

குகையிலிருந்த எட்டு பேரும், ஒலிவ மரத்தில் சாய்ந்திருந்த மூன்று பேரும் உறங்கிப் போனதிலிருந்து, அவர்களுடைய அக்கறையின்மை தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவ்வப்போது, ​​யோவானன் விழித்துக்கொண்டு, இயேசுவின் உரத்ததும் வேதனையானதுமான கதறல்களைக் கேட்டான். ஆனால், ஆண்டவர் மீது அவனுக்கு இருந்த அன்பு மற்றும் இயல்பான இரக்கம் இருந்தபோதிலும், அவனுடைய கனத்த இமைகள் அவனது சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிய மறுத்து மீண்டும் மூடிக்கொண்டன. இவ்வாறு, அந்தச் சிறிய ஒலிவ மரத் தோப்பில், இரக்கத்திற்காகக் கதறும் மனிதகுமாரனின் விசித்திரமான ஓசையும், அதனுடன், களைப்பினால் இயல்பான புலன்கள் மழுங்கிப் போயிருந்த அவருடைய அப்போஸ்தலர்களுடைய உறக்கக் கலக்கமான சத்தங்களும் கலந்திருந்தன. ஆக, மனித இயல்பின்படி, கிறிஸ்து அந்தத் தோட்டத்தில் தனியாக இருந்தார்.

இன்னும் சற்று தூரம் சென்று, அவர் மீண்டும் மீண்டும் தம் முகங்குப்புற விழுந்து, முடிந்தால் அந்த வேளை தம்மைவிட்டு நீங்கிவிட வேண்டும் என்று ஜெபித்தார் (மத்தேயு 26:39அ; மாற்கு 14:35; லூக்கா 22:41). ‘விழுந்தார்’ மற்றும் ‘ஜெபித்தார்’ ஆகிய இரண்டு வினைச்சொற்களும் தொடர்ச்சியான செயலைக் குறிக்கும் முற்றுப்பெறாத வினைச்சொற்களாகும். இயேசு தொடர்ந்து தரையில் விழுந்துகொண்டே ஜெபித்துக்bகொண்டிருந்தார் என்பதை இது நமக்கு உணர்த்துகிறது. அவர் ஜெபித்தபோது, ​​அவருடைய வேதனை ஆழமாகி, தாங்க முடியாததாக மாறியது. அவர் எழுந்து நின்றார். அவருடைய கலக்கம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. வழக்கமாக அவருடைய தோள்களுக்குக் கீழே நேர்த்தியாகத் தொங்கும் முடி, கலைந்து காணப்பட்டது; அதில் சில முடிகள் அவருடைய நெற்றியில் இருந்த வியர்வையில் ஒட்டியிருந்தன.

அப்பா, பிதாவே (அதாவது: அன்புள்ள பிதாவே!). அவருடைய தாய்மொழியான அரமேய மொழியில் அவரது குரல் உடைந்தது. பிரபஞ்சம் கூர்ந்து கவனித்தது. பரலோகம் அவர் சொல்வதைக் கேட்டது. அவருடைய பிதா எப்போதும் அவர் சொல்வதைக் கேட்டார். பிதா அநேகமாக இவ்வாறு கதறியிருப்பார், “மாபெரும் பிரிவுக்கு ஆயத்தமாயிரு. காலையில் நீ ஆணிகள் மற்றும் முட்களின் வலியைத் தாங்க வேண்டும்; ஆயினும், நான் உன்னைவிட்டு விலகும்போது நீ உணரப்போகும் எல்லாவற்றோடும் ஒப்பிடும்போது அந்த வலி சிறியதாகத் தோன்றும். இந்த இருண்ட பிரிவில் நாம் தாங்க வேண்டிய வலி தாங்க முடியாததாக இருக்கும். மகனே, மரணம் உன் மனித உருவத்தை விடுவிக்கும் வரை பொறுத்துக்கொள். எல்லாம் முழுமையாகச் செலுத்தப்பட்டதும் கதறி, என்னிடம் விரைந்து வா.”

இந்த ‘அப்பா’ என்ற வார்த்தை, ‘அப்பா’ என்பதைப் போன்ற ஒரு பாசமான சொல். ரபி ஷாவுல் பின்னர் ரோமில் உள்ள திருச்சபைக்கு எழுதிய தனது கடிதத்தில் இதைப் பயன்படுத்தினார். ஏனெனில், உங்களை மீண்டும் பயத்திற்குள் கொண்டுவர அடிமைத்தனத்தின் ஆவியை நீங்கள் பெறவில்லை; மாறாக, நம்மைத் தத்தெடுக்கும் ஆவியையே நீங்கள் பெற்றீர்கள், அவருடைய வல்லமையால் நாம் ‘அப்பா’ என்று கூப்பிடுகிறோம் (ரோமர் 8:15). இந்த வார்த்தை யூத மதத்தில் எங்கும் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. அவர்கள் கடவுளைப் பயபக்தியுடன் நோக்கினார்கள். ஆலயத்தின் திரை இன்னும் கிழிக்கப்படவில்லை.

பிதாவே. குமாரனே, கேளும். கூடுமானால், இந்தக் கிண்ணம் என்னிடமிருந்து நீக்கப்படட்டும் (மத்தேயு 26:39b; மாற்கு 14:36a; லூக்கா 22:42a). ஒரு குறிப்பிட்ட அனுபவத்தைச் சுவைத்துப் பார்ப்பதைக் குறிக்க, யூத மதத்தில் ‘குவளை’ என்ற சொற்றொடர் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படுகிறது. இயேசு குடிக்க விரும்பாத அந்தக் கிண்ணம் எது? சரீர மரணமா? இல்லை. அகால மரணமா? இல்லை. அது பிதாவிடமிருந்தும் ஆவியானவரிடமிருந்தும் அவர் பிரிக்கப்படவிருந்த பிரிதல், அல்லது ஆவிக்குரிய மரணம். அவர் சிலுவையிலிருந்து சொல்வார்: என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர் (மத்தித்யா 27:46)? அங்கே தேவன் இருக்கமாட்டார் – பிரிக்கும் பாரமாகிய அந்தக் கறுப்புத் திரை மட்டுமே இருக்கும். ஏதேன் தோட்டத்தில் முதல் ஆதாம் கீழ்ப்படியாமையைக் கற்றுக்கொண்டான், ஆனால் கெத்செமனே தோட்டத்தில் கடைசி ஆதாம் கீழ்ப்படிதலைக் கற்றுக்கொண்டான் (1 கொரிந்தியர் 15:45).

உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் எல்லா வேதனைகளுக்கும் மத்தியிலும், நம் இரட்சகர் தமது ஜெபத்தில் மேலும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க கூற்றைச் சேர்க்கிறார், சங்கீதம் 40:7-8-ஐ மேற்கோள் காட்டி, அது… “நான் விரும்புகிறபடியல்ல, நீர் விரும்புகிறபடியே ஆகட்டும்” (மத்தேயு 26:39c; மாற்கு 14:36b; லூக்கா 22:42b) என்பதாகும். அந்த வார்த்தைகளின் மூலம் மனிதகுலத்தின் மீதான மேசியாவின் அன்பும் அர்ப்பணிப்பும் மீண்டும் ஒருமுறை வெளிப்படுத்தப்பட்டது. தமது மனித இயல்பில், தமக்கு வரவிருந்த பாடுகளை அவர் மனமுவந்து தவிர்த்திருப்பார் என்றாலும், தமது பாடுகளால் உலகின் மீட்பு (யாத்திராகமம் மீதான எனது விளக்கவுரையைக் காண, இணைப்பைக் காண Bz – மீட்பு என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்) விலைகொடுத்து வாங்கப்படும் என்பதையும் இயேசு அறிந்திருந்தார். ஆகையால், பரலோகத்தை விட்டு பூமிக்கு வந்த தனது நோக்கத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்ததால், தனது ஜெபத்தையும் மனநிலையையும் பிதாவிடம் மகிழ்ச்சியுடன் சமர்ப்பித்தார்.¹⁴⁹⁰

நற்செய்திகளில் இயேசு தனியாக ஜெபிப்பதற்காக ஒதுங்கியிருக்கும் ஆறு சந்தர்ப்பங்கள் மட்டுமே உள்ளன, மேலும் ஒவ்வொரு சம்பவமும் அவருக்காக தேவன் வைத்திருந்த பணியை நிறைவேற்றாமல் இருப்பதற்கான சோதனையை உள்ளடக்கியது – அந்தப் பணி இறுதியில் துன்பத்தையும், நிராகரிப்பையும், மரணத்தையும் கொண்டுவரும். இந்த நெருக்கடிகள் தீவிரத்தில் அதிகரித்து, கெத்செமனேயின் வேதனையில் உச்சத்தை அடைவதாகத் தெரிகிறது.¹⁴⁹¹

அவர் முதன்முதலில் தனியாக ஜெபிப்பதற்காகச் சென்றது, நமது இரட்சகர் வனாந்தரத்திற்கு விரட்டப்பட்டு பிசாசினால் சோதிக்கப்பட்டபோதுதான். அங்கே, அவர் அந்தப் பழைய சர்ப்பத்தை எதிர்கொண்டபோது பரிசுத்த ஆவியானவர் அவருடன் இருந்தார் (காண்க: Bj – வனாந்தரத்தில் சோதிக்கப்பட்ட இயேசு).

இரண்டாவதாக, இயேசு ஜெபம் செய்வதற்கு முன்பாக விலகிச் சென்றார் அவருடைய இரண்டாவது பெரிய பிரசங்க சுற்றுப்பயணத்திற்கு (காண்க: Cm – நற்செய்தியைப் பிரசங்கித்து, கலிலேயா முழுவதும் பயணம் செய்த இயேசு). எதிராளி தனது பணியை தீவிரமாக எதிர்ப்பார் என்றும் ஜெபம் தேவைப்படும் என்றும் அவர் அறிந்திருந்தார்.

மூன்றாவதாக, கர்த்தர் தமது முதல் மேசியானிய அற்புதத்திற்குப் பிறகு தனிமையில் ஜெபித்தார் (காண்க: Cn – யூத தொழுநோயாளியைக் குணப்படுத்துதல்). மேசியா என்ற எந்தவொரு கூற்றையும் விசாரிப்பது சன்ஹெட்ரினின் பொறுப்பு என்பதால், தாம் அவர்களின் கவனத்தைப் பெறுவோம் என்று அவர் அறிந்திருந்தார். அதன்படியே அவர் செய்தார் – சன்ஹெட்ரினின் அங்கத்தினர்கள் அவர் பிரசங்கம் செய்வதைக் கேட்பதற்காக கப்பர்நௌம் வரை பயணம் செய்தனர். அது தமது பூமிக்குரிய ஊழியத்தில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமையப்போகிறது என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார், ஏனெனில் அவர் அன்று ஒரு பக்கவாத நோயாளியைக் குணப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், மிக முக்கியமாக, தம்மைத் தெய்வம் என்று கூறி, அவருடைய பாவங்களை மன்னித்தார்.

நான்காவதாக, இயேசு ஹமாஷியாக், தாம் மறைந்த பிறகு தமது ஊழியத்தைத் தொடரப்போகும் தம் சீடர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு முன்பு ஜெபிப்பதற்காக ஓர் அமைதியான இடத்திற்குச் சென்றார் (காண்க: Cy –  பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களின் பெயர்கள் இவையே). இவை முக்கியமான முடிவுகளாக இருந்தன, மேலும் அவர் தனிமையில் இருந்து அதைப் பற்றி ஜெபிக்க வேண்டியிருந்தது.

ஐந்தாவதாக, ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளித்த பிறகு, மக்கள் அவரை அரசனாக்க விரும்பினர். இவ்வாறு, கலிலேயாவின் ரபி தம் சீடர்களை ஏரியைக் கடந்து கென்னசரேத்துக்குத் திருப்பி அனுப்பினார், மேலும் கூட்டத்தைக் கலைத்தபின், தாமே ஜெபிப்பதற்காக ஒரு மலைப்பக்கம் சென்றார் (காண்க: Fo – அரசியல் மேசியா என்ற கருத்தை இயேசு நிராகரிக்கிறார்). தம் அப்போஸ்தலர்களை மற்றொரு புயலிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக, அவர்களிடம் செல்வதை அவர் போதுமான அளவு தாமதப்படுத்தினார். தண்ணீரின் மீது நடந்ததன் மூலம், அவர் தம் தெய்வீகத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

ஆறாவதாக, இங்கே, துன்புறும் ஊழியர் தனியாக ஜெபித்ததன் உச்சக்கட்டத்தில், அவர் மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் இருந்தார்; அவருடைய வியர்வை, காலையில் சிலுவையை முன்னறிவிப்பது போல, தரையில் விழும் இரத்தத் துளிகளைப் போல இருந்தது.

இதுவே ஆன்மீகப் போரின் உச்சக்கட்டமாக இருந்தது. அவர் ஜெபித்தபோது, ​​ஆழ்ந்த உடல் வலியில் இருப்பது போல முன்னும் பின்னுமாக அசைந்தார். பின்னர் அவர் மேலே பார்த்து, ஒரு கணம் மௌனமானார். பரலோகத்திலிருந்து ஒரு தேவதூதன் அவருக்குத் தோன்றி அவரைப் பலப்படுத்தினார். மிகுந்த வேதனையில் இருந்த அவர், தொடர்ந்தும் மேலும் ஊக்கத்துடனும் ஜெபித்தார். திடீரென்று, அவருடைய முகத்திலும் நெற்றியிலும் மின்னிய உப்புச் வியர்வை நிறம் மாறத் தொடங்கியது. அது சிவந்து, நிறம் அடர்த்தியாகியது; இறுதியில், தமது வேதனையில், அது இரத்தம் என்பதை அவர் அறிந்துகொண்டார். அது அவருடைய முகத்தில் ஒட்டிக்கொண்டு, மெதுவாக அவருடைய தாடை வரை இறங்கியது. அதில் சில கட்டிகளாக உதிர்ந்து, அவருடைய தாடியில் உறைந்தன. அவருடைய வியர்வை, தரையில் விழும் இரத்தத் துளிகளைப் போல இருந்தது; அது, அதே காலையில் நிகழவிருந்த சிலுவையை முன்னறிவித்தது (லூக்கா 22:43-44a).

மருத்துவ ரீதியாக, இது ஹெமாடிட்ரோசிஸ் (இரத்த வியர்வை) என்று அழைக்கப்படுகிறது. பயத்தின் மேல் பயம் குவியும்போது, ​​அதாவது, ஏற்கனவே உள்ள ஒரு துன்பத்தின் மீது மற்றொரு துன்பத்தின் வேதனை சுமத்தப்பட்டு, அதிக உணர்திறன் கொண்ட ஒருவரால் அந்த வலியைத் தாங்க முடியாத நிலை வரும்போது இது நிகழ்கிறது. அந்தத் தருணத்தில், நோயாளி பொதுவாக சுயநினைவை இழந்துவிடுவார். அவ்வாறு நிகழாதபோது, ​​தோலடி நுண்குழாய்கள் சில சமயங்களில் மிகவும் விரிவடைந்து, அவை வியர்வைச் சுரப்பிகளுடன் தொடர்பு கொள்ளும்போது அந்தச் சிறிய நுண்குழாய்கள் வெடித்துவிடுகின்றன. வியர்வையுடன் இரத்தம் வெளியேறுகிறது, மேலும் இது பொதுவாக உடல் முழுவதும் நிகழ்கிறது. லூக்கா பின்னர் எழுதினார்: அவருடைய வியர்வை இரத்தக் கட்டிகளாக மாறி, தரையில் வழிந்தோடியது (லூக்கா 22:44b).¹⁴⁹²

ஒலிவப் பழச்சாறு பிழியப்படும் தோட்டமான கெத்செமனேவில், அதன் இரத்தம் தோய்ந்த எண்ணெய் வடியும் வரை பழங்கள் பிசையப்பட்டன (ஏசாயா 53:5). சாத்தான் கிறிஸ்துவை சிலுவைக்குச் செல்லவிடாமல் தடுக்க முயன்றபோது, ​​அவர் அனுபவித்த ஆன்மீக ஒடுக்குதலை ஒருவர் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியும். இயேசு நூறு சதவீதம் கடவுளாகவும் நூறு சதவீதம் மனிதராகவும் இருந்தார். ஆகவே, மனித இயல்பின்படி, அவர் எதை எதிர்கொள்ளப் போகிறார் என்பதை அறிந்திருந்ததால், அவர் ஓரளவு பயந்ததில் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அந்த உணர்வு இல்லாமல் இருப்பது இயற்கைக்கு மாறானதாக இருந்திருக்கும்; ஆனால் இதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் – நம் ஆண்டவர் ஒரு கோழை அல்ல. அவர் மிகுந்த துக்கத்தால் மூழ்கடிக்கப்பட்டார், ஆழ்ந்த மன உளைச்சலுக்கும் கலக்கத்திற்கும் ஆளானார், ஆனால் திகிலடையவில்லை. சிலுவை அவருடைய மிகப்பெரிய கவலையாக இருக்கவில்லை. அவர் அந்தக் கோப்பையைக் குடிக்க விரும்பவில்லை, ஏனென்றால் அது அவருடைய வாழ்நாளில் முதல் மற்றும் ஒரே முறையாக திரித்துவத்திலிருந்து பிரிக்கப்படுவதைக் குறிக்கும். மேலும், இதுவரை வாழ்ந்த ஒவ்வொரு மனிதனின் எல்லாப் பாவங்களையும் அவர் தம் மீது சுமக்கப் போகிறார். அவரே சிலுவையில் தம் சரீரத்தில் நம்முடைய பாவங்களைச் சுமந்தார் (1 பேதுரு 2:24அ; 2 கொரிந்தியர் 5:21-ஐயும் காண்க). பிதா, குமாரன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியானவர் எல்லா காலத்திலும் ஒன்றாக இருந்தனர். அவர் மரிக்க வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். அதற்காகத்தான் அவர் வந்தார் – அதுவே அவருடைய வாழ்வின் நோக்கமாக இருந்தது. ஆனால், நண்பகல் முதல் பிற்பகல் 3 மணி வரை, மூன்று மணி நேரத்திற்கு, பிதாவாகிய தேவன், தவிர்க்க முடியாதபடி, தம்முடைய பிரியமான குமாரனைப் புறக்கணித்தார் (காண்க: Lv – சிலுவையில் இயேசுவின் இரண்டாம் மூன்று மணி நேரம்: தேவனுடைய கோபம்). தேவன் இந்தப் பாவமற்ற மனிதனை நமக்காகப் பாவநிவாரண பலியாக ஆக்கினார், அதனால் நாம் அவருடன் ஐக்கியத்தில் தேவனுடைய நீதியில் முழுமையாகப் பங்குபெற முடியும் (இரண்டாம் கொரிந்தியர் 5:21).

பின்பு இயேசு ஜெபத்திலிருந்து எழுந்து தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களிடம் திரும்பினார். அவர் கீழே பார்த்தபோது, ​​அந்த மூவரும் மீண்டும் உறங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவருடைய இதயம் வலித்தது. கிறிஸ்துவின் மனிதத்தன்மைக்கு ஆதரவு தேவைப்பட்டவர்களிடமிருந்து அவர் எதையும் கேட்கவில்லை. அமைதி. அவர்கள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்! சீமோனைப் பற்றி அவர் பேதுருவிடம், “நீ உறங்குகிறாயா? ஒரு மணி நேரமாவது விழித்திருக்க முடியாதா?” (மத்தேயு 26:40; மாற்கு 14:37; லூக்கா 22:45) என்று கேட்டார். அவர் பேதுருவை அவனுடைய பழைய பெயரால் அழைத்து, ஒரு மணி நேரம்கூட விழித்திருக்கத் தவறியதற்காக அவனைக் கடிந்துகொண்டார். “நீ எப்படி உறங்க முடியும்?” என்று இயேசு கேட்டார். பின்பு அவர் அந்த மூவரையும் உற்சாகப்படுத்தினார்: “எழுந்து விழித்திருங்கள் (ஆவிக்குரிய ஆபத்துகளுக்கு எச்சரிக்கையாக இருங்கள்) ஜெபியுங்கள் (கடவுளைச் சார்ந்திருப்பதை ஏற்றுக்கொண்டு), அப்பொழுது நீங்கள் சோதனையில் விழாது” (லூக்கா 22:46). தம்மைப் பாதுகாப்பவர்கள் மன்னிப்புக் கோரி முனகிக்கொண்டும், எழுந்து நிற்கப் போராடிக்கொண்டும் இருந்ததைக் கண்டு அவர் திகைத்துப்போனார். அவருடைய பிதா ஆரம்பத்தில் பன்னிருவரைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம், ஆனால் அவர் இந்த மூவருக்கும் விசேஷமான மரியாதைகளை வழங்கியிருந்தார் – பேதுரு, யாக்கோபு மற்றும் யோவான் ஆகியோருக்கு மட்டுமே மலையில் அவருடைய உருமாற்றத்தைக் காணும் பாக்கியம் கிடைத்திருந்தது; யாயீரின் மகளை அவர் மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பியபோது இந்த மூவர் மட்டுமே உடனிருந்தனர். இப்போது அவர்களால் எப்படி உறங்க முடியும்?

அவர்கள் விரைவில் சந்திக்கவிருந்த சோதனைகளுக்காக அவர்களுக்கு மிகுந்த ஜெபம் தேவைப்பட்டது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆவி உற்சாகமுள்ளது, ஆனால் மாம்சம் பலவீனமுள்ளது (மத்தேயு 26:41; மாற்கு 14:38). நிச்சயமாக, அது ஏறக்குறைய நள்ளிரவாக இருந்தது, மேலும் அவர்கள் திராட்சை ரசக் கோப்பைகளுடன் ஒரு முழுமையான சேடருடன் பெசாக்கைக் கொண்டாடியிருந்தனர். மறுபுறம், அது கிறிஸ்துவின் வாழ்வில் ஒரு முக்கியமான நேரமாக இருந்தது, மேலும், மனித ரீதியாக, அவருக்கு அவர்களின் ஆதரவு மிகவும் தேவைப்பட்டது.

தம்முடைய சீடர்களை எழுப்பியபின், அவர் இரண்டாம் முறையாகச் சென்று அதே காரியத்தைச் செய்தார் (மாற்கு 14:39): என் பிதாவே, நான் இதைக் குடித்தாலன்றி இந்தக் கோப்பை நீக்கப்பட முடியாதென்றால், உம்முடைய சித்தம் நிறைவேறட்டும் (மத்தேயு 26:42). மேசியாவாகிய இயேசுவும் பிதாவாகிய தேவனும் ஒன்றாயிருந்தால் (யோவான் 10:30), அவர்களுடைய சித்தங்கள் எப்படி வேறுபட முடியும்? அவை வேறுபடலாம், ஏனென்றால் கிறிஸ்து, தேவனுடைய ரூபத்தில் இருந்தாலும்… மனிதனாகத் தோன்றி, மரணம் வரைக்கும் கீழ்ப்படிந்தவரானார் (பிலிப்பியர் 2:6-8). மனிதனாக, இயேசு எல்லா விதத்திலும்… நம்மைப் போலவே சோதிக்கப்பட்டார்; ஒரே வித்தியாசம் என்னவென்றால், அவர் பாவம் செய்யவில்லை (எபிரேயர் 4:15). அவர் குமாரனாக இருந்தபோதிலும், தமது பாடுகளினால் கீழ்ப்படிதலைக் கற்றுக்கொண்டார் (எபிரேயர் 5:8). அவர் கடவுளாக அல்ல, மனிதனாகவே தமது சித்தத்தைத் தம் பிதாவின் சித்தத்திற்கு ஒப்பாக மாற்றக் கற்றுக்கொள்ளும் செயல்முறையை அனுபவித்தார். ஏனெனில், எல்லாம் அறிந்த கடவுளாக, அவர் “கற்றுக்கொள்ள” வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை.¹⁴⁹³

அவர் திரும்பி வந்தபோது, ​​அவர்கள் கண்கள் கனத்திருந்ததால் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். அவருக்கு என்ன சொல்வதென்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. எனவே அவர் அவர்களை விட்டுப் போய், மறுபடியும் சென்று, அதே காரியத்தைச் சொல்லி மூன்றாம் முறை ஜெபம் செய்தார் (மத்தேயு 26:43-44; மாற்கு 14:40). தான் அதைக் குடிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படாதபடிக்கு, அந்தக் கோப்பையை எடுத்துவிட வேண்டும் என்று அவர் மூன்று முறை ஜெபித்தார்.

கெத்செமனே தோட்டத்தில், மேசியா கைவிடப்பட்ட நிலையில் தன்னைக் கண்டார் – அவருடைய நண்பர்கள் சென்றுவிட்டதால் அல்ல, மாறாக அவர்கள் மனிதநேயத்தை மிகவும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டதால்தான். தங்கள் அக்கறையின்மையால், அவர்கள் உண்மையில் அவரைத் தனிமைப்படுத்தத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. சிரிப்பது எளிதாகவும், தங்கள் உயிருக்கு அச்சுறுத்தல் இல்லாதபோதும், அவர்கள் தங்கள் அன்பையும் விசுவாசத்தையும் உரக்க உறுதிப்படுத்தினார்கள். ஆனால் இப்பொழுது, அவர்கள் அவரைச் செங்கடல் வழியாகத் தனியாக அனுப்பினார்கள். அவர் தனியாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் ஒருபோதும் விரும்பவில்லை, ஆனால் அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே மையப்படுத்தியதால், அவருடைய தேவை அவர்களை விட்டு நழுவிவிட்டது.

அதன் மகிமை நம்மைப் போலவே எல்லா விதத்திலும் சோதிக்கப்பட்ட அவர் (எபிரேயர் 4:15), எல்லா விதத்திலும் சோதிக்கப்பட்ட அவருடைய மகிமையே அது. ஆங்காங்கே, நம்முடைய கெத்செமனே தோட்டங்களில் துக்கத்தினால் குருட்டுத்தனமாகத் தடுமாறிச் செல்கிறோம், அங்கே அவருடைய இரத்தத்தால் தரை ஏற்கெனவே கறைபட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம். நம்முடைய கெத்செமனே தோட்டத்தில், முறுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு மரத்திலும், ‘இயேசு இங்கே இருந்தார்’ என்று சொல்லும் ஒரு கண்ணுக்குப் புலப்படாத கல்வெட்டு உள்ளது.

அவர் இன்னும் இங்கே இருக்கிறார். தனிமையை வென்றவரின் மகிமைமிக்க தனிமையை நம் வாரத்தின் மற்ற நாட்கள் நினைவுகூர அனுமதித்தால், நமது புனித வெள்ளிகளை நம்மால் தாங்கிக்கொள்ள முடியும். வாழ்விலும், மரணத்திலும், நமக்கு முன் வரும் ஒவ்வொரு சிலுவையிலும், ஒவ்வொரு தோட்டத்திலும் நாம் தனியாக இல்லை. நம் கையால் யூதாஸின் முத்தத்தை நம் உதடுகளிலிருந்து துடைத்துவிட்டு, நம்பிக்கையுடன் முழங்கலாம்: இம்மானுவேல்! எவ்விதப் பொருட்படுத்தாமல், கடவுள் நம்மோடு இருக்கிறார்.¹⁴⁹⁴

இயேசு அனைத்து விசுவாசிகளுக்காகவும் ஜெபிக்கிறார்
யோவான் 17: 20-26
கெத்செமனேக்குச் செல்லும் வழியில், நள்ளிரவுக்கு அருகில்,
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாள்

இயேசு எல்லா விசுவாசிகளுக்காகவும் ஜெபிக்கிறார். ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள்: இயேசு மெசியாவை விசுவாசிக்கும் விசுவாசிகள் அனைவருக்கும் ஒரே ஆவிக்குரிய டி.என்.ஏ இருக்குமானால், இன்று திருச்சபையில் ஏன் இவ்வளவு ஒற்றுமையின்மை நிலவுகிறது? ஆனால், இதைவிடப் பெரிய பிளவு எது? இயேசுவின் மகிமை என்ன? தேவன் உங்களை ஏன் தத்தெடுத்தார்? உலகில் ஏன் இரண்டு குடும்பங்கள் மட்டுமே உள்ளன? யெகோவாவின் குடும்பத்தில் நாம் தத்தெடுக்கப்படுவது நமது நித்திய பாதுகாப்பை எவ்வாறு பாதிக்கிறது? ஜெபத்திற்கும் ஊழியத்திற்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றிய மூன்று அடிப்படை உண்மைகள் யாவை?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: யெகோவா உங்களைத் தம் பிள்ளையாகக் கொண்டிருப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறார் என்று நீங்கள் எப்போதாவது நினைத்ததுண்டா? இந்த உண்மை உங்கள் உணர்வுகளை எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும்? உங்கள் வாழ்க்கையை எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும்? ஒரு அன்பான மனிதத் தந்தை தன் பிள்ளைகள் அவருடனான உறவில் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினால், நமது பரிபூரண பரலோகத் தந்தை அதை எவ்வளவு அதிகமாக விரும்புவார்? ஜெபம் நமது வாழ்க்கையையும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் வாழ்க்கையையும் எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும்? ஜெப ஊழியத்தில் நான் எவ்வாறு இன்னும் அதிகமாக ஈடுபட முடியும்?

மூன்றாவதாக, மேசியா எதிர்கால விசுவாசிகள் அனைவருக்காகவும் ஜெபித்தார். நான் இந்தப் பதினொரு தூதர்களுக்காக மாத்திரமல்ல, அவர்களுடைய வார்த்தையின் நிமித்தம் என்னில் விசுவாசம் வைக்கிறவர்களுக்காகவும் ஜெபிக்கிறேன் (யோவான் 17:20 CJB). இங்கே இயேசு, இந்த அப்போஸ்தலர்களின் நிமித்தம், பல நூற்றாண்டுகளாகத் தம்மில் விசுவாசம் வைத்து, நம்பிக்கை வைத்து, விசுவாசம் வைத்த கோடிக்கணக்கான மக்களுக்காக ஜெபித்தார் மத்தியா ( அப்போஸ்தலர் 1:12-26).-ல் சேர்க்கப்பட்ட பன்னிரண்டு பேருக்குப் பிறகு). ‘அவர்களுக்காகவும்‘ என்ற வார்த்தைகளைக் காண்கிறீர்களா? அங்குதான் உங்கள் பெயரும் இருக்க வேண்டும். நீங்கள் இயேசு மேசியாவை விசுவாசித்திருந்தால், அவர் உங்களுக்காக ஜெபித்திருக்கிறார். தமக்காகவும் தமது ஊழியத்தின் வெற்றிக்காகவும் ஜெபித்தபின் (இணைப்பைக் காண Ky – பிதாவே, நேரம் வந்துவிட்டது என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்), தமது சீடர்களின் பாதுகாப்பிற்காகப் பரிந்துபேசியபின் (காண்க Kz – உமது வார்த்தையே சத்தியம்), கர்த்தர் தமது பிதாவிடம், தமது தூதர்களின் ஊழியத்தின் மூலம் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ விசுவாசத்திற்கு வரும் விசுவாசிகளின் தலைமுறைகளுக்காக மன்றாடினார். இதில் சீயோனில் உள்ள விசுவாசிக்கும் யூதர்களும், எபிரேய மந்தையைச் சேராத விசுவாசிக்கும் புறஜாதியாரும் அடங்குவர் (யோவான் 10:16). ‘அவர்களுடைய வார்த்தையின் காரணமாக’ என்ற சொற்றொடரைக் கவனியுங்கள். அது இனி வெறும் “தேவனுடைய வார்த்தை” என்றோ, அல்லது “என் வார்த்தை” என்றோ இல்லை. தேவனுடைய குடும்பத்தில் தத்தெடுக்கப்பட்டதன் மூலம், அப்போஸ்தலர்கள் இப்போது சத்தியத்தைப் பெற்றிருக்கிறார்கள், மேலும் அதைத் தங்களுடையது என்று உரிமையுடன் கோர முடியும். சத்தியம் நமக்குரியது, ஏனெனில் தேவன் நம்மை ரூவாஹ் ஹகோதேஷின் நபரில் தெய்வீக சத்தியத்தால் நிரப்பியுள்ளார்.¹⁴⁷⁹

விசுவாசிகளின் சரீரத்திற்குள் ஒற்றுமையை ஆண்டவர் முதலில் வேண்டினார்: அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாயிருக்க வேண்டும் என்று நான் ஜெபிக்கிறேன். பிதாவே, நீர் என்னில் இருப்பது போலவும், நான் உம்மில் இருப்பது போலவும், அவர்கள் நம்மில் ஐக்கியப்பட வேண்டும் என்று நான் ஜெபிக்கிறேன் (“கிறிஸ்துவில் ஐக்கியம்” என்ற கோட்பாட்டைப் பற்றி மேலும் அறிய, Kt – நான் மெய்யான திராட்சைக்கொடி என்ற நூலைப் பார்க்கவும்). இந்த ஜெபம் தேவைப்பட்டது என்பதற்கு கிறிஸ்தவ சபையின் வரலாறு ஏராளமான சான்றுகளை வழங்குகிறது. பெரும்பாலான யூத மக்கள், ஒன்றிணைப்பதை விட அதிகமாகப் பிரிப்பதாகத் தோன்றும் பல்வேறு வகையான கிறிஸ்தவர்களுக்கு இடையேயான பல்வேறு வேறுபாடுகளால் தடுமாறாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் குழப்பமடைகிறார்கள். கிழக்கு மரபுவழி கிறிஸ்தவர்கள் மற்றும் மேற்கு மரபுவழி கிறிஸ்தவர்கள், ரோமன் கத்தோலிக்கர்கள் மற்றும் புராட்டஸ்டன்ட் கிறிஸ்தவர்கள், நூற்றுக்கணக்கான புராட்டஸ்டன்ட் பிரிவுகள், மற்றும் கட்டமைப்பு ரீதியான இணைப்பு இல்லாத ஆயிரக்கணக்கான ஒரே திருச்சபை “பிரிவுகள்”. பல நூற்றாண்டுகளாக கிறிஸ்தவர்களுக்கு இடையேயான போர்களில் எத்தனை உயிர்கள் பலியாகியுள்ளன? ஒரு கிறிஸ்தவக் குழு மற்றொரு குழுவின் மீது சுமத்தும் அன்பற்ற குற்றச்சாட்டுகளை ஊடகங்கள் எத்தனை முறை வெளியிடுகின்றன?

யூத மக்கள் இந்த ஒற்றுமையின்மையின் வெளிப்பாட்டை அருவருப்புடனோ அல்லது வெறுப்புடனோ பார்க்கிறார்கள், அதே சமயம் குறைவான விரோதமான வெளிப்பாடு லேசான கேளிக்கையைத் தூண்டக்கூடும்; ஏனெனில் யூத சமூகம் சற்றே வித்தியாசமாகச் செயல்படுகிறது. மெசியானிய சமூகத்தைப் போலவே, கடவுள் அவர்களைத் தமக்கெனத் தேர்ந்தெடுத்ததன் அடிப்படையில், யூத சமூகத்திலும் உள்ளார்ந்த ஒற்றுமை ஓரளவு அமைந்துள்ளது. ஆனால், பொதுவான சமூகப் பாங்குகள், மத நடைமுறைகள், வெளியாட்களால் (கிறிஸ்தவர்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர் அல்லாதவர்கள்) ஏற்பட்ட துன்புறுத்தல்கள், மற்றும் ஒரு பொது மூதாதையரிடமிருந்து வந்த உயிரியல் வழித்தோன்றலாகிய பொதுவான வரலாறு ஆகியவற்றையும் யூத ஒற்றுமை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

பல யூதர்களிடையே காணப்படும் ஒரு பொதுவான உணர்வு, “நாம் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் குடும்பம்” என்பதாகும். நான் ஒரு காலத்தில் என்னுடன் பணிபுரிந்த ஒரு யூதப் பெண்ணிடம், அவர் எந்தக் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று எனக்குத் தெரியவருவதற்கு முன்பே கேட்டேன். அதற்கு அவர், “நான் ஒரு M.O.T. – அதாவது, அந்தக் கோத்திரத்தின் ஓர் உறுப்பினர்!” என்று பதிலளித்தார். யூதப் பிரிவுகள் இருந்தாலும்… மூன்று முக்கியப் பிரிவுகளும் பல சிறிய பிரிவுகளும்… அவற்றுக்கிடையே சில உராய்வுகளும் இருந்தாலும், இஸ்ரேல் தேசத்தின் உயிர்வாழ்விற்கான ஆதரவு அல்லது யூத-எதிர்ப்பை எதிர்ப்பது போன்ற அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் வரும்போது, ​​இது ஒன்றுபட்ட சமூக நடவடிக்கையைத் தடுப்பதில்லை. ஹசிடிக் பிரிவுகள் மட்டுமே தங்களுக்குள் ஒருவித பிணக்கை உருவாக்குவதாகத் தெரிகிறது; அதை மற்ற யூதர்கள் சற்றே அபத்தமானது என்று கருதலாம் (ஆனால் அரிதாகவே கொடூரமானது). எனவே, கிறிஸ்தவ சபையில் இயல்பாகவே காணப்படும் பிரிவினைகளிலிருந்து தாங்கள் பெருமளவில் விடுபட்டிருப்பதாக யூதர்கள் கருதுகின்றனர்; அத்தகைய பிரிவினைகள் அவர்களுக்கும் மற்ற மனிதகுலத்திற்கும் விரும்பத்தகாத விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஆகவே, இயேசு அவ்வாறு ஜெபித்ததில் ஆச்சரியமில்லை. மேசியாவை விசுவாசிப்பவர்களுக்கு இடையே ஏற்கனவே ஒரு ஆன்மீக ஒற்றுமை இருப்பதாக வேதாகமம் அறிவிக்கிறது (ரோமர் 12:4-8; முதலாம் கொரிந்தியர்). 12:12-27), நாம் காண்பது, மென்மையாகச் சொல்வதானால், அதன் மிகவும் குறைபாடுள்ள ஒரு பிரதிபலிப்பாகும். நவீன கிறிஸ்தவ ஐக்கிய இயக்கம் என்பது ஒற்றுமையை உருவாக்குவதற்கான ஒரு பிரிவுகடந்த முயற்சியாகும். இருப்பினும், அந்த இலக்கை அடைவதற்கான பதட்டம், நிறுவன மட்டத்தில் ஒரு ஒற்றுமையின் தோற்றத்தை உருவாக்க வழிவகுக்கும். அது, கோட்பாடு மற்றும் நடைமுறையில் உள்ள உண்மையான வேறுபாடுகளையும், மக்களிடையே குணமடையாத உறவுகளையும் மறைத்துவிடுகிறது. மறுபுறம், கோட்பாட்டுத் தூய்மையின் பெயரில், கர்த்தரில் உள்ள தங்கள் சகோதர சகோதரிகளுடனான வேறுபாடுகளைத் தீர்ப்பதில் உள்ள நெருக்கடிகளைக் கடந்து செல்ல மறுப்பவர்களால், கிறிஸ்தவ ஐக்கிய இயக்கத்திற்கு எதிர்ப்பு சில சமயங்களில் எழுப்பப்படுகிறது.

பல்வேறு கிறிஸ்தவப் பிரிவுகளுக்கு இடையே பிளவுகள் எவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தாலும், உலகில் உள்ள மிகப்பெரிய பிளவு யூத மக்களுக்கும் கிறிஸ்துவின் சரீரத்திற்கும் இடையேயான பிளவுதான். யூதர்கள் தேவனுடைய மக்கள், அதுபோலவே யூதர்களையும் புறஜாதியாரையும் உள்ளடக்கிய திருச்சபையும் தேவனுடைய மக்களே: ஏனெனில், அவரே நமக்குச் சமாதானமாயிருக்கிறார்; அவர் இரு கூட்டங்களையும் ஒன்றாக்கி, பகைமையின் பிரிக்கும் சுவராகிய தடையை அழித்துவிட்டார் (எபேசியர் 2:14). தேவனுடைய மக்கள் இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்திருக்க வேண்டும் என்பது யெகோவாவின் நோக்கமாக ஒருபோதும் இருந்ததில்லை; ஏனெனில் மேசியாவின் சரீரம் ஒரு யூத அஸ்திவாரத்தின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது. அது ஒரு யூத வேரிலிருந்து தோன்றுகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, மேசியாவை ஏற்காத யூத மதம் ஒரு முறிந்த கிளையாகும், இருப்பினும் அது மீண்டும் ஜீவனுள்ள மரத்தில் ஒட்டப்பட்டால் செழித்து வளரப் போதுமான ஜீவனைக் கொண்டுள்ளது (ரோமர் 11:17-26). ஆயினும், மேசியாவை ஏற்கும் யூத மதம், எல்லா நேரங்களிலும் நூறு சதவிகிதம் யூதக் கண்ணோட்டத்தைக் கடைப்பிடிக்கவும், நூறு சதவிகிதம் மேசியாவாகத் தொடரவும் முயற்சிப்பதன் மூலம், இந்தப் பிளவைக் குணப்படுத்த உதவும் ஒரு உண்மையான வழியாகத் தன்னை முன்வைக்கிறது.¹⁴⁸⁰

இறுதியாக, இந்தப் பிளவுகளின் குணப்படுத்துதலுக்கு மேசியாவின் ஜெபத்தில் ஒரு நற்செய்தி நோக்கம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது: “அவர்கள் நம்மில் ஒன்றாயிருக்கட்டும், அப்பொழுது இரட்சிக்கப்படாத உலகம், நீர் (பிதாவாகிய தேவன்) என்னை (இயேசுவை) அனுப்பினீர் என்று விசுவாசிக்கும்” (யோவான் 17:21 CJB). கிறிஸ்து, மரபுவழிக் கோட்பாடுகளுடன் சேர்ந்து தவறான போதனைகளும் சகித்துக்கொள்ளப்படும் ஒரு ஒற்றை, உலகளாவிய, அனைத்துலக சபையின் ஒற்றுமைக்காக ஜெபிக்கவில்லை. இல்லை. மாறாக, அவர் அன்பின் ஒற்றுமைக்காகவும், தேவனுக்கும் அவருடைய வார்த்தைக்கும் கீழ்ப்படிதலின் ஒற்றுமைக்காகவும், அவருடைய சித்தத்திற்கு ஒருமித்த அர்ப்பணிப்புக்காகவும் ஜெபித்தார். சீரான தன்மை, ஐக்கியம் மற்றும் ஒற்றுமை ஆகியவற்றுக்கு இடையே பெரும் வேறுபாடுகள் உள்ளன.¹⁴⁸¹

கர்த்தருடைய இரண்டாவது வேண்டுகோள், விசுவாசிகள் தங்கள் இரட்சகருடன் பரலோகத்தில் நித்தியத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதே: “நீர் எனக்கு அளித்த மகிமையை, நான் அவர்களுக்கு அளித்திருக்கிறேன்” (யோவான் 17:22a CJB). இயேசுவின் மகிமை என்ன? அவர் அதைப் பற்றி மூன்று வழிகளில் பேசினார். முதலாவதாக, சிலுவையே அவருடைய மகிமையாக இருந்தது. மேசியா சிலுவையில் அறையப்படுவதைப் பற்றிப் பேசவில்லை; அவர் மகிமைப்படுத்தப்படுவதைப் பற்றிப் பேசினார். எனவே, முதலாவதாகவும் மிக முக்கியமாகவும், ஒரு விசுவாசியின் மகிமை என்பது சுமக்கப்பட வேண்டிய சிலுவையே ஆகும். கிறிஸ்துவுக்காகப் பாடுபடுவது ஒரு கௌரவமாகும். நமது சிலுவையை நாம் ஒருபோதும் நமது தண்டனையாக நினைக்கக்கூடாது; அதை நமது மகிமையாகவே நினைக்க வேண்டும். இரண்டாவதாக, பிதாவின் சித்தத்திற்கு இயேசு காட்டிய பரிபூரண கீழ்ப்படிதலே அவருடைய மகிமையாக இருந்தது. நாம் விரும்பியதைச் செய்வதில் அல்ல, மாறாக தேவன் சித்தம் செய்வதைச் செய்வதிலேயே நமது மகிமையைக் காண்கிறோம். அவர்கள் ஒன்றாயிருக்க வேண்டும் என்பதற்காக – நாம் ஒன்றாயிருப்பதுபோல – நான் அவர்களோடும், நீங்கள் என்னோடும் இணைந்தீர்கள்; அவர்கள் முற்றிலும் ஒன்றாயிருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே. மூன்றாவதாக, கர்த்தருடைய மகிமை, அவருடைய வாழ்க்கையிலிருந்து, யெகோவாவுடனான அவருடைய விசேஷ உறவை மக்கள் அடையாளம் கண்டுகொண்டதில் அடங்கியிருந்தது. யெகோவாவுக்கு அவர் தனித்துவமான நெருக்கத்தில் இருந்தாலன்றி, அவரைப் போல வேறு எவராலும் வாழ முடியாது என்பதை அவர்கள் கண்டார்கள். கிறிஸ்துவைப் போலவே, மற்றவர்கள் நம்மிடம் தேவனுடைய பிரதிபலிப்பைக் காணும்போது அதுவே நமது மகிமையாகும். நீர் என்னை அனுப்பியிருக்கிறீர் என்பதையும், நீர் என்னை நேசித்தது போலவே அவர்களையும் நேசித்திருக்கிறீர் என்பதையும் உலகம் அறியும்படியாகவும் (யோவான் 17:22b-23 CJB).¹⁴⁸²

அன்பினால், தம்முடைய பிரியத்திற்கும் சித்தத்திற்கும் ஏற்ப, இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக நம்மைத் தம்முடைய பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி அவர் முன்குறித்தார் (எபேசியர் 1:5; மேலும் 2 தீமோத்தேயு 1:8-9 மற்றும் சங்கீதம் 139-ஐயும் காண்க). விசுவாசத்தின் கணத்தில் நாம் தேவனுடைய குடும்பத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறோம் (காண்க Bw – விசுவாசத்தின் கணத்தில் தேவன் நமக்காக என்ன செய்கிறார்). முக்கியத்துவம் கொடுப்பதற்காக நான் சாய்வெழுத்துக்களில் குறிப்பிடும் கடைசி சொற்றொடரைக் கவனியுங்கள்: அன்பினால், தம்முடைய பிரியத்திற்கும் சித்தத்திற்கும் ஏற்ப, இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக நம்மை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி [தம்முடைய பிள்ளைகளாக] அவர் முன்குறித்தார். இன்னும் நேரடியான மொழிபெயர்ப்பு, “அவருடைய சித்தத்தின் நல்விருப்பத்திற்கு ஏற்ப” என்பதாகும். இதன் சாராம்சம் என்னவென்றால், யெகோவா நம்மைத் தம்முடைய பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளத் திட்டமிட்டார், ஏனெனில் இது அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது. சாதாரணமாகச் சொல்வதானால், அது அவரை மகிழ்ச்சியடையச் செய்தது. அதைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! இந்த எண்ணம் அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்ததால், யெகோவா உங்களைத் தத்தெடுக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார். எனவே, இன்று நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் இது. கர்த்தர் உங்களை நேசிப்பதால் மட்டுமல்ல, உங்களைத் தம் பிள்ளையாகக் கொண்டிருப்பது அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருவதாலும் உங்களைத் தத்தெடுத்தார்.

உலகில் இரண்டு குடும்பங்கள் மட்டுமே உள்ளன. யெகோவாவின் குடும்பம் மற்றும் சாத்தானின் குடும்பம். இடையில் எதுவும் இல்லை. தத்தெடுப்பு என்பது தேவனுடைய கிருபையை வெளிப்படுத்துகிறது மற்றும் கிரியைகளை விலக்குகிறது. பெற்றோர்கள் ஒரு பிள்ளையைத் தத்தெடுக்கும்போது, ​​அவர்கள் பிள்ளையின் நற்கிரியைகளைப் பார்ப்பதில்லை. அவர்கள் அன்பின் காரணமாகத் தத்தெடுக்கிறார்கள். தத்தெடுப்பு என்பது பெற்றோரின் செயல், பிள்ளையின் செயல் அல்ல. மேலும், நாம் தத்தெடுக்கப்பட்டிருந்தாலும், தேவனுடைய இயற்கையான குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவுடன் நமக்கு முழுமையான அந்தஸ்து வழங்கப்படுகிறது. யெகோவா நம்முடைய பரிபூரண பரலோகத் தந்தை, அவர் தம்முடைய சொந்தப் பிள்ளைகளைக் கவனித்துக் கொள்ளக் கூடியவர். அவரைப் பற்றிய அனைத்தும், அவருடைய தெய்வீகத்தைத் தவிர, நமக்கும் பொருந்தும். மேசியா சுதந்தரிப்பதை நாமும் சுதந்தரிக்கப் போகிறோம்.

நம்முடைய குமாரத்துவம் அல்லது குமாரத்தித்துவம் என்பது நம்முடைய நிகழ்கால உடைமையாகும். நாம் ஒரு புதிய, நித்தியமான (என்ற நூலைக் காண்க- Ms விசுவாசியின் நித்திய பாதுகாப்பு ), மகிமையான குடும்பத்தின் அங்கத்தினர்கள். அக்குடும்பத்தின் முதற்பேறான இயேசு, நமது சகோதரர் (ரோமர் 8:29). யெகோவாவுக்கு என்ன உரிமைகள் உண்டு? தேவன் எதற்குச் சொந்தக்காரர்? அவருக்குச் சொந்தமானவை யாவும், நீங்கள் தத்தெடுக்கப்பட்டதினால் உங்களுக்குச் சொந்தமானவை. தேவன் பிரபஞ்சத்திற்கு உரிமையாளராக இருப்பதால், அதை நமக்குக் கொடுக்கப் போகிறார். நாம் அவருடன் என்றென்றும் ஆளுகை செய்யப் போகிறோம் (இரண்டாம் தீமோத்தேயு 2:12; வெளிப்படுத்தல் 2:27).

நமது நித்திய வாழ்வானது, நமக்காகக் கிறிஸ்து செய்த ஜெபத்திற்குக் கிடைத்த பதிலாகும். மேலும், பிதாவிடம் குமாரன் வைக்கும் வேண்டுதல்களுக்கு உண்மையுடன் பதிலளிக்கப்படும் என்பதில் நாம் உறுதியாக இருக்கலாம். பிதாவே, நீர் எனக்குக் கொடுத்தவர்கள் நான் இருக்கும் இடத்தில் என்னுடன் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்; அப்பொழுது, உலகம் உண்டாவதற்கு முன்பே நீர் என்மேல் அன்பு வைத்ததினால் எனக்குக் கொடுத்த என் மகிமையை அவர்கள் காண்பார்கள் (கிரேக்கம்: தியோரியோ) (யோவான் 17:24). யேசுவாவின் அரமேய வார்த்தையான ‘காண்’ என்பதை கிரேக்க மொழியில் மொழிபெயர்க்கும்போது, ​​யோகனான் ஐந்து கிரேக்க வார்த்தைகளில் எதையும் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம், ஆனால் அவர் ‘தியோரியோ’ என்பதைத் தேர்ந்தெடுத்தார். இந்தச் சொல் பொதுவாக ஒரு மத விழாவில், வியப்பு, ஆர்வம் அல்லது ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் பார்க்கும் பார்வையாளர்களை விவரிக்கிறது. இவ்வாறு காண்பதன் நோக்கம் பரலோகத்தில் உள்ள யெகோவாவின் மகிமையாக இருக்கும், அங்கு ஷெக்கினா மனித மாம்சத்தால் மூடப்பட்டிருக்க மாட்டார் (வெளிப்படுத்தல் Fv – அசுத்தமான எதுவும் புதிய எருசலேமுக்குள் நுழையாது). அவருடைய பிரசன்னத்தில் இனி இரவு இருக்காது, இருள் என்பதே இருக்காது (யோகனான் 1:5; முதலாம் யோகனான் 1:5).¹⁴⁸³

பிதாவிடம் கர்த்தர் வைத்த மூன்றாவது வேண்டுகோள், நமக்கிடையேயான பரஸ்பர அன்புக்கானது – அதே வகையான அன்பு திரித்துவத்திற்குள் பகிரப்பட்டு, பிதா தம் குமாரனை அனுப்புவதன் மூலம் உலகத்திற்காக வெளிப்படுத்தப்பட்டது: நீதியுள்ள பிதாவே, உலகம் உம்மை அறியவில்லை, ஆனால் நான் உம்மை அறிந்திருக்கிறேன், மேலும் நீர் என்னை அனுப்பியதை இந்த மக்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள். இங்கு ‘நீதியுள்ள’ என்பதன் முக்கியத்துவம் என்னவென்றால், இயேசு பிதாவின் வெளிப்பாட்டின் பணிக்காக அவரைப் புகழ்ந்தார் (மத்தேயு 11:25-26). பிதா நீதியுள்ளவர், ஆனால் உலகம் அவரை அறிந்திருக்கவில்லை. இருப்பினும், கிறிஸ்து தம்முடைய வரவிருக்கும் மரணத்தின் மூலம் தம்முடைய நாமத்தை உலகத்திற்கு வெளிப்படுத்தினார்: நான் அதைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துவேன். மேலும் பிதா, குமாரனை மகிமைக்கு உயர்த்துவதன் மூலம் அவர் மீதான தம் அன்பை வெளிப்படுத்தினார் (யோவான் 17:25-26). பிதாவை வெளிப்படுத்தியதில் மேசியாவின் நோக்கம், விசுவாசிகள் அந்த அன்பில் தொடர்ந்து வளர வேண்டும் (பிதாவின் குமாரன் மீதான அன்பு அவர்களுக்குள் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக) மற்றும் தங்கள் வாழ்வில் யேசுவாவின் தனிப்பட்ட பிரசன்னத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் (நானே அவர்களுக்குள் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக) என்பதேயாகும்.¹⁴⁸⁴

தமக்காகவும், தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களுக்காகவும், எதிர்கால விசுவாசிகளுக்காகவும் இயேசு செய்த ஜெபம், ஜெபத்திற்கும் ஊழியத்திற்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றிய மூன்று அடிப்படை உண்மைகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

முதலாவதாக, ஒவ்வொரு ஊழியத்திலும் தேவனுடைய மகிமையை முதல் முன்னுரிமையாக வைத்திருக்க ஜெபம் நமக்கு உதவுகிறது. பூமியில் தம்முடைய ஊழியத்தின் முதன்மை நோக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் யேசுவா தம்முடைய ஜெபத்தைத் தொடங்கினார். தேவனுடைய குமாரனாகிய அவர், தம்முடைய சொந்த நன்மைக்காக அல்ல, மாறாக இந்த மகிமையை பிதாவுக்குத் திரும்பப் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்பதற்காக, தெய்வீக சத்தியத்தின் உருவமாக எல்லா மனிதகுலத்தின் பார்வையிலும் மகிமைப்படுத்தப்பட வேண்டும் – அதாவது நீதிமான்களாக்கப்பட வேண்டும் என்று கேட்டார். நாம் குமாரன் வழியாக பிதாவிடம் சென்று, எதையேனும் நிறைவேற்றும்படி கேட்கும்போது, ​​அது ஊழியத்துடன் நேரடியாக தொடர்புடையதாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், ஒவ்வொரு மனித முயற்சியிலும் யெகோவாவின் மகிமையை முதன்மை இலக்காக ஏற்றுக்கொள்வது ஞானமானதாகும்.

இரண்டாவதாக, எந்தவொரு ஊழியமும் நம்முடைய வல்லமையால் அல்ல, அவருடைய வல்லமையால் மட்டுமே வெற்றிபெறும் என்பதை ஜெபம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. மக்கள் தேவனுக்கு உரியவர்களாயிருந்ததால் தம்மிடம் வந்தார்கள் என்பதை மேசியா ஒப்புக்கொண்டார். பிதா அவர்களை ஈர்த்தார்; இயேசு அவர்களைக் காத்தார் (யோவான் 6:37, 39, 65, 12:32, 17:2, 6, 9, 24); மேலும் ரூவாஹ் ஹ-கோதேஷ் அவர்களைப் பிரகாசப்படுத்தினார். நிச்சயமாக, இந்த வெற்றிக்கு பிதாவா அல்லது குமாரனா காரணம் என்று கேட்பது அர்த்தமற்றது, ஏனெனில் அவர்கள் சாராம்சத்தில் ஒன்றே. அவர்கள் இரண்டு ஆட்கள் மற்றும் ஒரே தேவன். இருப்பினும், குமாரனின் ஜெபம் நமக்கு ஒரு முன்மாதிரி. நாம் ஜெபிக்கும்போது, ​​யெகோவாவின் மேலான திட்டத்திற்கு நமது விருப்பங்களைக் கீழ்ப்படுத்துவோமாக. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் அவருடைய மீட்பின் திட்டத்தின் ஒரு பகுதி, மாறாக அல்ல!

மூன்றாவதாக, ஜெபம் நம்மை உலகத்தை விட தேவனிடம் வெற்றிக்காக நோக்கச் செய்கிறது. உலகத்தின் விருப்பங்கள் பிதாவின் விருப்பங்களுக்கு எதிரானவை என்பதை கர்த்தர் தமது ஜெபத்தில் ஒப்புக்கொண்டார் (யோவான் 17:6, 9, 11, 14). நம் இரட்சகர், சாராம்சத்தில், “ஆண்டவரே, அவர்களை ஒன்றுபடுத்தும், அவர்களைப் பாதுகாக்கும், அவர்களைப் பிரித்தெடுத்து, அவர்கள் மூலமாகச் செயல்படும்” என்று ஜெபித்தார். அவர், “ஆண்டவரே, உமது திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதில் உலகம் துணைபுரியட்டும்” என்று கூறவில்லை. உலகம் கிருபைக்கு நண்பன் அல்ல; இதன் விளைவாக, நற்செய்தியைப் பிரகடனப்படுத்துவதில் நாம் எதிர்ப்பை எதிர்பார்க்க வேண்டும். உலகம் ஒத்துழைப்பது போல் தோன்றினாலும், வெற்றிக்கு யாருக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்பதை நினைவில் கொள்ள ஜெபம் நமக்கு உதவுகிறது.¹⁴⁸⁵

நீங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பவராக இருந்தால், அவருடைய நெடுங்கால ஜெபத்திற்கு நீங்கள் ஒரு பதிலாக இருக்கிறீர்கள். மற்றவர்களின் விசுவாசத்தின் காரணமாக விசுவாசித்தவர்களில் நீங்களும் ஒருவர். அவர் ஜெபத்தில் எதிர்பார்த்தது போலவே, அந்த மேல் அறையிலிருந்து உங்கள் இருதயத்திற்கும் மனதிற்கும் சாட்சிகளின் ஒரு தொடர்ச்சியான சங்கிலி உள்ளது. விசுவாசம் உங்கள் கைகளில், உங்கள் வாழ்க்கையில் இருக்கிறது. முரண்பாடாக, அதைக் கொடுப்பதன் மூலம் நீங்கள் அதைக் காத்துக்கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் அதைத் தனிப்பட்ட முறையிலும் இரகசியமாகவும் வைத்திருந்தால், நீங்கள் அதைக் காத்துக்கொள்ளவில்லை. உங்கள் வாழ்க்கையில் உள்ள மக்களுக்காக ஜெபியுங்கள், பின்னர் அவர்களிடம் இயேசுவைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்.

பிதாவே, உமது குமாரன் எப்படி ஜெபிக்க வேண்டும் என்று எங்களுக்குக் காட்டினார். அவர் காலையில் ஜெபித்தார், மாலையில் ஜெபித்தார், தனியாகவும் ஜெபித்தார், மற்றவர்களுடனும் ஜெபித்தார். துன்ப வேளைகளில் அவர் ஜெப நேரங்களில் ஒதுங்கினார். மகிழ்ச்சி வேளைகளில் அவர் தம் இதயத்தை உம்மிடம் உயர்த்தினார். இவ்விதமாக ஜெபிக்கவும், எங்கள் அன்றாட வாழ்வில் ஜெபத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்கவும் எங்களுக்கு உதவி செய்யும்.¹⁴⁸⁶

உமது வார்த்தை சத்தியம்
யோவான் 17: 6-19
கெத்செமனேக்குச் செல்லும் வழியில், நள்ளிரவுக்கு அருகில்,
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாள்

உமது வார்த்தை சத்தியம். ஆழமாக ஆராயுங்கள்: கிறிஸ்துவின் ஜெபத்தில் தேவனுடைய நாமம் என்ன முக்கியத்துவத்தை வகிக்கிறது? இயேசு தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களில் எவ்வாறு மகிமைப்படுத்தப்படுகிறார்? இயேசு தம்முடைய சீடர்களுக்காக என்ன விரும்புகிறார்? யூதாஸைத் தவிர, இயேசு தம்முடைய சீடர்களைப் பாதுகாத்திருந்தார். அவன் ஏன் பாதுகாக்கப்படவில்லை? கர்த்தர் பதினொருவருக்கும் என்ன வரத்தைக் கொடுத்தார்? அவர்கள் ஏன் ஆபத்தில் இருந்தார்கள்? அவர்களை யார் வெறுத்தார்கள்? ஏன்? பரிசுத்தமாக்கப்படுதல் என்பதன் பொருள் என்ன? அதன் பொருள் என்ன இல்லை? அதை எவ்வாறு தவறாகப் பயன்படுத்த முடியும்? பரிசுத்தத்திற்காக நாம் எப்படி, ஏன் பிரிக்கப்படுகிறோம்? அதன் விளைவு என்ன? இயேசுவின் ஜெபத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள ஆவிக்குரிய யுத்தம் என்ன? இந்த ஆவிக்குரிய யுத்தத்திற்காக அப்போஸ்தலர்கள் எவ்வாறு ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டார்கள்?

சிந்தித்துப் பாருங்கள்: நீங்கள் அன்றாடம் சந்திக்கும் சில அழுத்தங்கள் யாவை? அந்த அழுத்தங்களை எதிர்கொள்ள கிறிஸ்துவின் ஜெபம் உங்களை எவ்வாறு ஊக்குவிக்கிறது? உங்கள் ஜெப வாழ்க்கைக்கு எது தடையாக இருக்கிறது? நம்முடைய ஜெபங்களுக்குப் பதில் கிடைக்காதது போல் தோன்றும் போது ஏற்படும் சோர்வான உணர்வுகளை நாம் எவ்வாறு கடந்து செல்லலாம்?

இரண்டாவதாக, கர்த்தர் அக்காலத்தில் தம்முடன் இருந்த தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களுக்காக ஜெபித்தார்: “உலகத்திலிருந்து நீர் எனக்குக் கொடுத்த ஜனங்களுக்கு உம்முடைய நாமத்தை நான் அறிவித்திருக்கிறேன்” (யோவான் 17:6அ CJB). அக்காலத்தில் ஒருவரின் பெயர், அவருடைய குணத்தையும் பண்புகளையும் பிரதிபலித்தது. தேவனுடைய நாமத்தை வெளிப்படுத்துவது என்பது, மனிதகுலத்திற்கு அவருடைய உள்ளார்ந்த இயல்பைக் காண்பிப்பதாகும். மீண்டும், பின்னர், இயேசு தாம் பிதாவின் நாமத்தை அறிவித்ததாகக் கூறுகிறார் (யோவான் 17:26), மேலும் இடையில் இரண்டு முறை கர்த்தர் தல்மிதிம்களைப் பிதாவின் நாமத்தில் காக்கப்பட்டவர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார் (யோவான் 17:11-12). எனவே, இந்த ஜெபத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு நாமம் ஒரு முக்கியமான கருத்து என்பது தெளிவாகிறது.¹⁴⁷²

இங்குள்ள முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், அந்த வெளிப்பாடு கண்மூடித்தனமாகச் செய்யப்படவில்லை. அது, பிதா உலகத்திலிருந்து குமாரனுக்குக் கொடுத்தவர்களுக்குச் செய்யப்பட்டது. அவர்கள் உம்முடையவர்கள்; நீர் அவர்களை எனக்குக் கொடுத்தீர், அவர்கள் உமது தனாக்கிற்குக் கீழ்ப்படிந்தார்கள். மேசியாவில் உள்ள யெகோவாவின் செய்திக்கு பதிலளித்ததற்காக இயேசு தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களைப் புகழ்ந்தார். அந்தப் பதினொரு பேரும் பரிபூரணமானவர்கள் அல்ல, ஆனால் அவர்களிடம் சரியான அர்ப்பணிப்பு இருந்தது. நீர் எனக்குக் கொடுத்த யாவும் உம்மிடமிருந்தே வருகிறது என்பதை இப்போது அவர்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள். ஏனெனில், நீர் எனக்குக் கொடுத்த வார்த்தைகளை நான் அவர்களுக்குக் கொடுத்தேன், அவர்களும் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இயேசுவா மீதான அவர்களின் விசுவாசம், பிதாவுடனான அவருடைய ஐக்கியத்தின் மீதான நம்பிக்கையாக இருந்தது. நான் உம்மிடமிருந்து வந்தேன் என்பதை அவர்கள் உண்மையாகவே அறிந்து கொண்டார்கள், நீர் என்னை அனுப்பினீர் என்று அவர்கள் விசுவாசிக்கத் தொடங்கினார்கள் (யோவான் 17:6b-8). அவருடைய தெய்வீகப் பணியை அவர்கள் நம்பியதால், அவருடைய வார்த்தைகளுக்கு அவர்கள் கீழ்ப்படிந்ததில், அவர் மீதான இந்த விசுவாசம் வெளிப்பட்டது.

யோஹானானின் வேண்டுகோள், “நான் அவர்களுக்காக ஜெபிக்கிறேன்…” என்ற சொற்றொடருடன் தொடங்கி, பின்னர் திடீரென்று ஒரு அடைப்புக்குறிக்குள் உள்ள திசைமாற்றத்திற்கு மாறி, 11-ஆம் வசனத்தில் “உமது நாமத்தின் வல்லமையால் அவர்களைக் காத்தருளும்” என்று மீண்டும் தொடர்கிறது. இந்த அடைப்புக்குறிக்குள் உள்ள குறிப்பு, பிரதான மேய்ப்பர் யெகோவா யாரைக் காக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார் என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது. ‘காத்தருளும்’ என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட வினைச்சொல், ஒரு மேய்ப்பரின் முதன்மையான கடமையை விவரிக்கும் ஒரு சொல்லாகும்; அதன் பொருள் காப்பது அல்லது பாதுகாப்பது என்பதாகும். நான் உலகத்திற்காக ஜெபிக்கவில்லை, ஆனால் நீர் எனக்குக் கொடுத்தவர்களுக்காக ஜெபிக்கிறேன் – இங்கு சூழல் பதினொரு அப்போஸ்தலர்களைக் குறிக்கிறது (யோவான் 17:9). ஓநாய்களுக்கு மத்தியில் ஆட்டுக்குட்டிகளைப் போல அவர்களை அனுப்பியபோதும், அவர்களை உலகின் ஆபத்துகளிலிருந்து பிரித்து வைப்பதே இதன் நோக்கம். பாதுகாப்பிற்காக அவர்கள் அவரை நம்ப வேண்டியிருந்தது (லூக்கா 10:3 CJB).

ஏனெனில் அவர்கள் உம்முடையவர்கள். எனக்குள்ள யாவும் உம்முடையது, உமக்குள்ள யாவும் என்னுடையது. அவர்கள் மூலமாக எனக்கு மகிமை உண்டாயிற்று (யோகனான் 17:10). இந்த அதிகாரத்தில் நாம் முன்பு பார்த்த மகிமையைப் பற்றிய சிந்தனைக்கு இயேசு இப்போது திரும்புகிறார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது (இணைப்பைக் காண Ky – பிதாவே, நேரம் வந்துவிட்டது என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்). ஆனால் இப்போது நல்ல மேய்ப்பர், தம்முடைய சீடர்கள் மூலமாகத் தாம் மகிமைப்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறுகிறார். இது சிலுவையில் காணப்பட்ட மகிமையைப் பற்றிய மேசியாவின் மனப்பான்மையைப் போன்றது. வெளித்தோற்றத்தில் அந்தச் சிறிய குழு அவ்வளவு சிறப்பானதாக இல்லை. யூத சமூகம் அவர்களிடம் அசாதாரணமான எதையும் காணவில்லை. அவர்கள் நன்கு மதிக்கப்படவில்லை. அதிலும் கலிலேயர்கள்! இருப்பினும், சிலுவையைப் பற்றி உலகின் மதிப்பீடுகள் அனைத்தும் தவறாக இருந்தது போலவே, பதினொரு பேரைப் பற்றியும் உலகின் மதிப்பீடுகள் அனைத்தும் தவறாக இருந்தன. அவர்களில், யெகோவாவின் குமாரன், உண்மையில் மகிமைப்படுத்தப்படுவார்.

உலகத்தின் முகத்தை மாற்றுவதே கடவுளின் பணி. மிகத் தெளிவாகச் சொல்வதானால், இது அவருடைய வேலை, நம்முடையதல்ல. நம் முகங்களைப் பிரகாசமாக்குவது நமது நோக்கம் அல்ல. இயேசு கூட அதைச் செய்யவில்லை. மத்தித்யாஹு, “இயேசுவின் தோற்றம் மாறியது” என்று கூறினார், “இயேசு தம் தோற்றத்தை மாற்றினார்” என்று கூறவில்லை. மோசே தன் முகம் பிரகாசிப்பதை அறியவில்லை (யாத்திராகமம் 34:29). ஏதோ ஒரு போலியான, உறைந்த முகபாவனையை வரவழைப்பது நமது நோக்கம் அல்ல. ஆயத்தமான மற்றும் விருப்பமுள்ள இருதயத்துடன் கடவுளுக்கு முன்பாக நிற்பதும், பின்னர் கடவுள் தம் வேலையைச் செய்ய அனுமதிப்பதுமே நமது நோக்கம். அவரும் செய்கிறார். அவர் கண்ணீரைத் துடைக்கிறார். அவர் வியர்வையைத் துடைக்கிறார். அவர் நமது சுருங்கிய புருவங்களை மென்மையாக்குகிறார். அவர் நம் கன்னங்களைத் தொடுகிறார். நாம் ஆராதிக்கும்போது அவர் நம் முகங்களை மாற்றுகிறார்.¹⁴⁷³

அப்போஸ்தலர்கள் உலகில் இருக்கப் போவதால், மேசியா அவர்களின் பாதுகாப்பிற்காக ஜெபித்தார். இயேசுவின் மீது விழுந்த தேவனுக்கு எதிரான வெறுப்பு இப்போது பதினொருவர் மீதும், பின்னர் வழியைப் பின்பற்றுபவர்கள் மீதும் விழும் (அப் 9:2 மற்றும் 22:4). நான் இனி உலகில் இருக்கப்போவதில்லை, ஆனால் அவர்கள் இன்னும் உலகில் இருக்கிறார்கள், நான் உம்மிடம் வருகிறேன். பரிசுத்த பிதாவே, நீர் எனக்குக் கொடுத்த உம்முடைய நாமத்தின் வல்லமையால் அவர்களைக் காத்தருளும். விசுவாசிகள் தங்கள் ஒற்றுமையை பிதாவுக்கும் குமாரனுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமையைப் பின்பற்றி அமைக்க வேண்டும், அப்போதுதான் நாம் ஒன்றாயிருப்பதுபோல அவர்களும் ஒன்றாயிருப்பார்கள் (யோவான் 17:11). இங்குள்ள ஒற்றுமை என்பது விருப்பம் மற்றும் நோக்கத்தின் ஒற்றுமையாகத் தெரிகிறது. உலகத்திலிருந்து பாதுகாக்கப்படுவதன் மூலம், குமாரனுக்கு சேவை செய்வதற்கும் அவரை மகிமைப்படுத்துவதற்குமான தங்கள் விருப்பங்களில் அவர்கள் ஒன்றுபடுவார்கள்.¹⁴⁷⁴

நான் அவர்களுடன் இருந்தபோது, ​​நீர் எனக்குக் கொடுத்த அந்த நாமத்தினாலே அவர்களைப் பாதுகாத்து பத்திரமாக வைத்திருந்தேன். இயேசு தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களை உலகில் விட்டுச் செல்வது குறித்து வருந்தினார், ஆனால் ஹஷேமின் திட்டம் அனைவருக்கும் சிறந்தது என்பதையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் அவர்களைக் கவனமாகவும் உண்மையாகவும் தீமையிலிருந்து காத்து, இந்த நிலை வரை அவர்களைப் பாதுகாத்திருந்தார்; இப்போது அவர் அவர்களைப் பிதாவின் வல்லமையுள்ள கரங்களில் ஒப்படைத்தார். யூதாஸ் மட்டுமே சாத்தானிடம் சரணடைந்திருந்தான். துரோகி ஒருபோதும் உண்மையாக விசுவாசிக்காததால் அவன் அழிந்துபோகவில்லை (1 யோவான் 2:19). தநாக் நிறைவேறும்படி அழிவுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டவனைத் தவிர வேறு யாரும் அழிந்துபோகவில்லை. மக்களின் மனப்பூர்வமான, சுதந்திரமான செயல்கள் கூட யெகோவாவின் சர்வவல்லமையுள்ள திட்டத்தில் பொருந்துகின்றன (சங்கீதம் 109:8). நான் இப்பொழுது உம்மிடத்தில் வருகிறேன், ஆனாலும் நான் இன்னும் உலகத்தில் இருக்கும்போதே இவைகளைச் சொல்லுகிறேன், அதனால் அவர்கள் என் சந்தோஷத்தின் முழு அளவையும் தங்களுக்குள் கொண்டிருக்க முடியும் (யோவான் 17:12-13). அந்த மாலையில் கர்த்தர் தம்முடைய சீடர்களுடன் கற்பித்த போதனைகளில் பெரும்பாலானவை அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்குப் பெரிய அர்த்தத்தைக் கொடுக்கவில்லை. ஆனால் கர்த்தர் உயிர்த்தெழுந்து, தம்முடைய உயிர்த்தெழுந்த சரீரத்தின் மகிமையில் அவர்களுக்கு முன்பாக நின்றவுடன், அவர்கள் அளவற்ற நம்பிக்கையாலும் சந்தோஷத்தாலும் நிரப்பப்படுவார்கள்.¹⁴⁷⁵

இயேசு அவர்களுக்கு அளித்த பரிசு தேவனுடைய வார்த்தையாகும். பிதாவின் வார்த்தை மனித பகுத்தறிவிலிருந்து வர முடியாது. கிறிஸ்து மட்டுமே அதைக் கொடுக்கிறார். ஆனால், சாத்தானின் உலக அமைப்பு அவர்களை வெறுத்ததால் அவர்கள் ஆபத்தில் இருந்தார்கள். விசுவாசிகள் இயேசு மெசியாவைப் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, ​​உலகில் உள்ள அனைத்தும் – மாம்சத்தின் இச்சை, கண்களின் இச்சை, மற்றும் ஜீவனுடைய பெருமை (1 யோவான் 2:16) – தங்கள் கவர்ச்சியை இழக்கின்றன. இங்கே, இயேசுவை விட அப்போஸ்தலர்கள் உலகின் ஒரு பகுதியாக இல்லாததால் (யோவான் 17:14), உலகம் அவர்களை வெறுத்தது. தீமை செய்கிற ஒவ்வொருவரும் ஒளியை வெறுக்கிறார்கள், மேலும் தங்கள் பாவச் செயல்கள் வெளிப்படுத்தப்படும் என்ற பயத்தினால் ஒளியின் அருகில் வரமாட்டார்கள் (யோவான் 3:20).

கிறிஸ்து அறிவித்தார்: நீர் அவர்களை உலகத்திலிருந்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என் ஜெபம் அல்ல, ஆனால் ஒளிக்கும் இருளுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தின் நடுவில் பொல்லாதவனிடமிருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதே என் ஜெபம் (யோவான் 17:15). கர்த்தர் விரைவில் உலகத்திலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டாலும் (17:11), பதினொரு பேரும் அதில் நிலைத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. எரிகிற சூளையில் இருந்த சாத்ராக், மேஷாக், அபேத்நேகோ (தானியேல் 3:23); சிங்கக் குகையில் இருந்த தானியேல் (தானியேல் 6:1-23); மற்றும் சீசரின் வீட்டில் இருந்த விசுவாசிகள் (பிலிப்பியர் 4:22) உலகத்தின் மத்தியில் அவர்கள் சத்தியத்திற்குச் சாட்சிகளாக இருக்க வேண்டும் என்பதே கடவுளின் நோக்கமாக இருந்தது.

நான் உலகத்தைச் சாராதிருப்பது போலவே, அவர்களும் உலகத்தைச் சாராதவர்கள். சத்தியத்தினால் அவர்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தும்; உம்முடைய வார்த்தையே சத்தியம். இந்தப் பரிசுத்தப்படுத்தும் கிரியையின் கருவி தேவனுடைய சத்தியமே, மேலும் வார்த்தை அந்த சத்தியத்தை அறிவிக்கிறது. நற்செய்தி கேட்கப்பட்டு, புரிந்துகொள்ளப்பட்டு, விசுவாசிக்கப்படும்போது, ​​மக்களின் இருதயங்களும் மனங்களும் கவரப்படுகின்றன. அவர்களுடைய சிந்தனையில் ஏற்படும் இந்த மாற்றம், அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் மாற்றங்களை விளைவிக்கிறது.¹⁴⁷⁶ நீர் என்னை உலகத்திற்கு அனுப்பியதுபோல, நான் அவர்களை உலகத்திற்கு அனுப்பியிருக்கிறேன். அவர்களும் மெய்யாகவே பரிசுத்தமாக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக, நான் என்னையே பரிசுத்தமாக்குகிறேன் (யோவான் 17:16-19). பரிசுத்தமாக்கப்படுதல் என்பது, தேவனுடைய பரிசுத்தமான பயன்பாடுகளுக்காகவும் நோக்கங்களுக்காகவும் பிரத்தியேகமாகப் பிரித்து வைக்கப்படுவதைக் குறிக்கிறது. இருப்பினும், ‘பரிசுத்தமாக்குதல்’ என்ற வார்த்தை வழக்கொழிந்து, இன்று பெரும்பாலான மக்களின் சொல்லகராதியிலிருந்து நீக்கப்பட்டுவிட்டது, எனவே நான் ‘பரிசுத்தத்திற்காகப் பிரிக்கப்பட்டிருத்தல்’ என்ற சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துவேன். இந்தப் பிரித்தல் என்பது மற்றவர்களிடமிருந்து அல்லது அவர்களுடைய கவலைகளிலிருந்து உடல்ரீதியாக விலகி இருப்பது அல்ல, மாறாக யெகோவாவின் பிரசன்னத்திற்குள் ஆவிக்குரிய ரீதியில் இடம்பெயர்வதாகும்.1477

பரிசுத்தத்திற்காகப் பிரித்தெடுக்கப்படுதல் என்பது பாவமற்ற நிலையை அடைவதைக் குறிக்காது. மேலும், இந்தப் பிரித்தெடுத்தல் என்பது தேவனுடைய வார்த்தையின் போதனைகளால் மாற்றீடு செய்ய முடியாத ஒரு ஆழமான உணர்ச்சி அனுபவத்தால் ஏற்படுவதில்லை. அனுபவத்தை விளக்குவது வேதாகமத்தின் பணி, வேதாகமத்தை விளக்குவது அனுபவத்தின் பணி அல்ல. யெகோவாவால் வழிநடத்தப்படும் ஒவ்வொரு அனுபவமும் வேதவாக்கியங்களுடன் ஒத்துப்போவதாகக் காணப்படும்.

பரிசுத்தத்திற்காகப் பிரித்தெடுக்கப்படுதல் என்பது தவறாகப் பயன்படுத்தப்படலாம். சார்லஸ் ஃபின்னி மற்றும் ஜான் வெஸ்லி ஆகியோர் இந்த வாழ்க்கையிலேயே பரிபூரணத்தை அடைய முடியும் என்று போதித்தனர். பரிபூரணவாதம் என்பது அறியப்பட்ட பாவத்திலிருந்து முழுமையான விடுதலையையோ அல்லது சில சமயங்களில் உண்மையான பாவமற்ற நிலையையோ போதிக்கிறது. “பரிசுத்த இயக்கத்தை” மறுக்கும் ஒரு நல்ல புத்தகம் பெஞ்சமின் பி. வார்ஃபீல்டின் ‘பரிபூரணவாதம்’ (Perfectionism) ஆகும். (இருப்பினும், இவர்கள் உண்மையிலேயே பாவமற்றவர்களா என்பதை அவர்களின் மனைவிகளிடம் கேட்டிருந்தால் எளிதாகத் தெரிந்திருக்கலாம்!) இரண்டு காரணங்களுக்காக பரிபூரணவாதம் சாத்தியமற்றது. முதலாவதாக, உன் தேவனாகிய யெகோவாவை உன் முழு இருதயத்தோடும் நேசிப்பதும், உன் அயலானை உன்னைப்போல நேசிப்பதுமே இரண்டு பெரிய கட்டளைகள் என்று இயேசு கூறினார் (மத்தேயு 22:37-39). உண்மையான பரிபூரணம், உண்மையான பாவமற்ற நிலை என்பது, ஒவ்வொரு நாளின் ஒவ்வொரு கணமும் நீங்கள் இந்த இரண்டையும் கடைப்பிடிப்பதாகும். இதை இயேசு மட்டுமே சாதித்தார். இரண்டாவதாக, அறியப்பட்ட எந்தப் பாவத்திலிருந்தும் விடுபட, அல்லது உண்மையில் பாவமற்றவராக மாற, அந்த நிலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள நீங்கள் பாவத்திற்கு ஒரு புதிய வரையறையை அளிக்க வேண்டும்.

பரிசுத்தத்திற்காகப் பிரித்தெடுக்கப்படுதல் என்பது, நீங்கள் ஏற்கனவே யெகோவாவின் நோக்கங்களுக்காகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்றுதான் அர்த்தம். இது கர்த்தரில் உள்ள மிகவும் பலவீனமான மற்றும் இளைய விசுவாசிக்கும் பொருந்தும். இது உங்கள் ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சி, வேதாகமத்தைப் பற்றிய உங்கள் அறிவு, தேவபக்தியின் நடைமுறை அல்லது உங்கள் உணர்வுகளைச் சார்ந்தது அல்ல. இது ஒரு தெய்வீகச் செயல், இதில் யெகோவா நம்மைத் தமக்கென்று பிரித்தெடுக்கிறார். ஆனால், நாம் எந்த அளவிற்குப் பிரித்தெடுக்கப்பட முடியும் என்பது தேவனுக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுப்பதன் விளைவாகும். நாம் பயத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் யெகோவாவுடன் கிரியை செய்கிறோம். தேவன் மகிமைப்படுத்தப்படுவதற்காக நம் மூலமாகக் கிரியை செய்ய விரும்புகிறார். பரிசுத்தத்திற்காக நம்மைப் பிரித்தெடுப்பவர் யார்? திரித்துவம் நம்மைப் பிரிக்கிறது (1 தெசலோனிக்கேயர் 4:3 மற்றும் 5:23; யாத்திராகமம் 31:13): பிதா (யூதா 1); குமாரன் (எபேசியர் 5:26; எபிரேயர் 13:12); மற்றும் ஆவியானவர் (ரோமர் 15:16; 1 பேதுரு 1:2).

பரிசுத்தத்திற்காக நாம் எவ்வாறு பிரிக்கப்படுகிறோம்? நாம் விசுவாசத்தினாலே பிரிக்கப்படுகிறோம். அதன் மூலமே நாம் பிரிக்கப்பட்டு நியமிக்கப்படுகிறோம் (அப். 26:18). பரிசுத்தத்திற்கான நமது பிரித்தலுக்கு மேசியாவின் இரத்தம் அடிப்படையாக உள்ளது, ஏனெனில் அவருடைய இரத்தமே நமது பாவங்களைச் சுத்திகரிக்கிறது (எபிரேயர் 10:10 மற்றும் 13:12). ‘இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள்‘ என்ற சொற்றொடர் நமது பிரித்தலின் எல்லையை நமக்குத் தருகிறது. “மேசியாவுடனான நமது ஐக்கியத்தின்” காரணமாக நாம் பிரித்தெடுக்கப்படுகிறோம் (“கிறிஸ்துவுடனான நமது ஐக்கியம்” பற்றிய கூடுதல் விவரங்களுக்கு Kt – நானே மெய்யான திராட்சைக்கொடி என்ற நூலைப் பார்க்கவும்). நமது இரட்சகரின் மரணத்தின் மூலம் பரிசுத்தத்திற்கான நமது பிரித்தல் சாத்தியமாக்கப்பட்ட இடம் சிலுவை ஆகும். யெகோவாவினால் நீங்கள் எதிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்டீர்களோ, அதனுள் மீண்டும் ஒருபோதும் செல்லவிடாமல் சிலுவை உங்களைத் தடுக்கிறது. தேவனுடைய வார்த்தையே நமது பிரித்தெடுத்தல் வருவதற்கான வழியாகும். ஆவிக்குரிய உண்மைகள் இல்லாமல், நமது விசுவாசத்தை நாம் அடிப்படையாகக் கொள்ள எதுவும் இருக்காது (யோவான் 17:17; எபேசியர் 5:25-26). இறுதியாக, சத்தியத்தினாலேயே ரூவா தம்முடைய ஊழியத்தைச் செய்கிறார் (யோவான் 16:13).

பரிசுத்தத்திற்காக நாம் ஏன் பிரித்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறோம்? நாம் பெற்ற அழைப்பிற்குத் தகுதியான, கிறிஸ்துவின் நற்செய்திக்குத் தகுதியான ஒரு வாழ்க்கையை வாழ நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் (இரண்டாம் கொரிந்தியர் 4:2; எபேசியர் 4:1 மற்றும் 17; பிலிப்பியர் 1:27; கொலோசியர் 1:10; முதலாம் தெசலோனிக்கேயர் 2:12; முதலாம் தீமோத்தேயு 6:12; இரண்டாம் தீமோத்தேயு 4:7; முதலாம் யோவான் 2:6).

நீதிமானாக்கப்படுவதற்கும் பரிசுத்தத்திற்காகப் பிரித்தெடுக்கப்படுவதற்கும் என்ன வித்தியாசம்? நீதிமானாக்கப்படுதல் என்பது யெகோவாவால் நிறைவேற்றப்படும் ஒரு முறை நிகழும் செயலாகும் (பார்க்க Bw – விசுவாசத்தின் தருணத்தில் தேவன் நமக்காகச் செய்வது). நாம் ஏற்கனவே தேவனுக்குச் சொந்தமானவர்கள் என்பதாலும், கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் அதற்கான விலை செலுத்தப்பட்டிருப்பதாலும், இது எப்போதும் இறந்த காலத்தில்தான் குறிப்பிடப்படுகிறது. இருப்பினும், பரிசுத்தமாக்கப்படுதல், அல்லது பரிசுத்தத்திற்காகப் பிரித்தெடுக்கப்படுதல் என்பது ஒரு வாழ்நாள் முழுவதையும் எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு செயல்முறையாகும். அது நீங்கள் ஒத்துழைக்கும் தேவனுடைய கிரியையாகும் (ரோமர் 12:1-2; 1 கொரிந்தியர் 10:13; எபிரேயர் 12:3-4; 1 பேதுரு 5:8-9); மேலும் அது ஒரு செயல்முறையாகும் (எபேசியர் 4:11-16), தேவனை நம்பி, அவரை அன்றி நம்மால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது (யோவான் 15:5; எபேசியர் 3:16; கொலோசெயர் 1:11; எபிரேயர் 2:18 மற்றும் 4:14). உங்களுக்குள் நற்கிரியையை ஆரம்பித்தவர், கிறிஸ்து இயேசுவின் நாள் வரை அதை நிறைவு செய்வார் (பிலிப்பியர் 1:6).

ஆனால், ரபி ஷாவுல் கூட, ஒரு முதிர்ந்த விசுவாசியாக இருந்தபோதிலும், தன் வாழ்வின் இறுதிவரை பாவத்துடன் போராடினார்: ஏனெனில், தோரா ஆவியானவரால் உண்டானது என்று நாம் அறிவோம்; ஆனால் நானோ, பழைய சுபாவத்திற்குக் கட்டுண்டு, பாவத்திற்கு அடிமையாக விற்கப்பட்டிருக்கிறேன். என் சொந்த நடத்தையை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை – நான் விரும்பியதைச் செய்வதில்லை; மாறாக, நான் வெறுக்கும் காரியத்தையே செய்கிறேன்! இப்போது நான் விரும்பாததைச் செய்தால், தோரா நல்லது என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால் இப்போது அதைச் செய்வது “உண்மையான நான்” அல்ல, மாறாக எனக்குள் குடியிருக்கும் பாவமே. ஏனெனில் எனக்குள் – அதாவது, என் பழைய சுபாவத்திற்குள் – எந்த நன்மையும் குடியிருக்கவில்லை என்று எனக்குத் தெரியும். நான் நன்மையை விரும்பலாம், ஆனால் என்னால் அதைச் செய்ய முடியாது! ஏனெனில் நான் விரும்பும் நன்மையைச் செய்வதில்லை; மாறாக, நான் விரும்பாத தீமையையே செய்கிறேன்! ஆனால் “உண்மையான நான்” விரும்பாததை நான் செய்தால், அதைச் செய்வது “உண்மையான நான்” அல்ல, மாறாக எனக்குள் குடியிருக்கும் பாவமே. ஆகவே, இது ஒரு விதியாக, என் பல்வேறு பாகங்களில் செயல்படும் ஒரு வகையான வக்கிரமான “தோராவாக” நான் காண்கிறேன். நான் எவ்வளவு பரிதாபகரமான ஜீவன்! மரணத்திற்காகக் காத்திருக்கும் இந்த சரீரத்திலிருந்து என்னை யார் மீட்பார்? தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம், நம்முடைய கர்த்தராகிய மேசியாவாகிய இயேசுவின் மூலமாக [அவர் என்னை மீட்பார்] (ரோமர் 7:14-25 CJB).

பரிசுத்தத்திற்காகப் பிரித்தெடுக்கப்படுவதன் விளைவு என்ன? மோசேயைப் போலல்லாமல், திரையிடப்படாத முகங்களுடன் கர்த்தருடைய மகிமையை இடைவிடாமல் தியானிக்கும் நாம் அனைவரும், ஆவியாகிய கர்த்தரிடமிருந்து வரும் பெருகிவரும் மகிமையுடன், அவருடைய சாயலாக (உள்ளான யதார்த்தத்தை ஒரு புதிய ஒன்றாக மாற்றுவதற்காக) மாற்றப்படுகிறோம் (இரண்டாம் கொரிந்தியர் 3:18). எனவே, உள்ளான விளைவு சமாதானம் (ஏசாயா 32:17); புறம்பான விளைவு கனி (இரண்டாம் கொரிந்தியர் 9:8; இரண்டாம் பேதுரு 1:5-11); மற்றும் மேலான விளைவு கர்த்தரைக் கனப்படுத்துவதாகும் (மத்தேயு 5:16).

ஆகையால், அப்போஸ்தலர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவால் பரிசுத்தத்திற்காகப் பிரித்தெடுக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் அவருடைய பிரதிநிதிகளாகவும், அவருடைய தூதர்களாகவும் சென்று, குமாரனை வெளிப்படுத்தும்படி நியமிக்கப்பட்டனர், அதனால் ரூவாஹ் ஹகோதேஷ் பிதாவைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்த முடியும்.

மனந்திரும்பும் ஒரு பாவியைக் குறித்து இயேசுவும் அவருடைய தூதர்களும் ஏன் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்? நம்மால் பார்க்க முடியாத ஒன்றை அவர்களால் பார்க்க முடியுமா? நமக்குத் தெரியாத ஒன்றை அவர்கள் அறிவார்களா? நிச்சயமாக. பரலோகம் என்ன வைத்திருக்கிறது என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள். அவர்கள் அந்த விருந்தைப் பார்த்திருக்கிறார்கள், இசையைக் கேட்டிருக்கிறார்கள், நீங்கள் வரும்போது உங்கள் முகத்தைப் பார்க்க அவர்கள் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள். அதைவிட மேலாக, உங்களைப் பார்க்க அவர்கள் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள்.

நீங்கள் வந்து விருந்தில் நுழையும்போது, ​​ஒரு அற்புதமான காரியம் நடக்கும். ஒரு இறுதி மாற்றம் நிகழும். நீங்கள் இயேசுவைப் போலவே இருப்பீர்கள். தேவனுடைய வார்த்தையை ஆழமாகப் பருகுங்கள்: எதிர்காலத்தில் நாம் என்னவாக இருப்போம் என்பது நமக்கு இன்னும் காட்டப்படவில்லை. ஆனால் கிறிஸ்து மீண்டும் வரும்போது, ​​நாம் அவரைப் போலவே இருப்போம் என்று நமக்குத் தெரியும் (1 யோவான் 3:2 NCV).

பரலோகத்தின் எல்லா ஆசீர்வாதங்களிலும், மிகச் சிறந்த ஒன்று நீங்களாக இருப்பீர்கள்! நீங்கள் தேவனுடைய கலைப்படைப்பாக இருப்பீர்கள். தேவதூதர்கள் பெருமூச்சு விடுவார்கள். யெகோவாவின் பணி நிறைவடையும். இறுதியாக, நீங்கள் அவருடைய இருதயத்தைப் பெறுவீர்கள்.

நீங்கள் பரிபூரண அன்பினால் அன்பு செய்வீர்கள்.

பிரகாசமான முகத்துடன் நீங்கள் ஆராதிப்பீர்கள்.

தேவன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நீங்கள் கேட்பீர்கள்.

உங்கள் இருதயம் தூய்மையாய் இருக்கும், உங்கள் வார்த்தைகள் இரத்தினங்களைப் போல இருக்கும், உங்கள் எண்ணங்கள் பொக்கிஷங்களைப் போல இருக்கும்.

நீங்கள் இயேசுவைப் போலவே இருப்பீர்கள். இறுதியாக, நீங்கள் அவருடையதைப் போன்ற ஒரு இருதயத்தைப் பெறுவீர்கள். மேசியாவின் இருதயத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள், நீங்கள் உங்களுடைய சொந்த இருதயத்தையே கற்பனை செய்வீர்கள். குற்றவுணர்வற்ற. அச்சமற்ற. பரவசமும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த. அயராது ஆராதிக்கும். பிழையற்ற பகுத்தறிவுள்ள. மலை நீரோடை தூய்மையாகவும் முடிவற்றதாகவும் இருப்பது போல, உங்கள் இருதயமும் இருக்கும். நீங்கள் அவரைப் போலவே இருப்பீர்கள்.

அதுமட்டுமல்லாமல், மற்ற அனைவரும் அவரைப் போலவே இருப்பார்கள் . . .

யெகோவா தங்களை மாற்ற அனுமதிப்பவர்கள் பரலோகத்தில் குடியேறுவார்கள். பொறாமை இருக்காது என்பதால் வாக்குவாதங்கள் நின்றுவிடும். சந்தேகங்கள் எழாது, ஏனெனில் இரகசியங்கள் இருக்காது. எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கிவிட்டன. எல்லாப் பாதுகாப்பின்மையும் மறக்கப்பட்டுவிட்டது. எல்லாப் பயமும் கடந்துவிட்டது. தூய கோதுமை. களைகள் இல்லை. தூய தங்கம். கலப்படம் இல்லை. தூய அன்பு. காமம் இல்லை. தூய நம்பிக்கை. பயம் இல்லை. ஒரு பாவி மனந்திரும்பும்போது தேவதூதர்கள் மகிழ்வதில் ஆச்சரியமில்லை; மற்றொரு கலைப்படைப்பு விரைவில் யெகோவாவின் கலைக்கூடத்தை அலங்கரிக்கும் என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள் அடோனாய். பரலோகம் என்ன வைத்திருக்கிறது என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள்.¹⁴⁷⁸

தந்தையே, நேரம் வந்துவிட்டது
யோவான் 17: 1-5
கெத்செமனேக்குச் செல்லும் வழியில், நள்ளிரவுக்கு அருகில்,
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாள்

பிதாவே, நேரம் வந்துவிட்டது. ஆழமாக ஆராயுங்கள்: இயேசு கைது செய்யப்பட்ட பிறகு, அடுத்து என்ன செய்யப்பட வேண்டும்? மேசியா அறிக்கை செய்யாவிட்டால், மிக முக்கியமான சாட்சி யார்? ஏன்? பிலாத்து ஏன் ஒத்துழைத்து ஒரு படைப்பிரிவை அனுப்பினார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? கர்த்தரைக் கைது செய்வதில் ரோமர்கள் பங்கு கொண்டிருந்தால், காய்பாஸ் என்ன நன்மைகளைப் பெற்றிருப்பார்? இயேசு இங்கு யாருக்காக ஜெபித்தார்? இந்த ஜெபம், குமாரனாகிய தேவனுக்கும் பிதாவாகிய தேவனுக்கும் உள்ள உறவை எவ்வாறு சித்தரிக்கிறது? இந்த ஜெபத்தில் உங்களை மிகவும் கவர்வது எது? ஏன்?

சிந்திக்கவும்: உலக விவகாரங்களின் நிலையை நீங்கள் பார்க்கும்போது, ​​தேவன் இயேசுவுக்கு தேசங்களை அவருடைய சுதந்தரமாகவும், பூமியின் எல்லைகளை அவருடைய உடைமையாகவும் கொடுத்தார் என்பது உங்களுக்கு என்ன அர்த்தம் தருகிறது? நாம் ஒரு பரிசாக இருப்பதால், கிறிஸ்து பிதாவிடமிருந்து பெற்ற பரிசை எப்போதாவது இழக்க முடியுமா? ஜெபத்தின் நோக்கத்தைப் பற்றி இந்த வேதப்பகுதியிலிருந்து நீங்கள் என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்?

அது புயலுக்கு முந்தைய அமைதி. நள்ளிரவில் ஆலயத்தின் பெரிய வாயில்கள் திறக்கப்படும், அதிகாலையில் எழுபவர்களில் பலர் காணிக்கைகளைக் கொண்டு வருவார்கள், ஏழைகள் பிச்சை கேட்டு, பெசாக்கின் இந்தப் புனிதப் பண்டிகையின்போது வெளிப் பிரகாரங்களில் கூடுவார்கள்.

ஆனால் இப்போது எருசலேம் இன்னும் முழு நிலவின் கீழ் இருந்தது, மேலும் கேட்கக்கூடிய ஒலிகள் நகரத்தின் வடமேற்கு மூலையிலிருந்து மட்டுமே வந்தன. அங்கே, அந்தோணியா கோட்டையின் இரட்டை வளைவு வாயிலிலிருந்து ஒரு ரோமானியப் படைவீரர் படை வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது; அவர்களின் கனமான காலணிகள் பதிக்கப்பட்ட கற்கள் மீது தாள லயத்துடன் தேய்க்கும் ஒலியை எழுப்பின. வழக்கமாக, ஒரு நூற்றுவர் தலைவர் இதுபோன்ற ஒரு படைப்பிரிக்குத் தலைமை தாங்குவார், ஆனால் காயாபாஸ், ரோமானியர்களிடம் உதவி கோரியபோது, ​​தனது வாதத்தை மிகைப்படுத்திக் கூறினார், மேலும் இந்தப் படைப்பிரிக்குத் தலைமை தாங்கியவர் அந்தோணியாவின் உயர் இராணுவ அதிகாரியான திரிப்யூன் ஆவார்.

அந்தோணியா கோட்டை பிரம்மாண்டமானது. அது ஏரோது மகா ராஜாவால் ஆலயப் பகுதியின் பாதுகாப்பிற்காகக் கட்டப்பட்டது மற்றும் ஆலயத்தின் வடமேற்கு மூலையில் அமைந்திருந்தது. ஹெரோட் (இணைப்பைக் காண, Av – ஞானிகளின் வருகை’ என்பதைக் கிளிக் செய்யவும்) தனது பழைய இராணுவ நண்பரான மார்க் ஆண்டனியின் நினைவாக அந்தக் கோட்டைக்கு மறுபெயரிட்டார். அது ஏறக்குறைய செவ்வக வடிவில் இருந்தது. அதன் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு நீளம் சுமார் 490 அடியாகவும், வடக்கு மற்றும் தெற்கு நீளம் 260 அடியாகவும் மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆண்டனியாவின் ‘L’ வடிவக் கோபுரம் 105 அடி உயரத்திற்கு எழுந்து நின்றது; அது 75 அடி உயரமுள்ள ஒரு பாறையின் மீது அமைந்திருந்தது. அதன் ஒவ்வொரு மூலையிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த உயரமான கோபுரங்கள் நீட்டிக்கொண்டிருந்தன. அவை 75 அடி உயரமுள்ளவை என்று கூறப்பட்டது, ஆனால் ஆலயத்தை நோக்கியிருந்த தென்கிழக்கு மூலை மட்டும் 100 அடி உயரமுடையதாக இருந்தது.

இஸ்ரேலைக் கண்காணித்து வந்த, வெறுக்கப்பட்ட ரோமானியப் படையினருக்கு ஆண்டனியா ஒரு படைவீரர் தங்குமிடமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இதன் விளைவாக, சன்ஹெட்ரின் தங்கள் சந்திப்பு இடத்தை, ஆலயத்தின் மூலையில் இருந்த மெருகூட்டப்பட்ட கற்கள் அறையிலிருந்து, அரச பீடத்தின் தென்கிழக்கு மூலைக்கு மாற்றினர். இதன் மூலம் அவர்களால் முடிந்தவரை ஆண்டனியாவிலிருந்து விலகிச் செல்ல முடிந்தது. உண்மையில், கோபுரங்களும் கோட்டையும், அதன் சதுக்கங்கள், கட்டிடங்கள் மற்றும் முகப்பு மண்டபங்களுடன், அதன் பாறை உச்சியில் ஏறக்குறைய ஒரு சிறிய நகரத்தைப் போலவே காட்சியளித்திருக்க வேண்டும். அதன் ஒரு பகுதி ஆலய வளாகத்தின் சுவர்களுக்குள் அமைந்திருந்தது, அந்தக் காரணத்தினாலேயே யூதர்கள் அதை வெறுத்தனர். அவர்களுக்கு அது, ஒரு பெரிய கடைவாய்ப் பல்லில் உள்ள வெளிப்பட்ட நரம்பைப் போல இருந்தது.¹⁴⁶⁹

அந்தத் திரிப்யூன், சூழ்நிலையின் சட்டபூர்வமான அம்சங்களைப் புரிந்துகொண்டார். அவர் அந்தக் கைது நடவடிக்கையில் தலையிடக் கூடாது, ஏனெனில் யூத தெய்வத்திற்கு எதிரான நிந்தனை ரோமுக்கு எதிரான குற்றமாக இருக்கவில்லை; எனவே, பேரரசின் ஆட்சியின் கீழ், இந்தக் கிளர்ச்சியாளரை விசாரிக்க எந்தச் சட்டமும் இல்லை. இது ஒரு யூதப் பிரச்சினை. ரோமானியர்கள், ஏதோ ஒரு வகையில் யூத மதத் தலைவர்களின் கௌரவத்தையும் நடைமுறைகளையும் பாதித்த ஒரு மாகாணப் பிரச்சினையாளரைக் கையாண்டு கொண்டிருந்தனர். அந்தத் திரிப்யூன் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், பிரதான ஆசாரியனின். கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதில் ஆலயக் காவலர்களுக்கு உதவுவது மட்டுமே. இருப்பினும், எதிர்த்து நிற்கும் எந்த யூதரையும் அடித்துக் கொல்ல ரோமானியர்களுக்கு முழு அதிகாரம் இருந்தது.

படைவீரர்களின் அணிவகுப்பிற்கு முன்னும் பின்னும் கைவிளக்குகள் கொண்டு செல்லப்பட்டன. படைத்தலைவர் தன் வீரர்களின் பக்கவாட்டுகளில் நடந்து சென்று, அவர்கள் சரியான திசையில் செல்கிறார்களா என்பதை உறுதிசெய்தார். அவர் அவர்களைச் சாலைகள் வழியாக மேற்கு நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்று, ஒரு சிறிய குறுக்குச் சாலை வாயிலில் இடதுபுறம் திரும்பினார். அந்த வாயிலுக்கு வெளியே, யூதர்கள் ‘கோல்கோதா’ என்று அழைத்த சிறிய குன்று இருந்தது; அதன் பொருள் ‘மண்டையோடு’ என்பதாகும்.

அவர்கள் தைரோபோயன் பள்ளத்தாக்கின் வலப்புறத்தில் இருந்த குன்றின் வழியாகத் தெற்கு நோக்கி நகர்ந்து, பொன்டியு பிலாத்துவின் தலைமையகத்திற்கும் ஏரோது அந்திப்பாஸின் அரண்மனைக்கும் இடையில் சென்றனர். அந்த வீரர்கள் வேகமான நடையுடன் சென்றனர்; அவர்கள் அசைந்தாடும் விளக்குகளின் ஒளியால், நடைபாதையில் அவர்களின் வெறுங்கால்கள் கருப்பு நிறத்தில் நடனமாடின. யூதாஸ் அவர்களைக் குற்றவாளியிடம் அழைத்துச் செல்வதற்காக, பிரதான ஆசாரியனின் இல்லத்திற்குச் சென்று அறிக்கை சமர்ப்பிப்பதே அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளையாக இருந்தது.

காய்பாஸும் யூத ஆலயக் காவலர்களும், காய்பாஸ் மற்றும் அன்னாஸ் ஆகிய இருவரின் ஆடம்பரமான வீடுகளுக்கு அருகில் இருந்த பெரிய முற்றத்தில் காத்திருந்தனர். அன்னாஸின் மகள் காய்பாஸை மணந்தபோது, ​​தங்கள் வீட்டைத் தன் தந்தையின் வீட்டிற்கு அருகில் கட்ட வேண்டும் என்றும், இரண்டு வீடுகளையும் ஒரே பொதுவான நுழைவாயிலுடன் ஒன்றாக இணைக்க வேண்டும் என்றும் அவள் பரிந்துரைத்திருந்தாள். ரோமானிய வீரர்கள் வருவதற்காக ஆலயக் காவலர்கள் நீண்ட நேரம் காத்திருந்ததால், பொறுமையிழந்த காய்பாஸ், அந்தோணியா கோட்டைக்கு ஒரு தூதுவனை அனுப்பியிருந்தார். வழியில் அந்தத் தூதுவன் வீரர்களைக் கண்டு, பிரதான ஆசாரியனுக்குத் தகவல் தெரிவிக்க விரைந்து திரும்பினான். அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும், ரோமானியர்களின் மெத்தனமான நடத்தை மீதான தனது எரிச்சலை காயாபாஸ் மறந்து, யூதாஸின் கதையில் இருக்கக்கூடிய தவறுகளைப் பற்றி மீண்டும் அவனிடம் கேள்வி கேட்டான். அந்த இரவில் இயேசுவைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்றால், ரோமானியர்கள் தன்னைக் கேலி செய்வார்கள் என்றும், அந்தோணியா கோட்டையிலிருந்து இந்தத் தோல்வியின் செய்தி காலையில் யூதேயா முழுவதும் பரவிவிடும் என்றும் பிரதான ஆசாரியனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவன் நசரேயனைக் கண்டுபிடித்தாக வேண்டும், மேலும் அந்த இரவே அவரைக் கைது செய்தாக வேண்டும்.

காயாபாஸ் யூதாஸை மீண்டும் வரவழைத்து அவனது திட்டத்தைக் கேட்டான். தன் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்ட யூதாஸ், நேரம் கடந்துவிட்டதால், இயேசுவும் அவருடைய கூட்டமும் இன்றிரவு பெத்தானியா வரை செல்வார்களா என்பது சந்தேகமே என்று கூறினான். இப்போது அதைப் பற்றி யோசிக்க நேரம் கிடைத்ததால், இயேசு மேல்மாடியில் இல்லையென்றால் அவர் செல்லக்கூடிய இரண்டு இடங்கள் இருப்பதாக யூதாஸ் கூறினான். முதலாவது, நள்ளிரவுக்குப் பிறகு திறக்கப்படும் பிரம்மாண்டமான வாசல்களைக் கொண்ட தேவாலயம். மற்றொன்று, ஒலிவ மலையின் அடிவாரத்தில் உள்ள ஒலிவ ஆலை. யூதாஸ் தன் கதையை மாற்றிக்கொண்டே இருப்பது காயாபாஸுக்குக் கவலையளித்தது. யார் யாரை ஏமாற்றுகிறார்கள்?

ஆலயக் காவலர்களும் சிறிது நேரமாகக் காத்திருந்தனர், மேலும் அவர்களுக்கு உத்தரவுகளும் வழங்கப்பட்டிருந்தன. அவர்கள் ரோமர்களுக்காகக் காத்திருந்தால் மட்டும் போதும்; அவர்கள் அந்த நடவடிக்கைகளுக்கு அதிகாரம் வழங்குவார்கள்.

அன்று இரவு, சலிப்புடன் முணுமுணுத்துக்கொண்டும் தங்கள் தடிகளைச் சுழற்றிக்கொண்டும் நின்ற ஆலயக் காவலர்களைப் பற்றிக் கேட்பதற்காக அன்னாஸ் தன் திண்ணைக்கு வெளியே வரவில்லை. அவர் வெளியே வர வேண்டிய அவசியமும் இருக்கவில்லை. தன் ஞானத்தின்படி, பிலாத்துவின் உதவியை நாடுமாறு அன்னாஸ் ஒருவேளை பரிந்துரைத்திருக்கலாம். ஒரு காலத்தில் மகா சனகெத்ரினின் தலைவராக இருந்ததால், எருசலேமில் நடக்கும் பெரும்பாலான விஷயங்களைப் பற்றி அவருக்குத் தெரியாமல் இருக்கவில்லை; ஒரு கடமையுணர்வுள்ள மருமகன் அவர் கவனத்திற்குக் கொண்டுவராத விஷயங்கள் இன்னும் குறைவாகவே இருந்தன.

மேலறை தன் வீட்டிலிருந்து சுமார் இரண்டு தெருக்கள் தொலைவில் மட்டுமே உள்ளது என்பதை அன்னாஸ் அறிந்திருந்தார், மேலும் அன்று மாலை எந்த நேரத்திலும் அவருடைய சில வேலையாட்கள் நசரேயனை எளிதாகப் பிடித்திருக்க முடியும். பிலாத்து மற்றும் அவரது வீரர்களைப் பயன்படுத்துவது போன்ற கூடுதல் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளுக்கு, பரிசேயர்களின் புறங்கூறலில் இந்த இரவுக்குப் பிறகு எந்த அவதூறும் எஞ்சியிருக்கக் கூடாது என்று அன்னாஸ் விரும்பியதே காரணம். அவர் தன் மருமகன் காய்பாஸிடம், இந்த விஷயத்தின் சட்டப்பூர்வமான அம்சங்களை ஒவ்வொரு சிறு புள்ளி வரையிலும் பின்பற்றுமாறு கூறியிருந்தார். இந்த ஏமாற்றுக்காரனைக் கொன்றபோது, ​​அவர்கள் பழிவாங்கும் நோக்கத்தில் இதைச் செய்தார்கள் என்று யாரும் சொல்லிவிடக் கூடாது.

நசரேயன் கைது செய்யப்பட்டவுடன், அடுத்த கட்டமாக, காய்பாஸின் இல்லத்தில் ஒரு உடனடிக் கூட்டத்திற்காக மகா சனகெத்ரினைக் கூட்டுவதற்கு வேலையாட்களை உடனடியாக அனுப்ப வேண்டும். இருட்டில் ஒரு குற்றத்திற்காக ஒரு மனிதனை விசாரிக்க முடியாது என்று தங்களின் சுய-ஆட்சிச் சட்டங்கள் கூறியபோதிலும், கூட்டத்தைக் கூட்டுவது சட்டப்பூர்வமானது என்று சதுக்கேயர்கள் நம்பினர். ஒருவேளை, யூத உச்ச நீதிமன்றத்தின் உறுப்பினர்கள் விடியலுக்கு முந்தைய நேரத்தைப் பயன்படுத்தி, இந்த மனிதனிடம் வாய்மொழிச் சட்டத்தைப் பற்றியும், அதை அவன் எவ்வாறு மீறினான் என்பது பற்றியும் விசாரிக்கலாம். அப்படியென்றால் – அவன் மேசியாவாகத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்வதால் – அவன் தன் முட்டாள்தனத்தை வெளிப்படுத்துமளவுக்குத் துணிச்சல் மிக்கவனாகக் கூட இருக்கலாம். இல்லையென்றால், சாட்சிகள் தேவைப்படுவார்கள். காய்பாஸ் இதை அறிந்திருந்தார், மேலும் யூதாஸ் தனது முந்தைய எதிர்ப்பின் காரணமாக, இணங்கும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட வேண்டியிருக்கும் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார். சாட்சிகளைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத பட்சத்தில், இயேசு தெய்வநிந்தனை செய்வதைக் கேட்டிருந்த சில ஆலயக் காவலர்களின் சாட்சியத்திற்கு காய்பாஸ் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.

பிரட்டோரியத்தின் இரட்டை வாயில்களில் காய்பாஸுக்கும் பிலாத்துவுக்கும் இடையே நடந்த சந்திப்பைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்வது சுவாரசியமாக இருக்கும் (காண்க Kk : மீட்பின் மூன்றாம் கோப்பை). இருப்பினும், அதைப் பற்றிய எந்தப் பதிவும் இல்லை. ஆனால், கொள்ளையடிக்கும் குழுவிற்கு ஆதரவளிக்க ரோமானிய வீரர்கள் காய்பாஸுக்கு அனுப்பப்பட்டனர் என்பது அறியப்படுகிறது. பாலஸ்தீனத்தில் இருந்த அனைத்து ரோமானியர்களுக்கும் பிலாத்து பொறுப்பாளராக இருந்தார் – மேலும் அவர் யூதர்களை வெறுத்தார். இதன் விளைவாக, பிற்காலத்தில் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்றாலன்றி, ஒரு யூத மதப் பிரச்சனையில் காய்பாஸுக்கு உதவ அவர் ரோமானிய வீரர்களை அனுப்பியிருக்க மாட்டார் என்று நம்புவது நியாயமானதே.

பிலாத்து, பேரரசின் சட்டங்களைப் புரிந்துகொண்டது போலவே யூதச் சட்டங்களையும் நன்கு அறிந்திருந்தார். தெய்வநிந்தனைக்கான தண்டனை மரணம் என்பதை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும்; மேலும், அவர் அதை உறுதிப்படுத்தும் வரை அந்தத் தண்டனையை நிறைவேற்ற முடியாது என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார். சதுக்கேயர்களுக்கு இயேசு ஒரு தீராத மற்றும் வளர்ந்து வரும் பிரச்சனையாக மாறியிருந்தார் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார். இது அவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியளித்திருக்க வேண்டும்.

ரோமானிய ஆளுநருக்கு இயேசுவின் மீது எந்த அக்கறையும் இருக்கவில்லை; பிரதான ஆசாரியனின் கால்சட்டையில் ஒரு தேள் நுழைந்திருந்தால் அவருக்கு எந்த அக்கறையும் இருந்திருக்காது என்று சொல்லலாம். அந்தத் தேள் தன் வேலையை முடிக்கும் வரை அவர் அதன் பக்கமே இருந்தார்; அதன்பிறகு, பொன்டியு பிலாத்து அதைத் தன் காலால் நசுக்கிவிடுவார். உதாரணமாக, யூதர்கள் கிறிஸ்துவைக் கைது செய்து தண்டனை விதித்தால், அது அன்னாவுக்கும் அவருடைய மருமகன் காய்பாவுக்கும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என்றால், அந்த ஆளுநர் தனது நீதித்துறை அதிகாரத்தில் அந்த மனிதனை விடுவிப்பதில் மகிழ்ச்சியடைவார்.

ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதியாக இருந்தது. காய்பாஸ் ஒரு கீழ்நிலைத் துணை அதிகாரியை அனுப்பி வீரர்களைக் கேட்டிருந்தால், பிலாத்து கைதுக்கு உதவத் தன் வீரர்களை அனுப்பியிருக்க மாட்டார். ஒரு தனிப்பட்ட சந்திப்புதான் தந்திரமான செயல் என்பதைப் பிரதான ஆசாரியர் அறிந்திருந்தார். இது காய்பாஸுக்குப் பிடிக்கவில்லை, ஆனால் செல்வதன் மூலம் அவர் இரண்டு நன்மைகளைப் பெறுவார். முதலாவதாக, அவர் கைது நடவடிக்கையில் ரோமானியர்களை ஈடுபடுத்துவார், அதன் மூலம், மேசியாவைப் பின்தொடர்ந்த திரளான மக்களின் பார்வையில், இது சதுக்கேயர்களின் சதித்திட்டமாகத் தோன்றாமல், ஒரு ரோமானிய விவகாரமாகத் தோன்றச் செய்வார். இரண்டாவதாக, இப்போது ரோமானிய உதவியைப் பெறுவதன் மூலம், நிச்சயமாகப் பின்தொடரவிருந்த மரண தண்டனைக்கு பொன்டியு பிலாத்து ஒப்புக்கொள்ளும்படி அவரைப் பாதிக்க முடியும் என்று பிரதான ஆசாரியர் நம்பினார். கைது நடவடிக்கையில் பங்கேற்றுவிட்டு, ஐநூறு ரோமானிய வீரர்கள் கொண்ட ஒரு படைப்பிரிவு ஒரு நிரபராதியை ஆளுநரின் முன் இழுத்து வந்தது என்பதை ரோமால் ஒப்புக்கொள்ள முடியாது.¹⁴⁷⁰

முதலாவதாக, ஜீவ வார்த்தை தமக்காக ஜெபித்தார் (யோவான் 17:1-5): இயேசு தம்முடைய அப்போஸ்தலர்களிடம் இந்தக் காரியங்களைச் சொன்ன பிறகு (அதிகாரங்கள் 14-16), அவர் வானத்தை நோக்கிப் பார்த்து ஜெபித்தார். அதிகாரம் 17-ல் திரை விலக்கப்பட்டு, நமது மகா பிரதான ஆசாரியருடன் நாம் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் அனுமதிக்கப்படுகிறோம். இது ஒருவேளை, உலகின் மிக அற்புதமான புத்தகத்தின் மிக அற்புதமான பகுதியாகும். பிதாவே, நேரம் வந்துவிட்டது என்று அவர் உரத்த குரலில் கூறினார். மேசியா அவர்களுடைய பிதா-குமாரன் உறவின் காரணமாக ஜெபத்தில் தேவனை அணுக முடிந்தது. காலத்தின் தொடக்கத்திற்கு முன்பே அந்த நேரம் நியமிக்கப்பட்டிருந்தது; அது இயேசு பிறந்ததற்கான விதியாகும் (தானியேல் 7:13-14). ஆனால், கிறிஸ்து தாம் அனுபவிக்கவிருந்த பாடுகளில் கவனம் செலுத்தவில்லை. மாறாக, அவர் தேவனுடைய திட்டத்தின் மீதும் பிதா பெறப்போகும் மகிமையின் மீதும் கவனத்தை ஈர்த்தார். அவர் ஜெபித்தார்: உம்முடைய குமாரனை மகிமைப்படுத்தும்படிக்கு (அவரை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்புவதன் மூலம்), உம்முடைய குமாரன் உம்மை மகிமைப்படுத்துவார் (யோவான் 17:1).

யேசுவாவின் வார்த்தைகள்: நீர் அவருக்கு எல்லா மக்கள் மீதும் அதிகாரம் கொடுத்தீர் என்ற யேசுவாவின் வார்த்தைகள், கிறிஸ்துவின் ஜெப வேண்டுகோள் பிதாவின் திட்டத்திற்கு இசைவாக இருந்தது என்பதைக் குறிக்கின்றன. பிதா, குமாரனின் ஆட்சியைப் பூமியின் மீது நியமித்துள்ளார். சங்கீதம் 2:7-8 இவ்வாறு கூறுகிறது: “நான் கர்த்தருடைய கட்டளையை அறிவிப்பேன்: அவர் என்னிடம், ‘நீ என் குமாரன். இன்று நான் உன் பிதாவானேன். என்னிடம் கேள், நான் தேசங்களை உனக்குச் சுதந்தரமாக்குவேன், பூமியின் எல்லைகளை உனக்கு உடைமையாக்குவேன்’ என்றார்.” மேசியாவுக்கு அந்த அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது, அவர் தம்மில் விசுவாசம் வைக்கும் அனைவருக்கும் நித்திய ஜீவனைக் கொடுப்பதற்காகவே (யோவான் 17:2). விசுவாசிகள் பிதாவிடமிருந்து குமாரனுக்கு ஒரு பரிசு: “என்னை அனுப்பியவரின் சித்தம் இதுவே, அவர் எனக்குக் கொடுத்த அனைவரிலும் ஒருவரையும் நான் இழக்காமல், கடைசி நாளில் அவர்களை உயிர்ப்பிப்பேன்” (யோவான் 6:39). இது நித்திய பாதுகாப்பைப் பற்றிய மிகவும் வலிமையான ஒரு பகுதி (காண்க: Ms – விசுவாசியின் நித்திய பாதுகாப்பு).

இப்பொழுது இதுவே நித்திய ஜீவன்: அவர்கள் ஒரே மெய் தேவனாகிய உம்மையும், நீர் அனுப்பிய இயேசு கிறிஸ்துவையும் அறிவதே (யோவான் 17:3). யெகோவாவுடனும் அவருடைய குமாரனாகிய மேசியா இயேசுவுடனும் ஒரு உறவைக் கொண்டிருப்பதையே இயேசு நித்திய ஜீவன் என்று வரையறுத்தார். ‘அறிதல்’ (ஜினோஸ்கோ) என்ற வார்த்தை, வெறுமனே உணர்வது அல்லது அறிந்துகொள்வதைக் காட்டிலும் புரிந்துகொள்வது என்று பொருள்படும் ஒரு கிரேக்கச் சொல்லிலிருந்து வருகிறது. இந்தச் சொல், முழுமையான பரிச்சயத்துடன் கருத்துக்களையும் விழுமியங்களையும் பரிமாறிக்கொள்வதைக் குறிக்கிறது. இங்கே ‘அறிதல்’ என்ற வார்த்தை, இஸ்ரவேலுக்கு ஒரு புதிய உடன்படிக்கையை வாக்களிக்கும் எரேமியா 31:33-ல் பயன்படுத்தப்பட்டதைப் போலவே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது: இனி ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அயலானுக்கும் சகோதரனுக்கும், “யெகோவாவை அறிந்துகொள்” என்று போதிக்கமாட்டார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் என்னை அறிவார்கள் (எரேமியா இயோ மீதான எனது விளக்கவுரையைப் பார்க்கவும் Eo – நாட்கள் வருகின்றன, கர்த்தர் கூறுகிறார், நான் இஸ்ரவேல் மக்களுடன் ஒரு புதிய உடன்படிக்கை செய்வேன்). நித்திய ஜீவன் என்பது ஒரு நீண்ட ஆயுள் மட்டுமல்ல, ஒரு நிறைவான வாழ்க்கையும் ஆகும். கிறிஸ்து கூறினார்: திருடன் திருடவும் கொல்லவும் அழிக்கவும் மட்டுமே வருகிறான்; அவர்கள் ஜீவனைப் பெறவும், அதை பரிபூரணமாகப் பெறவும் நான் வந்திருக்கிறேன் (யோவான் 10:10). மேலும், நாம் படைக்கப்பட்ட நமது நோக்கத்தை நிறைவேற்றும்போது மட்டுமே இந்த நித்திய ஜீவனை அனுபவிக்க முடியும்: அதாவது, யெகோவாவை மகிமைப்படுத்துவதும், அவரை முழுமையாக அனுபவிப்பதுமே அந்த நோக்கம்.

மேசியா, பூமியில் பிதாவின் மகிமையைப் பிரதிபலிப்பதற்காகத் தாம் மகிமையிலிருந்து வந்ததை நினைவுகூர்ந்து, தமது அடையாளத்தின் உண்மையை வெளிப்படுத்தினார். தமது பணியை முடித்தபின், மகிமைக்குத் திரும்புவதை அவர் எதிர்பார்த்தார். நீர் எனக்குக் கொடுத்த வேலையை முடித்து, பூமியில் உமக்கு மகிமையைக் கொண்டுவந்தேன் (யோவான் 17:4). அதாவது, மேசியா தமது மனிதத்தன்மையைக் களைந்துவிட்டார்; மாறாக, மகிமைப்படுத்தப்பட்ட, உயிர்த்தெழுந்த சரீரத்துடன் அவர் பரலோகத்திற்குத் திரும்பினார் – கர்த்தர் திரும்ப வரும்போது நாம் உயிர்த்தெழுப்பப்படும்போது விசுவாசிகள் பெறும் அதே வகையான சரீரம் இதுவாகும்.

இந்த வார்த்தைகள் பரலோகத்திற்கான ஆழ்ந்த ஏக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இயேசு ஒரு மனிதனாக மாறி, அற்புதப் பிறப்பின் மூலம் தம்மை இவ்வுலகில் நிலைநிறுத்திக் கொண்டாலும், அவர் இவ்வுலகைச் சேர்ந்தவர் அல்ல என்பதை நாம் மிக எளிதாக மறந்துவிடுகிறோம். நாம் எல்லாவற்றையும் பூமிக்குரிய கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க முனைகிறோம், அதனால் அவருடைய பூமிக்குரிய வாழ்க்கையை நினைவுகூர்கிறோம், ஒரு மனிதனாக அவருடைய மகத்துவத்தைப் பாராட்டுகிறோம், மேலும் அவருடன் பணிபுரிவதும், வாழ்வதும், ஊழியம் செய்வதும் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான அனுபவமாக இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்கிறோம். ஆனால், அவர் பரலோகத்தை விட்டு பெத்லகேமில் உலகிற்குள் பிரவேசிக்கவும், பத்து மைல்களுக்கும் குறைவான தொலைவில் உள்ள சீயோனில் உலகத்தை விட்டு வெளியேறவும் சென்றபோது, ​​அவர் விட்டுச் சென்றதை நினைத்துப் பாருங்கள் – அத்தகைய தாழ்மையான சூழ்நிலைகளில் பிறந்து, அத்தகைய அவமானகரமான மரணத்தை அனுபவித்தார்.¹⁴⁷¹ இப்பொழுதும், பிதாவே, உலகம் உண்டாவதற்கு முன்பாக உம்முடன் எனக்கு இருந்த மகிமையினால் உம்முடைய சமூகத்தில் என்னை மகிமைப்படுத்தும் (யோவான் 17:5).

பிரதான ஆசாரிய ஜெபம்
யோவான் 17: 1-26
கெத்செமனேக்குச் செல்லும் வழியில், நள்ளிரவுக்கு அருகில்,
நிசான் மாதம் பதினைந்தாம் நாள்

அவர்கள் பஸ்கா பண்டிகையைக் கொண்டாடிய மேல்மாடி அறைக்கும், பின்னர் அவர் கைது செய்யப்பட்ட கெத்செமனே தோட்டத்திற்கும் இடையில் எங்கோ ஓர் இடத்தில், யேசுவாவின் பரிந்துரை ஜெபம், அவருடைய அப்போஸ்தலர்களுக்கான போதக ஊழியத்தை நிறைவு செய்தது. இருப்பினும், அவருடைய ஆசாரிய ஊழியம் இன்னும் முடிவடையவில்லை, மேலும் ஜெபத்தின் சூழலில் இயேசு அதன் நிறைவை நோக்கி உறுதியாக நகர்ந்தார். அது, பெசாக்கா நிலவின் பிரகாசத்தால் ஒளிர்ந்த அதன் அழகைக் கண்டு ரசிப்பதற்காக அவர்கள் சில கணங்கள் நின்றிருந்த தேவாலய மலையின் மிக உயரமான இடத்தில் இருந்திருக்கலாம்; அல்லது எருசலேமை நோக்கிய ஒலிவ மலையின் உயரங்களில், அல்லது ஒருவேளை தோட்டத்தின் வாசலிலேயே கூட இருந்திருக்கலாம்.

இதுவே வேதாகமத்தில் உள்ள மிக நீண்ட ஜெபமாகும், இருப்பினும் இதை நீங்கள் மூன்று நிமிடங்களில் வாசித்துவிடலாம். பொது ஜெபங்களின் நீளத்திற்கு இது ஒரு நல்ல அறிகுறி என்று நான் நினைக்கிறேன். நீங்கள் ஜெபிக்க வேண்டியதை மூன்று நிமிடங்களில் ஜெபிக்க முடியாவிட்டால், நீங்கள் சொல்வதற்கு மிக அதிகம் இருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம்!¹⁴⁶⁸

இந்த ஜெபம் சிலுவையின் நிழலில் கொடுக்கப்பட்டது. பதினொரு சீடர்களும் அங்கே கூடியிருந்தனர். கர்த்தர் ஒரு ஜெபத்தை உரைத்தார், அதை ஒருவேளை மகா பிரதான ஆசாரியனின் ஜெபம் என்று மிகச் சிறப்பாக விவரிக்கலாம். “இவ்வுலகில் உங்களுக்கு உபத்திரவம் உண்டு. ஆனாலும் தைரியமாயிருங்கள்! நான் உலகத்தை ஜெயித்திருக்கிறேன்” (யோவான் 16:33) என்று அறிவித்த பிறகு, அந்தத் தருணத்தை நிறைவுசெய்ய இயேசு ஒரு நீண்ட மௌனத்தை அனுமதித்திருப்பார் என்று நான் கற்பனை செய்கிறேன். அவருடைய எச்சரிக்கைகளும் வாக்குறுதிகளும் அவர்கள் மனதில் பதியத் தொடங்கியபோது, ​​வானத்தில் இருந்த முழு நிலவைப் பார்த்த அப்போஸ்தலர்கள் அடைந்திருந்த உதவியற்ற நிலையை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாகத் தங்களை வழிநடத்திப் பாதுகாத்து வந்த தங்கள் ஆண்டவர் விரைவில் தங்களை விட்டுப் பிரிந்துவிடுவார் என்பதை அறிந்திருந்த அவர்கள், எவ்வளவு பலவீனமாக உணர்ந்திருப்பார்கள்! காலம் இவ்வளவு விரைவாகக் கடந்துவிட்டது என்பதை நம்புவது கடினமாக இருந்தது. அவர் தங்கள் வாழ்வில் பிரவேசித்து, தங்களைப் பின்தொடரும்படி அழைத்து, தங்களுக்கு ஒரு நோக்கத்தைக் கொடுப்பதற்கு முந்தைய காலத்தை அவர்களால் நினைவுகூரவே முடியவில்லை என்பது போலத் தோன்றியது.

இந்த மகா பிரதான ஆசாரியனின் ஜெபத்தில் இயேசு மூன்று காரியங்களுக்காக ஜெபித்தார். முதலாவதாக, அவர் தமக்காகவும் தமது ஊழியத்தின் வெற்றிக்காகவும் ஜெபித்தார் (யோவான் 17:1-5). இரண்டாவதாக, கர்த்தர் தம்முடைய அப்போஸ்தலர்கள் தாம் சென்ற பிறகு தங்கள் நோக்கத்தை நிறைவேற்றும்போது அவர்களின் பாதுகாப்பிற்காக ஜெபித்தார் (யோவான் 17:6-19). மூன்றாவதாக, கிறிஸ்து தம்முடைய தல்மிதிம்களின் ஊழியத்தின் விளைவாகத் தம்மைப் பின்தொடரவிருக்கும் விசுவாசிகளின் தலைமுறைகளுக்காக ஜெபித்தார் (யோவான் 17:20-26).